[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 7 : FOUR

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    31 มี.ค. 61


ในวันหยุดคริสต์มาสของคฤหาสน์เพย์ตันเป็นปกติที่จะมีแขกจากทั่วสารทิศมาเยือน ส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อนของอีธาน และโจฮันน์ ปู่ของเอลิซาเบธที่พึ่งเดินทางมาถึงเมื่อวาน คฤหาสน์วันนี้เต็มไปด้วยรถคันหรูจอดรายเรียงกัน กิจกรรมในช่วงเช้าที่คฤหาสน์เพย์ตันเป็นเจ้าของงานจะจัดกิจกรรมสารสัมพันธ์กับเพื่อนๆ เรียกง่ายๆก็คือพูดคุย จิบไวน์ เล่นกีฬาเบาๆกันอยู่ที่ลานกว้างจุคนได้เป็นร้อยๆที่ข้างคฤหาสน์ ส่วนช่วงเย็นจะเป็นเวลาของครอบครัวซึ่งพี่ชาย พี่สาว รวมถึงหลานๆ ของเอลิซาเบธก็มาครบเช่นกัน

“วันหยุดทั้งทีจะไปไหนกันน่ะลิซ”มาร์กาเร็ตหญิงชราเดินเข้ามาหาหลานสาวคนสวย ที่แต่งตัวดูเป็นทางการ และเธอมั่นใจอย่างหนักเลยว่าหลานสาวจะต้องออกไปทำงานแน่นอน มาร์กาเร็ตมองการแต่งตัวที่เป็นทางการแต่นำสมัยของเอลิซาเบธทำให้เธอนึกถึงไดแอนผู้เป็นแม่ของเอลิซาเบธ หลานสาวของเธอเหมือนอดีตลูกสะใภ้มากราวกับคนๆเดียวกัน ทั้งแฟชั่นที่ลงตัว และความสวยสง่า
“มีประชุมช่วงเช้าค่ะ แล้วทำไมคุณย่าไม่ไปร่วมงานกับคุณปู่ล่ะคะ
?”เอลิซาเบธกำลังก้าวเท้าขึ้นรถแต่ก็ชะงัก แล้วหันมาส่งยิ้มหวานให้ผู้เป็นย่า
“ไม่ล่ะ ย่าเพิ่งจะเดินออกมาสูดหายใจ และว่าจะขึ้นไปพักสักหน่อย แล้วนี่ลิซจะออกไปทำงานจริงๆนะหรอ
?
“ค่ะ แต่หนูสัญญาว่าจะมาทันอาหารเย็นแน่นอน”

มาร์กาเร็ตพยักหน้าเข้าใจ
“ให้หนูไปส่งคุณย่าที่ห้องดีมั๊ยคะ
?
“ไม่ต้องหรอกๆ”หญิงชราพูดเบาๆแล้วหันไปมองรถที่จอดเรียงรายอย่างเหนื่อยใจ เธอเบื่อกับการที่ต้องจัดงานใหญ่โต ขนาดเธอเกิดมากับกองเงินกองทองมาร์กาเร็ตยังไม่ค่อยชอบการจัดงานฟุ่มเฟือยแบบนี้เลยสักครั้ง แต่ก็นะเพราะสามีเธอชอบที่จะพบปะผู้คนอยู่เสมอ ถึงแม้จะแก่ไปตามวัยแล้วก็ตาม
“จะว่าไป
ย่ามีเรื่องวานให้ช่วยทีน่ะ”
“ได้ซิคะ”เอลิซาเบธพยักหน้า“อยากออกไปเที่ยวเล่นกับหลานสาวหรอคะ หนูพาออกไปได้นะ”เอลิซาเบธรู้ทันผู้เป็นย่า เธอรู้ว่าย่าของเธอชอบความสงบมากกว่างานเลี้ยงสังสรรค์เสียงดัง
“เรื่องนั้นก็เอาไว้ทีหลังเถอะ ย่าแค่อยากได้หนังสือสักเล่มสองเล่มมาอ่านฆ่าเวลาแก้เบื่อ”

เอลิซาเบธยิ้มรับ

นั่นซินะ ย่าของเธอเป็นนักอ่านตัวโยงคนหนึ่งเลยล่ะ
“ที่แถวๆมิดทาวน์ ใกล้ๆกับโรงละครมีร้านหนังสือเก่าอยู่ ชื่อร้านแมกโนเลีย เป็นร้านไม่ใหญ่มาก ร้านนั้นตอนที่อยู่ที่นี่ย่าไปบ่อยมากเลย ไม่ได้ไปมาหลายปีแล้วด้วย ลิซช่วยไปที่นั่นแล้วไปซื้อหนังสือมาให้ย่าที”
เอลิซาเบธพยักหน้าอีกครั้ง“แล้วหนังสืออะไรหรอคะที่คุณย่าตั้งใจอยากจะได้มาอ่าน”

มาร์กาเร็ตทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวานให้หลานเอากระดาษกับปากกามา และเธอจดรายชื่อหนังสือนั้นลงในกระดาษ ส่งคืนให้หลานสาว
“ได้ค่ะ เดี๋ยวเย็นนี้หนูจะกลับมาพร้อมหนังสือ”
มาร์กาเร็ตยิ้มและอวยพรหลานสาว“ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดี”
“ขอบคุณค่ะ”เอลิซาเบธเดินเข้ามากอดย่าแล้วขึ้นรถออกจากคฤหาสน์

 


เทเรซ่ากับลุคเดินอย่างเร่งรีบตัดถนนข้ามมายังมหาวิทยาลัย ที่หน้าตึกคณะมีรถบัสสีขาวจอดรออยู่ ลุคจูงมือเทเรซ่าด้วยสีหน้าเร่งรีบกลัวว่าจะไม่ทันรถบัสในเที่ยวนี้ ทั้งที่เหลือเวลาอีกตั้งสามสิบนาที เทเรซ่ามาสายกว่าทุกครั้ง เขารอเธอตั้งนานที่หน้ามหาวิทยาลัย เจ้าตัวบอกไปทำธุระมาซึ่งลุคก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรมากนัก

วันหยุดคริสต์มาสของทุกปีสาขาวรรณกรรมของเธอจะไปร่วมบริจาคอาหาร ของใช้ และจำนวนเงินเล็กๆน้อยๆ ให้กับมูลนิธิเด็กกำพร้า แน่นอนว่าคำว่า เล็กๆน้อยๆ ของสาขาวิชานั้นทำเอาเทเรซ่าเกือบจะเป็นลม เพียงเพราะได้ยินยอดบริจาครวมของสาขา มันมากมายมหาศาลมากไกลเกินกว่าคำว่า เล็กๆน้อยๆ ด้วยซ้ำ

เพื่อนๆในสาขาวิชา ต่างทยอยกันมาขึ้นรถบัส สำหรับลูกคุณหนู หลายๆคนก็หน้างอบึ้งตึงกันเป็นแถบๆ บางคนถึงกลับบ่นว่าน่าจะนำเงินไปจัดงานเลี้ยงมากกว่า เทเรซ่าคิดว่าคำนั้นมันค่อนข้างเห็นแก่ตัว แต่เธอก็ไม่ได้ค้านอะไรเพราะมิสมาร์เชลล์ที่เป็นแม่งานได้ยินเข้าก็สวนกลับด้วยประโยคที่จุกแทบจะล้มหน้าหงายว่า

 

พวกเธอควรหัดทำอะไรดีๆบ้าง ไม่ใช่มัวแต่อวดรวยไปวันๆ

นั่นคือคำพูดที่มิสมาร์เชลล์ค่อนขอดนักศึกษาบ้านรวยทั้งหลาย บางทีเทเรซ่าก็คิดว่ามิสมาร์เชลล์อาจจะมีปมอะไรสักอย่างเกี่ยวกับคนตระกูลดังๆที่ทำให้เธอเก็บมาคิดเล็กคิดน้อย

“มิสซิมป์สัน! อีกแล้ว”มิสมาร์เชลล์เกือบกุมกระหมับเพราะรถบัสกำลังจะออกตัว แต่นักศึกษาอีกคนไม่มีวี่แววว่าจะเห็นแม้กระทั่งเงา
“มิสซิมป์สันเป็นตัวอย่างของคนเกียจคร้าน เมื่อไหร่เธอจะเข้าใจคำว่าตรงเวลา”

 

….

