[CUNNING LADY]MY SASSYหลงรักหมดใจยัยบอดิการ์ดเย็นชา[YURI]

ตอนที่ 11 : NINE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 420
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    22 ก.ย. 61

“ผมมาเยี่ยมน่ะ” โลเวลเดินอาดๆ เข้ามาในห้องทำงานของจอร์จิน่า เขาเอาตะกร้าผลไม้มาวางบนโต๊ะทำงานตรงหน้าของหญิงสาว ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ จอร์จิน่าเหลือบมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ และตวัดสายตาที่เกรี้ยวโกรธไปใส่โซอี้ที่วิ่งหัวซุกหัวซุนเข้ามา

ให้ตายเถอะ! ยัยนี่ห้ามใครไม่ได้เลยสักครั้ง

“โซอี้ เธออยากโดนฉันทิ้งจดหมายไล่ออกให้เธอใช่ไหม ถึงได้ให้ผู้ชายคนนี้เข้ามา”

“กะ ก็ ฉันพยายามแล้วนะคะมิสเวสท์ แต่ว่ามิสเตอร์ฮิลตัน…” โซอี้ปรายตามองชายร่างสูง

จอร์จิน่าสะบัดมือไล่โซอี้ออกไป แม้แต่แคโรไลน์ก็อ่านใจอีกคนออก เธอรู้ว่าจอร์จิน่าคงต้องการความเป็นส่วนตัวเมื่ออยู่กับศัตรูอย่างโลเวล ก็เลยปลีกตัวเดินออกไปจากห้องอย่างรู้งาน

“มีธุระอะไร”

“สีหน้าเย็นชาเชียวนะ ได้ข่าวมาว่าคุณไม่สบายน่ะ ก็เลยมาเยี่ยมคุณไง” เขายิ้มแล้วเลื่อนตะกร้าผลไม้นานาชนิดมาใกล้จอร์จิน่าเพื่อยืนยันว่าเขามาเพื่อเยี่ยมเธอจริงๆ

“ข่าวของคุณคงผิดแล้ว ฉันสบายดี และคุณกลับไปได้”

“แหล่งข่าวของผมไม่มั่วหรอกนะ สองอาทิตย์ที่แล้วคุณไม่มาทำงานทั้งอาทิตย์”

“แล้วไง ถ้าอย่างนั้นคุณก็ควรจะหอบของมาเยี่ยมฉันตั้งแต่สองอาทิตย์ที่แล้วซิ ไม่ใช่วันนี้”

“บางทีคุณคงแอบไปสวิทกับหนุ่มหล่อที่ไหนมาในช่วงนั้น ผมคิดว่าคุณไม่ได้ป่วยแต่ไปทำภารกิจกับหนุ่มๆ อยู่ คุณแกล้งทำเป็นไม่สนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แต่จริงๆ แล้วสน” โลเวลไม่ได้ฟังที่จอร์จิน่าพูด มิหนำซ้ำยังพูดแหย่เธอเล่นอีก

“ตลกมาก!”

“คุณมีอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่า?” ดวงตาสีฟ้าจ้องจะจับผิดจอร์จิน่า และอีกคนรู้ดี ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าสิ่งที่โลเวลทำอยู่ตอนนี้คือ อยากยื่นจมูกมาเขียนข่าวเรื่องของเธอ คนวงในบอกว่าเธอไม่ได้ป่วยจริงๆ พวกเขาคิดถูก แต่ก็ได้แค่เดาเท่านั้นแหละ คนพวกนี้ไม่มีทางรู้จริงๆ หรอกว่าเธอเกือบตายเมื่อสองอาทิตย์ก่อน

“ฉันชื่นชมการเดาของคุณนะ แต่คุณมายุ่งอะไรด้วย และฉันขอยืนยันว่าป่วยจริงๆ”

“คนวงในไม่เคยผิดหรอก คุณกำลังแอบทำอะไรลับหลังอยู่และ…!”

จอร์จิน่าหัวเราะดักคอ “คนวงในหรือคุณกันแน่ที่อยากรู้เรื่องของฉัน”

สายตาของโลเวลวูบไหวกับคำพูดนั้นของจอร์จิน่า แต่ก็กลับมาเป็นปกติในทันที

“ใช่ มันเป็นผมเองที่กำลังสงสัยคุณอยู่ มันผิดวิสัยคุณนะจีน่า ปกติคุณป่วยหนักจนจะคลานมา คุณก็ไม่เคยทิ้งงาน แต่ตอนนี้คุณทำให้ผมประหลาดใจ คุณกำลังทำอะไรบางอย่างที่ผมไม่รู้อยู่หรือเปล่า?”

“อะไรที่คุณคิดว่าฉันกำลังทำอยู่ล่ะ?” จอร์จิน่าสบตาเขาอย่างท้าทาย

“ไม่รู้สิ ผมคิดก่อนนะ…อ๋อ คุณกำลังตั้งใจขุดคุ้ยเรื่องของผมอยู่ลับๆ เพราะผมชอบกลั่นแกล้งคุณ”

จอร์จิน่าทำหน้าคาดไม่ถึงกับสิ่งที่เขาเดามั่วซั่ว นี่ความคิดเด็กอนุบาลหรือไง?

เหลือเชื่อเลยอิตานี่

“ฉันไม่ได้สนใจในตัวคุณถึงขนาดลงทุนขุดคุ้ยหรอกนะ ไม่ว่าจะด้านดีหรือด้านแย่ ฉันก็ไม่อยากรับรู้ด้วย เชิญมโนไปคนเดียวเถอะ”

ตอนนี้จอร์จิน่าพอจะสรุปเหตุการณ์ออก โลเวลคิดว่าเธอกำลังซุ่มเล่นงานเขาอยู่

“แล้วอีกอย่างเชิญคุณออกไปได้แล้ว ไปให้พ้นหน้าฉัน” จอร์จิน่าเชิดหน้าทำท่าหยิ่งยโสใส่อีกคน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในตัวตนของเธอไปแล้ว

โลเวลที่ได้ยินคำคำนั้นถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้ เขากำฝ่ามือของตัวเองแน่น ก่อนจะยกมือที่กำแน่นทั้งสองวางลงบนโต๊ะ เขาโน้มหน้าข้ามโต๊ะมาและพูด

“คุณควรจะเป็นพันธมิตรที่ดีกับผมจอร์จิน่า คุณจะได้ไม่ต้องมาคอยระวังตัวเองแบบนี้ บางทีคุณอาจจะโดนใครบางคนคอยสกัดขาก็ได้ อย่าเผลอแล้วกัน”

“…?”

