[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 9 : SIX

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    12 พ.ค. 61

ลุคเดินเคียงข้างตามทางเท้าคู่กับเทเรซ่า วันนี้เป็นวันที่สดใสและอิ่มเอมใจสำหรับเขามาก เมื่อคืนเขาแทบจะนอนไม่หลับ ตอนออกปากชวนเทเรซ่ามาเที่ยวด้วยกันในวันนี้ และเขายิ่งดีใจตัวแทบลอยเมื่อเทเรซ่าตอบตกลงอย่างง่ายดาย วันนี้เขาสะพายกระเป๋าเป้คู่โปรด เสื้อตัวเก่ง และอะไรต่อมิอะไรหลายๆอย่างเพื่อที่เขาจะได้ดูดีเวลาอยู่กับเทเรซ่า ส่วนเทเรซ่าในวันนี้ก็เหมือนกับทุกวัน ชุดเดรสกระโปรงสีเหลืองอ่อนของเธอรับกับสีผมคาราเมล และผิวขาวเนียนของเธอได้เป็นอย่างดี เทเรซ่าไม่ค่อยใส่ใจเรื่องการแต่งตัว แต่ไม่ใช่หรอก ลุคคิดว่าเทเรซ่าใส่อะไรก็สวยไม่จำเป็นต้องใส่อะไรมากมายเธอก็ดูดีมากอยู่แล้ว

เขาผิวปากขณะเดินอย่างอารมณ์ดี

“วันนี้นายดูอารมณ์ดีนะ มีอะไรพิเศษหรือเปล่า?
“แน่นอน วันนี้ไม่มีเสียงของเอวาเข้าหูไง”ลุควางแผนเอาไว้เป็นอย่างดี เขารู้ว่าวันนี้เอวามีนัดกับครอบครัวมาด้วยไม่ได้อย่างแน่นอน เขาเลยชวนเทเรซ่ามาด้วยในวันนี้
“ถ้าเอวามาได้ยิน นายโดนหนักแน่ๆ”

ลุคหัวเราะ น้ำเสียงร่าเริงเหมือนเคย
“เราจะไปไหนกันหรอ
?
“ไม่รู้ซิ เดินไปเรื่อยๆเผื่อคิดออก ถ้าอยากไปไหนก็บอกได้เลยนะ”
“แสดงว่าวันนี้นายไม่มีแผน”
“ก็
….”เขาหัวเราะหลังจากนั้น
“งั้นไปดูหนังกันมั๊ย
?
“ความคิดเข้าท่าดี”เขาพยักหน้าเห็นด้วย และหยุดเช็ครอบหนังในมือถือ
”จังหวะที่หยุดนั้น บนแผงหนังสือข้างทางสะดุดตาของเทเรซ่าเข้าทันที ไม่ใช่นิตยสารอุตสาหกรรม เศรษฐกิจ ธุรกิจ บันเทิง หรือสารคดี แต่กลับเป็นนิตยสารแฟชั่น ที่เทเรซ่าสนใจน้อยเป็นพิเศษ แต่วันนี้มันเรียกร้องความสนใจจากเทเรซ่าอย่างน่าประหลาดใจ

นิตยสาร ยูนีค ประจำเดือนนี้

หน้าปกคือผู้หญิงร่างสมส่วนเซ็กซี่เย้ายวนหนุ่มๆได้เป็นอย่างดี เทเรซ่าจำทุกอย่างบนใบหน้าที่สง่างามนั้นได้ ทั้งดวงตากลมโตสีฟ้าอมเขียว จมูกโด่งเล็กๆ และริมฝีปากบางชวนมองนั้น เธอจำรายละเอียดนั้นได้หมดทุกอย่าง เอลิซาเบธ เพย์ตัน เธอโดดเด่นในชุดสีสันสดใส อย่างที่เทเรซ่าไม่เคยได้เห็นมาก่อน และท่าทางเซ็กซี่ของการโพสท่านั้นทำให้เทเรซ่าหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา

เทเรซ่ายิ้ม มันเป็นรอยยิ้มแห่งความเขินอาย เธอไม่ได้เจอเอลิซาเบธมาเกือบอาทิตย์หลังจากวันที่ไปเที่ยวด้วยกัน แต่เอลิซาเบธก็ส่งข้อความหาเธอทุกวัน และเธอตอบกลับเอลิซาเบธทุกวันเช่นกัน ส่วนใหญ่เอลิซาเบธจะชอบถามเธอว่า อยู่ไหน ทำอะไรและ อยู่กับใคร วันนี้ก็เช่นเดียวกัน เอลิซาเบธถามเทเรซ่าว่า

 

วันนี้ทำอะไรหรอคะ วันหยุดนี่

 

แล้วเทเรซ่าก็ตอบว่า

 

ฉันจะออกไปเที่ยวกับลุคค่ะ

 

แล้วเอลิซาเบธก็ไม่ตอบกลับมา เทเรซ่าคิดว่าอีกคนคงจะยุ่งเรื่องงานอยู่ก็เลยไม่ตอบกลับ เธอไม่คิดมากเรื่องนี้ เพราะเอลิซาเบธเป็นนักธุรกิจ ก็เหมาะสำหรับการที่ต้องยุ่งทั้งวันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

“นั่น เอลิซาเบธ เพย์ตัน ใช่มั๊ย? แปลกแหะ ปกติคนแบบเธอจะต้องขึ้นปกข่าวธุรกิจมากกว่า”ลุคหยุดมองเหมือนกัน เมื่อเห็นว่าเทเรซ่าสนใจในสิ่งนั้น และเขาสงสัยว่าทำไมนิตยสารแฟชั่นนี้ถึงได้ดึงความสนใจของเทเรซ่ามากกว่าวารสาร นิตยสารคดี
“เดินต่อกันเถอะ”
“รอสักครู่นะ”เทเรซ่าพูดกับเขาก่อนจะหยิบนิตยสารนั้นไปจ่ายตังค์ ลุคเริ่มสงสัย หรือบางทีเทเรซ่าจะปลื้มเอลิซาเบธกันนะ
? หลังๆมานี้เทเรซ่าพูดเรื่องของเอลิซาเบธให้เขาฟังมากมาย ไหนจะเรื่องไปเที่ยวด้วยกัน เขาแปลกใจที่เอลิซาเบธยอมลงจากบันลังค์ทองคำมาเดินเล่นกับคนธรรมดาอย่างเทเรซ่า ที่เขาเปรียบเทียบอย่างนั้นไม่ใช่ว่าเขาจะเลิศเลออะไร ถ้าเทียบเขากับเอลิซาเบธ เขาเองก็ยังคงเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ถึงแม้บ้านจะรวย แต่ต่างจากตระกูลเพย์ตันราวกับฟ้ากับดิน
“เดินกันต่อเถอะ”เทเรซ่าสะกิดเขาให้เดินต่อ และลุคบอกรอบหนังที่จะเข้าฉาย พวกเขาสนใจหนังแนวคล้ายๆกัน ทำให้ลุคชอบอะไรในตัวของเทเรซ่าหลายๆอย่าง

