[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 8 : FIVE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    28 เม.ย. 61

เอลิซาเบธไม่เสียเวลาตรวจสอบหรือสืบหาให้ยากนักว่าคลับที่แม่เลี้ยงของเธอไปนั้นอยู่ที่ไหน มันเป็นคลับประจำของเฮเลน่าที่ชอบไปบ่อยๆ แต่เอลิซาเบธเดาได้ผิด เธอเสียเวลาเข้าไปคลับนั้นแต่ไม่มีวี่แววเฮเลน่าเลยสักนิด เฮเลน่าเองก็ค่อนข้างมีชื่อเสียงอยู่พอตัวตามหาง่ายดายอยู่แล้ว แต่วันนี้กลับหาตัวยากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน บางทีเฮเลน่าอาจจะรู้ว่าเอลิซาเบธกำลังออกตามหาก็เลยไปที่คลับอื่น

[ไง เพื่อนรัก] เอลิซาเบธรับสายจากจอร์จิน่า เวสท์ เพื่อนสาวคนสนิทที่อยู่ๆก็เกิดโทรเข้ามาหาตอนที่เธอกำลงัยุ่งอยู่

“จีน่า ฉันไม่มีเวลาคุย ขอโทษด้วยนะ”

[นี่เดี๋ยวซิ! ทายซิว่าวันนี้ฉันไปคลับแล้วเจอใครมา ฉันเจออะไรดีๆด้วยนะ]

“โอเค เดี๋ยวค่อยเล่า เอาไว้วันหลัง”

จอร์จิน่าหัวเราะเสียงซุกซน [เรื่องนี้มันสำคัญมาก เล่าวันหลังไม่ได้]
“งั้นก็เล่ามา”เอลิซาเบธบอกแบบปัดๆ เผื่อจอร์จิน่าจะได้เลิกเซ้าซี้เล่าให้เธอฟังสักที
[แม่เลี้ยงของเธอ ยัยเฮเลนตัวดี ฉันเห็นยัยนั่นที่คลับวันนี้ด้วย]

…!”เอลิซาเบธถึงกับหูผึ่ง แต่ก็แกล้งนิ่งหยุดฟังไม่กระโตกกระตากเพราะกลัวว่าจอร์จิน่าจะรู้ว่าเธอกำลังตามหาเฮเลน่าอยู่“แล้วไง?
[เห็นนั่งอยู่กับผู้ชายหุ่นแซ่บสามคน ฉันเลยถ่ายรูปเก็บเอามาไว้เป็นหลักฐาน เผื่อขายข่าวให้นักกับข่าวซุบซิบ คงได้กำไรเยอะ]

“นี่อย่าเชียวนะจีน่า พ่อของฉันได้อกแตกตายแน่”

[แต่ว่าฉัน…]
“จีน่า อย่าให้ฉันรู้นะว่าเธอทำอย่างนั้น ฉันโกรธเธอจริงๆด้วย”

[ชิเห็นแก่พ่อของเธอหรอก] อีกฝ่ายทำเสียงราวกับเสียดายเรื่องนี้เต็มทน จอร์จิน่ารอวันจะเล่นงานเฮเลน่าอยู่บ่อยครั้ง เธอแค้นเฮเลน่าแทนแอลิซาเบธได้น่ากลัวมากทีเดียว
“แล้วคลับที่ว่านี่อยู่ไหน
?
[ทำไมยะ? คิดว่าฉันโกหกจะตามไปดูให้เห็นกับตาหรือไง ปานนี้เขาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว]

“ฉันก็แค่อยากจะรู้ พอดีพ่อฉันตามหาเฮเลน่าอยู่น่ะ”เอลิซาเบธโกหก แต่มันก็เป็นเรื่องจริงอยู่ครึ่งหนึ่ง จอร์จิน่าอิดออดไม่อยากจะบอกในตอนแรก แต่พอเอลิซาเบธเสียงแข็งใส่ก็เลยยอมบอกเพื่อนไปเสียโดยดี เธอรู้ว่าจอร์จิน่าไม่อยากให้ไปยุ่งกับแม่เลี้ยงคนนี้อีกไม่ว่าจะกรณีใดๆทั้งสิ้น แต่เอลิซาเบธก็ปล่อยเรื่องแบบนี้ไปไม่ได้สักครั้งเดียว เธอเองก็ไม่ค่อยจะรู้เหตุผลนี้สักเท่าไหร่

 

เอลิซาเบธเดินเข้ามาในคลับที่จอร์จิน่าบอก มันเป็นคลับโปรดของจอร์จิน่าที่เจ้าตัวจะชอบชวนเธอกับรีเบคก้ามาเป็นประจำ เอลิซาเบธมองข้ามมันไปเพราะไม่คิดว่าเฮเลน่าจะมาที่คลับนี้

เสียงเพลงชวนแดนซ์ขยับตัวเปิดดังกระหึ่มท่ามกลางหมู่คนที่เต้นเบียดเสียดกันจนเอลิซาเบธต้องแทรกตัวเดินผ่าน แต่ก็มิวายโดนผู้ชายคนหนึ่งถึงวิสาสะยื่นมือมาโอบเอวเธอและชวนเข้าไปร่วมวงสนุกด้วย เธอปฎิเสธและเดินเร็วๆสายตาสอดส่องมองหาเฮเลน่าแต่ก็ไม่พบ เอลิซาเบธเดินมาที่โซนโต๊ะวีไอพีอย่างที่จอร์จิน่าบอก แต่ก็ไม่พบเช่นกัน เธอพบแต่ผู้ชายหน้าตาดีสามคน เหมือนกับที่เพื่อนสาวของเธอส่งรูปมาให้ดู แต่ก็ไร้วี่แววเฮเลน่า

 

หายไปไหน? หรือว่ากลับบ้านไปแล้ว?

แต่ถึงยังไงเอลิซาเบธก็ยังไม่ยอมกลับ เธอขึ้นไปยังชั้นสองของคลับเดินรอบเพื่อมองหา คนเยอะมากซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยที่เธอจะเห็นเฮเลน่า สุดท้ายเอลิซาเบธเกาะระเบียงของชั้นสอง และมองลงมาที่ชั้นหนึ่งอยู่สักพักหนึ่ง และเธอก็เห็น

เธอเห็นเฮเลน่ากำลังคุยกับบาร์เทนเดอร์หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งที่โต๊ะบาร์ เฮเลน่าดูท่าจะมีความสุข เธอหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่ทิ้งให้พ่อของเธอต้องเป็นห่วง ตอนนั้นแหละที่เอลิซาเบธรีบสาวเท้าลงบันไดเพื่อไปหาตัวก่อเรื่อง

เอลิซาเบธเดินไปถึงตัวของคนร่างนางแบบที่ยืนถือแก้วแอลกอฮอล์สีสดใสอยู่ในมือ บาร์เทนเดอร์คนนั้นดูจะชอบพอเฮเลน่ามากพอตัว ก็อีกคนทั้งสวย ทั้งนางพญามาเกิด แถมยังอารมณ์ดี และร่าเริงแบบนั้น

“เฮเลน”เอลิซาเบธเดินเข้าไปประชิดทันที อีกฝ่ายดูตกใจที่เห็นเอลิซาเบธ เฮเลน่าคงไม่คิดว่าเธอจะตามหา แต่อีกฝ่ายก็แสร้งยิ้มออกมาทั้งๆที่ตัวเองยังเมาอยู่“กลับบ้านได้แล้วพ่อของฉันเป็นห่วงเธอมากนะ”
เธอส่งเสียงหัวเราะก่อนจะหันไปพูดกับบาร์เทนเดอร์“เธอเป็นลูกเลี้ยงฉันเองล่ะค่ะ สวยใช่มั๊ย
?”น้ำเสียงของเฮเลน่าดูอ้อแอ้และกำลังเมาเต็มที่ บาร์เทนเดอร์หนุ่มมองมาที่เอลิซาเบธอย่างสนใจ ก็จะไม่ให้มองได้ยังไง ในเมื่อสาวสวยผมบลอนด์สองคนยืนอยู่ตรงนี้กับเขา
“กลับบ้านเถอะ”เธอจับมือของเฮเลน่าแน่น แต่อีกคนสะบัดออก เธอดื่มค็อกเทลจนหมดแก้ว ถึงแม้จะอยู่ในที่มืดแต่เอลิซาเบธก็มองออกว่าหน้าของเฮเลน่าแดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอดื่มลงไปเป็นจำนวนมาก
“เธอเมามากแล้ว กลับบ้าน”
“ไม่
!