คำพูดของโลเวลทำให้จอร์จิน่าฉุกคิดขึ้นมาได้ การที่เขาพูดแบบนี้เหมือนทิ้งคำขู่เอาไว้ให้เธอ ถ้าเกิดเขาคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้เธอเกือบตายล่ะ ไม่หรอก ไม่มีทาง เธอคิดไปเอง โลเวลถึงจะกลั่นแกล้งเธอเป็นประจำ แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะส่งคนให้มาทำร้ายร่างกายเธอหรอก เพราะอย่างน้อยจอร์จิน่าก็รู้ว่าเขาแอบชอบเธออยู่ แน่นอนว่าจอร์จิน่าดูออกว่าเขาตามจีบเธอ แต่เธอแกล้งไม่รู้มาตลอด และเขาเองก็ทำเป็นเก๊กไม่ยอมสารภาพ ดูจากวันนี้ที่ยกของมาเยี่ยม แกล้งทำเป็นอ้างโน่นนี่สารพัด ที่แท้เขาก็แอบเป็นห่วงเธอ

“คุณพูดจบหรือยังโลเวล”

เขายิ้มเยือกเย็น “แล้วคุณจะได้เห็นจอร์จิน่า คุณปฏิเสธทุกอย่างที่ผมเสนอให้ แต่วันหนึ่งคุณจะกลับมาอ้อนวอนผม และพอถึงตอนนั้นคุณจะเล่นตัวยังไงก็ไม่มีประโยชน์”

“นั่นคือคำพูดที่คุณใช้กับผู้หญิงที่คุณแอบชอบเหรอ?” จอร์จิน่าแสยะยิ้ม

“ผมไม่ได้…ไม่แม้แต่จะคิดแบบนั้น!” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วเอนตัวกลับไปพิงเก้าอี้ตามเดิม สุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นด้วยความหงุดหงิด เพราะท่าทีที่จอร์จิน่ากำลังเล่นสนุกอยู่ทำให้เขาหัวเสีย

“การที่คุณอวดดีกับผม ผมเข้าใจ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคุณนั่นแหละที่หลงตัวเอง”

“…” จอร์จิน่าไม่พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มเยือกเย็นให้อีกคน เขาเป็นฝ่ายหลบสายตาจากเธอแล้วเดินไม่สบอารมณ์ออกไปจากห้อง

แม้กระทั่งโลเวลเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองคิดยังไงกับคำพูดของจอร์จิน่า เขารู้สึกโกรธ หงุดหงิด อารมณ์เสีย ที่จอร์จิน่าพูดจี้ใจดำของเขา ไม่มีทางหรอก ผู้หญิงอวดดีถือตัวอย่างจอร์จิน่าเขาจะไปชอบได้ยังไงกัน ผู้หญิงเย่อหยิ่งอย่างจอร์จิน่าต้องตกจากบัลลังก์ลงมาคอหักตาย เธอจะตายอย่างโดดเดี่ยว และเขาไม่สนใจเธอหรอก ไม่สักนิด



การเจรจาตกลงสัญญาจ้างงานเริ่มขึ้นมื้อค่ำในภัตตาคารหรูห้องวีไอพีบรรยากาศดี จอร์จิน่ากับรีเบคก้ามารอแขกก่อนเวลาถึงสิบห้านาที แคโรไลน์ยืนอยู่ในห้องนั้นด้วยตามคำสั่งของจอร์จิน่า และเธอก็ได้ทนกับเสียงบ่นของอีกคนจนหูชา จอร์จิน่าไม่ได้บ่นให้เธอแต่เป็นแขกที่เธอนัดต่างหาก เพราะผ่านมาจนกระทั่งสามสิบนาทีเจ้าตัวก็ไม่ปรากฏกายจนคนที่ตรงต่อเวลาอย่างผู้บริหารเมอร์โร่ว์ต้องอดด่าออกมาไม่ได้ ส่วนรีเบคก้าก็หัวเราะกับการกระทำของเพื่อน และบอกให้ใจเย็น แน่นอนว่าไม่ใช่งานถนัดของจอร์จิน่า

“ฉันบอกเธอแล้วว่ายัยนั่นโม้คุณสมบัติของตัวเองมากแค่ไหน บอกว่าเป็นคนตรงต่อเวลา เชอะ เห็นๆ อยู่ว่ามันไม่ใช่” รีเบคก้าค่อนขอดบุคคลที่มาสาย

“…” จอร์จิน่าทำหน้าบึ้งใส่

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นห้องก็เปิดออก พร้อมกับผู้ชายหน้าตาธรรมดาๆ คนหนึ่งก็เดินเข้ามา เขาดูมีโครงหน้าที่โลภมากอย่างเห็นได้ชัดในสายตาของแคโรไลน์ และด้านหลังของเขาที่เดินเข้ามานั้นปรากฏหญิงสาวร่างสูงราวกับนางแบบ แคโรไลน์รู้จักเธอในทันที ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยสนใจเรื่องดารานักแสดงเท่าไหร่ แต่คนนี้ไม่มีทางที่เธอจะไม่รู้จัก แม็คเคนซี่ ค็อกซ์ ดาราหน้าใหม่ของวงการฮอลลีวูดที่กำลังโด่งดังขึ้นระดับแนวหน้าอยู่ในขณะนี้ ตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในห้องก็เงียบกริบ เธอมีรูปร่างเพอร์เฟค ตัวสูงเพรียวเทียบเท่าแคโรไลน์ แต่ว่าใส่ส้นสูงจึงทำให้ตัวของเธอสูงยิ่งกว่าแคโรไลน์ ผมสีไอซ์บลอนด์สั้นประบ่าขลับกับใบหน้าโฉบเฉี่ยวเซ็กซี่ยิ่งทำให้เธอมีลุคมาดนางพญาเข้าไปใหญ่ เธอดูเป็นคนนิ่งเย็นชา หากแต่ว่าดวงตาคู่สวยสีเทาอมฟ้าดูเจ้าเล่ห์ซุกซน และคนมาใหม่นี้ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยใส่ใจแฟชั่นจ๋าแบบจอร์จิน่ากับรีเบคก้า แต่เธอก็แต่งตัวดูดีสมกับการที่เป็นนักแสดงระดับแนวหน้า

เมื่อจอร์จิน่าเอ่ยปากเชิญให้นั่งโอเว่นผู้จัดการส่วนตัวของแม็คเคนซี่ก็รีบทรุดตัวลงนั่งทันทีและยิ้มกว้างเมื่อรู้ว่าคนที่นั่งอยู่ข้างจอร์จิน่าคือ รีเบคก้า อาร์เชอร์ สไตลิสต์และดีไซเนอร์ที่เขาปลื้มนักหนา และอยากออกเดตด้วยหากทำได้

“ฉันนึกว่าการสนทนาในวันนี้จะเป็นส่วนตัวซะอีก” เสียงเย็นๆ หากแต่มีเสน่ห์เอ่ยขึ้นก่อนเป็นอันดับแรก แต่คำพูดนั้นช่างเชือดเฉือนใส่รีเบคก้า ที่นั่งอยู่ข้างๆ จอร์จิน่าเสียเหลือเกิน