ทั้งสองเดินมาหยุดนั่งที่ม้านั่งหน้าร้านดอกไม้ฆ่าเวลาก่อนที่หนังจะฉายอีกตั้งชั่วโมงหนึ่ง พวกเขามีเวลาทำอะไรกันตั้งเยอะแยะ โดยเฉพาะคุยกันในหลายๆเรื่อง
“ฉันดีใจนะที่เธอได้ไปฝึกงานที่สำนักพิมพ์มีคุณภาพ และเป็นที่นิยมอย่างแอเมทิสต์ เธอจำเป็นจะต้องหยุดทำงานพาร์ตไทม์หรือเปล่า
?”ลุคเอ่ยขึ้น
“นั่นซินะ แม่ของฉันก็พูดเรื่องนี้เหมือนกัน นายว่ายังไง ฉันควรจะหยุดทำหรือเปล่า
?”คำถามนี้ทำให้ลุคอมยิ้ม เขาดีใจที่ได้เสนอความคิดเห็นหรือย่างน้อยก็ได้ช่วยตัดสินเรื่องที่สำคัญของเทเรซ่า
“ไม่รู้สิ แต่แค่ฝึกงานก็เหนื่อยจะแย่แล้วนะ เธอควรจะหยุดทำงานพาร์ตไทม์ หรือไม่ก็เลือกแค่อย่างใดอย่างหนึ่ง เธอหยุดทำงานที่คลินิกสัตวแพทย์ แล้วทำแค่ร้านหนังสือเก่าก็ได้นะ”
เทเรซ่าพยักหน้าเห็นด้วย

“ก็ดีเหมือนกันนะ ร้านหนังสือ? นายช่วยได้เยอะเลย”
“เธอควรจะตัดสินใจด้วยตัวเอง  ฉันแค่แนะนำ”

เทเรซ่ายิ้มให้ลุคที่เสนอแนวทางดีๆให้เธอ ลุคมองรอยยิ้มนั้นพลางครุ่นคิด มันจะดีมากๆถ้าเขาได้คบกับเทเรซ่า เขาชอบเธอมาก ยิ่งอยู่ด้วยกันทุกวันเขาก็ยิ่งเพิ่มความชอบกลายเป็นความรัก เขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงถ้าเทเรซ่าปฎิเสธเขา ไม่ซิ เขาไม่ยอมหรอก เทเรซ่าต้องไม่ปฎิเสธเขาหรอก
“จริงซิ เดี๋ยวมานะ”ลุคพูดกับเทเรซ่าก่อนขึ้นเดินหายเข้าไปในร้านดอกไม้ ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับช่อดอกคาร์เนชั่นเล็กๆในมือ เขาทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างเทเรซ่า และกำช่อดอกไม้แน่นอย่างประหม่า

“ฉันจำได้ว่าเธอชอบดอกคาร์เนชั่น”เขาพูดงึมงำแผ่วเบา เทเรซ่าพยักหน้าแทนคำตอบ
“ฉันให้”เขายื่นดอกไม้มาให้เทเรซ่าอย่างรวดเร็วด้วยความเขินอาย จนเทเรซ่าถึงกับสะดุ้งตกใจกับอะไรที่พรวดพราดแบบนี้ แต่เธอก็รับมันเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม ถึงยังไงเธอก็ปฏิเสธไม่ลงลุคอุตส่าห์ซื้อมันให้เธอ
“ขอบคุณนะ”

ลุคหัวยิ้มแก้เขินและส่งยิ้มน่ารักให้อีกคนที่กำลังนั่งชื่นชมดอกคาร์เนชั่นอยู่ เขามองภาพที่สวยงามนั้นอยู่นาน จนเทเรซ่าหันมาสบตากับเขา
“มีอะไรหรือเปล่า
?
“หา อะไรนะ
เอ่อ เปล่าหรอก ฉันแค่ดีใจที่เธอชอบมันน่ะ”ลุคพูดตะกุกตะกัก ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยแก้เขิน
“ไหนๆเราก็กำลังจะฝึกงานแล้วนะ ไปทำงานพาร์ตไทม์ด้วยกันมั๊ย
? ฉันอยากได้ครูสอนแบบเธอแนะนำน่ะ”
“ฉันกับนายหรอ
? แล้วเอวาล่ะ”
“อย่างกับว่าเอวาจะชอบ ยัยนั้นไม่ยอมให้ตัวเองโดนกดขี่ข่มขู่หรอก เอวาไม่เหมาะกับงานแบบนี้เลย”
“นั่นซินะ”
“ฉันได้ข่าวจากพ่อว่าคืนพรุ่งนี้จะมีเลี้ยงฉลองงานวันเกิดของมิสเตอร์บิชอป เจ้าของสื่อรายใหญ่น่ะ รับเด็กเสิร์ฟและดูแลงานด้วยนะ ราคาดีเชียวล่ะ ฉันอยากลองไปทำดูน่าสนใจดี”
“แล้ว
พ่อของนายไม่ว่าอะไรหรอ?
“ไม่ พ่อของฉันท่านอยากให้ฉันมีประสบการณ์น่ะ อีกอย่างเขาอนุญาตถ้าเธอไปด้วย”ลุคพูดความจริง พ่อของเขาไว้ใจเทเรซ่ามาก แต่เทเรซ่าจำเป็นต้องคิดหนักเพราะเธอวางแผนไว้ว่าจะอ่านหนังสือนิยายแปลที่เพิ่งซื้อมา แต่ว่ามิสเตอร์เกรย์สันอุตส่าห์ไว้วางใจเธอ และลุคก็ช่วยเหลือเธอมาหลายต่อหลายครั้ง เธอเลยเกรงใจที่จะปฏิเสธ
“ก็ได้ ฉันเอาด้วย”
ลุคดีใจ เขาจับมือเทเรซ่าแน่น

“ว่าแล้ว เธอต้องช่วยฉัน”
“ก็นายเป็นเพื่อนของฉันนี่”
”คำตอบนั้นเกือบทำให้รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าของลุค แต่เขาก็ไม่ควรจะน้อยใจ เพราะตัวเองก็ไม่ใจกล้าที่จะบอกความในใจกับอีกฝ่ายสักที  “ใช่ เราเป็นเพื่อนกัน”

เขาเน้นย้ำคำนั้น ก่อนจะลุกขึ้นและฉุดเทเรซ่าในลุกขึ้นยื่นกับเขา
“ไปกันต่อเถอะ ฉันอยากกินป๊อปคอร์น”และเช่นเคยเทเรซ่าไม่เคยจะขัดเขา เธอออกเดินไปพร้อมกับเขา เคียงข้างและกุมมือกัน ทั้งสองสบตาและยิ้มให้กัน แต่เรื่องราวของหัวใจนั้นแตกต่าง ลุคคิดกับเทเรซ่ามากเกินกว่าเพื่อน ส่วนเทเรซ่าคิดว่าลุคเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ เธอคิดมาโดยตลอดว่าลุคก็คิดเช่นเดียวกันกับเธอ แต่หารู้ไม่ว่าเทเรซ่าคิดผิด
คิดผิดมาโดยตลอด

 

เอลิซาเบธนอนขดอยู่บนเตียง และเปลี่ยนเป็นกลิ้งไปมา เกือบจะสี่ทุ่มครึ่งแล้วแต่เซบาสเตียนสามีของเธอยังไม่กลับบ้านเนื่องจากงานที่ลัดตัว เขาเป็นอย่างนี้เสมอ วันๆทำแต่งานเหมือนกันกับเธอ เลยไม่ค่อยจะมีเวลาได้อยู่ด้วยกันเหมือนคู่สามีภรรยาคู่อื่นๆ เขาไม่เคยหยุดพักเลย สามีของเธอทำงานหนักมากเกินไป

เอลิซาเบธลงจากเตียงเธอนอนไม่หลับและกระหายน้ำ เธอเลยตัดสินใจแอบหยิบมือถือและลงไปที่ครัว