 

ทุกคนบนรถบัสนิ่งเงียบมองดูต้นทาง เลยเวลาไปสามนาทีทุกคนก็เห็นรถเบนซ์สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามา ทุกคนพร้อมใจกันเฮลั่นเสียงดัง เมื่อจำได้ว่าเบนซ์คันหรูนั่นเป็นของ เอวา ซิมป์สัน เพื่อนตัวแสบประจำสาขา เอวาเป็นที่รักของทุกคนในคลาสเรียน และแน่นอนเธอมาสายเป็นประจำ
“มาทันเวลา”เอวาเดินออกมาจากรถอย่างสง่า และโค้งเหมือนเจ้าหญิงต่อหน้ากับมิสมาร์เชลล์ที่ทำหน้าเบื่อหน่ายกับลูกศิษย์คนนี้เหลือเกิน เธอกล่าวทักมิสมาร์เชลล์และก้าวขึ้นมาบนรถบัส ไฮไฟฟ์ตีมือกับเพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหน้าทีละคนอย่างสนุกสนาน ส่วนเพื่อนที่เหลือก็ยกนิ้วให้กับความ
ตายยาก ของเอวา
“ไง วันนี้ใครแงะเธอออกมาจากที่นอน”ลุคเอ่ยทักเอวา ทันทีที่หญิงสาวสายเสมอนั่งเบาะด้านหน้าเขากับเทเรซ่า
“ฉันตื่นเองย่ะ”
“มิน่า ถึงได้มาสายขนาดนี้”
“นี่ เมื่อคืนฉันอุตส่าห์เลือกของขวัญวันคริสต์มาสให้พวกเธอนะ สำนึกบุญคุณกันด้วย”
“ทำมาเป็นพูดดี”ลุคส่ายหน้าไม่เชื่อพร้อมกับหัวเราะ“เมื่อคืนฉันรู้หรอกว่าเธอไปปาร์ตี้กับเพื่อนเก่าที่บรูคลิน”
“หา
! รู้ได้ยังไง”เอวาตกใจเพราะมีคนแอบจับได้ เทเรซ่าเองก็ยิ้มอย่างรู้ทัน เมื่อคืนเอวาโพสต์รูปถ่ายในอินสตาแกรมหลายรูปทีเดียว
เทเรซ่าหยิบมือถือออกมาแล้วยื่นรูปเหล่านั้นให้เอวาดูเพื่อเป็นหลักฐาน“เธอคงดื่มหนักน่าดูเลย”
“โอ๊ย
! ฉันพลาดเอง”แล้วทั้งสามก็หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน
“แต่ถึงยังไงวันนี้พวกเธอก็ต้องไปค้างที่บ้านฉันตามสัญญานะ ฉันเตรียมเกมไว้เล่นหลายอย่างเลย”

เทเรซ่ากับลุคพยักหน้าพร้อมกัน

เกือบสี่ปีทุกเทศกาลนี้เทเรซ่าจะไปค้างและทานอาหารเย็นพร้อมกับตระกูลซิมป์สันทุกครั้ง เพราะเธอว่างและไม่ได้ไปฉลองที่ไหนเลย เอวาเลยจับมาอยู่บ้านของเธอด้วยทุกปี แต่ปีนี้พิเศษตรงที่ลุคก็มาด้วย เหตุเพราะพ่อกับแม่ของเขาติดงานด่วนต้องไปดูกิจการผลิตน้ำมันที่จอร์เจีย และส่งผลให้ลุคไม่มีที่ฉลอง ต้องมากองรวมกันอยู่ที่บ้านของเอวา และอีกเหตุผลหนึ่งคือการที่ลุคได้อยู่กับเทเรซ่ามันเป็นอะไรที่พิเศษสำหรับเขามาก
“เทรซ ลุค เตรียมของขวัญไว้ให้ฉันหรือเปล่า
?
“แน่นอนซิ ฉันเตรียมให้พวกเธอตั้งแต่เนิ่นๆเลยนะ”เทเรซ่าพูดขึ้น ธรรมเนียมการแลกเปลี่ยนของขวัญเกิดขึ้นกับเพื่อนๆในกลุ่มสามคนเสมอ
“ฉันเองก็เหมือนกัน รับรองว่าปีนี้พวกเธอต้องชอบของขวัญจากฉันแน่ๆ”ลุคยิ้มอย่างมีเลศนัยและโอบแขนข้างซ้ายรอบไหล่ของเทเรซ่า เขามักจะลืมตัวถึงเนื้อถึงตัวเพื่อนสาวทั้งสองเสมอ พวกเราสนิทกันมากจนไม่ได้ติดใจเอาความอะไรกัน กับเอวาลุคไม่ได้คิดอะไร แต่กับเทเรซ่าเขาคิดเป็นอย่างอื่น ลุคไม่อยากเป็นแค่เพื่อนสำหรับเทเรซ่าอีกต่อไป เขาวางแผนว่าจะสารภาพรักกับเทเรซ่าตอนเรียนจบปีนี้
“ฉันต้องไปทำงานที่ร้านแมกโนเลียช่วงบ่ายก่อน เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะไปที่บ้านของเธอนะ ทันเวลาอาหารเย็นแน่นอน”
“อะไรกัน วันหยุดเทศกาลแท้ๆร้านยังเปิดอยู่อีกหรอ ตาเฒ่าเบลคให้ค่าจ้างเธอเป็นสองเท่าก็ดีซิ” เอวากับลุครู้ดีว่าเทเรซ่าทำงานพาร์ตไทม์อยู่อีกทีหนึ่งคือร้านหนังสือเก่าที่มิดทาวน์ ร้านหนังสือเก่าเป็นที่ทำงานประจำของเทเรซ่ามากกว่าคลินิกสัตวแพทย์ เจ้าของร้านอายุห้าสิบปีเศษรับเทเรซ่าเข้าทำงานทันที เหตุก็เพราะเธอมีคุณสมบัติที่หายากมากในหมู่วัยรุ่นที่ชอบก้มหน้าอ่านหนังสือมากกว่าจ้องมือถือ แถมลูกชายเจ้าของร้านก็แอบหมายตาเทเรซ่าอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าเพื่อนของเธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย ถ้าเอวาเปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเมื่อไหร่ เทเรซ่ามักจะตอบเธอว่า
จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง เธอคิดมากไปนะ และเอวาก็จะกรอกตาให้อีกฝ่าย เธอคิดมากแต่เทเรซ่าคิดน้อยไป ไม่ซิ คิดไม่ถึงเลยต่างหาก เทเรซ่าไม่ค่อยระวังตัว เพราะเธอไม่รู้ว่าผู้ชายเข้ามาจีบ เทเรซ่าซื้อบื้อเกินจะรู้ นั่นทำให้เอวาแอบเซ็งอยู่มาก เพื่อนของเธอหัวอ่อนในเรื่องนี้
“ก็เพราะเป็นวันหยุด ฉันถึงได้รับงานนี้ ลุงเบลคจ่ายเพิ่มให้ฉันไง”
“นั่นก็แปลว่า เธองกเรื่องเงินจนเกินไป”
“ก็ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน ฉันเป็นนักศึกษาได้รับทุนเรียนฟรี แต่ค่าใช้จ่ายทุกอย่างก็ต้องออกเองหมด ลืมไปแล้วหรอ
?