เอลิซาเบธรู้สึกเดือดและโมโหที่เฮเลน่าปฎิเสธ เอลิซาเบธรู้ว่าเฮเลน่าเป็นแบบนี้เสมอ ดื้อด้าน และไม่ยอมฟังใคร เธอมีแต่อยากเอาชนะ ถ้าเอลิซาเบธทิ้งเฮเลน่าไว้ที่นี่ แน่นอนว่าเธอก็จะอยู่ เธอจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้นจนคลับปิด นั่นเป็นนิสัยส่วนหนึ่งที่เอลิซาเบธรู้ อย่าถามว่าทำไมเธอถึงรู้ ก็เพราะว่าเธอเคยคบกับเฮเลน่ามาก่อนยังไงล่ะ
“โอ๊ย
! เจ็บนะ!”เฮเลน่าเปล่งเสียงออกมา เพราะอยู่ๆเอลิซาเบธก็กระชากข้อมือของเธออย่างแรง ร่างสูงของเฮเลน่าเซถลาตามแรงกระชาก เพราะเธอเมาและเริ่มทรงตัวไม่อยู่“ปล่อย!
“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ”บาร์เทนเดอร์เริ่มเห็นว่าสถานการณ์ไม่ปกติ“ให้ผมช่วยอะไรมั๊ย
?
“ไม่ต้อง เธอเมามากแล้ว และฉันพยายามจะพาเธอกลับบ้าน คุณเข้าใจนะ”เอลิซาเบธทำเสียงเข้มแกมรำคาญใส่และออกแรงดึงแขนเฮเลน่ายื้อกันไปมาจนกระทั่งขึ้นไปอยู่บนรถ

เอลิซาเบธคาดเบล์ทให้อีกคนเสร็จสรรพก่อนจะโดนผลักออก เธอถอนหายใจด้วยความโมโห
“จะเป็นแบบนี้อีกนานมั๊ย
?!
“ถ้าไม่สนใจก็อย่างพยายามทำซิ
!
“ฉันทำไปก็เพราะสงสารพ่อต่างหาก เขาเป็นกังวลใจที่ไม่เห็นเธอร่วมโต๊ะมื้อค่ำ และเป็นห่วงจนพาลใส่ฉัน สิ่งที่พ่อของฉันทำไปทุกอย่างก็เพราะรักเธอ ความรักที่พ่อของฉันให้เธอเป็นของจริง มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่ไม่เคยจริงใจและสร้างความรักจอมปลอมให้กับพ่อของฉัน”
”เฮเลน่าเงียบไป เอลิซาเบธพูดถูกและจี้ใจของเธอได้ตรงจุด เธอไม่ได้ต่อปากต่อคำอะไรกับเอลิซาเบธเลย อีธานรักเธอด้วยใจจริงแต่เธอคือผู้หญิงที่ดีแต่หลอกใช้เขาไปวันๆ
“ฉันไม่อยากกลับบ้าน”

“ฉันไม่อยากให้อีธานเห็นฉันในสภาพแบบนี้”

เอลิซาเบธมองอีกคนนิ่งก่อนพูด“คิดได้แล้วซินะ”
”เฮเลน่าไม่ตอบ เธอเมินหน้าหนีไปอีกทาง เพื่อที่จะไม่ต้องเจอกับเอลิซาเบธในเวลานี้ แต่คำพูดเบาๆเป็นเชิงต่อว่าก็ลอยเข้าหูเอลิซาเบธอยู่ดี
“เพราะเธอฉันถึงได้เป็นแบบนี้”

”เอลิซาเบธพูดไม่ออก เหตุการณ์วันนี้เธอทำร้ายจิตใจของเฮเลน่าจริงๆ เธออยากจะขอโทษ แต่ความหยิ่ง และภาพลักษณ์ของเธอค้ำคออยู่ เธอกลัวเฮเลน่าได้ใจถ้าเอ่ยคำขอโทษออกไป เพราะอย่างนั้นเธอเลยเลือกที่จะเงียบตลอดทาง

 

เอลิซาเบธพาเฮเลน่ามาพักที่โรงแรมหรูใกล้ๆคลับแถวนั้น เธอโทรไปโกหกพ่อว่าเฮเลน่าสังสรรค์อยู่กับเพื่อน และคืนนี้จะค้างบ้านเพื่อน ส่วนฝั่งพ่อของเธอนั่นก็โล่งใจมากและขอบคุณเอลิซาเบธที่อุตส่าห์ออกไปตามหาภรรยาสุดที่รักให้

เอลิซาเบธหิ้วร่างที่สูงกว่าเข้ามาในห้องพัก เฮเลน่าเดินไม่ตรงแถมยังเกาะนั่นเกาะนี้ตามทาง กว่าเอลิซาเบธจะพาเธอมาที่เตียงได้สำเร็จก็เหนื่อยสุดๆ ร่างบางถอดรองเท้า และจัดท่านอนเพื่อให้อีกคนสบายตัว ขณะที่เธอกำลังจะห่มผ้าให้นั้นเฮเลน่าก็ลุกพรวดขึ้นมา
“เวียนหัว
จะอ้วก”
“นี่ จะมาอ้วกตรงนี้ไม่ได้นะ”เอลิซาเบธลนลานรีบพยุงตัวอีกคนเข้าไปที่ห้องน้ำ แต่สายไปซะแล้วเพราะเมื่อเข้ามาถึงเขตห้องน้ำเฮเลน่าก็อาเจียนออกมาเฉียดหน้าเอลิซาเบธไปนิดเดียว
“จริงๆเลย เฮเลน
!”เอลิซาเบธสบถ แต่ก็ลงมือช่วยทุกอย่างอยู่ดี ถึงปากจะบ่นไปอย่างนั้นแต่เธอก็พยายามพยุงเฮเลน่าไปล้างตัวที่อ่างน้ำ ถอดชุดเดรสที่เปื้อนสิ่งที่เฮเลน่าพ่นออกมาส่งไปซักแห้ง พาเฮเลน่าที่อยู่ในชุดชั้นในไปนอนห่มผ้าที่เตียง ส่วนตัวเองก็มาทำความสะอาดห้องน้ำพื้นที่ที่เฮเลน่าสร้างวีรกรรมร้ายกาจเอาไว้
“เสร็จสักที”ผ่านไปสักครู่ใหญ่ทุกอย่างก็เรียบร้อย เอลิซาเบธนั่งลงที่โซฟาปลายเตียงนอนด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า เฮเลน่าคงหลับไปนานแล้ว เธอหวังจะอยู่ต่ออีกสักหน่อยให้หายเหนื่อยแล้วค่อยกลับบ้าน
“ลิซ
”เสียงเบาๆดังขึ้นออกมาจากปากของเฮเลน่า ตอนแรกเอลิซาเบธคิดว่าอีกคนนอนละเมอซะอีก“ยังไม่กลับหรอ?
“ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ เธอก็เห็น”