ด้านล่างบรรยากาศเงียบมาก เพราะทั้งคฤหาสน์ รวมถึงคนรับใช้คงเข้านอนกันหมดแล้ว หากแต่ว่า มีร่างๆหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งสีขาวขอบสระว่ายน้ำหลังคฤหาสน์ที่อยู่เยื้องจากห้องครัว เอลิซาเบธเดินเข้าไปดูใกล้ๆแต่ไม่ได้ก้าวพ้นออกไปจากตัวคฤหาสน์ แล้วเธอก็เห็น

แค่มองดูข้างหลังเอลิซาเบธก็รู้แล้วว่าเป็นใคร ผมสีบลอนด์ยาวเป็นประกายงามค่ำคืน และร่างบางราวกับนางแบบ แม่เลี้ยงของเธอ เฮเลน่า

ชั่วครู่นั้นเอลิซาเบธอยากจะเดินหนี ด้วยเหตุผลที่ไม่แน่ชัดของตัวเอง แต่เสียงนั้นก็ทักขึ้น
“นอนไม่หลับหรอ
?”เฮเลน่าลุกขึ้น และเห็นเธอเข้าพอดี
“ใช่”เอลิซาเบธตอบสั้นๆ เฮเลน่าแค่พยักหน้า  ไม่พูดอะไรกับเธอต่อจากนั้น ซึ่งมันแปลกมากสำหรับเอลิซาเบธ แต่จังหวะที่เฮเลน่าเดินผ่านเธอเข้ามาในแสงไฟที่ส่องสว่างเอลิซาเบธเห็นอะไรบางอย่างบนใบหน้าที่เรียวสวยของอีกคน ใบหน้าสวยและคงออร่าความงามนั้นมีบางอย่างผิดไป
“เดี๋ยว
หน้าเธอไปโดนอะไรมา”

เฮเลน่าแตะที่โหนกแก้มโดยอัตโนมัติ มันเป็นรอยฟกช้ำสีม่วงจางๆ ที่ก่อนหน้านี้เอลิซาเบธไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อน หรืออาจจะเป็นเพราะเครื่องสำอางที่ปิดทับรอยนั้นเอาไว้
“สะดุดล้มน่ะ ส้นสูงที่ฉันใส่”เธอพูดปัดๆ แต่เอลิซาเบธไม่มีทางเชื่อ มันไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน และเธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าพ่อของเธอจะเป็นคนทำร้ายเฮเลน่าด้วย พ่อของเธอไม่ใช่คนแบบนั้น แต่เอลิซาเบธก็พูดออกไป
“พ่อทำร้ายเธอหรอ
?”สิ่งที่เอลิซาเบธถามออกไป เธอรู้ว่ามันเลวร้าย เธอก็แค่อยากดูพฤติกรรมตอบสนองของเฮเลน่าเท่านั้น แต่สีหน้านั้นทำให้เธอโล่งอก
“เธอกำลังกล่าวหาพ่อของตัวเองอยู่นะลิซ น่าแปลกใจมาก”เธอตอบหน้านิ่ง“อีธานไม่ใช่คนแบบนั้น รอยนี้มันเกิดขึ้นเพราะความซุ่มซ่ามของฉันเอง”
หรืออาจจะไม่ เอลิซาเบธคิดในใจ เฮเลน่าคงไปมีปากเสียงกับใครสักคน แต่ร่างสูงแค่ไม่อยากบอกเธอ
“ไว้ใจได้ รอยนี้จะไม่ปรากฎในงานคืนพรุ่งนี้ให้ตระกูลเพย์ตันต้องเสียหายหรอก”

”คำนี้ดูประชด แต่เอลิซาเบธไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วย แต่ก็อดสงสัยไม่ได้

และต่อจากนั้นเฮเลน่าก็เดินจากไป พร้อมๆกันกับที่มือถือของเอลิซาเบธส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า ข้อความนั้นจากสามีของเธอ

 

บาส : จะถึงบ้านแล้วนะครับ
ลิซ
: ฉันจะรอคุณอยู่ที่ห้องรับแขกนะคะ

บาส: ไม่จำเป็นเลย คุณต้องขึ้นไปนอนแล้วนะ

ลิซ: บังเอิญว่าฉันนอนไม่หลับ

บาส: คุณคงคิดถึงผมมากเกินไป

 

เอลิซาเบธมองข้อความนั้นแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

 

ลิซ: ก็อาจจะใช่นะคะ ฉันคงคิดถึงคุณ

บาส: ผมก็เหมือนกัน ไว้เจอกันนะครับ

 

เอลิซาเบธยิ้มให้กับข้อความนั้น เธอไม่เคยโกหก เธอคิดถึงเซบาสเตียนจริงๆ เขาเป็นผู้ชายที่เอาใจใส่เธอ เหมือนเพื่อน คนรัก และเหมือนกระทั่งพ่อ เอลิซาเบธให้ความรู้สึกแบบนั้นเวลาอยู่ใกล้เขา เวลาที่เธอนอนไม่หลับบาสจะคอยอุ่นนมร้อนๆให้เธอ ไม่ก็ลืมตาตื่นเป็นเพื่อนเธอเสมอจนกระทั่งเธอหลับ เลยทำให้บางครั้งเอลิซาเบธก็เกรงใจเขาไปเสียทุกเรื่อง เพราะเขาดีกับเธอมากเกินไป

…!

ข้อความในมือถือของเอลิซาเบธแจ้งเตือน แต่ไม่ใช่จากเซบาสเตียน ข้อความนั้นเป็นของผู้หญิงที่ชอบทำให้เธอหงุดหงิด และร้อนรุ่มใจเวลาอยู่กับคนอื่น แม้เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงต้องรู้สึกปั่นป่วนในใจ วันนี้เทเรซ่าไปเที่ยวกับเพื่อนชายคนสนิท เธอไม่ชอบเลย เพราะอย่างนั้นเลยไม่ยอมตอบข้อความกลับหาเธอทั้งวัน

 

เทรซ: ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณเอลิซาเบธ

 

เอลิซาเบธพ่ายแพ้ทุกครั้ง เธอใจอ่อนกับเทเรซ่าเสมอ

ลิซ: ฝันดีค่ะเทรซ

เอลิซาเบธเก็บมือถือเข้าที่กระเป๋าชุดคลุมนอน แต่เธอก็ร้อนใจราวกับมือถือมันลวกผิวเนื้อเธอจากในกระเป๋า เธอหยิบมือถือขึ้นมา พร้อมกับขมวดคิ้วและถามตัวเอง

 ทำไม?

“ทำไม?” ทำไมเธอถึงได้คิดถึงเทเรซ่า ทำไมเธอถึงได้ใจอ่อนกับเด็กคนนี้ทุกครั้ง สมองของเธอทุกวันนี้มีแต่ผู้หญิงที่ชื่อว่า เทเรซ่า เกรส เธอแค่อยากได้ยินเสียง อยากเจอหน้าอีกคนก็เท่านั้นเอง
เอลิซาเบธมองมือถือแล้วตัดสินใจโทรออก

“เทรซ หลับหรือยังคะ?” เธอพ่ายแพ้ให้กับเทเรซ่าอีกครั้ง

[….]