นั่นซินะ เรื่องนี้ก็ทำเอาเอวาเถียงไม่ออก เธอลืมไปว่าเทเรซ่าไม่ได้มาจากตระกูลดังๆเหมือนเธอกับลุค เอวากับลุครู้จักและเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เกรดเก้า ทั้งสองอยู่กลุ่มเดียวกัน เรียนด้วยกัน ไปไหนไปกันมาตลอด จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย เธอเจอกับเทเรซ่าครั้งแรกก็ปิ๊งในนิสัยที่จริงใจ และตรงไปตรงมาของอีกฝ่าย เลยทำให้เอวาดึงเข้ามาในกลุ่มอย่างไม่ต้องสงสัย เธอไม่ได้สนเรื่องเป็นนักเรียนทุน หรือไม่ได้มาจากตระกูลดัง แต่เอวาชอบที่เทเรซ่าเป็นคนจิตใจดี ซึ่งหายากมากในปัจจุบันนี้
“โอเค งั้นฉันจะส่งคนไปรับเธอที่อพาร์ทเมนท์ ตรงเวลาด้วยนะ”
“โอ๊ย บอกตัวเองเถอะ”ลุคขัดขึ้น ทำให้เอวาตีเขาไปทีหนึ่ง เทเรซ่าหัวเราะในท่าทีของเพื่อนทั้งสองคน ก่อนนักศึกษาจะเงียบฟังกำหนดการที่จะทำกับมิสมาร์เชลล์ในวันนี้ เธอจะย้ำกับพวกเราทุกคนว่า
ทำตัวดีๆล่ะ คำว่า ทำตัวดีๆ ในความหมายนี้ อาจจะแฝงการข่มขู่อยู่นิดๆ นั่นทำให้นักศึกษาทุกคนตั้งใจฟังเป็นพิเศษ

 


@ PTN
“ท่านประธานคะ”ทันทีที่เอลิซาเบธก้าวเกือบจะเข้าห้อง คาเรนเลขาประจำตัวของเธอก็เดินถือกล่องสีน้ำตาล ผูกโบว์สีแดงเรียบร้อยมาให้ เอลิซาเบธเลิกคิ้วมองสิ่งนั้น“ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านล่างบอกว่ามีคนเอาของขวัญนี้มาให้ท่านประธานค่ะ”
“งั้นหรอ
?”เอลิซาเบธงุนงง เธอไม่ค่อยจะอยากรับถ้าเป็นของขวัญจากบุคคลปริศนา เพื่อนของเธออย่าง จอร์จิน่า เวสท์ก็ยังเคยได้รับหนูตายตัวใหญ่ในกล่องของขวัญหรูมาแล้ว ทำให้บางทีเอลิซาเบธก็ขยาดของขวัญที่ไม่ชอบมาพากลแบบนี้เลย“ใครให้มา รู้หรือเปล่า?
“เห็นบอกว่าเป็นผู้หญิง น่าจะยี่สิบปีต้นๆน่ะค่ะ เธอมารอพบท่านประธานอยู่นานเลย ก่อนจะมาฝากพนักงานที่เคาน์เตอร์ไว้”
“ขอบคุณนะ ไปทำงานได้แล้ว”เอลิซาเบธรับมา แต่คาเรนยังคงมองกล่องของขวัญนั้นด้วยสายตาเป็นกังวล เธอเองก็เป็นห่วงถ้าเกิดเปิดออกมาแล้วเป็นอะไรที่ไม่ดีเข้า

เอลิซาเบธเดินเข้ามานั่งวางกล่องของขวัญไว้บนโต๊ะ ที่จริงแล้วบนกล่องมีการ์ดแนบอยู่ด้วย มือเรียวหยิบการ์ดใบนั้นกางออกมาอ่าน ไม่ใช่การ์ดสีสวยและน่ารักที่ทำให้เอลิซาเบธยิ้มออกมา แต่เธอรู้ว่าใครเป็นคนส่งมาต่างหาก

 

สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ

                 ฉันหวังว่าคุณเอลิซาเบธจะชอบของขวัญนะคะ

                                                               -เทเรซ่า- ’

เอลิซาเบธแทบจะเปิดกล่องของขวัญทันทีที่รู้ว่าเป็นของที่เทเรซ่าส่งมา เธอเปิดกล่องของขวัญออก และสิ่งที่เห็นทำเอาเอลิซาเบธอดที่จะหัวเราะเอ็นดูอีกคนไม่ได้ มันคือหนังสือเล่มสีน้ำเงินฟ้าครามปกแข็ง หน้าปกเขียนว่า การละเล่นในโลกตะวันตก

“โอเค”เอลิซาเบธยิ้มและหัวเราะออกมาอีกครั้ง มันก็เหมาะสมกับผู้ส่งอย่างเทเรซ่าดี คงเห็นว่าเอลิซาเบธถามประเด็นเรื่องการละเล่นกับเธอในคราวนั้น ก็เลยส่งหนังสือเล่มนี้มาเป็นของขวัญให้ เป็นคนที่แปลกจริงๆ แต่นั้นก็ทำให้เอลิซาเบธอดที่จะเอ็นดูไม่ได้

 

เด็กคนนี้ทำให้ฉันสนใจมากขึ้นทุกวันจริงๆเลยซินะ



เธอน่าจะโทรหาเทเรซ่า เอลิซาเบธคิดได้ดังนั้นก็หยิบมือถือโทรออกทันที

[สวัสดีครับ]

…?!”หากแต่ว่าปลายสายที่รับนั้นเป็นผู้ชาย เอลิซาเบธแปลกใจถึงกระทั่ง ตรวจสอบดูเบอร์โทรใหม่คิดว่าตัวเองโทรผิด แต่ก็ไม่ใช่เลย เบอร์ของเทเรซ่าแน่นอนไม่ผิดเพี้ยน

 

ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน แฟนอย่างนั้นหรอ?


[สวัสดีครับ…]

เสียงนั้นพูดทวนอีกรอบจนเอลิซาเบธต้องพูดอะไรออกไปบาง“เทเรซ่าอยู่ตรงนั้นหรอเปล่าคะ?

[อ๋อ เธอยุ่งอยู่ครับ แต่เดี๋ยวผมจะเรียกให้นะเฮ้! เทรซ มีสายโทรเข้ามาหาเธอแหน่ะ…!]

เอลิซาเบธได้ยินเสียงของผู้ชายคนนั้นตะโกนเรียกเทเรซ่าอย่าสนิทสนมทำให้เธอเกิดหงุดหงิดและทนไม่ได้ หญิงสาวตัดสายทิ้งทันที

 

ทำไมกันนะ ทำไมฉันถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้

เอลิซาเบธถอนหายใจหงุดหงิดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอโยนมือถือลงที่โต๊ะทำงาน และทิ้งเรื่องรบกวนสมองตอนนี้เธอออกไปก่อน เพราะมีประชุมรอเธออยู่ไม่กี่นาทีข้างหน้า ร่างสูงเดินออกไปจากห้องโดยทิ้งสิ่งที่รบกวนจิตใจอย่างมือถือเอาไว้ในห้อง แต่น่าเสียดายที่จะบอกว่าเมื่อเอลิซาเบธเดินออกไปจากห้องนั้น มือถือของเธอก็ดังขึ้น ครั้งนี้เทเรซ่าโทรเข้ามาเอง แต่ก็สายไปแล้วจริงๆ

 

การประชุมเลือกรายการใหม่ๆเข้ามาในช่องทำให้ต้องพิจารณาแล้วพิจารณาอีก คณะผู้บริหารหลายคนต่างความคิดและความเห็นกันหมด จนกระทั่งปาไปสามชั่วโมงกว่าที่ประชุมจะตกลงกันได้ เอลิซาเบธรู้สึกหัวหมุนเลยทีเดียว  เธอเดินกลับมาที่ห้องนั่งพักอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเตรียมตัวออกไปจากห้อง หาอะไรทานมื้อเที่ยงเสียหน่อย แล้วไปช็อปปิ้ง ตบท้ายด้วยไปซื้อหนังสือให้คุณย่า เอลิซาเบธคิดว่าความคิดของเธอดีทีเดียว จึงรีบลงจากห้องเพื่อมุ่งตรงสู่ชั้นล่างของบริษัท เอลิซาเบธตัดสินใจว่าจะเก็บของขวัญที่เทเรซ่าให้ไปหรือไม่ สุดท้ายเธอก็ใจอ่อนยอมถือมันลงมาด้วย