เฮเลน่าหลับตาลง เธอพยายามลืมตาที่หนักอึ้งของตัวเอง“อยู่กับฉันได้มั๊ย?
“ฉันต้องกลับบ้าน เพราะเดี๋ยวคนที่บ้านจะสงสัยเอาได้”พอพูดจบเอลิซาเบธก็ลุกขึ้น และยืนมองอีกคน เธอกำลังจะกลับ แต่ก็แอบจ้องมองในความสวยของเฮเลน่าที่ถึงแม้จะเมาแต่ออร่าความดูดีก็เผยออกมา
“อยู่กับฉันก่อนได้มั๊ย
?”เฮเลน่าไม่มีเรี่ยวแรงที่จะรั้งอีกคนเอาไว้ เธอไม่สามารถลุกขึ้นนั่งได้เลย
”เอลิซาเบธนิ่ง
”และเฮเลน่ารอคำตอบ
“ก็ได้ ฉันจะอยู่ต่อจนกว่าเธอจะหลับ”
เฮเล่าพยักหน้าและหลับตา พึมพำเบาๆออกมา“ขอบคุณนะลิซ”
”อีกคนถอนหายใจ เอลิซาเบธคิดว่าจะไม่แคร์ ไม่ใส่ใจเฮเลน่าอีกแล้ว แต่อีกใจหนึ่งก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เธอไม่เข้าใจตัวเองในเวลานี้เลยจริงๆ

เธอควรจะเกลียดเฮเลน่าไม่ใช่หรือไงนะ?

 

เทเรซ่ามองกระจกสำรวจตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย วันนี้เธอสวมชุดเดรสกระโปรงแขนยาวสีอ่อนสบายๆเหมือนอย่างเคย กับเทเรซ่าแล้วเธอไม่ค่อยจะเคร่งครัดเรื่องการแต่งตัวสักเท่าไหร่ แต่วันนี้ทำให้เธอกระวนกระวายเป็นพิเศษ เอลิซาเบธเพิ่งโทรมาบอกเธอว่าถึงอพารต์เมนต์แล้วกำลังมาหาเธอที่ห้อง ยิ่งทำให้เทเรซ่าประหม่าเพิ่มขึ้นไปอีก เธอไม่เคยออกไปเที่ยวจริงๆจังๆกับเอลิซาเบธเลย ส่วนใหญ่มีแต่บังเอิญเจอกันเท่านั้น

หญิงสาวเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าหนังสีน้ำตาลสะพายข้างใบขนาดกลาง เพราะเป็นปกติทุกครั้งที่ออกไปไหนมาไหนเธอจะติดนิสัยพกหนังสือไปด้วย การมีหนังสืออยู่ในกระเป๋าทำให้เทเรซ่าอุ่นใจราวกับเป็นเครื่องรางชนิดหนึ่ง
“สวัสดีค่ะ เทรซ”ร่างสูงทักขึ้นทันที หลังจากที่เทเรซ่าเปิดประตูต้อนรับ เทเรซ่าเอ่ยทักทายและอดแปลกใจในการแต่งตัวของเอลิซาเบธ มันดูแปลกตามากเลย เพราะปกติเทเรซ่าจะเห็นเอลิซาเบธในชุดสูทสีเข้ม อ่อน ไปตามสถานการณ์และดูทางการ แต่วันนี้เธอแต่งตัวได้ธรรมดาสุดๆ ธรรมดาที่ว่านี้ก็คือเธอสวมเสื้อยืดสีขาวมีแว่นกันแดดหนีบเอาไว้ที่คอเสื้อ ทับด้วย
แจ็คเก็ตยีนส์สีเข้ม กับกางเกงยีนส์สีดำ รองเท้าส้นสูงที่ขลับในเธอดูเท่ และเซ็กซี่ไปอีกแบบ การแต่งตัวแบบนี้มันธรรมดาทั่วไป แต่เมื่ออยู่บนตัวของเอลิซาเบธแล้วทุกอย่างล้วนหรูหราและมีราคาไปหมด
“มีอะไรหรอคะ
? ฉันแต่งธรรมดาสุดๆตามที่คุณบอกแล้วนะ ปกติฉันไม่ใส่อย่างนี้”เอลิซาเบธหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของเทเรซ่า
“คุณเอลิซาเบธไม่เคยแต่งตัวแบบนี้หรอคะ
?
“ก็
ถ้าเป็นวัยรุ่นน่ะนะ แต่นี่ฉันวัยผู้ใหญ่แล้วนะ ฉันไม่ค่อยได้ใส่ยีนส์เลย แต่จะว่าไปมันก็สะดวกดีเหมือนกันนะคะ”
”เทเรซ่าไม่อยากทักท้วงอะไร แต่เรื่องรองเท้าส้นสูงเอลิซาเบธคงจะเดินลำบาก แต่อีกใจหนึ่งเธอคิดว่าไม่น่าเป็นห่วง เพราะเอลิซาเบธคงชินกับส้นสูงไปแล้ว
“งั้น เราไปกันเลยมั๊ยคะ รถฉันจอดอยู่

“เราจะไปรถบัสกันค่ะ แล้วก็เดิน”
…?”เอลิซาเบธหรี่ตามองอีกคนก่อนจะยิ้มออกมา“คุณอยากจะแกล้งฉันหรือเปล่าคะ ฉันไม่เคยนั่งรถบัส”
“เปล่าค่ะ คุณเอลิซาเบธบอกว่าจะตามใจฉันไม่ใช่หรอคะ คุณอย่างเที่ยวแบบคนธรรมดา ก็รถบัสนี่ไงคะ ธรรมดาสุดๆแล้ว”
“อืม
ก็ได้ค่ะ ฉันเองก็อยากลองนั่งมานานแล้วเหมือนกัน”

เทเรซ่าพยักหน้าและส่งยิ้มให้อีกคน

 

ทั้งสองเดินลงมาที่ด้านล่างสุดของอพารต์เมนต์ เทเรซ่าหยุดแวะดูล็อกเกอร์จดหมายห้องตัวเอง เพราะเธอบอกว่าช่วงเทศกาลแบบนี้น้องชายเธอชอบส่งโปสการ์ดมาให้ ซึ่งก็มีจริงๆ โปสการ์ดเทศกาลวันคริสต์มาสถูกส่งมา และจดหมายที่ดูเป็นทางการสีขาวอีกฉบับหนึ่ง เทเรซ่าหยิบจดหมายนั้นออกมาเปิดด้วยท่าทีงุนงง เธอไม่ค่อยคุ้นเคยกับมันเท่าไหร่
“มีอะไรหรือเปล่า
?”เอลิซาเบธถาม เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของอีกฝ่ายที่มีต่อจดหมายฉบับนั้น ก่อนที่เทเรซ่าจะเปิดอ่านมันด้วยความสงสัย
“คะ
คุณเอลิซาเบธคะ ฉะ”เทเรซ่าก้มลงอ่านจดหมายนั้นและกระโดดดีใจอย่างที่เอลิซาเบธไม่เคยเห็นมาก่อน มิหนำซ้ำเจ้าตัวยังเข้ามากอดเอลิซาเบธด้วยเร็วๆทีหนึ่ง จนอีกคนอดที่จะหลุดขำออกมาไม่ได้ เทเรซ่าดูดีใจมากเลย
“อะไรทำให้คุณดีใจขนาดนี้คะ”