รีเบคก้าขบกรามแน่น ส่วนจอร์จิน่าก็หัวเราะกับเหตุการณ์สำคัญในครั้งนี้ เธอกำลังสนุก

“นี่คุณยังไม่รู้เหรอคะว่ารีเบคก้าจะเข้ามาดูแลเรื่องของชุดในการถ่ายแบบครั้งนี้ หากคุณตกลง”

“อะไรนะ!?” นั่นไม่ใช่เสียงของแม็คเคนซี่ แต่เป็นเสียงแทรกของรีเบคก้า ทุกคนไม่เว้นแม้แต่แคโรไลน์ก็ยังมองมายังรีเบคก้าเป็นตาเดียว อีกคนเลยกระซิบที่หูของเพื่อนสนิท “ฉันยังไม่ได้ตกลงกับเธอเรื่องนี้เลยนะ เธอไม่เห็นบอกฉันเลย”

“เงียบน่า” จอร์จิน่ากระซิบตอบ รีเบคก้าออกอาการเหวอเมื่อเพื่อนมัดมือชกเธอดื้อๆ

“ดูเหมือนจะมีคนไม่พอใจอยู่นะคะ พวกคุณตกลงกันแล้วจริงๆ เหรอ” แม็คเคนซี่จับพิรุจได้ในทันที

“เธอตกลงกับฉันแล้วค่ะ รีเบคก้าไม่ได้ขัดข้องอะไรเลยสักนิด แล้ว…คุณล่ะคะพอใจกับข้อเสนอในสัญญาของฉันหรือเปล่า?”

“…” แม็คเคนซี่เงียบ เธอไม่ได้ตอบอะไร สายตาทรงพลังของเธอมองเลยไหล่จอร์จิน่าไปจับจ้องที่แคโรไลน์ จากนั้นก็ลากกลับมามองที่รีเบคก้า เธอไม่ได้ตอบเรื่องนี้แต่เป็นโอเว่นที่ยื่นปากเข้ามาตอบแทน

“คือว่า ผมมีข้อสงสัยอยู่นิดหน่อย เรื่องค่าตัว มันเอ่อ…พอจะขึ้นค่าตัวให้เราอีกสักนิดได้ไหมครับ”

“เหอะ เรียกค่าตัวเพิ่ม” เสียงประชดของรีเบคก้าลอยเข้าหูของทุกคน จนโอเว่นแอบหน้าเสียไปบ้าง

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ ก็คือ พวกเราต่างก็รู้ว่านิตยสารยูนีคดังมาก แม็คเคนซี่ของเราเองก็ดังเหมือนกัน เรามีงานอย่างอื่นที่ให้เรามากกว่ายูนีค ค่าตัวก็มากกว่า เรารู้สึกเหมือนว่ามันไม่สมดุลเลย จะให้ถูกต้องเราก็เลยร้องขอค่าตัวเพิ่ม แต่ถ้าไม่ให้ก็ไม่เป็นไรนะครับ คือทางเราก็จะขออนุญาตไม่ตกลงสัญญาด้วย”

จอร์จิน่านิ่งฟัง แต่เธอชินกับเหตุการณ์แบบนี้เสียแล้ว

“ฉันเข้าใจที่คุณว่ามาทุกประการนะคะ แต่เราจะไม่ถามเจ้าตัวหน่อยเหรอคะ” จอร์จิน่าปรายตามาที่แม็คเคนซี่ที่นั่งไขว่ห้างกอดอกอยู่ “เคนซี่คุณมีความเห็นว่ายังไง”

“…” แม็คเคนซี่นั่งนิ่งมาก เธอปรายตามองรีเบคก้า ที่เมินหน้าหนีเธอราวกับรังเกียจและไม่ชอบขี้หน้า ก่อนจะสบตากับจอร์จิน่า

“ถ้าฉันเซ็นสัญญาแล้ว ฉันขอเปลี่ยนคนดูแลเรื่องของชุดในการถ่ายแบบ และฉันไม่ขอต่อรองค่าตัวเพิ่ม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ้าเล่ห์ โอเว่นหน้าเสีย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ดูเหมือนว่าเขาจะหวั่นเกรงแม็คเคนซี่หนักเอาการ

“ฉันไม่ชอบหน้ารีเบคก้า”

จอร์จิน่าดูวิตกกับคำพูดนั้น ก็นะ แม็คเคนซี่เป็นคนพูดตรงๆ แบบนี้อยู่แล้ว รีเบคก้าที่ได้ยินคำนั้นแทนที่จะโมโห แต่อีกคนกลับยิ้มร่าเริงจนจอร์จิน่าสงสัย

“คุณไม่ต้องการรีเบคก้า?”

“ใช่ค่ะ ไม่อยากเจอหน้า”

“…” จอร์จิน่าเป็นฝ่ายเงียบ เธอกำลังทบทวนเหตุการณ์นี้อยู่ ทั้งสองคนต้องมีอะไรมากกว่าที่รีเบคก้าเคยพูดให้เธอฟัง เธอไม่เชื่อว่าแม็คเคนซี่จะวิจารณ์เรื่องการออกแบบชุดของรีเบคก้าอย่างเดียว สองคนนี้ต้องไม่กินเส้นกันมานานแล้ว และจอร์จิน่าจะสืบหาเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

“ดีมาก ฉันจะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีก เซ็นสัญญาสักทีซิ” รีเบคก้ายิ้มพอใจกับข้อตกลงนั้น ทั้งๆ ที่เพื่อนอย่างจอร์จิน่าก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี เธอเสียดายอยู่ลึกๆ ในเรื่องนี้ เพราะรีเบคก้ามีหัวเรื่องแฟชั่น และมันจะดีมากหาได้สไตลิสต์และดีไซเนอร์ชื่อดังอย่างรีเบคก้ามาช่วยอีกแรง

จอร์จิน่าได้แต่พยักหน้าจำยอม และยื่นสัญญาให้อีกคน

แม็คเคนซี่ก็เซ็นสัญญาอย่างเร็วรวด แต่จอร์จิน่าจับสังเกตได้ว่าอีกคนที่ตวัดปลายปากกา ทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

ทั้งหมดทานมื้อค่ำด้วยกัน รีเบคก้าดูมีความสุขที่สุด ถึงแม้จะได้ร่วมโต๊ะกับศัตรูอย่างแม็คเคนซี่ก็ตาม จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาต้องจากกัน รีเบคก้าเดินออกจากห้องคู่ไปกับโอเว่น รายนี้คุยกับรีเบคก้าแค่สองคนราวกับได้ออกเดตกันจริงๆ แหงล่ะโอเว่นคงเป็นปลื้ม ส่วนจอร์จิน่าเดินออกมาคู่กับแม็คเคนซี่ และแคโรไลน์ตามหลังออกมา