ระหว่างทางเดินเอลิซาเบธได้รับของขวัญจากพนักงานชายเนื่องในเทศกาลพิเศษจำนวนมาก เธอเป็นคนไม่ถือตัว และรับของขวัญพวกนั้นมาอย่างง่ายดาย แค่รอยยิ้มของเธอพนักงานชาย และคณะผู้บริหารชายบางคนก็มีแรงใจในการทำงาน จำนวนของขวัญเยอะมากเธอถือพะรุงพะรังจนสุดท้ายต้องให้ยามมาช่วยหอบไปเก็บบนรถของเธอเอง

“รู้สึกเบาตัวขึ้นเยอะเลย”เอลิซาเบธพึมพำก่อนจะเดินตามหลังของยามที่เดินทิ้งห่างเธอออกไปที่ลานจอดรถแล้ว

“คุณเอลิซาเบธคะ”เสียงบางคนเรียกเธอ ทำให้เอลิซาเบธต้องหันหน้าไปมองด้านหลังแถวๆเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เธอนึกว่าพนักงานเรียก แต่เปล่าเลย คนๆนั้นทำให้เอลิซาเบธแปลกใจ
“เทเรซ่า มาทำอะไรที่นี่
?
”คนที่ตัวเล็กกว่ามองซ้ายขาวก่อนจะก้มหน้าลง เหมือนกับว่าเธอคิดคำพูดอะไรไม่ออก ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้เทเรซ่า แล้วก้มหน้าลงเพื่อมองอีกฝ่าย เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมากขึ้น
“มีอะไรกับฉันหรอเปล่าคะ
?
และมันได้ผล เทรเซ่าเปิดปากพูด

“คือว่าฉันโทรหาคุณ แต่ว่าคุณไม่รับ ฉันคิดว่าคุณคงไม่ว่างก่อนหน้านั้นคุณเอลิซเบธโทรหาฉัน  ฉันรับสายคุณไม่ทัน ฉันเอ่อคุณคงจะ….จะโกรธ”

คำว่า โกรธ เทเรซ่าพูดได้เบาเสียงมาก เธอดูไม่มั่นใจในคำพูดเลย
“ใช่ ฉันโกรธ”เอลิซาเบธตอบตามความเป็นจริง เธอโมโหเลยล่ะที่ได้ยินเสียงผู้ชายรับสายแทนที่จะเป็นเทเรซ่า
“ฉันขอโทษค่ะ”
”เอลิซาเบธนิ่ง เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร พอมาคิดๆดูแล้วเธอไม่มีสิทธิ์ไปโกรธเทเรซ่าด้วยซ้ำ ส่วนเทเรซ่านั้นก็ไม่รู้ว่าเอลิซาเบธโกรธเธอเรื่องอะไร แต่ที่แน่ๆเธอตีความหมายไปว่าเอลิซาเบธโกรธที่เธอรับสายไม่ทันเสียอย่างนั้น
“ฉันได้ยินเสียงผู้ชายรับสาย”ทั้งๆที่บอกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ แต่เอลิซาเบธก็เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ คงอารมณ์มึนตึง
“อ่อ ลุคค่ะ เขาเป็นเพื่อนสนิทของฉันเอง”

เอลิซาเบธถอนหายใจพรืด

 

มีเพื่อนสนิทเป็นผู้ชายด้วยอย่างนั้นหรอ!?

 

แล้วเธอจะมาหงุดหงิดทำไมกันล่ะเนี่ย!

“แล้วเอวาล่ะ เธอไม่ใช่เพื่อนของคุณหรอ?
“เอ๋
?”เทเรซ่าก็เริ่มงงที่อยู่ๆเอลิซาเบธก็ซัดคำถามแปลกๆใส่เธอ แต่เทเรซ่าก็ตอบไปแบบงงๆ เธอยกมือขึ้นมาเกาหัวด้วยซ้ำ“เอวา ก็เป็นเพื่อนสนิทค่ะ เรามีกันแค่สามคน”
“แล้วเธอสนิทกับใครมากกว่ากัน ลุคหรือว่าเอวา
?
…?”มันเป็นคำถามที่เทเรซ่าคิดไม่ได้เลยข้อนี้“ฉันเลือกไม่ได้ค่ะ ทั้งลุคและเอวาสำคัญกับฉันพอๆกันเลย”

เอลิซาเบธขมวดคิ้ว หงุดหงิด เธอสับสนในความรู้สึกของตัวเองจริงๆ ทุกครั้งเธอจะถามตัวเองในใจว่า ทำไมถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้ด้วย ก็แค่เพื่อนนี่หน่า

เธอคิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วจริงๆ
“เอาล่ะ ฉันมีงานต้องทำ ฉันขอตัวก่อนนะคะ”เอลิซาเบธตอบปัดๆ เธอควรจะไปจากตรงนี้ และเรื่องแบบนี้มันทำให้เธอไม่เป็นตัวเองเลยสักนิด เธอคงถอยหลังกลับไปให้อารมณ์เย็นลงกว่านี้
”เทเรซ่าไม่ได้พูดอะไรเธอแค่พยักหน้ารับรู้ อดรู้สึกเสียใจไม่ได้ เธอทำให้เอลิซาเบธโกรธถึงขนาดนี้เลยหรอ คราวหน้าเธอจะรับสายเอลิซาเบธให้ทัน เธอคิดอย่างนั้นและมองร่างนางแบบของเอลิซาเบธเดินจากไป

 

 

เอลิซาเบธเดินมาที่ลานจอดรถ เธอหัวเสียกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เธอเข้าใจในเรื่องนี้ แต่พอมาคิดๆดูแล้วมันใช่หรอ? ที่จะไปทำสีหน้าโมโหใส่เทเรซ่า เธอคิดเรื่องนี้มาตลอดทาง

เทเรซ่ามาทำอะไรกับความคิดของเธอกันนะ ให้ตายเถอะ! เทเรซ่ามีอิทธิพลกับเธอมาก

“ฉันเป็นอะไรเนี่ย!”เอลิซาเบธถึงรถของเธอที่จอดอยู่ ยามที่กำลังยื่นกุญแจรถให้เธอถึงกับชะงัก เพราะอยู่ๆเอลิซาเบธก็ขึ้นเสียงใส่
“อะไรครับ ท่านประธาน”เสียงเบาๆของยามเรียกสติเอลิซาเบธว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว เธอหันไปหายามและตีหน้าเป็นปกติ
“เปล่าหรอก ขอบคุณนะคะ”
“ครับ”ยามก้มหัวให้หน่อยๆก่อนจะเดินออกไป
เอลิซาเบธถอนหายใจ มองกลับไปที่ตึกบริษัทอีกครั้ง เธอตัดสินใจขึ้นรถ และเลี้ยวรถเทียบฟุตบาททางเข้าบริษัท เทเรซ่ากำลังเดินอยู่แถวๆนั้นอย่างที่เอลิซาเบธคาด เธอยังเดินไปไหนได้ไม่ไกลนัก

เอลิซาเบธจอดรถแล้วเดินลงจากรถไปหาเทเรซ่า เธอคว้าข้อมือของร่างเล็กเอาไว้ อีกฝ่ายดูตกใจไม่น้อย เพราะอยู่ๆก็โดนกระทำแบบนี้ เทเรซ่านึกว่าเป็นคนอื่น แต่พอเป็นเอลิซาเบธก็โล่งใจ