 

งานวันเกิดของเอซ บิชอปเจ้าของช่องรายการบันเทิงอันดับต้นๆของอเมริกาจัดขึ้นที่โรงแรมหรูใจกลางแมนแฮตตัน เอซเป็นเพื่อนร่วมคลาสเรียนเดียวกันกับเอลิซาเบธในสมัยมหาวิทยาลัย และผู้ใหญ่ทางครอบครัวของทั้งสองคนก็สนิทกันมาก พ่อของเธอเกือบจะหมั้นเธอกับเอซ ถ้าเซบาสเตียนไม่เข้ามาพอดี เอลิซาเบธคิดว่าถ้าไม่ได้บาสเธอคงซวยไปตลอดชีวิต

เอลิซาเบธกับเซบาสเตียนควงคู่กันมาในงานวันนี้ เซบาสเตียนหล่อเหล่าและโดดเด่นในงานมาก สาวๆเหล่มองเขาถึงแม้จะมากับภรรยาก็ตาม นักข่าวจากหลายสำนักกรูกันเข้ามาสัมภาษณ์เธอกับเขา ส่วนใหญ่จะถามเอลิซาเบธเกี่ยวกับการลงหน้าปกของนิตยสารยูนีค ที่อยู่ๆเธอก็ยอมหันมาสนใจถ่ายนิตยสารแฟชั่น เอลิซาเบธกับเซบาสเตียนยิ้มรับทุกคำถาม เพราะเธอรู้ว่าอีกไม่นานพวกเขาก็คงเลิกสนใจถามคำถาม
“กว่าจะหลุดออกมาได้”เซบาสเตียนถอนหายใจออกมา เมื่อเดินผ่านฝูงนักข่าว
“เราเพิ่งตอบคำถามได้ไม่กี่คำถาม คุณเหนื่อยแล้วหรอคะ
?”เอลิซาเบธแซว
“ผมไม่ค่อยชินน่ะ”เขาหัวเราะ

ทั้งสองเดินเข้ามาทักเจ้าของงานวันเกิด เอซยืนควงคู่อยู่กับนางแบบคนหนึ่งที่เปลี่ยนหน้ากันจนเอลิซาเบธจำชื่อคนเดิมไม่ได้ เขาเป็นหนุ่มที่หน้าตาดี เจ้าสำราญ เขาเคยอิจฉาคู่ของเธอ และเขาแกล้งชมบอกกับทุกคนว่าเธอกับสามีของเธอเหมาะสมกันมากทั้งหน้าตา การงาน และชาติตระกูล
“เอซ”เอลิซาเบธทัก ชายหนุ่มหันมาและยิ้มกว้างให้อย่างเป็นมิตร
“ผมดีใจที่เห็นคุณทั้งสองคนนะ ลิซ บาส”
“สุขสันต์วันเกิดนะครับ”เซบาสเตียนยื่นของขวัญให้เขาเป็นไวน์ชั้นเลิศ เขายิ้มรับจนหน้าบานทีเดียว
“ผมชอบมาก ขอบคุณ ”เขามองดูไวน์และหันมามองเอลิซาเบธเล็กน้อยซึ่งเอลิซาเบธเข้าใจความหมายในแววตาเจ้าเล่ห์ของเขา
“คุณสวยมาก”
“ขอบคุณค่ะ”เธอยิ้มพอเป็นพิธี
“นั่นซินะ พวกคุณเชิญตามสบายเลย”เขากระแอมเปลี่ยนเรื่องเนื่องจากจับอารมณ์หึงหวงจากนางแบบที่ยืนอยู่ข้างกายเขาได้
“อ่อ บาส ผมขอตัวคุณสักครู่ได้มั๊ย
? พี่ชายผมอยากคุยเรื่องธุรกิจกับคุณน่ะ”

เซบาสเตียนมองดูเอลิซาเบธเป็นเชิงขออนุญาต หญิงสาวพยักหน้า เซบาสเตียนพูด เดี๋ยวกลับมา ก่อนเดินออกไปกับเขาและนางแบบคนนั้น จนกระทั้งไปรวมกลุ่มกับบรรดาผู้ชายโซนข้างเวที
มีแขกหลายคนเข้ามาทักทายเอลิซาเบธแล้วจากไป เธอพูดคุยกับพวกเขาพอเป็นพิธี เธอไม่อยากพบปะกับใครเพราะค้านที่จะคุยแต่เรื่องเดิมๆ เช่น ช่วงนี้ทำอะไร สบายดีมั๊ย
? แล้วนอกนั้นก็พูดคุยเรื่องธุรกิจ

เสียงฮือฮาพร้อมกับเสียงแฟลชก็ดังขึ้น ทุกคนมองไปยังเสียงนั้น แม้แต่เอลิซาเบธ เธอยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าคนที่เรียกเสียงฮือฮาจากแขกเป็นใคร จอร์จิน่า เวสท์ ผู้บริหารและบรรณาธิการบริษัทเมอร์โร่ว์ เดินเคียงข้างมากับ รีเบคก้า อาร์เชอร์ สไตลิสต์และดีไซเนอร์ชื่อดัง นักข่างกรูเข้าสัมภาษณ์พวกเธอ แต่ว่าไม่มีอะไรจะมาขวางจอร์จิน่าได้ เธอเดินอาดๆฝ่าฝูงนักข่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ในขณะที่รีเบคก้าหยุดให้สัมภาษณ์นิดหน่อย จอร์จิน่าเดินหน้าบูดบึ้งเข้ามาหาเอลิซาเบธก่อน แล้วตามหลังมาด้วยรีเบคก้าสาวผู้มีเรือนผมสีแดง

“ไง เพื่อนรัก”รีเบคก้าทักทายเอลิซาเบธโดยการหอมแก้มแทนความคิดถึง เธอร่าเริงเสมอในกลุ่มเพื่อนสนิทที่มีกันอยู่สามคน
“จีน่า เธอทำหน้ายุ่งแบบนั้นเพื่ออะไร”เอลิซาเบธแซวเพื่อนสาวผมบลอนด์ที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์ตั้งแต่เข้างาน
“จะอะไรซะอีกล่ะ เบคก้าปล่อยให้ฉันรอตั้งเป็นชาติเพื่อหาต่างหูคู่โปรด”
“เวอร์ไป แค่สามสิบนาทีเอง ทีฉันรอเธอตั้งสองชั่วโมงยังไม่เห็นบ่น”

เอลิซาเบธส่ายหน้าและยิ้มให้กับพฤติกรรมของเพื่อนสนิททั้งสอง พวกเธอเป็นอย่างนี้เสมอตั้งแต่เกรดเก้า
“จีน่าไม่ได้หน้าบึ้งเรื่องนี้หรอก แค่ข้ออ้างน่ะ วันนี้เธอโดนโลเวล ฮินตันจี้ใจดำมาน่ะ”
“เลิกพูดได้แล้ว”จอร์จิน่าปรามอีกคนก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง“แล้วบาสล่ะ มาด้วยกันไม่ใช่หรอ
?