“คุณจอร์จิน่า” ร่างสูงเรียกรั้งจอร์จิน่าเอาไว้ เธอหยุดและมองดูอีกคน

“มีอะไรเหรอคะ อย่าบอกว่าอยู่ๆ ก็จะมายกเลิกสัญญา”

“เปล่าค่ะ ฉันแค่อยากเปลี่ยนใจเรื่องอื่นสักหน่อย”

“เรื่องอื่นที่ว่า…” จอร์จิน่ายิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับรู้ความคิดของอีกคน

“ฉันอยากให้รีเบคก้ากลับมาเป็นคนดูแลเรื่องของชุดในการถ่ายแบบของฉัน”

จอร์จิน่ายิ้ม เธอแสยะยิ้มพอใจ และครุ่นคิด

“ตกลงค่ะ ฉันจะบอกเธอให้”

“ดีค่ะ เพราะฉันก็อยากเห็นสีหน้าผิดหวังของเธอเหมือนกัน ฝากบอกเธอด้วยนะคะว่า ไม่มีทางหนีฉันรอดหรอก

จอร์จิน่าหัวเราะเบาๆ แต่อีกคนไม่ได้ทำแบบนั้น เธอแค่ยกยิ้มให้แล้วเดินจากไป ร่างบางมองแผ่นหลังที่แสนสง่าจนลับตาออกไป เมื่อเดินตัดมุมเลี้ยวออกไปนอกร้าน

“ฉันต้องรู้ให้ได้เลยเรื่องของพวกเธอน่ะ”

แคโรไลล์งุนงงกับคำพูดของจอร์จิน่า อีกคนหันมาพูดกับร่างสูง

“เมื่อกี้เธอเห็นโชว์ดีๆ หรือยังแคโรไลน์”

“…?”

“คนโง่อย่างเธอมองไม่เห็นหรอก” จอร์จิน่าหันมาแดกดันแคโรไลน์ แล้วดูท่าจะอารมณ์ดีสุดๆ ถ้ามองในแง่มุมของแคโรไลน์แล้วล่ะก็ แม็คเคนซี่กำลังกลั่นแกล้งรีเบคก้า เธอแสร้งทำเป็นพูดว่าไม่อยากเจอหน้าอีกคน แต่พอลับหลังก็กลับคำพูดกับจอร์จิน่า ดูท่าแล้วเธอตั้งใจจะทำให้รีเบคก้าดีใจเก้อแล้วก็ตลบหลังให้อีกคนเหมือนตกนรก แม็คเคนซี่ก็เป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจอยู่เหมือนกันซินะ

สังคมแบบนี้มันอะไรกันนะ น่ากลัวจริงๆ

แคโรไลน์คิด



วันนี้ไม่ได้ไปทำงานจอร์จิน่าเลยของตื่นสายและหมกตัวอยู่ที่เตียง แต่ด้วยความที่เธอชินกับการตื่นเช้า เธอเลยนอนสายสุดได้แค่เก้าโมงเช้า เมื่อเดินลงมาที่ชั้นล่าง เธอก็เห็นป้าแอนเน็ตง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้าให้เธอ หญิงชรานำน้ำชาและหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าวันนี้มาวางที่โต๊ะอาหารอย่างรู้งาน พร้อมกับอาหารเช้าที่ตามมาเมื่อจอร์จิน่าอ่านข่าวไปบางส่วน

“…” จอร์จิน่ามองดูป้าแอนเน็ตราวกับจะสนทนาด้วย แต่เธอไม่แน่ใจว่าเรื่องของเธอจะเหมาะกับการที่จะยกมาพูดตอนทานมื้อเช้าหรือเปล่า เธอจิ้มไส้กรอกเข้าปาก แต่สายตายังจ้องที่หญิงชราที่กำลังทำโน่นนี่อยู่ที่ครัว

“คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

จอร์จิน่าส่ายหน้า สนใจกับอาหารในจานต่อ

วันหยุดของเธอก็เหมือนของคนปกติทั่วไป อยู่บ้านพักผ่อน ตื่นสาย ดูทีวี และเขียนคอลัมน์แฉคนดังเดือนถัดไป แน่นอนว่าจอร์จิน่าไม่สนเรื่องที่มันจะเป็นอันตรายต่อชีวิตของเธอยังไง ในเมื่อมีคนอ่านและได้รับความนิยม จอร์จิน่าก็จะเขียนมันต่อไป

“คุณหนูมีอะไรก็ถามป้าได้นะคะ”

จอร์จิน่าหมุนส้อมในมือ “ป้ารู้หรือเปล่าว่าคุณยายเมอร์รี่เสียแล้ว”

“ตายจริง คุณเมอร์รี่ เมิร์กวู้ด นะเหรอคะ?” หญิงชรายกมือปิดปาก เธอดูท่าทางตระหนกตกใจ และหดหู่

จอร์จิน่าพยักหน้าแทนคำตอบ

“ป้าไม่ได้ไปควีนส์นานพอๆ กับคุณหนูเลยไม่รู้เรื่องอะไร แต่ได้ยินข่าวจากเพื่อนบ้านที่อยู่แถวนั้นบอกมาว่าลูกชายกลับมาอยู่บ้านได้สองปีแล้ว เรื่องนี้…ที่เธอเสีย ป้าไม่รู้จริงๆ เดี๋ยวว่างเมื่อไหร่ป้าจะไปเยี่ยมที่บ้านหลังนั้น”

“แล้วทำไมจะต้องไปยุ่งเกี่ยวที่บ้านหลังนั้นด้วย คนก็ตายไปแล้วจะไปหาใคร”

“อย่างน้อยคุณเมอร์รี่ก็ช่วยดูแลคุณหนูนะคะ ถึงจะไม่เชิงว่าดูแลตรงๆ ก็เถอะ คุณหนูเองก็รักคุณเมอร์รี่มาก เอาไว้วันหลังเราไปสุสาน…”

“อย่ามาทำเป็นรู้ดีหน่อยเลย” จอร์จิน่าอารมณ์เสีย เธอจิบน้ำชาและทานมื้อเช้าต่อไปเงียบๆ ไม่คุยอะไรเลยต่อจากนั้น จริงๆ แล้วแอนเน็ตรู้ดีว่าจอร์จิน่ารู้สึกยังไง คุณหนูของเธอคงจะเศร้ามาก ดูจากอาการแล้วก็น่าจะรู้ข่าวได้ไม่นานมานี้ คุณหนูของเธอไม่ได้ใจจืดใจดำขนาดนั้น แต่เพราะไม่อยากเศร้าก็เลยแสดงออกด้วยถ้อยคำร้ายกาจแบบนั้น

คุณหนูคงจะเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากซินะ น่าสงสารจริงๆ



“แคโรไลน์!” จอร์จิน่าตะโกนเรียกอีกคนอย่างใจลอย เธอต้องการเรียกใช้อีกคนแต่กลับกลายเป็นว่าวันนี้เงียบสนิท ทุกครั้งจะเข้ามาเร็วมากเลยนี่ ยัยนี่ไปแอบอู้ที่ไหน

“แคโรไลน์ ฉันเรียกไม่ได้ยินหรือไง งี่เง่าเอ๊ย!” เธอลุกขึ้นจากโต๊ะภายในห้องทำงานของตัวเอง แล้วเปิดประตูออกไปข้างนอกห้อง แต่อีกคนก็เงียบเฉียบเกินไป ไม่กี่วินาทีป้าแอนเน็ตก็วิ่งเข้ามาหา

“นี่มันกี่โมงแล้ว”

“อ่อ ห้าโมงเย็นแล้วค่ะคุณหนู คุณหนูเอาแต่อยู่ในห้องทำงานตั้งแต่บ่ายแล้วนะคะ ขึ้นไปสูดอากาศที่ชั้นสามเถอะค่ะ”

จอร์จิน่าส่ายหัว อันที่จริงเธอก็เก็บตัวเขียนคอลัมน์จนลืมเวลาไปเลยเหมือนกัน

“ฉันอยากออกไปข้างนอก ไปทานมื้อค่ำ แคโรไลน์อยู่ไหนเรียกจนปากจะฉีกอยู่แล้ว”

“ก็…คุณหนูไม่ได้แจ้งว่าจะออกจากบ้านในวันนี้ คุณแคโรไลน์ก็เลยหยุดนี่คะจำไม่ได้เหรอ?”

“…?” จริงซินะ จอร์จิน่าลืมเรื่องนี้ไปเลย เพราะในแต่ละวันเธอจะมีแคโรไลน์เดินตามอยู่ไม่ห่างจนชินไปซะแล้ว พอไม่มีคนร่างสูงเธอก็เลยเผลอลืมไปเสียสนิท

“อือ แค่ลืมน่ะ”

“ถ้าคุณหนูจะออกไปไหนให้ป้า…”

“ไม่ต้องหรอก”

“คุณหนูจะไปคนเดียวไม่ได้นะคะ ยิ่งตอนนี้เกิดเรื่องอันตรายขึ้นกับคุณหนู ป้าเป็นห่วง”

“ฉันจะนัดลิซออกไปด้วยน่ะ”

“ค่ะ งั้นก็โล่งอกไปที”



จอร์จิน่าโกหก เธออยากออกไปคนเดียว ซึ่งมันแปลกมากสำหรับคนที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดอย่างเธอ คงจะเป็นเพราะมีกฎคุมเข้มเธอกระมังจอร์จิน่าเลยไม่ชอบที่จะอยู่ในกรอบที่ตีเอาไว้ให้ และนั่นทำให้เธอเลือกมาทานอาหารฝรั่งเศสที่ภัตตาคารแห่งนี้ เป็นสถานที่โปรดของเอลิซาเบธเชียว รายนั้นชอบคะยั้นคะยอเพื่อนให้มาประจำ และแน่นอนว่าอาหารที่นี่ถูกปาก จอร์จิน่าก็ชอบมากเช่นเดียวกัน เธอสั่งอาหารมาสามอย่าง แต่ราคาแพงหูฉีก

“ฉลองให้กับค่ำคืนที่ฉันมาคนเดียว”

แล้วจากนั้นจอร์จิน่าก็เจริญอาหารสุดๆ หลังจากสองอาทิตย์ที่ผ่านมา แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนอยู่ที่โต๊ะเยื้องจากเธอถัดไปสองโต๊ะ

“แคโรไลน์?” จอร์จิน่าก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองหรอกว่าจะใช่คนร่างสูงหรือเปล่า เพราะการแต่งกายดูดีเว่อร์วังจนเธอยังตะลึง แคโรไลน์สวมชุดไหมสีทองระยิบระยับ ผมเก็บรวบขึ้นเป็นมวยหลวม โชว์คอระหง และใบหน้าเรียวสวยโดดเด่น อีกอย่างเจ้าตัวแต่งแต้มใบหน้าเข้มทำให้ดูเป็นผู้หญิงที่เซ็กซี่ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด และที่นั่งตรงข้ามเธอคือผู้ชายรูปงามเชียว ดูสองคนจะคุยกันสนุกสนาน แคโรไลน์ยิ้มแย้มแตกต่างจากตอนที่อยู่กับเธอโดยสิ้นเชิง

“ดูสิ ทำมาเป็นจีบปากจีบคอ ทีอยู่กับฉันล่ะก็หน้าบุญไม่รับเลยนะ กำลังเดตอยู่ซินะ?”

จอร์จิน่ายิ้ม แววตาแวววับไปด้วยแผนการ

“ดี กำลังคิดอะไรสนุกๆ ออกเลยล่ะ”



“ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะช่วยนาย ไม่ต้องขอบคุณอะไรหรอก” แคโรไลน์เอ่ยขึ้นปรามโทมัสเพื่อนชายของเธอที่ทำงานแผนกไซเปอร์ในเอฟบีไอ เขามีเรื่องร้อนอกร้อนใจให้เธอช่วย นั่นก็คือให้แคโรไลน์ปลอมตัวเป็นแฟนของเขาเพื่อกันผู้หญิงคนหนึ่งที่ติดสอยห้อยตามเขา จนเขารำคาญ และที่สำคัญโทมัสไม่สนทรรศผู้หญิง เขาเป็นเกย์

“แล้วตอนนี้โซเฟียทำหน้ายังไง” เขาแกล้งเป็นยิ้ม และพูดกับแคโรไลน์เพื่อให้ผู้หญิงคนที่ตามเขามาเข้าใจผิดว่ากำลังหวานอยู่กับแฟนตัวจริง

“ก็ทำหน้ารับไม่ได้ ตอนนี้กำลังอารมณ์เสีย…นั่น เดินออกจากโต๊ะไปแล้วล่ะ”

“เยี่ยม!” เขายิ้มดีใจ

“ทำไมนายไม่หาแฟนจริงๆ สักทีล่ะ จะได้ไม่ต้องวิ่งเต้นทำเรื่องแบบนี้”

“ไม่ล่ะ เธอก็รู้ว่าพ่อของฉันเกลียดที่ฉันเป็นเกย์ ถ้าข่าวเรื่องที่ว่าฉันพาแฟนผู้ชายมากินข้าวด้วยถึงหูพ่อ มันคงไม่ดีแน่ ฉันไม่อยากได้ยินพ่อบ่นเรื่องนี้กับฉันอีก พ่อฉันยังยอมรับไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก”

แคโรไลน์พยักหน้าเข้าใจ

“ตอนแรกก็ว่าจะนัดแซนดี้ แต่แม่คุณคนนั้นงานหนักเกินไป ก็เลยมาหวยออกที่เธอ”

“ไม่เป็นไรหรอก วันนี้ฉันก็ว่างพอดีนี่”

“โอเค วันนี้ถือว่าฉันเลี้ยงเธอแล้วกัน ชนแก้ว”

ทั้งสองยกแก้วไวน์ขึ้นชนกันดังแกร๊งอย่างปลื้มปีติที่แผนการวันนี้ทั้งวันผ่านไปได้ด้วยดี

“…!”