“เป็นข่าวดีของฉันเลยล่ะค่ะ”เทเรซ่ายื่นจดหมายนั้นให้เอลิซาเบธดู เธออ่านมันคร่าวๆและยิ้มออกมา จดหมายรับเข้าฝึกงานที่สำนักพิมพ์แอเมทิสต์ เอลิซาเบธรู้อยู่แล้วเพราะเธอเล่นไปขอให้จอร์จิน่าช่วยถึงขนาดนั้น อีกอย่างไม่กี่วันข้างหน้าเพื่อนตัวแสบของเธอก็คงจะโทรเรียกให้ไปถ่ายแบบให้นิตยสารตัวเองอย่างแน่นอน
“ฉันดีใจด้วยนะคะ ในที่สุดคุณก็ได้ฝึกงานที่สำนักพิมพ์ที่ตัวเองหวังเอาไว้”

เทเรซ่าส่งยิ้มให้ตาเป็นประกายแห่งความสุขและความดีใจ เอลิซาเบธอยากยืนมองรอยยิ้มสวยๆนั้นสักพักแต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายพูดขึ้นขัดเสียก่อน
“วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขมากเลยค่ะ”
“ฉันรู้ เอาเป็นว่าเราไปเที่ยวฉลองกันเถอะ”
“ค่ะ”เทเรซ่าพยักหน้ามุ่งมั่น กลับมาจากไปเที่ยววันนี้เธอจะต้องเล่าให้ลุค กับเอวาฟังสักหน่อยแล้ว

 

 

เอลิซาเบธมีความรู้สึกว่าขึ้นรถัสก็ไม่ได้แย่อะไรนัก เพียงแค่มีผู้โดยสารแปลกหน้ามานั่งรวมอยู่ด้วยก็เท่านั้น แต่ที่แย่คืออาการง่วงนอนของเธอต่างหาก ขึ้นรถบัสได้ไม่ถึงสามสิบนาทีด้วยซ้ำเอลิซาเบธก็ง่วงนอนเสียแล้ว อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืน กว่าเธอจะกลับมาถึงบ้านก็ตีสาม ไหนกว่าจะข่มตาหลับอีกก็ปาไปตีสี่ เธอไม่รู้ว่าเทเรซ่าจะพาเธอไปไหนด้วยซ้ำ เธอแค่นั่งจ้องมองรถแล่นผ่านไปมา ผู้คนเดินสวนไปมายามรถบัสติดไฟจราจร และเอลิซาเบธเริ่มง่วงมากแล้วในตอนนี้ หนังตาเธอลืมหนักขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนภาพคุณยายอุ้มสุนัขตัวเล็กที่อยู่ถนนอีกฝั่งพร่าเบลอ และเธอก็หลับไป

…?”เทเรซ่ากำลังจะแอบมองเอลิซาเบธที่นั่งอยู่ข้างกายใกล้ๆหน้าต่าง ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าอีกคนหลับไปแล้ว เอลิซาเบธนั่งตัวตรงหลับได้ยังไงกันนะ? เธอทำได้ยังไงกัน?

เทเรซ่าแอบชื่นชมอยู่ในใจ
…!”รถบัสเบรกนิดหน่อยร่างของเอลิซาเบธโงนเงนไปข้างหน้า ก่อนจะเอียงไปทางขวาด้านทิศกระจกหน้าต่างอย่างแรงตามแรงโน้มถ่วง เทเรซ่ารีบเอี้ยวตัวและเอามือไปรับไว้ทันเวลา เพราะไม่อย่างนั้นเอลิซาเบธคงต้องตื่น และเจ็บตัวแน่ๆถ้าหัวไปโขกเข้ากับกระจกรถบัส เธอไม่อยากให้อะไรมารบกวนการนอนของเอลิซาเบธ
“เกือบไปแล้ว”ร่างบางถอนหายใจ และมองคนหน้าสวยที่หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข ขนาดนอนอยู่แบบนี้เอลิซาเบธยังคงความสวยเอาไว้ เทเรซ่าอยากจะเอื้อมมืออีกข้างไปแตะที่จมูกโด่งรั้นของเอลิซาเบธเหลือเกิน แต่นั่นก็แค่ความคิด เธอไม่กล้าที่จะทำมันหรอก

ร่างบางจัดท่านอนให้เอลิซเบธสบายๆโดยการเอียงหัวของอีกคนมาไว้ที่ไหล่ของตัวเอง เอลิซาเบธที่นอนหลับลึกคงจะคิดว่าเป็นหมอนหนุน เธอขยับตัวเข้ามาใกล้มาขึ้น ใบหน้าของเธอซุกเข้ามาใกล้เล็กน้อยแต่ทว่าไม่ลืมตาตื่น จนกระทั่งจมูกของเธอแตะเข้ากับลำคอของเทเรซ่า
…!”หญิงสาวที่ได้สัมผัสนั้นของเอลิซาเบธถึงกลับนั่งตัวเกร็ง หัวใจเต้นรัว และร้อนที่ใบหน้า ยิ่งลมหายร้อนๆของเอลิซาเบธรินรดลำคอของเธอ เทเรซ่าก็ยิ่งนั่งตัวแข็งและหัวใจเต้นแรงกว่าครั้งแรกๆ เธอกลัวว่าตัวเองจะเป็นลมไปสักก่อน
“เราเป็นอะไรไปนะ
?”เทเรซ่าเอามือแนบอกข้างซ้ายราวกับจะทำให้หัวใจหยุดเต้น แต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายเธอก็นั่งตัวเกร็งแบบนั้นไปตลอดทาง ซึ่งมันเมื่อยอย่างร้ายกาจ

“คุณเอลิซาเบธคะ”จากนั้นเกือบหนึ่งชั่วโมงเทเรซ่าก็เขย่าปลุกเอลิซาเบธ อีกคนตื่นขึ้นมาอย่างว่าง่าย 
“ถึงแล้วหรอ
? นี่ฉันหลับหรอเนี่ย? เป็นเพื่อนร่วมทางที่แย่จริงๆ”เอลิซาเบธบ่นทั้งๆที่งัวเงียอยู่

“ไม่เป็นไรค่ะ ยืนขึ้นเตรียมตัวลงได้แล้ว ใกล้จะถึงป้ายหน้าแล้วค่ะ”

เอลิซาเบธพยักหน้าและลุกขึ้นยืนพร้อมเทเรซ่า และจังหวะนั่นที่รถบัสเบรกก็ทำให้เอลิซาเบธที่ยังคงกึ่งหลับกึ่งตื่นเซถลาไปชนกับเทเรซ่า แต่ทว่าดีที่อีกคนรับทัน เทเรซ่ารับเอลิซาเบธในท่ากอดและตอนนั้นเองที่เอลิซาเบธรู้สึกแปลกๆกับหัวใจตัวเอง การที่ได้ใกล้ชิดและสัมผัสอีกคนทำให้เอลิซาเบธรู้สึกชอบขึ้นมาเสียดื้อๆ กลิ่นหอมจางๆจากผมสีคาราเมลของเทเรซ่าทำให้เอลิซาเบธไม่อยากผละออกจากกอดนี้เลย
“โทษทีนะคะ”เอลิซาเบธค่อยๆขยับออกจากอ้อมกอดนั้น ทั้งๆที่ในใจก็เสียดายอยู่ไม่น้อย และเธอเองก็เห็นว่าเทเรซ่ากำลังเขินอยู่เช่นเดียวกันพร้อมพึมพำบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนที่เธอทั้งสองจะลงจากรถบัส

 


“ที่นี่คือ
”เอลิซาเบธเห็นอาคารทรงครึ่งวงกลมขนาดใหญ่ตรงหน้า และมองรอบๆประกอบกับมีวัยเด็กเล็กๆไปจนถึงวัยผู้ใหญ่ถือรองเท้าไอซ์สเก็ตกันเป็นกลุ่มๆก็เดาออกได้ทันทีว่าที่นี่คือที่ไหน
“ลานสเก็ตน้ำแข็งค่ะ คุณเอลิซาเบธชอบกีฬามั๊ยคะ
?
“ฉันไม่ค่อยชอบน่ะ แต่ฉันรักการออกกำลังกายแบบเบาๆมากกว่า แล้วคุณล่ะ
?
“แน่นอนค่ะ ฉันชอบกีฬาเกือบทุกประเภทเลย”