เอลิซาเบธพยักพเยิดหน้าไปที่กลุ่มชายหนุ่มโซนข้างเวทีที่เซบาสเตียนยืนเกาะกลุ่มห้าหกคนอยู่ด้วย พวกเขาเป็นนักธุรกิจรุ่นราวคราวเดียวกันกับเซบาสเตียน กำลังพูดคุยกันอยู่ท่าทางน่าสนุกสนาน เอลิซาเบธปฎิเสธไม่ได้ว่าพวกเขาเมื่อรวมกันแล้วเหมือนแก็งค์นักธุรกิจชายที่น่าตาดีที่สุดในนิวยอร์ก
“พวกผู้ชายกลุ่มนั้น”จอร์จิน่าพูดแขวะ“เขาคงอยากชวนบาสไปร่วมวงสนทนาด้วย ฉันเกลียดพวกผู้ชายกลุ่มนั้น โดยเฉพาะอีตาโลเวล หมาป่าเจ้าเล่ห์”เธอพูดพลางทำหน้าขยะแขยง

เอลิซาเบธกับรีเบคก้ารู้ดีกับเหตุผลและสีหน้าของเพื่อนสาว โลเวลเป็นผู้ชายเจ้าเสน่ห์ชอบหลอกหว่านเสน่ห์ให้สาวๆหลงกล แถมเขายังชอบก่อกวนจอร์จิน่าในเรื่องธุรกิจ เมื่อเดือนที่แล้วเขาทำจอร์จิน่าปรี้ดแตกเรื่องบัตรเชิญงานกาล่า เขาแอบสับเปลี่ยนบัตรของจอร์จิน่า จากวีไอพี เป็นธรรมดา เลยเป็นเหตุให้จอร์จิน่าไม่มีสิทธิ์ประมูลของที่สำคัญในงาน
“เธอใจร้ายกับเขา เขาเลยใจร้ายกับเธอไง หากเธออยู่เฉยๆโลเวลคงไม่ทำอะไรแบบนั้น”เอลิซาเบธพูดลอยๆใส่หูเพื่อนสาว
“ฉันใจร้ายเรื่องอะไร
?
“ลืมไปแล้วหรอ
? ตอนนั้นเขากำลังจีบเธออยู่ แล้วเธอสาดวิสกี้ใส่หน้าเขา”รีเบคก้าเตือนความจำ เธอและเอลิซาเบธเป็นพยานได้ดีในเรื่องนี้
“นั้นมันสามปีแล้วนะ”
“ใครก็แค้นเรื่องเล็กๆน้อยๆกันทั้งนั้นแหละ เธอทำให้เขาอับอายในวันนั้น”รีเบคก้าว่า เอลิซาเบธหัวเราะพอใจ ส่วนจอร์จิน่าหยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจ

เสียงนักข่าวฮือฮาอีกระลอก สามสาวมองตามเสียงนั้นเหมือนกับคนอื่นๆ อีธานพ่อของเอลิซาเบธเดินควงคู่มากับภรรยาคนสวยรวยเสน่ห์ของเขา ทั้งสองหยุดให้สัมภาษณ์ จอร์จิน่าเบ้ปาก เอลิซาเบธรู้ว่าเพื่อนของเธอไม่ชอบหน้าเฮเลน่า 
“ดูซิ ยัยงูพิษเดินเชิดหน้าชูคอมาโน่นแล้ว”
“จีน่า”รีเบคก้าปราม เพราะอีกคนวิจารณ์ไม่ดูเอลิซาเบธเลย แต่เอลิซาเบธก็ไม่ได้สนใจในคำพูดนั้น
“นี่เธอทนได้ยังไงลิซซี่ ยัยนั่นทำร้ายเธอนะ แล้วยังมีหน้ามาเดินเฉิดฉายอยู่ที่นี่ แล้วก็ยังเป็นคุณผู้หญิงที่บ้านของเธออีก ร้ายกาจจริงๆเลยยัยนั่น”จอร์จิน่ายังไม่หยุดเธอจิกกัดด้วยคำพูดประชดเป็นระลอกๆ
“จีน่า”รีเบคก้าปรามอีกครั้ง
“อะไรเล่า เรียกชื่อฉันอยู่ได้”
“ที่ฉันปรามเธอก็เพราะลิซอยู่ด้วยนะ เธอช่วยดูซะบ้างซิ”ในตอนนั้นที่จอร์จิน่าเงียบไป เอลิซาเบธไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรจอร์จิน่า เธอรู้ว่าเพื่อนคนนี้ของเธอเป็นประเภทชอบตอกย้ำให้เจ็บแสบ ในช่วงเวลาตอนที่เอลิซาเบธรู้ว่าเฮเลน่าหลอกเธอมาโดยตลอด เธอร้องไห้เจียนจะขาดใจ และนั่นเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นน้ำตาของจอร์จิน่า นางร้ายคนนี้ร้องไห้ไปกับเธอด้วย เพราะฉะนั้นหากจอร์จิน่าจะโกรธเฮเลน่ามันก็เป็นสิทธิ์ของเจ้าตัว เฮเลน่าทำให้จอร์จิน่าหลั่งน้ำตา และนั่นเป็นเหตุผลที่จอร์จิน่าไม่ชอบขี้หน้าของเฮเลน่า
“โอ๊ยนั่น บอกฉันทีเถอะว่าพ่อของเธอจะไม่เดินมาทางนี้”จอร์จิน่าพูดขึ้น และเธอคิดถูกอีธานกับเฮเลน่าเดินเข้ามาหากลุ่มพวกเธอทั้งสามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งสองจำเป็นต้องปั้นยิ้ม เว้นแต่รีเบคก้าที่เต็มใจยิ้มให้
“สวัสดีเด็กๆ วันนี้สวยกันทุกคนเลยนะ”อีธานรู้จักกับจอร์จิน่า และรีเบคก้าเป็นพิเศษเพราะสนิทกันมายาวนานกับเอลิซาเบธลูกสาวของเขา เขาติดปากเรียกทั้งสามว่า
เด็กๆแม้ว่าวันเวลาจะผ่านไป แต่ทั้งสามสาวก็ยังเป็นเด็กในสายตาเขาเสมอ
“พักหลังๆไม่เห็นไปที่คฤหาสน์เลยนะ”
“อ่อ ไม่ชอบหน้าใครบางคนค่ะ”จอร์จิน่าตอบไว้ราวกับสายฟ้า มันฟาดเข้ากล้าหน้าของเฮเลน่าแทบจะทันที อดีตนางแบบหน้าเสีย และอีธานขมวดคิ้วไม่เข้าใจความหมายนั้น
“เธอก็แค่ล้อเล่น จีน่ากับเบคก้างานยุ่งนะค่ะ”เอลิซาเบธแก้คำให้เพื่อน เขาไม่อยากให้พ่อมาเกี่ยวกับเรื่องนี้
“ลุงก็นึกว่าเด็กรับใช้ที่บ้านทำให้พวกหนูไม่สบายใจซะอีก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงลุงจะไล่เด็กพวกนั้นออกไปให้พ้นสายตาเลย”
“คุณลุงไม่กล้าหรอกค่ะ”จอร์จิน่าตอบเสียงเรียบแต่ปรายตาไปทางเฮเลน่า ซึ่งอีกคนก้มหน้าหลบสายตาของจอร์จิน่า แต่อีธานผู้ไม่รู้เรื่องคิดว่านั้นเป็นมุกของจอร์จิน่าเขาหัวเราะพอใจมากทีเดียว ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง
“แล้วจีน่า กับเบคก้าสบายดีหรือเปล่า
?
“ค่ะ พวกหนูทั้งสองสบายดี แล้วก็ธุรกิจของเราก็ด้วย”
“เฮเลนเล่าให้ฟังว่าห้องเสื้อของหนูดังมาก เธอชื่นชมหนูให้ลุงฟังบ่อยๆ”

รีเบคก้ายิ้มบางๆส่งให้เฮเลน่า
“หนูก็เหมือนกันจีน่า ลุงภูมิใจมากเลยนะที่เห็นชื่อของหนูติดอยู่ในโพลผู้บริหารสื่อชื่อดังอันดับต้นๆของนิวยอร์ก”

จอร์จิน่ายิ้มรับ“ธุรกิจของคุณลุงก็ไปได้ดีมากเลยไม่ใช่หรอคะ หนูอ่านข่าวคุณลุงมากพอตัวเลย เรียกว่าแฟนคลับถึงจะถูก”