แคโรไลน์เกือบทำแก้วไวน์หลุดมือ เมื่ออยู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งถือวิสาสะนั่งลงที่ตักของเธอ ขนาดโทมัสยังพูดไม่ออกเลย เขาเกือบสำลักไวน์ออกมาเช่นกัน

“จอร์จิน่าเหรอ? คุณมาทำอะไรที่นี่”

“แหมะ! ทำมาเป็นตกใจ เห็นแฟนตัวเองแล้วทำหน้าแบบนั้นไม่ดีเลยนะ” จอร์จิน่าเล่นละครตบตา และหันไปมองฝ่ายชาย “อ๋อ ใช่สิ พอเจอหนุ่มหล่อหน่อยก็ทำเป็นไม่สนใจฉัน นึกอยู่แล้วช่วงนี้ทำไมทำตัวเย็นชากับฉันจัง ที่แท้ก็แอบมาคบชู้สู่ชาย”

“จอร์จิน่า” แคโรไลน์หน้าเหวอ เธอตกใจกับคำพูดของอีกคน และจอร์จิน่าเกือบหลุดขำในท่าทีของอีกคน

“เอ่อ คุณผู้หญิงครับ คุณกำลัง…!”

“อะไร อย่ามายุ่งกับเรื่องชาวบ้าน ผัวเมียเขาจะคุยกัน”

“…?!” แคโรไลน์หน้าซีด เธอหันหน้าไปทางโทมัสและส่ายหน้าประมาณว่า ‘ไม่ใช่อย่างที่นายคิด’

“อย่าปฏิเสธอย่างนั้นที่รัก” จอร์จิน่าโอบคออีกคน และส่งสายตาหื่นกระหายคล้ายหยอกเย้าไปให้แคโรไลน์ “เรารู้จักกันดี ทุกซอกทุกมุม”

คนที่มารับประทานอาหารเริ่มหันมาสนใจเหตุการณ์ ถึงแคโรไลน์จะมีบุคลิกนิ่งๆ แต่เธอก็อายเป็นเหมือนกัน

จอร์จิน่ากำลังทำบ้าอะไร!

“โทมัส…”

“เอิ่ม…รู้ไหมแครล์ ฉันว่าปัญหาของฉันเคลียร์เสร็จแล้วนะ แต่ดูเหมือนของเธอเพิ่งจะเริ่มต้น”

“มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอกนะ คนนี้เป็น…อ๊ะ! จอร์จิน่าทำอะไรของคุณน่ะ” แคโรไลน์สะดุ้งเมื่อจอร์จิน่าหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ โทมัสขำพรืดออกมา

“โอเค ฉันคงต้องขอด้วยก่อนนะ พวกคุณคงต้องคุยกันยาว แต่เดี๋ยวผมจ่ายค่าอาหารให้”

“โทมัส!”

“คุณน่าจะบอกผมนะว่ามีแฟนแล้ว ผมคาดไม่ถึงเลย”

“ไม่ใช่…!” แคโรไลน์กะจะเรียกเพื่อนเอาไว้ แต่เขาไม่ฟังอะไรเธอเลย เขาไปเช็กบิลที่เคาท์เตอร์แล้วเดินตัวปลิวออกไปจากร้าน ส่วนจอร์จิน่าก็ลุกขึ้นจากตักของแคโรไลน์ทันที

“คุณกำลังทำอะไรของคุณอยู่?”

“ที่รักล่ะก็อย่าพูดแบบนี้กับฉันซิ ฉันทนไม่ได้หรอกนะที่คุณจะทิ้งฉันมาคบกับผู้ชายคนนี้” จอร์จิน่ายังเล่นไม่เลิก แถมยังหัวเราะชอบใจเมื่อคนในร้านไม่ละสายตาจากพวกเธอ

แคโรไลน์ส่ายหน้าเอือม ก่อนจะปลีกตัวออกไปนอกร้าน ซึ่งมีจอร์จิน่าหัวเราะไล่หลังเดินตามออกมาด้วย

“คุณเล่นสนุกพอหรือยัง?”

“ฉันทำอะไร?” จอร์จิน่ายักไหล่

“ก็คุณทำให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดอยู่น่ะซิ”

“ช่วยไม่ได้ ก็ฉันเห็นเธอเดตอยู่แล้วหมั่นไส้”

“เดท?” แคโรไลน์ทำหน้างุนงง

“อย่ามาทำหน้าใสซื่อจะได้ไหม แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ”

แล้วจากนั้นแคโรไลน์ก็เข้าใจขึ้นมาอย่างแจ่มแจ้ง จอร์จิน่าคงคิดว่าเธอกำลังมาเดตกับหนุ่มหล่อ ด้วยความที่เจ้าตัวเป็นคนชอบกลั่นแกล้ง เลยมาป่วนให้เดตเธอล่มซินะ ร้ายกาจจริงๆ แต่ถ้าเหตุการณ์นี้เธอกำลังนั่งเดตอยู่จริงๆ ล่ะก็ จอร์จิน่าคงทำสำเร็จเพราะมันได้ผลเชียวล่ะ โทมัสจะคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้ ปานนี้เพื่อนในเอฟบีไอคงเอาเรื่องนี้ไปเมาส์กันสนุกปาก เธอต้องโทรไปอธิบายเรื่องนี้กับโทมัสให้เร็วที่สุด

“โอเค ดีใจด้วยคุณทำสำเร็จ คู่เดตของฉันเผ่นหนี”

“ถ้าไม่สำเร็จก็อย่างเรียกฉันว่าจอร์จิน่า เวสท์”

แคโรไลน์ทำหน้าเอือมอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงจะมองซ้ายมองขวา

“แกรี่ไม่ได้มากับคุณเหรอ?”