“ฉันขอโทษค่ะ”
….?”เทเรซ่างุนงงในคำพูดของเอลิซาเบธ ทำไมต้องมาขอโทษเธอด้วยล่ะ เอลิซาเบธไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย
“ขะ ขอโทษอะไรหรอคะ
?
“ที่ฉันทำหน้าบึ้ง เสียงเข้มใส่เธอโดยที่ไม่มีเหตุผล ฉันต้องขอโทษเธอด้วยนะ”
“คือ
คุณเอลิซาเบธไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ฉันต่างหากที่ผิดเอง ฉันรับสายของคุณเอลิซาเบธไม่ทัน”

 

 

เทเรซ่าก็คงยังคิดแบบนี้อยู่ซินะ ใสซื่อจริงๆเลย

เอลิซาเบธคิด

“ฉันคงเหนื่อยกับงานน่ะค่ะ ก็เลยซีเรียสไปหน่อย ยกโทษให้ฉันนะคะ”
หญิงสาวพยักหน้างงๆ“คุณเอลิซาเบธต้องพักผ่อนเยอะๆนะคะ”
คำพูดนี้ทำให้อีกคนยิ้มออกมา“คุณกำลังจะไปไหน ขึ้นรถซิเดี๋ยวฉันไปส่ง”
“เอ่อ มะ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินไปก็ถึงแล้ว ที่ที่ฉันจะไปอยู่มิดทาวน์พอดีค่ะ อีกอย่างคุณเอลิซาเบธก็มีงานต้องทำอีก

“ตอนนี้ว่างแล้วค่ะ”เทเรซ่าทำหน้างง นั่นยิ่งทำให้เอลิซาเบธหัวเราะออกมา อีกฝ่ายก็คงจะงงซินะที่ตอนแรกเธอพูดว่า ไม่ว่าง แต่ตอนนี้กลับพลิกมาพูดว่า ว่าง
“ขึ้นรถเถอะเดี๋ยวฉันไปส่ง”เทเรซ่ายังยืนอยู่เฉย จนเอลิซาเบธต้องจูงมือให้เดินตามมาที่รถจนได้ ให้ตายเถอะ เทเรซ่าเป็นคนขี้เกรงใจเกินไปแล้ว
“ที่ไหนที่คุณจะไปคะ”
“ร้านแมกโนเลียค่ะ”
…?!

 

 

ร้านหนังสือเก่าและรับซื้อหนังสือเก่าอย่างแมกโนเลีย ตั้งอยู่ในย่านธุรกิจในมิดทาวน์ เป็นตึกสองชั้น ร้านขนาดกลาง ดูเก่าแก่สมเป็นร้านหนังสือเก่า ตัวอาคารเป็นสีขาวลอกแต่ดูสะอาดตา ด้านหน้าเป็นกระจกใสสามารถมองเห็นเข้ามาในร้านได้ หน้าร้านมีเก้าอี้ไม้สีเขียวเข้มตั้งอยู่ และตกแต่งด้วยสวนดอกไม้เล็กๆ

เอลิซาเบธก็อดทึ่งไม่หายที่อะไรจะบังเอิญขนาดนี้ เทเรซ่าเล่าให้ฟังว่าทำงานพาร์ตไทม์ที่นี่มานานแล้ว แต่จะว่าไปที่นี่ก็เหมาะกับเทเรซ่าดี การที่ได้มีหนังสือล้อมรอบตัวแบบนี้เจ้าตัวคงจะมีความสุขกับการทำงานเยอะเลย
เทเรซ่าหายเข้าไปที่หลังร้านสักพักก่อนจะเดินออกมาด้วยชุดฟอร์มของร้าน เชิ้ตสีชมพู และผ้ากันเปื้อนสีดำคลุมเข่า ด้านหน้าผ้ากันเปื้อนสกรีนสัญลักษณ์รูปต้นไม้แมกโนเลียสีขาวกับชื่อร้าน
‘ Magnolia’ สีเดียวกันที่ด้านล่างสัญลักษณ์ต้นไม้ เทเรซ่ารวบผมเรียบร้อย ดูน่ารักแปลกตามากขึ้นสำหรับเอลิซาเบธ
“คุณเอลิซาเบธต้องการหนังสือแบบไหนเป็นพิเศษคะ
?”เทเรซ่าถามหลังจากที่ได้ฟังเอลิซาเบธเล่าให้ฟังเกี่ยวกับย่าของอีกฝ่ายที่ต้องการซื้อหนังสือเก่า ฉบับตีพิมพ์แรก

“อ่อ นี่ สองเรื่องนี้ ทางร้านพอจะมีมั๊ย?”เอลิซาเบธยื่นกระดาษจดของผู้เป็นย่าให้เทเรซ่าดู
อีกฝ่ายพึมพำออกมา“
The Phantom Of The Opera และ Sweeney Todd  เป็นนิยายที่โด่งดังมากเลยนะคะ ส่วนใหญ่นำมาเล่นเป็นละครเวทีหลายครั้งเลยทีเดียว ฉันเองก็ชอบสองเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ”
เอลิซาเบธยิ้ม ดูจากดวงตาที่เป็นประกายของเทเรซ่าแล้วเธอเชื่อว่าอีกฝ่ายชอบจริงๆ

“ถ้าอย่างนั้น ที่ร้านมีหรือเปล่าคะ”
“มีค่ะ เมื่อวานนี้เพิ่งรับซื้อเรื่อง
Sweeney Todd  ฉบับพิมพ์ครั้งแรกมาด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้ค่ะ”และเทเรซ่าก็หายเข้าไปในบรรดาชั้นหนังสือที่ใหญ่โตพวกนั้น

เอลิซาเบธยืนมองผู้คนประปรายในร้าน พลางคิดว่า ถ้าเธอสนใจหนังสือนวนิยายแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เธอเคยอ่านแต่หนังสือที่หนักหัวเกินไป น่าจะลองมาอ่านอะไรที่บันเทิงๆอย่างผู้เป็นย่าของเธอบ้างก็ดี แต่น่าเศร้าที่เอลิซาเบธไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่
“สะ สวัสดีครับ คุณลูกค้าต้องการหนังสือเล่มไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ สอบถามได้นะครับ”เมื่อเห็นว่าสาวงามสง่าคนนี้ยืนโดดเด่นในหมู่ลูกค้าที่ค่อนข้างอายุมาก ชายที่ใส่ชุดฟอร์มเดียวกันกับเทเรซ่าก็เดินเข้ามาทักด้วยท่าทีเกรงๆ ผู้หญิงคนนี้ดูไม่น่าจะเหมาะกับร้านหนังสือเก่า เขาคิดว่าบางทีเธออาจจะเดินหลงเข้ามาก็ได้
“อ๋อ มีคนจัดการให้ฉันแล้วค่ะ”เธอยิ้มและตอบกลับมาอย่างใจดี ขัดแย้งกับใบหน้าสวยร้ายของเธอมากๆ

แต่จะว่าไปผู้หญิงคนนี้ดูคุ้นตาเขามาก เธอน่าจะเป็นดารา นางแบบ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ออกทีวีบ่อยๆ เขาคุ้นเธอมาก นั่นซิ! ใช่แน่ๆ เขาคิดออกแล้ว
“ขอโทษนะครับ คุณใช่ เอลิซาเบธ เพย์ตันหรือเปล่า
?
เธอยิ้มและเอียงคอให้เขานิดหน่อย

ให้ตายเถอะ! ผู้หญิงคนนี้สวยจริงๆเลย

“ใช่ค่ะ ทำไมหรอคะ คุณเป็นแฟนคลับฉันหรอ?
คะ ครับ”เขามองอึ้งๆไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะมาเหยียบที่ร้านหนังสือเก่าของพ่อเขาเลยสักนิด นักธุรกิจระดับแนวหน้าของวงการบันเทิงมาที่ร้านของเขาจริงๆน่ะหรอ? ช่างโชคดีอะไรอย่างนี้
“ผม