อีธานหัวเราะชอบใจ เขามองไปที่อะไรบางอย่าง เอลิซาเบธเห็นว่าเป็นนักข่าว จากนั้นเขาก็พูดบางอย่างออกมา บางอย่างที่สามสาวอยากจะกรีดร้องหากทำได้
“ลุงขอฝากเฮเลนไว้สักพักนะ พอดีเจอเพื่อนเก่าน่ะ”แล้วอีธานก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเดินอาดๆออกไปชนิดที่เฮเลน่าจะเรียกไว้ก็ไม่ทัน เอลิซาเบธเข้าใจในท่าทีนั้น พ่อของเธอตั้งใจทิ้งเฮเลน่าเอาไว้กับพวกเธอทั้งสาม เพื่อให้นักข่าวเห็นว่าเฮเลน่าเข้ากับลูกเลี้ยงและเพื่อนๆของเธอได้ ถ้ามันเป็นอะไรที่สยบข่าวเกาเหลาได้พ่อของเอลิซาเบธก็จะทำ

เอลิซาเบธรู้สึกหมดสนุก จอร์จิน่ารู้สึกอยากจะฉีกร่างเฮเลน่าออกเป็นชิ้นๆ รีเบคก้ารู้สึกอึดอัดและพยายามทำตัวเป็นกลาง ส่วนเฮเลน่ารู้สึกทั้งหมดของสามคนเหล่านั้นรวมกัน เธอหมดสนุก อึดอัด และอยากจะกรีดร้องใส่จอร์จิน่า
“สีหน้าเธอดูมีความสุขมากเลยนะ ผ่านมาปีหนึ่งแล้วนี่ คงดีใจที่สวมเขาให้เพื่อนฉันสำเร็จ”จอร์จิน่าเปิดฉากสงครามประสาทขึ้นก่อน

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะทำเรื่องเลวร้ายทั้งหมด ทิ้งเพื่อนของฉันแล้วยังมีหน้ามาเดินควงคู่ชูหางกับพ่อของลิซอีก หน้าของเธอมันทำด้วยอะไรนะ ทำไมถึงได้ด้านแบบนี้”จอร์จิน่าพูดประโยคเหล่านั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันช่างกรีดแทงใจเฮเลน่าสุดๆ
“ขอล่ะจีน่า อย่าพูดแบบนั้นได้มั๊ย”
“ไม่เป็นไรหรอกเบคก้า ฉันรู้ว่าพวกเธอทั้งหมดโกรธฉันมากแค่ไหน ฉันขอโทษที่ทำให้พวกเธอหมดความเชื่อใจในตัวของฉัน”เฮเลน่าโมโหกับคำพูดของจอร์จิน่า แต่เธอพยายามอดทน เธอไม่อยากมีเรื่องในงานที่เต็มไปด้วยนักข่าว
“ฉันล่ะอยากย้อนเวลากลับไป จะได้ไม่รู้จักคนแบบเธอ และจะกีดกันไม่ให้เบคก้าไปยุ่งกับเธอด้วย”

รีเบคก้าได้ฟังจอร์จิน่าพูดแบบนั้นแล้วเธอก็รู้สึกผิด เฮเลน่ากับเธอเคยเรียนร่วมคลาสเดียวกันในมหาวิทยาลัย และเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในคลาสเรียนแฟชั่นดีไซเนอร์ เธอเป็นคนแนะนำเฮเลน่าให้เพื่อนทั้งสองรู้จัก  รีเบคก้าก็นึกไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะกลายมาเป็นแบบนี้ เฮเลน่ากับเอลิซาเบธก็ดูเข้ากันได้ดี ไม่มีแววว่าจะแตกหัก
“ฉันทนไม่ได้”จอร์จิน่าหงุดหงิดและกำลังจะเดินออกไป แต่เอลิซาเบธคว้าแขนเพื่อนเอาไว้เสียก่อน
“นักข่าวเยอะเป็นพิเศษนะจีน่า แถมยังจ้องกลุ่มเราด้วย”เอลิซาเบธกระซิบเตือน จอร์จิน่าหันไปมองก็พบว่าเป็นจริงอย่างที่เพื่อนสาวพูด
“จิ
! ก็ได้ แล้วจะให้ทำยังไงเล่นเกมส์จ้องตากันหรือไง ฉันไม่อยากอยู่กับยัยนี่”
“เอาเถอะ เราต้องร่วมมือกันทำแบบนี้สักพัก”
…!

 

 

เทเรซ่ากับลุคทำหน้าที่ยกอาหารจากเชฟมาตั้งรอไว้ที่เพื่อเตรียมเสิร์ฟ จากนั้นจะมีพนักงานอีกชุดหนึ่งทำหน้าที่นำออกไปเสิร์ฟที่นอกงานอีกที สรุปแล้วพวกเธอทั้งสองได้แต่หมกตัวอยู่ในครัว แต่ไม่นานพนักงานเสิร์ฟหญิงอีกคนก็โผล่หน้ามาและบอกว่าขออีกสามคนออกไปช่วยนอกงาน ลุคกับเทเรซ่าและพนักงานชายอีกหนึ่งคนเลยต้องเป็นฝ่ายออกไปช่วยงาน

ทันทีที่เทเรซ่าก้าวเข้ามา เธอก็รู้สึกได้เลยว่าที่นี่ไม่เหมาะสมกับเธอเลย แม้จะเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟก็ตาม ความหรูหรา การแต่งกาย และความร่ำรวย ทั้งหมดนี้ทำให้เทเรซ่ากลัวขึ้นมา นิยายที่เธออ่านก็ยังจำกัดความร่ำรวยแบบนี้ไม่พอ การเห็นด้วยตามันให้ความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง นั่นคือประหม่า เพราะงั้นลุคเลยให้เธอดูแลโต๊ะอาหารที่ทอดยาวเหยียดไปจนสุดเค้กก้อนโตที่มีความสูงมากกว่าเทเรซ่าเสียอีก ส่วนลุคทำหน้าที่เดินเสิร์ฟแชมเปญเอง

เทเรซ่ากำลังง่วนอยู่กับการจัดอาหารบนโต๊ะ
“เทรซ
?”น้ำเสียงเซ็กซี่ที่คุ้นหูทำให้เทเรซ่าต้องหันขวับไปมอง เธอควรจะแปลกใจที่เจอเอลิซาเบธ แต่ในเมื่องานมันหรูหราและยิ่งใหญ่แบบนี้ เธอคิดว่าคงไม่น่าแปลกใจเลยที่เจอเอลิซาเบธ เทเรซ่าเกือบจะอ้าปากค้างในความดูดีชวนหลงใหลของเอลิซาเบธ เธอสวมชุดราตรีสีดำคลุมเท้า แหวกโชว์เรียวขาสวย ผมยาวสีบลอนด์ถูกรวบเก็บเป็นมวยหลวมๆ เครื่องเพชรและต่างหูสีเงินประกายแสงแตะตา เอลิซาเบธดูดีราวกับราชินี

 

คุณเอลิซาเบธสวยมากเลย

 
“แปลกใจจังเลยที่เห็นคุณ ฉันว่าจะมาหาอะไรทานสักหน่อย แต่ดันมาเจอกับคุณที่นี่”
“อ่อ ฉันมาทำงานพารต์ไทม์ค่ะ”

เอลิซาเบธเลิกคิ้ว“แล้วเมื่อวานไม่เห็นจะเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเลย”
”เทเรซ่าคิดว่ามันไม่สำคัญอะไร เลยไม่ได้เล่าให้ฟัง แต่ถ้าเธอรู้ว่ามันสำคัญสำหรับเอลิซาเบธขนาดนี้ เธอคงเล่าให้ฟังไปแล้ว“ขอโทษนะคะที่ฉันไม่ได้บอกคุณเอลิซาเบธ”
หญิงสาวหัวเราะและก้มลงมากระซิบร่างบาง