จอร์จิน่าทำตัวอยู่ไม่สุข เมื่ออยู่ๆ แคโรไลน์ก็สาดคำถามนี้ใส่เธอ

“ก็อยู่ตรงบล็อกถัดไปนั่นไง ตรงลานจอดรถน่ะ” เธอโกหกหน้าตาย อันที่จริงเธอมาคนเดียว

แล้วมือถือของแคโรไลน์ก็ดังขึ้น เธอกดรับสายนั้น แล้วดวงตาสีน้ำตาลสว่างก็จับจ้องมาที่จอร์จิน่าราวกับตำหนิ

“ค่ะป้าแอนเน็ต…โชคดีที่ฉันบังเอิญเจอเธอที่นี่…ค่ะ เธออยู่กับฉันแล้วตอนนี้…ค่ะ” เธอวางสายแล้วพูดประชดจอร์จิน่า

“ดูเหมือนว่า จะมีคุณหนูผู้โกหกบอกกับป้าแอนเน็ตว่าจะออกมาทานมื้อค่ำกับคุณเอลิซาเบธ แต่ไม่ใช่”

“…!?” ป้าแอนเน็ตขี้ฟ้องจริงๆ นี่ก็คงจะโทรไปเช็คกับเอลิซาเบธสินะ เพื่อนคนนั้นก็ยิ่งไม่รู้เรื่องอยู่ด้วย

“คุณไม่ควรออกมาข้างนอกคนเดียวนะหลังจากที่เจอเรื่องอันตรายแบบนั้น คุณควรจะเรียกฉันไม่ก็แกรี่”

“เรียกเธอ เธอก็มีเดตอยู่น่ะซิ เธอคงไม่สละเวลาอันมีค่ามาให้ฉันหรอก” จอร์จิน่าประชด

“คุณยังไม่ลองทำดูมีแต่พูด ถ้าคุณเรียก ฉันก็จะไป”

“…?!” จอร์จิน่าตั้งตัวไม่ติดกับคำตอบนั้น เธอนึกว่าแคโรไลน์จะทำหน้านิ่งและถอนหายใจใส่เธอซะอีก

“บ่นมากน่า ฉันจะกลับแล้ว” เธอป่วยการที่จะพูดต่อ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปเพื่อไปขึ้นรถของเธอ แคโรไลน์เดินตามหลังเธอมาติดๆ

“แล้วนี่เธอจะเดินตามฉันมาทำไม!” จอร์จิน่าหัวเสีย

“ฉันจะไปส่งคุณ”

“ไม่ต้อง….เอ๊ะ!”

แคโรไลน์ไม่ได้ฟังจอร์จิน่า เธอคว้าแขนอีกคนแล้วกึ่งดึงกึ่งลากมาที่รถออดี้คันสีดำซึ่งเป็นรถของแคโรไลน์ จากนั้นเธอก็ดันจอร์จิน่าเข้าไปที่เบาะหลังอย่างรวดเร็ว แต่ร่างบางที่ไม่ยอมแพ้ก็ยึดกระเป๋ายี่ห้อแพงออกจากมือของแคโรไลน์ได้สำเร็จ

“กุญแจของฉันอยู่ในกระเป๋าที่คุณยึดไป เอาคืนมาด้วยค่ะ”

“ฉันจะไม่กลับกับเธอ!” จอร์จิน่าซ่อนมันไว้ด้านหลังของตัวเองเหมือนเด็กๆ ทำให้แคโรไลน์ต้องมุดตัวเข้าไปเอาในรถด้วย ในสถานที่แคบแบบนี้แต่แคโรไลน์ก็ยังพยายามเอาสิ่งนั้นมาให้ได้ เธอยื้อยุดฉุดกระชากเพื่อให้เอากระเป๋ามาให้ได้ แน่นอนว่าเสียจังหวะ…

แคโรไลน์ที่แรงมากกว่าจอร์จิน่าออกแรงดึงที่กระเป๋า ทำให้ร่างบางของจอร์จิน่าหงายหลังลงที่เบาะ ส่วนแคโรไลน์ก็เซทับร่างของอีกคนเต็มแรง ริมฝีปากของแคโรไลน์เฉียดโดนมุมปากของจอร์จิน่าไปนิดเดียว

“กรี๊ดดดด!” จอร์จิน่าหลุดเสียงกรีดร้องออกมาเมื่อโดนกระทำแบบนั้น แน่นอนว่าเป็นอุบัติเหตุ เธอกรีดดังลั่นจนแคโรไลน์ต้องเอามือปิดปากเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะเป็นเป้าสนใจของคนที่เดินผ่านไปมา โชคดีที่ลานจอดรถยังไม่มีใครผ่านมาเห็น ไม่อย่างนั้นคงนึกว่าร่างสูงกำลังลักพาตัวจอร์จิน่าหรือไม่ก็กำลังทำเรื่องไม่งามอยู่

“หยุดส่งเสียงดังได้แล้วจอร์จิน่า”

“ฮึ่ย!” คนใต้ร่างปัดมือของแคโรไลน์ออก

“ก็เธอมาทำลามกกับฉันก่อนทำไมล่ะ”

“ถ้าคุณคิดว่าอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยแบบนี้เป็นสิ่งที่คุณกำลังคิดอยู่ มันก็ไร้สาระมากแล้วนะจอร์จิน่า”

“งั้นก็ออกไปสิ ฉันจะกลับบ้าน!”

แคโรไลน์เห็นว่าจอร์จิน่าหน้าแดง เธอไม่รู้ว่าอีกคนกำลังโกรธหรือเขินอยู่ในเวลานี้

“ฉันจะไปส่งคุณ”

“ก็บอกว่ามะ..!” จอร์จิน่าหุปปากทันที เมื่อใบหน้าเรียวสวยของแคโรไลน์จงใจโน้มเข้ามาหาเธอไม่ถึงเซนฯ แถมยังเบียดตัวเข้ามากระชั้นชิดอีกด้วย ท่าทางของทั้งสองคนตอนนี้ดูล่อแหลมสุดๆ

“จะ…จะทำอะไร”

ใบหน้านิ่งของแคโรไลน์ทำให้อีกคนคาดการณ์ไม่ได้เอาเสียเลย

“ถ้าคุณทำตัวดื้อแบบนี้ ฉันก็จะทำเรื่องลามกกับคุณตอนนี้เลย”

“…?!” จอร์จิน่านึกว่าตัวเองหูฝาด แถมคนหน้านิ่งยังไม่มีท่าทีทำหน้าเจ้าเล่ห์อีกด้วย เธอไม่มีทางเชื่อหรอกว่าแคโรไลน์จะกล้า ไม่มีทาง

“อย่ามาทำเป็นอวดดีกับฉัน เธอไม่กล้าหรอก”

“คุณแน่ใจได้ยังไง คุณไม่ควรจะท้าคนที่คุณไม่รู้จักดีพอนะ”

แคโรไลน์โน้มหน้าลงมา จมูกของเธอแตะลงที่จมูกของอีกคน องศาของริมฝีปากกำลังจะประกบลงมา แค่นั้นจอร์จิน่าก็รู้ได้แล้วว่าแคโรไลน์พูดจริง เธอเอียงใบหน้าหลบไปอีกทาง ทำให้จมูกของแคโรไลน์แฉลบไปโดนที่แก้มของเธอแทน