“คุณเอลิซาเบธคะ ได้แล้วค่ะ”ยังไม่ทันที่เข้าจะอ้าปากพูดไปได้มากกว่านี้เทเรซ่าก็ถือหนังสือสองเล่มเดินเข้ามา ดูท่าทางเธอจะรู้จักกับนักธุรกิจสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอยู่มาก
“ทิม คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ
?”เทเรซ่ามองหน้าเพื่อนร่วมงานด้วยความแปลกใจ
“ผม เอ่อ ผมเจอคุณเอลิซาเบธก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาซิ”เทเรซ่าไม่ได้ยินดียินร้ายเรื่องนั้น แต่เอลิซาเบธยิ้มให้
“ผมขอลายเซ็น ไม่ซิ ขอถ่ายรูป”

เทเรซ่ามองสองคนไปมาตาแป๋ว เธอคงลืมไปแล้วว่าเอลิซาเบธดังมากในวงการธุรกิจบันเทิง
“ได้ซิคะ”พอเอลิซาเบธกล่าวอนุญาตทิมก็ยัดมือถือใส่มือเทเรซ่าอย่างกระตือรือร้น เขาบอกให้เทเรซ่าถ่ายภาพนี้ให้สวยที่สุด เมื่อเสร็จแล้ว เขากล่าวขอบคุณเอลิซาเบธและอารมณ์ดีเดินไปชื่นชมรูปที่ด้านหลังเคาน์เตอร์ เขาพูดเสียงดังให้เอลิซาเบธได้ยินว่า
คราวหน้ามาที่ร้านเราอีกนะครับ

เอลิซาเบธหัวเราะในท่าทีนั้นก่อนจะหันมามองเทเรซ่า“คุณไม่อยากถ่ายรูปกับฉันหรอคะ”
…?”เทเรซ่าหันขวับมามองเอลิซาเบธทันที เธอไม่ได้เป็นแฟนคลับเอลิซาเบธด้านธุรกิจบันเทิงอะไรเหมือนอย่างกับทิม แต่เธอชอบที่เอลิซาเบธเป็น คุณเอลิซาเบธผู้หญิงแสนสง่า เอาใจใส่คนอื่นอย่างที่เธอเห็นต่างหาก แต่ถึงยังไงเธอก็อยากถ่ายรูปคู่กับเอลิซาเบธอยู่ดี
“สะ สำหรับฉันทีหลังก็ได้ค่ะ”
“นั่นซินะ จะว่าไปคุณก็ได้ใกล้ชิดกับฉันบ่อยกว่าทิมอยู่แล้ว แถมยังได้เบอร์โทรฉันอีก ได้เปรียบเห็นๆเลยนะคะ”
….”เทเรซ่าไม่ได้พูดอะไรและดูเหมือนว่าเธอกำลังเขินอยู่

“พรุ่งนี้ว่างมั๊ยคะ?
“พรุ่งนี้
ถ้าไม่รวมกับทำความสะอาดห้อง ก็คงจะ
“งั้นฉันไปรับคุณที่ห้องนะคะ”
…?”เทเรซ่าพูดยังไม่ทันจบแต่เอลิซาเบธก็พูดแทรกขึ้นมา ทำให้อีกคนงง“จะไปไหนหรอคะ?
“วันหยุดทั้งที ก็ไปเที่ยวกันไงคะ”
“แต่คุณเอลิซาเบธน่าจะได้ไปเที่ยวรอบโลกบ่อยๆแล้ว”
ร่างสูงหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้น“ไม่ใช่ค่ะ ฉันอยากไปเที่ยวในแบบของคุณ ในแบบคนธรรมดาๆไงคะ ฉันไม่ค่อยชอบการไปเที่ยวแบบนักธุรกิจแล้วก็กับครอบครัวเท่าไหร่ ฉันอยากลองไปกับคุณบ้าง”
”เทเรซ่าไม่เข้าใจว่าทำไมเอลิซาเบธถึงไม่อยากไปเที่ยวกับครอบครัว ไปเที่ยวกับครอบครัวมันดีมากเลยไม่ใช่หรอ?
“เงื่อนไขของฉันคือ คุณจะพาฉันไปที่ไหนก็ได้แล้วแต่คุณ คุณจะจับฉันให้เป็นอะไรก็ได้ในวันพรุ่งนี้ ตกลงมั๊ยคะ
?
ข้อเสนอนี้ก็ทำให้เทเรซ่าสนใจอยู่ไม่น้อย เพราะเธอเคยคิดว่าถ้าเอลิซาเบธใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาอย่างเธอจะเป็นยังไง อีกอย่างเอลิซาเบธต้องมีเวลาผ่อนคลายบ้าง เพราะอีกฝ่ายดูเป็นคนที่ทำแต่งาน งาน แล้วก็งาน มาทั้งชีวิต มันเลยง่ายที่จะทำให้เทเรซ่าตัดสินใจ

“ตกลงค่ะ”
“ดีมาก”เอลิซาเบธยิ้มพอใจ แล้วยกมือขึ้นไปตบไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ แค่สัมผัสเล็กของเอลิซาเบธ เทเรซ่าก็เขินขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“อ่อ เกือบลืมไปเลย ของขวัญวันนี้ที่คุณให้ฉันมา ขอบคุณมากนะฉันชอบมากเลย”
“จริงหรอคะ
? ฉันดีใจมากเลยที่คุณเอลิซาเบธชอบ”เทเรซ่ามีสีหน้าเบิกบานขึ้นมาทันที เอลิซาเบธยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีความสุข
“ฉันคงต้องอ่านมันเยอะๆแล้วล่ะ”ร่างสูงพูดจาติดตลก เทเรซ่ามองอีกฝ่ายอย่างภูมิใจที่อย่างน้อยหนังสือของเธอก็มีประโยชน์

คนในร้านเริ่มเข้ามากันเพิ่มมากขึ้น เอลิซาเบธควรปล่อยให้เทเรซ่าทำงานตัวเองเสียที
“ไปทำงานเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมารับ”
“ค่ะ”หญิงสาวยิ้มอย่างร่าเริงอีกครั้ง

 

เอลิซาเบธกลับมาถึงบ้านก่อนมื้อเย็นสามชั่วโมง แต่ดูเหมือนว่าแขกที่อยู่ในคฤหาสน์ยังไม่กลับกันหมด เหลืออีกตั้งครึ่งหนึ่งของเมื่อเช้า เอลิซาเบธกะว่าจะเดินเอาหนังสือที่ซื้อมาขึ้นไปให้ย่าที่บนห้อง แต่เสียงของอีธานรั้งเธอเอาไว้เสียก่อน
“ลิซ มาพอดีเลย มิสเตอร์ชานอยากเจอลูกพอดีเลย พ่ออยากอวดลูกกับเขาเต็มทีแล้ว”พ่อของเธอเดินเข้ามากับชายที่ตัวเล็กกว่านิดหน่อย เขาเป็นชายเอเชียที่เอลิซาเบธเคยรู้จัก ที่บอกว่าเคยรู้จักก็เพราะ เอลิซาเบธไม่ได้เจอหน้าเขามาเกือบยี่สิบกว่าปีเห็นจะได้
“สวัสดีค่ะ มิสเตอร์ชาน”
“โอ้ ลิซที่น่ารัก เธอโตขึ้นมากจริงๆ จำได้ว่าตอนนั้นยังตัวเล็กวิ่งเล่นในบริษัทอยู่เลย”
“คุณเองก็ยังดูไม่แก่เลยนะคะ”
“พูดชมกันเกินไปแล้ว
….”หลังจากนั้นทั้งสามคนก็คุยกันยาวเหยียดหลายเรื่อง ล่ามไปถึงพ่อลากเอลิซาเบธไปคุยกับแขกเกือบทุกคนในงาน มันเป็นเรื่องที่น่าเบื่อมาก เมื่อสบโอกาสเอลิซาเบธจึงแอบหลบออกมาจากงานขึ้นไปหาผู้เป็นย่า และลงมาเดินทอดน่องที่ทะเลสาบด้านหลังคฤหาสน์ห่างจากคอกม้าเล็กน้อย คิดเรื่องเรื่อยเปื่อยรอจนกว่าจะถึงมื้อเย็น