“คุณชอบทำให้ฉันมีอำนาจในการควบคุมชีวิตคุณจังเลยนะคะ รู้มั๊ยว่าบางทีฉันก็ชอบนะ”

เทเรซ่าก้มลงหลบสายตานั้น เธออยากมองดูเอลิซาเบธแต่ก็เขินมากเกินไป
“ตอนนี้คุณจะไม่คุยกับฉันหรอ
?”เอลิซาเบธแกล้งแหยะเล่น เพราะเทเรซ่าดูน่ารักดีเวลาเขิน
“ฉะ ฉันดีใจที่ได้เจอคุณเอลิซาเบธ ถึงแม้ว่าจะเป็นในสถานที่ที่คาดไม่ถึงก็ตาม”
“ฉันเองก็เหมือนกัน ฉันชอบแบบนี้นะ เซอร์ไพรส์เอามากๆเลย”

ทั้งสองมองหน้ากันสักครู่ เทเรซ่าก็พูดออกมา

“คุณเอลิซาเบธจะทานอะไรคะ เดี๋ยวฉันจัดการให้”
“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันหาดูเอาเองดีกว่า”ร่างสูงพูดก่อนจะเดินรอบโต๊ะ ห่างออกไปไกลพอสมควร เทเรซ่ามองอีกคนกับท่าทีตัดสินใจที่ยากลำบากของเอลิซาเบธ หญิงสาวยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว บางทีเธอก็ค้นพบว่าตัวเองชอบแอบมองเอลิซาเบธอยู่เงียบๆ เธอชอบการแอบมองแบบนี้มันทำให้เธอไม่เขิน
“ฉันขอแชมเปญทีสิ”การมองของเทเรซ่าถูกขัดโดยชายหนุ่มนักธุรกิจคนหนึ่ง อายุเขาน่าจะพอๆกับเอลิซาเบธ ที่สำคัญเขาค่อนข้างหน้าตาดี ฉายแววเจ้าเล่ห์

เทเรซ่ารีบจัดการให้เขาอย่างไว จังหวะที่เทเรซ่าส่งแชมเปญให้เขานั้น นิ้วมือของเขาสัมผัสที่มือของเธออย่างจงใจ เทเรซ่ากระชากออกอัตโนมัติด้วยความตกใจ ชายคนนั้นหัวเสีย แต่พยายามกลั้นความโมโหเอาไว้
“สาวน้อย คุณเกือบทำชุดผมเปื้อนนะ”
“ขอโทษค่ะ”เธอเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิดจริงๆ และก้มหน้าลงมองพื้น
“สวยๆอย่างเธอทำไมต้องชอบหลบสายตาฉันนะ”เขาฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ และก้มลงมองเทเรซ่า
“หลังจบงานนี้ออกไปต่อกับฉันข้างนอกมั๊ยล่ะ
? เธอชอบล่องเรือมั๊ย? อ่า แน่ซิ เธอต้องชอบแน่ๆ ถ้าไปกับฉันคืนนี้”

เทเรซ่างุนงงกับคำถามที่เหมือนจะไม่เว้นที่ว่างให้เธอได้ตอบเลย
“ไปหรือเปล่า
?
“คือ

“จะปฏิเสธได้หรอ
?”เขาเอื้อมมือมาจับที่ไหล่ของเทเรซ่า ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย เธอเริ่มกลัว และชั่วพริบตาหนึ่งมือของชายคนนั้นก็ล่องลอยออกจากไหล่ของเธอโดยเอลิซาเบธ ร่างสูงจับมือของฝ่ายชายออกอย่างเบามือ เอลิซาเบธพยายามไม่กระชากมันออกทั้งๆที่ในใจอยากจะทำก็ตาม
“จอห์น เมื่อไหร่คุณจะเรียนรู้เรื่องความผิดหวังบางคะ”
เขายิ้มเจ้าเล่ห์“เอลิซาเบธ
? ผมไม่เคยเรียนรู้มันหรอกนะ ผมโดนปฏิเสธบ่อยจนชิน แม้กระทั่งกับคุณ”

“ถ้าคุณแต่งงานกับผมแทนที่จะเป็นเซบาสเตียน ปานนี้เราคงมีลูกวิ่งเล่นเต็มสนามหน้าบ้าน”
…?”เทเรซ่าไม่ได้ฟังประโยคสนทนานั้นแน่ชัด เธอมัวแต่อึดอัดไม่ทันได้ฟัง เธอได้ยินแต่คำว่า แต่งงาน เธอคิดว่าตัวเองฟังผิดไปแต่ประโยคถัดมาที่เอลิซาเบธพูดขัดขึ้นก็อาจทำให้เธอกระจ่างบ้าง
“เราทั้งสองยังไม่พร้อมมีลูก และฉันไม่อยากจะคิดภาพว่ามีลูกกับคุณ”
“โอ้ว แต่ผมคิดนะ
เวลาคุณอยู่บนเตียงกับผม”
…!”เทเรซ่ารู้สึกว่าประโยคสนทนาเริ่มขอคำแนะนำเรื่องการติดเรท และเธอรู้สึกโมโหขึ้นมาเมื่อผู้ชายคนนี้พูดจาน่ารังเกียจกับเอลิซาเบธ แต่ร่างสูงก็ยังคงยืนนิ่ง
“นั่นก็แล้วแต่คุณจะคิด แต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้ปฎิเสธคุณ คุณควรจะไปซะ”
“คุณไม่มีสิทธิ์ไล่ผม”
“ฉันมี และตอนนี้ฉันอยากจะเดินไปหาเอซเหลือเกิน”ริมฝีปากสีแดงของเอลิซาเบธเริ่มกดเสียงเข้ม“ฉันอยากเล่าให้เขาฟังว่าเพื่อนของเขาจ้องจะงาบนางแบบคนสนิทของเขาอยู่ แต่
เอ๋? หรือว่างาบไปแล้ว เพราะวันก่อนฉันเห็นเธอกับคุณเดินเข้าโรงแรมหรูแถวๆนี้ด้วยกัน”
“เอลิซาเบธ
”เขาไม่กล้าต่อปากต่อคำ เขาคำรามในลำคอคาดโทษก่อนจะเดินออกไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

ร่างสูงถอดหายใจ
“เกลียดคนประเภทนี้จริงๆ”เธอพึมพำ ก่อนจะหันมาพูดกับอีกคน“เทรซ คุณต้องระวังตัวจากคนประเภทนี้ไว้นะ ถ้าเข้ามาตีสนิทถามเรื่องเข้าข่ายทำมิดีมิร้ายกับคุณ คุณต้องถอยหนีไม่ใช่ยืนให้เขาทำแบบนั้น”
“แต่คุณเอลิซาเบธก็ช่วยเอาไว้

“ฉันช่วยเธอไว้ทุกครั้งไม่ได้นะเทรซ”เอลิซาเบธวางมือลงบนไหล่ของเทเรซ่า ทำให้อีกคนรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา“คุณควรจะเรียนรู้วิธีปฏิเสธ ต้องรู้จักมองคนให้ออกด้วยนะคะ”