เอลิซาเบธไม่ค่อยจะเชื่อในคำพูดของเทเรซ่านัก นึกว่าเธอหมกตัวอยู่แต่ในห้องสมุดเสียอีก ร่างกายบอบบางแบบเทเรซ่าไม่มีทางที่จะเล่นกีฬาได้เลย ดูยังไงก็เป็นไปไม่ได้

 

แต่เอลิซาเบธคิดผิด

 

เทเรซ่าที่เธอเห็นเงียบๆรักความรู้รอบตัว และอ่านนิยายมากเรื่องราวจะเเข็งแรงผิดกับหุ่นที่บอบบาง เทเรซ่าแข็งแรงกว่าเอลิซาเบธมาก เธอประคองและพยุงเอลิซาเบธไปตามลานสเก็ตน้ำแข็ง เอลิซาเบธยังไม่ทันได้ล้ม หรือเกือบจะล้มอยู่หลายครั้งแต่เทเรซ่ารับเธอไว้ทันท่วงที รวดเร็ว และแข็งแรง
“ฉันควรปล่อยให้คุณเล่นเองนะคะ”เทเรซ่าพูดหลังจากจับมือเอลิซาเบธให้ไถลไปตามลานน้ำแข็งข้างกายเธออยู่เกือบเป็นชั่วโมง
“อย่าปล่อยเด็ดขาดเลยนะคะ”เอลิซาเบธส่ายหน้าแทบหลุดออกจากลำคอ เทเรซ่าหัวเราะเสียงดังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เอลิซาเบธผู้สง่างามกลัวการเล่นแบบเด็กๆ
“แต่คุณต้องหัดเล่นนะคะ ถ้าคุณทำได้แล้วล่ะก็มันจะสนุกมากๆเลย”
“จริง
หรอ? แต่ถ้าฉันล้มทำยังไงล่ะคะ อายเด็กๆแถวนี้แย่”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อะไรก็เริ่มจากศูนย์ทั้งนั้น ในไม่ช้าคุณจะเล่นได้”
ก็ได้ค่ะ”

เทเรซ่ายิ้มและค่อยๆปล่อยมือจากเอลิซาเบธ เธอสไลด์ถอยหลังไปอย่างสวยงามออกห่างจากเอลิซาเบธห้าก้าว เอลิซาเบธเริ่มก้าวขาที่สั่นเทาออกไปทีละนิดและทรงตัวไม่ค่อยได้ โอนเอียงไปมาทางโน่นทีทางนี้ทีแต่ก็กลับมายืนตั้งตรงได้ และค่อยๆลื่นไถลไปหาคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเก้ๆกังๆ เธอไปได้ไม่ถึงสองก้าวก็ล้มคะมำลงกับพื้น และรู้สึกว่าเข่าของเธอคงจะเจ็บหนักน่าดูถ้าไม่มีอุปกรณ์ป้องกันการล้มอยู่ที่เข่า
“คุณเอลิซาเบธเป็นอะไรหรือเปล่าคะ
?!”เทเรซ่าเข้ามาดูอาการ ตอนนนี้เธออยู่ไกลจากเอลิซาเบธเลยเข้ามารับเอาไว้ไม่ทันเหมือนครั้งก่อนๆ

เทเรซ่าประคองเอลิซาเบธให้ลุกขึ้น
“ไม่เป็นไร ฉันคิดว่านี่คงเป็นเรื่องใหม่สำหรับฉันอยู่”
“เราเลิกเล่นก็ได้นะคะ มันอาจจะทำให้คุณเอลิซาเบธเจ็บ”เทเร่าซ่าพูดออกไปด้วยความเป็นห่วง เป็นเพราะเธอเสนอเรื่องให้เอลิซาเบธต้องเจ็บตัว แต่เอลิซาเบธไม่ได้คิดแบบนั้นเธอยังไม่อยากหยุดเล่นเพราะเธอไม่อยากไปตัดความสนุกสนานของอีกคน
“เล่นอีกสักหน่อยเถอะค่ะ ฉันคิดว่าฉันต้องทำได้”เอลิซาเบธยืนยัน เทเรซ่ายิ้มให้อีกคนและคราวนี้เธอสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำให้เอลิซาเบธเจ็บตัวอีก

สองชั่วโมงผ่านไปยาวนาน แต่เร็วรวดมากสำหรับเอลิซาเบธ ในที่สุดก็ได้ผล
“ฉันทำได้แล้ว”เอลิซาเบธประกาศอย่างดีใจกับเทเรซ่า เธอลื่นไถลได้ตามใจชอบมากขึ้นกว่าเดิม ถึงแม้จะไม่เก่งอะไรขนาดนั้นแต่ไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งนี้ทำให้เอลิซาเบธภูมิใจมากไม่ใช่น้อย ลมเย็นปะทะใบหน้าของเอลิซาเบธทุกครั้งที่เพิ่มความเร็ว เทเรซ่าเตือนเธอเรื่องนี้บ่อยมากว่าให้ระมัดระวัง แต่เอลิซาเบธดูจะชอบขัดคำสั่ง

เทเรซ่ายืนอยู่ทางโค้งโบกมือให้เอลิซาเบธ ร่างสูงกำลังเข้าไปหาเธอด้วยความเร็ว เอลิซาเบธรู้ว่าตัวเองเอาอยู่ เธอทำได้แน่นอน แต่นั่นก็เป็นความผิดพลาด พอเข้าทางโค้งเอลิซาเบธจะมีปัญหาเสมอ เธอมีปัญหาเรื่องการหยุดและโค้ง
“คุณเอลิซาเบธ
!

เอลิซาเบธชนกระแทกเข้าใส่เทเรซ่าอย่างแรงจนอีกคนหลุดเสียงอุทานออกมาจากปาก ทั้งสองล้มกลิ้งไถลไปกับลานน้ำแข็งด้วยกัน เอลิซาเบธหน้าแนบอยู่ที่ท้องของเทเรซ่า ก่อนจะเหวี่ยงตัวออกจากร่างของอีกฝ่ายและฉุดให้เทเรซ่าลุกขึ้นนั่ง

“ฉันหยุดได้ดีมากเลย”สิ้นคำพูดของเอลิซาเบธ ทั้งสองก็หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน มันเป็นการหัวเราะที่มีความสุขมากที่สุด เอลิซาเบธไม่เคยสนุกกับการหัวเราะแบบนี้มาก่อน

และเอลิซาเบธจามออกมาชุดใหญ่ต่อจากนั้น
“เราเลิกเล่นดีกว่ามั๊ยคะ เดี๋ยวคุณเอลิซาเบธจะเป็นหวัด”
“ก็ดีนะคะ เพราะฉันก็เริ่มรู้สึกคัดจมูกแล้ว” ถึงแม้เอลิซาเบธจะไม่เห็นด้วย เธอติดใจการเล่นนี้ราวกับเด็กๆ แต่เธอก็ต้องหยุดความสนุกนี้เอาไว้เพราะร่างกายของเธอไม่สนุกเหมือนกันกับเธอเลยสักนิด เอลิซาเบธคิดว่าตัวเองดูอ่อนแอกว่าเทเรซ่าเสียอีก ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด เธอจะปกป้องเทเรซ่าได้ยังไงกันนะถ้าหากเกิดอะไรขึ้นมา

 