เอลิซาเบธนั่งอยู่ที่ม้านั่งใกล้ๆทะเลสาบ การที่ได้เห็นพระอาทิตย์ตกในรอบหลายๆเดือนคงดีไปอีกแบบ

ในขณะที่นั่งรอพระอาทิตย์ตก ก็มีใครบางคนถือวิสาสะมานั่งข้างเธอ เอลิซาเบธหันไปมอง  แน่นอนว่าต้องไม่ใช่บาส เพราะเขามีธุระจะกลับมาก็คงมื้อเย็นเช่นเดียวกัน ผู้หญิงร่างสูงหุ่นนางแบบ แม่เลี้ยงของเธอต่างหากที่นั่งอยู่ข้างๆและส่งยิ้มงดงามมาให้
“ของขวัญ ฉันเลือกให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ”ดวงตาสีฟ้ามีประกายความจริงใจ แต่เอลิซาเบธปัดมันอย่างไร้เยื่อใย
“ไม่
….นี่เธอ”เอลิซาเบธปฎิเสธแต่เฮเลน่าวางมันไว้บนตักของลูกเลี้ยงแทน
“ก็ทำยังไงได้ฉันให้เธอทุกปีจนกลายเป็นธรรมเนียมแล้ว”
“ถึงแม้ว่าฉันจะเลิกให้เธอแล้วเนี่ยนะ”
”เฮเลน่ารู้เมื่อปีที่แล้วเอลิซาเบธเลิกแล้วต่อเธอทุกอย่าง เธอไม่เคยได้ของขวัญจากเอลิซาเบธ ก็เพราะเฮเลน่าได้ให้ของขวัญที่เจ็บปวดกับเอลิซาเบธแล้ว เธอเข้าใจ
“ฉันรู้นะว่าเธอรู้สึกยังไง ฉันทำเธอเจ็บมาก และฉันก็เจ็บปวดด้วย”

เอลิซเบธเค้นเสียง เฮอะ! ออกมา ทุกครั้งที่เฮเลน่าพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
“บางทีเธอน่าจะฟังเหตุผลจากฉันนะ เหตุผลที่ทำไมฉันถึงเลือกแต่งงานกับพ่อของเธอ”
“อยู่เฉยๆเถอะ”
“ฉันอยากเล่าให้เธอฟัง”
“เพื่ออะไรล่ะ เพื่อเราจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมอย่างนั้นน่ะหรอ
? ต่อให้เธอพูดเรื่องแต่งหรือเรื่องจริงขึ้นมามันก็สายไปแล้วล่ะ เพราะเธอมันไม่รู้จักคิด”
“ตอนนั้นฉันมีความต้องการอะไรบางอย่าง
…!
“เงิน
?!”เอลิซาเบธพูดขัดขึ้นมา แววตาแฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราด เมื่อพูดถึงเรื่องที่ฝังใจ เธอพยายามควบคุมมันแล้วแต่ไม่สำเร็จ“เธอต้องการเงินมากแค่ไหนฉันก็ให้ได้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ? ฉันเป็นถึงเจ้าของช่อง PTN อย่างน้อยเธอก็ไม่ควรลืมเรื่องนี้ อ่อนั่นซินะ ฉันไม่เงินหนักเท่าพ่อนี่น่ะ”
“อย่าพูดแบบนั้น”เฮเลน่าปราม ยิ่งฟังคำด่าทอก็รู้สึกยิ่งเจ็บปวด ยิ่งฟังเอลิซาเบธประชดตัวเอง เฮเลน่ายิ่งเจ็บปวดซ้ำเข้าไปในกระดูก
“ฉันแทบไม่อยากมองหน้าเธอเลยรู้มั๊ย ฉันเกลียดเธอ”คำๆนี้เฮเลน่าได้ยินจนชินชาไปเสียแล้ว แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่เธอไม่เจ็บปวดเลย
“เธอไม่เคยฟังเหตุผลฉันเลย”
“พอ
! ฉันเกลียดการโกหกของเธอเต็มทน”
“แต่ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพราะแม่
…!

เอลิซาเบธลุกขึ้นจากตรงนั้นบรรยากาศดีๆของเธอเสียหมด เฮเลน่าจะลากให้เธอกลับสู่อดีตที่เลวร้ายนั้นอีกทำไมกัน เอลิซาเบธกำลังจะลุกหนี แต่เฮเลน่าคว้าแขนเอาไว้
“อย่าไป”

“ได้โปรด อย่าไปโดยไม่มีมัน”เฮเลน่าหยิบของขวัญที่ตกลงม้านั่งให้เอลิซาเบธ แม้อีกฝ่ายจะไม่รับก็ตาม สุดท้ายแล้วเอลิซาเบธรับมันไว้ แต่เธอก็ใจร้ายเกินไป เอลิซาเบธปามันทิ้งราวกับไม่มีความหมายใดๆแก่เธอ
…!”เฮเลน่าอึ้งไป เธอไม่คิดว่าเอลิซาเบธจะทำร้ายจิตใจเธอได้ถึงเพียงนั้น น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมา เธอไม่พูดอะไรกับเอลิซาเบธอีก ร่างนางแบบเดินกลับไปหยิบของขวัญที่ตกอยู่ข้างๆริมทะเลสาบ อีกนิดมันก็จวนจะตกลงไปในน้ำแล้ว

วูบนั้นแหละที่เอลิซาเบธเกิดคิดได้ ว่าเธอทำเกินไปจริงๆ แต่เฮเลน่าไม่หันมามองเธอ ร่างที่สูงกว่าเดินออกไปจากเอลิซาเบธ ไกลจนลับตา

 

มื้อเย็นใกล้เข้ามา เซบาสเตียนเพิ่งมาถึงไม่นานเข้าเดินตรงเข้ามาหาเอลิซาเบธที่นั่งรอทุกคนอยู่บนโต๊ะอาหารคนเดียวเงียบๆ สามีผู้มีเสน่ห์เดินเข้ามาหอมแก้มเธอ แล้วนั่งข้างๆ
“วันนี้คุณหิวถึงกับมานั่งรอเลยหรอลิซ
?
“ค่ะ
วันนี้ไม่ค่อยได้ทานอะไรมาก มื้อเย็นเลยหิวเร็วขึ้น” ไม่จริงเอลิซาเบธโกหก ความจริงแล้วเธอมีเรื่องเฮเลน่าอยู่ในหัว
“วันนี้เรามีนัดดูหนังด้วยกันนี่ใช่มั๊ย
?
“ค่ะ ฉันบอกอังเดรให้เตรียมห้องมินิเธียเตอร์ให้เราแล้วด้วย คุณอย่าผิดนัดนะคะ”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ ปีนี้ของขวัญวันคริสต์มาสคือเราต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันถึงจะถูก จริงมั๊ยครับ
?
เอลิซาเบธยิ้มพยักหน้า

หลานฝาแผดหญิงนัยน์ตาสีเขียวอมฟ้า ผมสีบลอนด์ วัยหกขวบของเธอสองคนวิ่งเข้ามากอดเอลิซาเบธแล้ววิ่งไปประจำที่นั่งเก้าอี้ข้างๆเธอก่อนจะเริ่มพูดจาเจื้อยแจ๋วตามประสาเด็ก จากนั้นตามมาด้วยผู้เป็นพ่อของเด็กแฝด แอรอน เพย์ตัน พี่ชายคนโตของตระกูล เขาเป็นผู้ชายที่มีดวงตาสีฟ้าอมเขียว ผมบลอนด์ ใบหน้าหล่อเหลา และมีเสน่ห์เวลายิ้ม แน่นอนว่าเขารักการยิ้มและอารมณ์ดีเสมอ เดินควงคู่มากับชาร์ล็อตต์ เพย์ตัน ภรรยาสัญชาติอังกฤษผู้ที่ดูงดงาม และมารยาทเรียบร้อย พวกเขามีลูกฝาแฝดด้วยกันสองคนก็คือ เซอร์ซี่ กับซอนย่า ตัวแสบ