“ก็ได้! ไปขับรถซิ!” จอร์จิน่าพูดอย่างจำยอมออกมาในที่สุด พร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัดอยู่ใต้ร่างอีกคน

แคโรไลน์เมื่อเห็นว่าอีกคนสิ้นฤทธิ์แล้ว เธอก็หยิบกระเป๋าที่ตกลงข้างตัวของจอร์จิน่าขึ้นมา ร่างบางกำลังส่งสายตาคาดโทษมาให้เธอ

แคโรไลน์ปิดประตูรถ รอยยิ้มบางๆ ยกขึ้นที่มุมปาก



“เธอยังจะตามฉันเข้ามาอีกเหรอ?!” เมื่อส่งจอร์จิน่าถึงห้อง แคโรไลน์ก็โดนคุณหนูผู้เอาแต่ใจสวนขึ้นทันที

แคโรไลน์ไม่ได้ตอบอะไร เพราะป้าแอนเน็ตวิ่งหน้าตั้งเข้ามาพอดี แล้วเธอก็ทึ่งกับการแต่งตัวของแคโรไลน์ที่มันช่างสะดุดตาอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน จากนั้นก็หันหน้ามาหาคุณหนูของเธอ

“คุณหนูโกหกป้าทำไมคะ”

“…” จอริ์จน่าทำหน้ายุ่งไม่ตอบ

“ตอนที่ป้าโทรไปหาคุณเอลิซาเบธทางนั้นก็ตกใจใหญ่เลย โชคดีนะคะที่ไปเจอคุณแคโรไลน์เข้าน่ะ ป้าเป็นห่วงแทบแย่”

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้นี่ ฉันยังไม่เป็นอะไรสักหน่อย” จอร์จิน่าไม่สบอารมณ์ เธอปรายตามองแคโรไลน์แล้วสะบัดหน้าทำท่าหยิ่งๆ เดินขึ้นไปชั้นบน ไม่สนใจว่าจะทิ้งให้ทั้งสองคนที่อยู่ข้างล่างจัดการยังไงกับการกระทำของเธอ

“ป้าโทรไปรบกวนเวลาสำคัญของคุณหรือเปล่าคะ?” ป้าแอนเน็ตมีสีหน้าขอโทษขอโพยไปในที เมื่อเห็นว่าแคโรไลน์แต่งตัวสวยสง่าผิดหูผิดตาไป

“ไม่เลยค่ะ ก็อย่างที่ฉันบอก เราบังเอิญเจอกัน” ซึ่งอันที่จริงจอร์จิน่ามากกว่าที่รบกวนเวลาสำคัญของเธอ ไม่ใช่ป้าแอนเน็ต

“ดูเหมือนว่าคุณกำลังมีเดทสำคัญ ถ้าป้าเดาไม่ผิด”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ”

“คุณแคโรไลน์ก็เป็นคนสวยมากๆ อีกคนหนึ่ง ถ้ามีใครสักคนล่ะก็ พามาแนะนำให้ป้ารู้จักด้วยนะคะ”

แคโรไลน์ดูท่าทางอึกอักที่ได้ยินแบบนั้น แต่เธอก็พยักหน้ารับ หญิงชราหัวเราะด้วยท่าทีเอ็นดู

“จะว่าไปคุณหนูก็เหมือนกัน ป้าก็ลุ้นอยู่ว่าเมื่อไหร่จะมีคนรักเป็นตัวเป็นตนกับเขาสักที ผ่านมาหลายปีแล้วนะคะ ตั้งแต่จบจากมหาวิทยาลัยก็ไม่เคยสนใจเรื่องนี้เลย”

“ไม่สนใจ?” แคโรไลน์รู้สึกสนใจบทสนทนานี้ขึ้นมาแปลกๆ

“ใช่แล้วล่ะค่ะ เธอทุ่มเทกับงานและบริษัทมาก ก็เลยออกห่างเรื่องนี้ไป ส่วนใหญ่ถ้าไปกับลูกค้าผู้ชายหน้าตาดีๆ ก็เป็นแค่เรื่องงานเท่านั้น”

จอร์จิน่าเป็นคนบ้างานขนาดนั้นเลยเหรอ? ผิดคาดแหะ

“ป้าเลี้ยงคุณหนูมาตั้งแต่เด็กๆ ป้าก็เลยหวังเอาไว้ว่าอยากเห็นคุณหนูสมหวังบ้างก่อนป้าจะตายก็ยังดี”

“…” แคโรไลน์เข้าใจหัวอกของป้าแอนเน็ตดี เธอเห็นจอร์จิน่าเป็นเหมือนลูกหลานคนหนึ่ง

“ป้าก็คิดอยู่เรื่อยเลยว่าคนที่เหมาะสมกับคุณหนูจะต้องมีบุคลิกที่มีระเบียบ ควบคุมเธอได้ทุกเรื่อง เหมือนกับคุณ ป้าว่าคุณเหมาะกับคุณหนูมากๆ เลยล่ะค่ะ”

“…?!”

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นซิคะ ป้าแค่ล้อเล่น” หญิงชราหัวเราะ แต่ลึกๆ แล้วเชื่อเถอะว่าเธอพูดจริง เธอถูกชะตากับคนร่างสูงตั้งแต่แรกเห็น อาจจะเพราะอดีตการงานของแคโรไลน์ส่งเสริมให้บุคลิกของเธอเป็นคนแข็งแกร่ง เห็นอกเห็นใจคนอื่น ชอบช่วยเหลือ ทำให้แอนเน็ตรักในความเอาใจใส่ตรงนั้นของแคโรไลน์ และที่สำคัญไม่มีใครควบคุมจอร์จิน่าได้ดีไปกว่าแคโรไลน์อีกแล้ว

เธอเองก็ได้แต่แอบลุ้นอยู่ทุกวัน ว่าทั้งสองคนจะมีความสัมพันธ์คืบหน้าหรือเปล่า แอนเน็ตไม่สนใจเรื่องเพศหรอก เธอสนใจแค่ว่าคุณหนูของเธอมีความสุขก็พอ

คงต้องรอลุ้นต่อไปซินะแอนเน็ต



________________________________________

ตอนนี้จอร์จิน่าก็จะป่วนๆหน่อย55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #5 fah_siriporn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 06:49
    ฮือออ ชอบอะ อัพหน่อยๆๆ
    #5
    0
  2. #4 thanaporn23744 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 19:54

    ฮรือเพิ่งอัพเมื่อวานแต่อยากอ่านต่อแล้วอะไรท์ชอบฉากยั่วของจอร์จีน่า555555555

    #4
    0
  3. #3 tangma2603 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 11:49
    ป้านี่แอนเน็ตตัวชงวีไอพีเลย5555
    #3
    0