[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 6 : THREE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    3 มี.ค. 61


วันนี้ที่คฤหาสน์เพย์ตันดูจะมีเช้าที่พิเศษเกิดขึ้น ทั้งสี่คนหลักของครอบครัวออกมายืนรอรับแขกคนพิเศษของตระกูลแต่เช้าตรู่ แขกผู้นั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแม่ของอีธาน หรือผู้เป็นย่าของเอลิซาเบธนั่นเอง มาร์กาเร็ต เพย์ตันเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพนับถือมากของคนในตระกูลเพย์ตัน พอๆกับเอริค เพย์ตัน ปู่ของเอลิซาเบธที่ไม่ได้มาพร้อมกันกับภรรยาในวันนี้ พวกท่านจะมารวมกันเสมอในวันหยุดช่วงเทศกาลคริสมาสต์ และนี่ก็อีกไม่กี่วันข้างหน้าแล้ว

อีธานยืนอยู่ข้างเฮเลน่า ส่วนเอลิซาเบธก็ยืนควงแขนคู่กับเซบาสเตียนเยื้องมาด้านหลังของผู้เป็นพ่อและแม่เลี้ยงนิดหน่อย

“วันนี้คุณย่าจะมา อย่าทำอะไรไม่เข้าเรื่องล่ะลิซ”ผู้เป็นพ่อพูดลอยๆขึ้น ซึ่งแน่นอนหญิงสาวไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เซบาสเตียนยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาโอบไหล่ภรรยาเป็นเชิงปลอบใจ เขารู้ว่าอีธานหมายถึงอะไร เอลิซาเบธเป็นผู้หญิงที่น่ารัก อบอุ่น และเป็นมิตรมาก แต่กับเฮเลน่าผู้เป็นแม่เลี้ยง พวกเธอทั้งสองจะชอบจิกกัดกันเป็นพิเศษ เรื่องนี้หลายๆคนรู้ดี
“ของขวัญวัน
คริสมาสต์ คุณจะให้อะไรผมลิซ”เขาเปลี่ยนเรื่อง กระซิบริมฝีปากแตะที่ผมของเธอ
“เรื่องนี้ฉันกำลังถามคุณอยู่เหมือนกันค่ะ
คุณจะให้อะไรฉันคะ แต่ไม่เอามุขที่ว่าคุณผูกโบว์ให้ตัวเองแล้วพูดว่า คริสมาสต์นี้ผมเป็นของคุณนะคะ”
เขาหัวเราะ“ผมไม่มีทางทำแบบนั้น เว้นแต่ว่าเป็นคุณทำ ผมก็ไม่ขัดหรอกนะ”

“เสียใจค่ะ เพราะฉันไม่ชอบทำอะไรแบบนั้น”เอลิซาเบธกับเซบาสเตียนหัวเราะกันแค่สองคน แต่บุคคลที่สามอย่างเฮเลน่าปรายตามาสบเข้ากับคำพูดเหล่านั้น ดูเหมือนเธอจะขัดใจ แต่แล้วไงล่ะ เอลิซาเบธไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว
“มาแล้ว เตรียมตัวต้อนรับ”อีธานพูดขึ้นขณะที่เห็นรถเบนซ์สีดำแล่นเข้ามาในตัวคฤหาสน์ ก่อนจะจอดที่ตรงหน้าทั้งสี่คน อังเดรพ่อบ้านชราสุดเนี้ยบเดินลงไปเปิดประตูรถให้ บุคคลที่มาใหม่ก้าวลงจากรถทันที
“แม่ครับ”
“ว่าไงอีธาน”หญิงชราผมสีบลอนด์แซมขาวเดินลงมาจากรถ อีธานก็พุ่งตรงเข้าไปกอด เธอมีความเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเกรงขาม แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเป็นคนที่ใจดีมากคนหนึ่ง และเอลิซาเบธรักมาร์กาเร็ตมากเช่นเดียวกัน
มาการ์เร็ตยิ้มแย้มสดใส ผละกอดออกจากอีธานแล้วมองเฮเลน่า“เธอดูแลอีธานดีมั๊ยเฮเลน”
“ค่ะ ฉันดูแลอีธานอย่างดีเสมอ”
”มาการ์เร็ตยิ้มพยักหน้าให้ เธอไม่ได้รังเกียจที่ลูกชายมีภรรยาคนที่สองรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวของเขาเลยแม้แต่น้อย เธอขอแค่ผู้หญิงคนนี้ดูแลลูกชายของเธออย่างดี และทำให้เขามีความสุข แค่นี้เธอก็พอใจแล้ว
“ลิซซี่ของย่า”หญิงชรามีความสุขทุกครั้งที่ได้เจอหน้าหลานสาวคนสุดท้องของเพย์ตัน การที่ได้ดูเอลิซาเบธเติบโตขึ้นทำให้เธอภูมิใจ
“หนูคิดถึงคุณย่ามากๆเลยค่ะ”เธอตรงเข้าไปกอดหญิงชราแน่น
“ย่ารู้ เพราะดูจากน้ำหนักของการกอด”ทุกคนหัวเราะ“หลานต้องลำบากเพื่อตระกูลน่าดูเลยนะ ธุรกิจของตระกูลก็โดนอีธานทิ้งให้”
“นิดหน่อยค่ะ”
“แม่ล่ะก็ ที่ผมทิ้งให้ก็เพราะว่าลิซเหมาะสมนะครับ ผมไม่ได้ยกให้ใครมั่วๆนะ”อีธานแย้ง ผู้เป็นแม่ยิ้มเห็นด้วย แล้วหันไปยิ้มทักเซบาสเตียน
“ที่หลุยเซียน่าเป็นยังไงบ้างครับ”
“ดีมากเลยล่ะ อากาศดี มันเหมาะกับวัยที่ปล่อยวางทุกอย่างจะไปอยู่ที่นั่น ”เธอกล่าวติดตลก
“เราเข้าบ้านกันดีกว่านะครับ”เซบาสเตียนเดินเข้าไปประคองมาร์กาเร็ตเข้าบ้าน ตามมาด้วยทุกคนที่มีสีหน้ายินดีปรีดากับเทศกาลของครอบครัวที่กำลังจะมาถึง