เทเรซ่าเปลี่ยนจากการเล่นสเก็ตน้ำแข็งเป็นชวนเอลิซาเบธไปเดินเล่นแถวๆชุมชนร้านค้าราคาถูกแถวๆนั้น ที่นี่ผู้คนค่อนข้างจะแออัดเพราะมีร้านค้าหลากหลายประเภทรายเรียงกันมากมาย สินค้าที่นี่ก็ดูน่าสนใจไม่แพ้ของราคาแพงๆหรือยี่ห้อดัง ตอนนี้เอลิซาเบธรู้สึกว่าตัวเองปวดเท้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะเธอเดินมาตั้งแต่ลานสเก็ตน้ำแข็งจนมาถึงย่านร้านค้าแห่งนี้ ไหนจะเดินทัวร์ชมที่นี่อีก มันจะแปลกมากถ้าเธอเดินบนส้นสูงแล้วจะไม่รู้สึกปวดเมื่อย แต่ในเมื่อเธอเห็นว่าเทเรซ่าดูยิ้มมีความสุขกับสิ่งนี้ เอลิซาเบธก็ไม่อยากคัดค้านอะไร

“อ๊ะขอโทษค่ะ”เอลิซาเบธเริ่มเดินไม่ตรง เธอเดินไปชนกับผู้ชายคนหนึ่งที่สวนมา เขาไม่ได้ถือสาอะไรนักแล้วเดินจากไป
“คุณเอลิซาเบธพักสักหน่อยมั๊ยคะ
?

“ไม่เป็นไรค่ะ”
”เทเรซ่าฉลาดพอที่จะรู้ว่าอีกคนเป็นอะไร เธอมองไปที่เท้าของเอลิซาเบธและนึกตำหนิตัวเองอยู่ในใจ รองเท้าส้นสูงทำให้เอลิซาเบธเจ็บแต่เธอมาเดินสบายใจอยู่ได้ เธอนี่ใช้ไม่ได้จริงๆ
“ไปพักเถอะค่ะ”เทเรซ่าไม่ฟังเสียงค้านของเอลิซาเบธเธอจูงมืออีกคนเข้ามานั่งพักในร้านเบอร์เกอร์เล็กๆ“คุณเอลิซาเบธปวดเท้ามากมั๊ยคะ
?
“รู้ได้ยังไงคะ บางทีฉันอาจจะไม่ปวดก็ได้”
“ฉันรู้ค่ะ เพราะส้นสูงจะทำร้ายผู้ใส่เสมอ และคุณเอลิซาเบธก็ไม่สามารถเดินไปได้ไกลกว่านี้แล้ว ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันล่ะคะ”
”เอลิซาเบธเงียบไป เพราะมันคือความจริง แต่เรื่องที่เทเรซ่าถามว่าทำไมถึงไม่บอกเธอ เอลิซาเบธตอบเรื่องนี้ออกไปไม่ได้ เธอไม่อยากให้เทเรซ่าหมดสนุกเพราะเธอ
“รออยู่ตรงนี้นะคะเดี๋ยวฉันมา”เทเรซ่าไม่รอให้เอลิซาเบธร้องถาม เธอเดินออกไปจากร้าน และเดินปะปนผู้คนออกไป ทิ้งให้เอลิซาเบธนั่งอยู่ตรงนั้น เธออยากตามเทเรซ่าไปเพราะไม่คุ้นกับสถานที่แต่เทรเซ่าพูดถูกเธอเดินไม่ได้ไกลไปกว่านี้ แต่ถ้าถอดรองเท้าเดินเอลิซาเบธคิดว่ายังเดินได้ไกลกว่านี้อีก ถ้าได้นั่งพักสักหน่อยก็คงจะดี เธอไม่ค่อยได้เดินระยะไกลแบบนี้มาก่อนไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมานั่งบ่นเป็นยายแก่แบบนี้หรอก


“มาแล้วค่ะ”ไม่นานเทเซ่าก็เดินเข้ามา สีหน้าเธอยังคงความกังวล และถือถุงอะไรสักอย่างมาด้วย
“ทำอะไรหรอคะ
?”เอลิซาเบธตกใจที่อยู่ๆเทเรซ่าก็ทรุดตัวนั่งลงต่ำกว่าเก้าอี้ที่เอลิซาเบธนั่ง หญิงสาวถอดรองเท้าส้นสูงออกจากเท้าให้เอลิซาเบธ
“ทายาให้ไงคะ”เทเรซ่าพูดพร้อมกับบรรจงทายาและนวดเบาๆที่เท้าให้เอลิซาเบธทั้งสองข้าง อีกคนรู้สึกดีขึ้นมา เธอรู้สึกว่าเท้าของเธอเริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิมทีละนิด
“เปลี่ยนมาใส่นี่ดีกว่า คุณเอลิซาเบธจะได้เดินสบายๆ”เทเรซ่าหยิบรองเท้าผ้าใบที่เพิ่งซื้อออกมาและสวมให้เอลิซาเบธ คนร่างสูงยิ้มในความกระตือรือร้นที่จะช่วยอย่างสุดความสามารถของเทเรซ่า
“เจ็บมากมั๊ยคะ ฉันต้องขอโทษจริงๆที่ทำให้คุณเอลิซาเบธต้องเป็นแบบนี้ ครั้งที่สองแล้วที่ฉันทำคุณเจ็บ ไหนจะที่ลานสเก็ตนั่นอีก”
เอลิซาเบธเอ็นดูอีกคนมากเกินกว่าจะด่าทอ“คนเราก็ต้องเจ็บตัวกันบ้าง อย่าโทษตัวเองแบบนั้นซิคะ”

“คราวหน้าเรามาเที่ยวนี่นี่อีกนะคะ”

เทเรซ่าพยักหน้า และสีหน้าของเธอดูดีขึ้นกว่าครั้งแรก อาจจะเป็นเพราะคำพูดที่ไม่ได้ตำหนิและอ่อนโยนของเอลิซาเบธ

มองจากมุมที่สูงกว่าเอลิซาเบธเข้าใจได้เลยว่าเทเรซ่าคือบุคคลที่สวยทุกมุมจริง เธอชื่นชมอีกคนมากเป็นพิเศษ เอลิซาเบธชอบดวงตาของเทเรซ่ามาก ดวงตากลมโตและเป็นสีเขียวสดใส เธอไม่เบื่อที่จะมอง แต่เทเรซ่ามักจะชอบหลบตาเธอเป็นบางครั้ง นั่นทำให้เอลิซาเบธต้องพยายามมองดวงตากลมโตนั่นเสมอ
“แล้ว
คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันใส่รองเท้าเบอร์ไหน”
“กูเกิ้ลค่ะ”เธอตอบหน้าตาเฉยและลุกขึ้นไปทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ตรงข้ามเอลิซาเบธ อีกคนแทบจะพ่นหัวเราะกับคำตอบที่เฉยชาของเทเรซ่า
“ถ้าคุณอยากรู้เรื่องของฉันไม่จำเป็นต้องหาในกูเกิ้ลก็ได้นะคะ คุณถามฉันได้ทุกเมื่อ”
จริงหรอ? เทเรซ่าคิดแบบนั้นในใจ แต่เธอก็ต้องรักษามารยาทนั้นเอาไว้สักหน่อย เธอไม่ควรไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเอลิซาเบธ
“ฉันรู้ว่าในหัวของคุณเต็มไปด้วยคำถาม ถ้าอยากจะถามฉัน ฉันยินดีตอบ”
“ทุกเรื่องเลยหรอคะ
?