เทเรซ่าไม่ค่อยจะมองคนออก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนแบบนั้นจะมาดีมาร้าย แต่ถ้าฉายแววมาร้ายเธอก็พอจะมองออกบ้างแค่บางคน แต่สำหรับเอลิซาเบธ เทรซ่ามองออกว่าเธอเป็นคนดี
“ฉันจะพยายามค่ะ”เธอรับปาก และร่างสูงยิ้มให้เธอ
“พรุ่งนี้เลิกคลาสกี่โมงให้ฉันไปรับนะ”
“คือว่า
ฉันนัดกับลุคไว้น่ะค่ะ”
ชื่อนี้อีกแล้ว เอลิซาเบธดูจะขุ่นข้องหมองใจทุกครั้งที่ชื่อนี้ถูกเอ่ยออกมาจากปากของเทเรซ่า แม้จะไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร และหน้าตาแบบไหนก็ตาม

“โอเค งั้นคุณก็ไปกับลุค”เธอเสียงเข้ม เอลิซาเบธไม่ควรทำแบบนั้น แต่ในเมื่อคำมันเปล่งออกไปแล้วจะเก็บคืนกลับมาก็ไม่ได้ เธอทำตัวเป็นเด็กเกินไป
“แต่ฉัน
ต้องขอโทษด้วยนะคะ”เทเรซ่ารู้ว่าเอลิซาเบธเสียงเข้มเพราะกำลังไม่พอใจกับคำตอบของเธอที่ปฏิเสธ“มันเป็นโปรเจ็คสุดท้ายหลังฝึกงาน เพราะฉะนั้นฉันจำเป็นต้องไป ฉันกับลุคตัดสินใจกันแล้วว่าจะรีบทำ จะได้รีบเสร็จเร็วๆ เราจะได้หยุดพักยาวไปจนถึงวันฝึกงานเลยล่ะค่ะ”

เอลิซาเบธเลิกคิ้ว สนใจคำว่า พักยาวเป็นพิเศษ มันเหมือนกับว่าเป็นโอกาสบางอย่างของเธอ โอกาสที่แม้แต่เธอก็สงสัยว่าตัวเองจะดีใจอะไรขนาดนั้น
“งั้น
หยุดยาววันไหนบอกด้วยนะ”
…?
“ฉันจะพาเธอไปเที่ยวไง ทริปนี้ฉันเป็นไกด์เองนะคะ”
“ค่ะ”เทเรซ่ายิ้ม
“อยู่นี่เอง มีบางคนตามหาเธออยู่นะ”แล้วบทสนทนาของทั้งสองก็ถูกขัดโดยบุคคลที่สาม เทเรซ่าจำได้ว่าเธอคือ เฮเลน่า เพย์ตัน แม่เลี้ยงของเอลิซาเบธ ลุคกับเอวาเคยเล่าให้เธอฟังว่าทั้งสองไม่ค่อยจะกินเส้นกัน เทเรซ่าไม่สามารถลืมผู้หญิงตรงหน้านี้ได้เลยจากวันนั้น เธอเป็นผู้หญิงที่ตัวสูงกว่าเอลิซาเบธ สวยสง่า เค้าโครงหน้าเรียวสวยยิ่งกว่าผู้หญิงที่เทเรซ่าเคยพบเจอ  ในแววตาสีฟ้าที่ใช้มองมาที่เทเรซ่าราวกับจะทิ่มแทงให้เธอตายลงไปตรงนั้น แววตาที่ไม่เคยพอใจเทเรซ่า และนั้นทำให้เธอน่ากลัว เฮเลน่าเหมือนนางฟ้าแต่ในขณะหนึ่งก็เหมือนแม่มด
“สามีของเธอไงลิซ”เฮเลาน่าเน้นย้ำคำพูดของตัวเอง และมองมายังเทเรซ่า ที่อยู่ๆหน้าก็ซีดขึ้นมา
…!”เทเรซ่าเพิ่งจะนึกออก แต่งงานที่ผู้ชายชื่อจอห์นพูดขึ้นหมายถึงเอลิซาเบธ และ สามี ที่เฮเลน่าพูดถึงก็เกี่ยวข้องกับเอลิซาเบธ เทเรซ่าเหลือเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน หัวใจของเธอปวดร้าวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุจนเธอต้องเอามือจับที่อกข้างซ้ายโดยอัตโนมัติ เธอเป็นอะไรไปนะ ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ เธอกำลังน้อยใจที่เอลิซาเบธไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฟังอย่างนั้นหรอ?

 

สับสน เทเรซ่าสับสนในความรู้สึกของตัวเอง


“นี่เธอยังไม่ได้บอกเด็กคนนี้หรอ
?”เฮเลน่าแกล้งเค้นเสียงถามเอลิซาเบธ
เอลิซาเบธหันไปมองเทรเซ่า เธอรู้สึกผิดขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ราวกับว่าเด็กสาวที่เธอแคร์กำลังหมดความเชื่อใจจากเธอ เอลิซาเบธคิดว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญที่จะต้องบอกเทเรซ่า เธออาจจะรู้เรื่องพวกนี้จากสื่อต่างๆอยู่แล้ว แต่เอลิซาเบธคิดผิด เทเรซ่ายังไม่รู้เรื่องนี้ และเธอก็รู้สึกโกรธตัวเองที่ไม่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เธอไม่พอใจทุกอย่างในตอนนี้ รวมไปถึงโกรธเฮเลน่า และโกรธที่ตัวเองแต่งงาน

 

สับสน เอลิซาเบธสับสนในความรู้สึกของตัวเอง

 

“เธอคงไม่ได้บอกจริงๆ หลอกเด็กแบบนี้มันค่อนข้างร้ายกาจนะ”
“หยุดพูดสักทีได้มั๊ย
?!”เอลิซาเบธกดเสียง อีกคนยิ้มเยาะ
“เธอเทเรซ่าใช่มั๊ย
? แน่ล่ะ ฉันสงสารเธอจริงๆที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับลิซเลย มีความลับอีกอย่างหนึ่งที่เธออยากจะรู้มั๊ย? ฉันจะบอกให้ ”
“เงียบนะ
!”เอลิซาเบธกัดฟันพูดและกระชากข้อมือของเฮเลน่า จนเทเรซ่าอดเจ็บแทนคนที่โดนกระทำไม่ได้ แววตาสีฟ้าอมเขียวของเอลิซเบธน่ากลัวมาก เทเรซ่าไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลย
“อย่ามายุ่งกับคนของฉัน”
…!
“อย่าแตะต้องเทรซเป็นอันขาด อย่าพรากความไร้เดียงสาและอ่อนโยนไปจากเทรซด้วยความอิจฉาริษยาของเธอ ไม่อย่างนั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน”
เฮเลน่าไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย“เธอเตือนฉันแล้วลิซ”

“และฉันไม่เคยฟังเธอเลยจำได้มั๊ย
? เธอก็รู้นี่ว่าฉันเป็นคนยังไง”เฮเลน่าก้มลงกระซิบเอลิซาเบธให้ได้ยินแค่สองคน“ไม่มีใครที่จะแย่งเธอไปจากฉันลิซไม่มีวัน”
…!




_______________________________________________________

มาต่อให้แล้วน๊าาาาาาาา 

****เฮเลนก็คือเฮเลน นางไม่ยอมปล่อยลิซไปง่ายๆหรอกไรท์บอกไว้เลย โฮะๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #8 Guitarfroyd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 22:41
    ไรท์มาบ่อยๆนะ
    #8
    1
    • #8-1 Beer@sica(จากตอนที่ 9)
      12 พฤษภาคม 2561 / 22:53
      ไรท์จะพยายามค่ะ 5555 แต่จะอัพให้เรื่อยๆทุกตอนแน่นอน อิอิอิ
      #8-1