และอีกคู่หนึ่งที่เดินตามหลังเข้ามาคือ แอนนาเบ็ธ แฟรงคลิน พี่สาวคนรองของเอลิซาเบธ เธอมีผมตรงสีบลอนด์สวยจนเอลิซาเบธอดอิจฉาไม่ได้และดวงตาสีฟ้าอมเขียว พูดง่ายๆคือตระกูลเพย์ตันมีผมสีบลอนด์และดวงตาเฉดสีเดียวกันหมดทุกคน แอนนาเบ็ธมาพร้อมกันกับสามีที่มีใบหน้านิ่งแต่อารมณ์ดี และเป็นผู้ใหญ่ ชื่อ เกล แฟรงคลิน ทั้งสองคนยังไม่ตัดสินใจมีลูกด้วยกันแม้จะผ่านมาสามปีแล้วก็ตาม

พวกเรานั่งลงบนโต๊ะอาหารก็พูดคุยเรื่องธุรกิจกันเป็นส่วนใหญ่ จะมีบ้างที่ถามเรื่องชีวิตส่วนตัวกันไปมา สุดท้ายพ่อ ปู่กับย่าก็เดินเข้ามาร่วมโต๊ะอาหาร มื้อค่ำวันนี้มีแต่ครอบครัวจริงๆเหมือนอย่างทุกปี

“เอาล่ะ สุขสันต์วันคริสต์มาสทุกคน”อีธานนั่งอยู่บนหัวโต๊ะ เขาพร้อมที่จะกล่าวอะไรบางอย่าง เมื่อเห็นว่าอาหารบนโต๊ะเสิร์ฟพร้อมแล้ว“วันนี้เป็นวันที่เราทุกคนมารวมตัวกัน

อีธานกำลังจะพูดต่อ แต่ทว่า เขาหันซ้ายหันขวาราวกับว่ากำลังหาคนใดคนหนึ่งอยู่
“เฮเลนล่ะ เฮเลนอยู่ไหน
?

ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง เพราะลืมอีกคนไปอย่างสิ้นเชิง ปกติแล้วเฮเลน่าจะมาทานอาหารพร้อมพ่อของพวกเธอเสมอ แต่วันนี้กลับหายหน้าหายตาไป
“ผมเห็นคุณผู้หญิงออกไปข้างนอกครับ”อังเดรพ่อบ้านวัยชราเอ่ยขึ้นขัดเบาๆ
“ไปไหนกัน ตอนนี้เนี่ยนะ”
“เธอดูสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ”เมื่อพูดจบประโยคของอังเดร อีธานก็หันขวับมาที่เอลิซาเบธทันที
“พ่อคิดว่าหนูเป็นต้นเหตุอีกแล้วหรอคะ
?
“พ่อยังไม่ได้พูดอะไรเลย อีกอย่างเราเองก็น่าสงสัยที่สุดลิซ”
”เอลิซาเบธหุบปากเอาไว้ไม่อยากจะทะเลาะกับพ่อในค่ำคืนนี้ และอีกอย่างเรื่องเฮเลน่าเธอก็เป็นสาเหตุนั้นอย่างแน่นอน อังเดรกับพ่อของเธอเดาถูกเสมอ
“ไม่เป็นไรหรอกอีธาน เดี๋ยวเธอคงกลับมา เรามาทานอาหารกันเถอะ”ผู้เป็นปู่ของเอลิซาเบธไม่ติดใจสงสัยอะไร ทุกคนก็เช่นกัน มีเพียงเอลิซาเบธกับพ่อเท่านั้นที่มองหน้ากันอย่างชวนอึดอัดใจ

และสุดท้ายเฮเลน่าก็ไม่กลับมา

สี่ทุ่มครึ่งเอลิซาเบธกับเซบาสเตียนนั่งดูหนังด้วยกันอยู่ในห้องมินิเธียเตอร์ เซบาสเตียนเป็นคนเลือกหนัง และเขาชอบหนังแนวสืบสวนสอบสวนเป็นที่สุด หนังดำเนินมาถึงตอนใกล้จบ คราวนี้คงเป็นเอลิซาเบธเป็นเลือกหนังเรื่องถัดไป แต่กระนั้นพ่อของเธอก็เข้ามาขัดจังหวะเอลิซาเบธเรื่องเฮเลนน่า และเอลิซาเบธปฎิเสธไปอย่างทุกครั้ง ก่อนจะกลับมาดูหนังต่อ แล้วก็รู้สึกเสียดายที่มันจบลงไปแล้ว
“คุณพ่อดูเป็นห่วงเฮเลนนะ คุณไม่โทรหาเธอหน่อยหรอ
?
“ทำไมต้องเป็นฉันล่ะคะ”เอลิซาเบธดูอารมณ์ตึงขึ้นมา เซบาสเตียนรู้ทันเธอเสมอ เขารู้ว่าเธอไม่ถูกกับแม่เลี้ยง เฮเลน่าทำกับพ่อของเธอแสบมาเช่นกัน ทุกคนติดต่อเธอไม่ได้เลย
“ผมก็ไม่รู้ แต่เฮเลนเขาเชื่อใจคุณนะ”สมกับเป็นเซบาสเตียน เขารู้ทุกอย่างแต่บางเรื่องก็เก็บเงียบเอาไว้
“ทุกคนติดต่อเฮเลนไม่ได้ แล้วคุณคิดว่าฉันจะติดต่อได้หรอคะ
?
“ก็ไม่แน่นะ”เขายิ้มให้เอลิซาเบธ และตอนนั้นเองที่มือถือของเธอดังขึ้น

 

เฮเลน

คนที่โทรเข้ามาทำให้เอลิซาเบธคาดไม่ถึงเธอเดินออกไปรับมือถือด้านนอกห้อง

“แสบจังนะ ปล่อยให้พ่อมาต่อว่าฉันแล้วตัวเองหนีออกไปแบบนั้น”เอลิซาเบธพ่นคำพูดออกไปทันที แต่ทว่าปลายสายเงียบ เธอได้ยินเสียงเพลงหนักๆเขาหู คงจะเป็นคลับที่ไหนสักแห่ง
“เฮเลน

[…] ปลายสายยังคงเงียบ

“เฮเลน ได้ยินฉันหรือเปล่า?

[ฉันไม่ผิดสักหน่อย…] เสียงอ้อแอ้ของอีกคนทำให้เอลิซาเบธรู้ว่าเฮเลน่ากำลังเมา
“นี่เธอเมาหรอ
? อยู่ไหน”

[ฉันจะบอกเธอทำไม ที่ฉันโทรมาก็เพราะจะด่าว่าเธอ แย่มาก เธอทำร้ายจิตใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอใจร้ายมากลิซ ใจร้าย…]

เสียงอ้อแอ้แต่ชวนมีเสน่ห์ของเธอหายไป เอลิซาเบธได้ยินเสียงผู้ชายบางคนแทรกเข้ามาในสายนั้นด้วย ก่อนที่เฮเลน่าจะตัดสายไป
“เฮเลน
! บ้าเอ๊ย”เอลิซาเบธสบถออกมาอย่างหัวเสีย เธอเดินเข้าไปในห้องเพื่อหยิบกุญแจรถ


ทำไมต้องทำเรื่องประชดฉันแบบนี้ทุกครั้งด้วยนะเฮเลน!






------------------------------------------------------------------
มาอัพต่อแล้วนะคะ พิมพ์ผิดขออภัยด้วยเพราะช่วงนี้เบลอๆ55555
ขอเม้นท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ได้แต่งต่อสักนิดน๊าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #6 Guitarfroyd (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 16:11
    มาอีนะไรท์สนุกมากเลยยย
    #6
    0