“ก็”เอลิซาเบธทำท่าครุ่นคิดก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบเสียงเบาใกล้ๆเทเรซ่า“อยู่ที่ว่ามันจะเป็นประโยชน์สำหรับคุณมากแค่ไหน บางทีมันอาจไม่สำคัญ”
สำคัญซิคะ ทุกอย่างของคุณสำคัญกับฉันเสมอ  เทเรซ่าไม่กล้าพูดคำนั้นออกไป เธอได้แต่ยิ้มเบาๆส่งตอบกลับให้เท่านั้น

 

วันเวลาผ่านไปค่อนข้างเร็วสำหรับเอลิซาเบธ เธอทานมื้อกลางวันและเดินเล่นหลายๆที่ และสิ้นสุดที่สวนสาธารณะ เอลิซาเบธนอนเอนกายแนบพื้นหญ้าอยู่ริมแม่น้ำยามเย็นพูดคุยเรื่องต่างๆกับเทเรซ่า เทเรซ่าถามเธอมากขึ้น จนเอลิซาเบธคิดว่าเธอเป็นนักตั้งคำถามที่เยี่ยมยอดมากคนหนึ่ง นักข่าวบางสำนักอาจดีใจที่รับเธอเข้าไปร่วมงานด้วย

เทเรซ่านั่งมองน้ำที่กระเพื่อมไปมา แววตามองไกลออกไปเรื่อยๆ เอลิซาเบธไม่รู้ว่าอีกคนมองอะไรอยู่ แต่เอลิซาเบธในตอนนี้มองใบหน้าด้านข้างที่งดงามของเทเรซ่าอยู่ เอลิซาเบธคิดว่าเทเรซ่าไม่รู้ตัวว่าตัวเองสวยขนาดไหน ใบหน้าของเธอเป็นนักแสดงได้อย่างไม่ต้องสงสัย แต่เธอเป็นคนที่ค่อนข้างขี้อายและเก็บตัว น่าเสียดายเธอเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์น่าดึงดูดมาก หากเธอมั่นใจในตัวเองสักนิด

เทเรซ่ารู้สึกว่าตัวเองโดนจ้องมองอยู่ เธอหันมามองเอลิซาเบธที่นอนอยู่ข้างๆ คนที่นอนอยู่ตบพื้นหญ้าข้างกายเบาๆ ตอนแรกเทเรซ่าก็งุนงงไม่เข้าใจ เอลิซาเบธเลยต้องพูดว่า นอนซิคะ เทเรซ่าถึงเข้าใจ เธอค่อยๆเอนตัวลงนอนอย่างว่าง่าย เอลิซาเบธนอนตะแคงตัวหันหน้ามาทางเทรซ่ามือข้างขวาเท้าที่ศีรษะแล้วมองดูอีกคนอย่างจริงจัง จนเทเรซ่ารู้สึกประหม่า

“คุณรู้ตัวมั๊ยคะว่าคุณสวยมากแค่ไหน”

เทเรซ่าเขินเมื่ออยู่ๆอีกฝ่ายก็พูดชมเธออกมา“ขะ ขอบคุณมากค่ะคุณเอลิซาเบธก็สวยเหมือนกัน”

ร่างสูงหัวเราะด้วยน้ำเสียงชวนหลงใหลเช่นเคย และเปลี่ยนเรื่องคุย
“ใจคอคุณจะไม่ยอมมีแฟนจริงๆนะหรอ
?
…?
“จะว่ายังไงดีนะ
”เอลิซาเบธใช้อีกมือหนึ่งที่ว่างจับเส้นผมสีคาราเมลของเทเรซ่ามาหมุนเล่นเป็นเกลียวในมือแต่เธอไม่ละสายตาจากเทเรซ่า จนอีกฝ่ายยากที่จะซ่อนอาการเขินเอาไว้“ฉันเองไม่อยากให้คุณมีแฟนเลย ถ้าจะถามเหตุผลล่ะก็ ไม่มีหรอก ฉันก็แค่คิดไปตามความจริง แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ คุณเองก็ต้องใช้ชีวิต และมีคนดีๆเข้ามาในชีวิตสักวันหนึ่ง”
“ฉัน
ฉันจะไม่มีแฟนค่ะ”
…?
“ถ้าคุณเอลิซาเบธไม่อยากให้มี”
…!”เอลิซาเบธค่อนข้างตกใจกับคำพูดที่ออกมาจากปากเทเรซ่า มันเป็นคำพูดที่ให้ความหวังของเอลิซาเบธถ้าคิดในเชิงนั้น แต่ในอีกแง่หนึ่งเหมือนเป็นการที่เอลิซาเบธออกคำสั่ง สั่งเธอให้พูดแบบนั้นออกมา แต่สำหรับเทเรซ่าแล้วมันไม่ใช่ทั้งสองแบบ มันเป็นแค่คำพูดที่แสนธรรมดา เธอไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น มันเป็นอะไรที่ไร้เดียงสา และเอลิซาเบธดูจะพอใจมาก
“เทรซ คุณคงไม่ได้จริงจังกับคำพูดของฉันใช่มั๊ยคะ คุณยังต้องมีอนาคตที่ยาวไกล คุณควรจะคบใครสักคน ฉันหมายถึง วัยของคุณน่ะ ควรจะศึกษาผู้คนไปด้วยนะคะ”
“ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง”
…?
“ความรัก
ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง”
”เอลิซาเบธยิ้มตอบ เธอเปลี่ยนจากเล่นผมที่นุ่มลื่นราวกับสายไหมของเทเรซ่าเป็นลากนิ้วไปตามใบหน้าคมสวยอีกคนอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบา แม้แต่เอลิซาเบธก็ไม่สามารถอธิบายประโยคนั้นได้
“นั่นซินะคะ จนถึงตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าความรักมันเป็นยังไงเหมือนกัน”

 

 

เฮเลน่ารู้สึกว่าตัวเองแฮงค์จากการดื่มเมื่อคืนอย่างมาก มิหนำซ้ำยังปวดหัวทั้งวัน  เฮเลน่ากลับออกจากโรงแรมตอนช่วงบ่าย และมาคลุกตัวอยู่ในร้านห้องเสื้อแบรนด์ Angelic ที่เธอสร้างขึ้นมาจนมีชื่อเสียงเท่าทุกวันนี้ เธอต้องขอบคุณอีธาน และเอลิซาเบธในตอนนั้นที่เป็นกำลังใจให้เธอมาโดยตลอด ถึงแม้ในตอนนี้เอลิซาเบธจะเลิกสนใจเธอแล้วก็ตามที  

วันนี้ร้านของเธอปิด พนักงานเลยไม่เข้ามากัน บรรยากาศเงียบเชียบ เฮเลน่าไม่กลับไปที่คฤหาสน์ในตอนนี้ เธอแค่ยังไม่อยากเจอใคร มันจะดีกว่าถ้าหมกตัวอยู่ในร้านตัวเองสักพัก เฮเลน่าดื่มน้ำไปหลายแก้ว เธอไม่อยากทำตัวให้ว่างก็เลยเช็ครายรับรายจ่ายของร้านในสัปดาห์นี้ มันค่อยข้างใช้ได้ทีเดียว เฮเลน่าพอใจกับตัวเลขที่เห็น แต่เธอไม่สามารถดูตัวหนังสือได้นานเพราะอาการปวดหัวเริ่มกลับมาอีกครั้ง เธอควรจะพัก คิดได้ดังนั้นเฮเลน่าก็ทิ้งตัวลงบนโซฟามุมรับแขก

มือถือของเธอดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อ อีธาน เฮเลน่าเข้าใจอีธานเป็นผู้ชายที่เป็นห่วงเธอมากกว่าใครทั้งหมด เขาพยายามโทรหาเฮเลน่าเป็นร้อยๆสาย เธอควรจะรับสายได้แล้ว

“ค่ะ”

[ในที่สุดคุณก็รับสายผม ผมเป็นห่วงคุณมากเลยนะเฮเลน] น้ำเสียงเขาเป็นอย่างที่พูดจริงๆ
“ฉันจะกลับบ้านเย็นนี้นะคะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันอยู่ที่ร้านอีกสักหน่อยนะคะ”

[ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นตอนเย็นเดี๋ยวผมไปรับคุณนะ]
“ค่ะ ฉันจะรอ”เฮเลน่าวางสาย เธอพยายามทำตัวเป็นภรรยาที่ดีมาโดยตลอด ภรรยาจอมปลอมที่ไม่ได้รักเขาเลย เฮเลน่าทำไปก็เพราะตัวเองทั้งนั้น ไม่ซิ ไม่ใช่เพื่อตัวเองหรอก เพื่อคนอื่นต่างหาก
…!”เสียงประตูหน้าร้านเปิดออก มีผู้ชายร่างสูงเดินเข้ามา เฮเลน่าเห็นไม่ค่อยชัด เธอเดาว่าเป็นลูกค้าก็เลยพูดออกไปโดยไม่ทันได้มองให้ชัดเจนเสียก่อน“ขอโทษด้วยนะคะ ร้านเราจะเปิดพรุ่งนี้
“ฉันรู้ว่าร้านของเธอเปิดตอนไหนเฮเลน”
…!?”เฮเลน่ามองดูร่างนั้น เขาเดินมาใกล้มากขึ้นถึงได้รู้ว่าเป็นใคร“ฮันเตอร์?
“ไง คิดว่าจะลืมพี่ชายคนนี้ซะแล้ว”ชายสัญชาติอเมริกันผมสีบลอนด์ ใบหน้าหล่อคมคายดูเจ้าเล่ห์และเป็นสัตว์ร้ายรวมอยู่ในใบหน้านั้น ใบหน้าที่หล่อเหล่าแต่ซ่อนความอันตรายเอาไว้ เขามีดวงตาสีฟ้าสดใสเหมือนกันกับเฮเลน่าผู้เป็นน้องสาว
“มาทำอะไรที่นี่ นายไม่เคยมา

“ใช่
ใช่ ฉันไม่เคยมา แม้แต่วันแต่งงานของเธอ”เขาดูเบื่อหน่ายที่จะพูดกับเฮเลน่า“ฉันจะไม่พูดมากความ เอาเงินมาให้ฉันห้าแสน”
“อะไรนะ ก็เดือนนี้ฉันให้นายไปแล้ว”
“มันจะพออะไรวะ เธอก็มีสามีรวยไม่ใช่หรอ
?!
“ฉันไม่เคยใช้เงินส่วนตัวของเขามากหรอกนะ เขาทำทุกอย่างให้ฉันก็จริง แต่เรื่องนี้ฉันเกรงใจที่จะไปขอเขา”
“จะทำยังไงก็ช่างซิ เจ้าหนี้มันตามทวง ถ้าฉันไม่ให้มันห้าแสนวันนี้มันเอาฉันตายแน่”
“ฉันบอกให้นายหยุดเล่นการพนัน”
“หยุดพูดเลย
! แกอยู่ดีมีสุขนี่เฮเลน หัดจำใส่หัวเอาไว้บ้างว่าบ้านตระกูล
ไพเพอร์ส คฤหาสน์ตระกูลของเรากำลังจะโดนยึด ฉันกับแม่แทบจะไม่มีที่ซุกหัวนอนอยู่แล้วในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แกอย่ามัวแต่หลงระเริงกับนามสกุลเพย์ตัน นามสกุลใหม่ของแกให้มากนัก แกอย่าลืมบุญคุณของแม่กับฉันเด็ดขาด”
“คุณบุญของนายกับแม่อย่างนั้นน่ะหรอ
?!”เฮเลน่าเกือบจะหัวเราะกับคำพูดนั้น“ไม่ใช่เพราะนายกับแม่หรอกหรอที่ทำให้ชีวิตฉันต้องเป็นแบบนี้ ฉันทำงานในวงการเพื่อที่จะหาเงินมาให้นายกับแม่ใช้  และฉันยอมลงทุนแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักก็เพื่อพยายามหาเงินมาล้างหนี้ให้นายกับแม่ยังไงล่ะ แม่บังคับให้ฉันแต่งงานกับเขา ยัดเหยียดฉันให้เขา และตอนนี้ฉันสงสารอีธาน ผู้ชายที่ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับฉันเลย ฮันเตอร์นายกับแม่ควรเลิกเล่นการพนัน ฉันไม่ไหวแล้วนะ ฉันให้นายกับแม่ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว”
“หุบปากของแก สารเลว
!”มือหนักๆของฮันเตอร์ฟาดลงมาที่หน้าของเฮเลน่า เธอฟุบลงไปที่โซฟาทันที น้ำตาของเธอไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดและแค้นใจ มือของฮันเตอร์กระชากผมเฮเลน่าขึ้นมาให้จ้องหน้าเขา เฮเลน่ารู้สึกเลือดคละคลุ้งในปาก
“อย่าเถียงฉันอีกเป็นครั้งที่สองเฮเลน โอนเงินมาให้ฉัน ถ้าฉันเห็นว่าบัญชีธนาคารฉันว่าง ฉันจะไปขอกับสามีแก”
“อย่านะ อย่าดึงเขาเข้ามาเกี่ยว”
“ฉันถือว่าแกเข้าใจแล้วน้องรัก”ชายคนนั้นแสยะยิ้มพอใจ มือที่กระชากผมของเฮเลน่าค่อยๆปล่อยให้เป็นอิสระ เขาจับใบหน้าของเฮเลน่าอย่างทะนุถนอมซึ่งทำให้เฮเลน่าสะอิดสะเอียน
“ดีมาก”ฮันเตอร์แตะริมฝีปากที่แก้มของน้องแม้มันจะชื้นไปด้วยน้ำตา เขาไม่ได้สนใจ เพราะครั้งหนึ่งเขาเคยคิดกับน้องสาวเกินเลย จิตใจของเขาหลงรักในใบหน้าที่สวยงดงาม และรู้ร่างที่สวยสง่าของน้องสาว และตอนนี้ก็เช่นกัน เขาไม่อยากปล่อยเฮเลน่าไปให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น แต่เพื่อเงินเขาทำได้ทุกอย่าง ถึงแม้จะขายเฮเลน่าให้ใครก็ตาม

เฮเลน่ามองแผ่นหลังที่จากไปของพี่ชาย เธอก้มหน้าร้องไห้อย่างหนักหน่วงและแค้นใจ เธอทำทุกอย่างให้กับครอบครัวของเธอ แต่ครอบครัวของเธอล่ะ? ครอบครัวของเธอเคยให้อะไรกับเธอบ้าง

ทุกอย่างในชีวิตของเธอมันไม่ยุติธรรมเลย





_________________________________________________________

มาอัพต่อแล้วน๊าา

มาถึงตอนนี้รีดก็คงจะพอเดาได้แล้วว่าทำไมเฮเลนถึงต้องมาแต่งงานกับพ่อของเอลิซาเบธ

เธอก็มีปมในใจที่น่าสงสารเหมือนกัน T-T แต่ทุกคนก็ยอมมีด้านดีและไม่ดีเสมอ

น่าสงสารและน่าหมั่นไส้บางเวลา555555 แต่สำหรับส่วนตัวแล้วไรท์ชอบเฮเลน่ามาก5555

รีดล่ะว่าไง? หุหุ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #7 Guitarfroyd (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 11:07
    เอาจิงๆเฮเลน่าก็น่าสงสารอยู่หรอกแต่แบบรักตัวเองบ้างก็ได้ไม่จำเป็นต้องทำเพื่อคนอื่นอะ
    #7
    0