 

หลังจากเลิกงานในเย็นวันนั้น เอลิซาเบธก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าควรจะไปเลือกของขวัญให้คนในครอบครัวในวันคริสมาสต์ดีหรือไม่ แต่ดูๆแล้วครอบครัวของเธอไม่ค่อยเคร่งเครียดเรื่องของขวัญเท่าไหร่นัก เพราะอย่างนั้นเธอเลยไม่สนใจเรื่องของขวัญในเทศกาลแบบนี้เช่นกัน แต่เพราะอะไรไม่รู้ลางสังหรณ์ของเอลิซาเบธถึงบอกว่า เธอต้องมาซื้อของขวัญให้ทุกคนในบ้านวันนี้ เหตุผลหลักๆคงเพราะเธออยากมาช็อปปิ้งคนเดียวเสียมากกว่า

เอลิซาเบธมองดูนาฬิกาชายหลายเรือนที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าในร้านหรูหราแห่งหนึ่งในห้างฯ เธอยังตัดสินใจไม่แน่ชัดว่าจะซื้อเรือนไหนให้พ่อของเธอดี เซบาสเตียนคงจะเหมาะกับน้ำหอมมากกว่า เธอคิดหนักในเรื่องนี้มาก
เธอละสายตาจากของพวกนั้นแล้วไปบังเอิญสะดุดกับสิ่งที่อยู่ตรงข้ามร้าน

“นั่น เทเรซ่าหรอ?”เอลิซาเบธมองเห็นร่างบางโดยอัตโนมัติ ไม่มีทางที่เธอจะลืมผู้หญิงที่มีใบหน้าคมสวย สัดส่วนดูดีชวนดึงดูดใจคนนี้ไปได้ เทเรซ่า เกสร คือเด็กสาววัยยี่สิบสามปีที่เธอคิดว่าน่าสนใจที่สุดตั้งแต่เคยพบเจอมา แน่นอนว่าเอลิซาเบธไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงคิดแบบนั้น เธอไม่มีเหตุผลอะไรเลย

เอลิซาเบธเดินตรงไปหาเทเรซ่าที่อยู่ร้านตรงข้ามทันที เธอลืมเรื่องที่จะซื้อของขวัญลงทันตา

 

เทเรซ่าเดินวนเวียนอยู่แถวๆร้านเสื้อผ้านานมาก เธอตัดสินใจไม่ถูกว่าตัวไหนจะเหมาะกับเอวามากกว่ากัน วันนี้เทเรซ่ามาซื้อของขวัญให้ลุค กับเอวา พวกเธอสามคนมีความคิดจะแลกของขวัญในวันคริสมาสต์มาตั้งแต่ปีหนึ่ง ทุกปีพวกเธอสามคนจะต้องคิดหนักในการหาของขวัญเพื่อให้อีกคนพอใจ เทเรซ่าซื้อแผ่นเกมส์ PS4 ที่ลุคบ่นอยากได้มาแล้ว แต่เอวาทำให้เธอต้องคิดหนักมาในเรื่องเสื้อผ้า เพื่อนของเธอเก่งกาจในด้านนี้พอตัว
“เอายังไงดีนะ ตัวนี้หรือ
ตัวนี้”เทเรซ่าหยิบชุดเดรสพื้นเรียบขึ้นมาสองตัวแต่ต่างสีกัน หญิงสาวขมวดคิ้วปวดหัวยิ่งกว่าการบ้านในคลาสเรียน
“ฉันคิดว่าตัวนี้เหมาะกับคุณนะคะ”

…?!”เทเรซ่าตกใจกับเสียงหนึ่งที่แทรกเข้ามา เธอหันไปมองข้างหลังในทันที ก็ทำเอาเธอแทบอ้าปากเหวอ เมื่อคนที่อยู่ข้างหลังคือ เอลิซาเบธ

 

เอาอีกแล้วหัวใจของเธอเต้นโครมครามอีกแล้ว เทเรซ่าดูเขินขึ้นมาทันตา

“คะ คุณเอลิซาเบธ มาทำอะไรที่นี่คะ”เธอถามคำถามโง่ๆออกไป รู้ทั้งรู้ว่าคนมาที่นี่ก็คงไม่พ้นมาช็อปปิ้ง
“ก็มาช็อปปิ้งไงคะ”
”นั่นแหละคือคำตอบที่เทเรซ่ารู้อยู่แล้ว แล้วเธอจะถามทำไมกันนะ
“ฉันว่าจะมาซื้อของขวัญคริสมาสต์ให้ที่บ้านน่ะค่ะ”เธอเสริมขึ้นมา นั่นทำให้เทเรซ่าดีใจ เธออยากจะรู้ความเป็นไปของเอลิซาเบธสักนิดก็ยังดี“ใกล้คริสมาสต์แล้วอยู่ฉลองกับครอบครัวก็ดีไปอีกแบบ”
“ค่ะ”เทเรซ่าตอบสั้นๆ เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีนอกจาก
ค่ะ เธอไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆเพราะอยู่ใกล้เอลิซาเบธแล้วรู้สึกว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้เลย
“ดูคุณไม่ตื่นเต้นกับเทศกาลนี้เลย”
“ฉันชอบนะคะ เวลาที่อยู่กับเพื่อนๆแล้วสนุกดี แต่ว่าที่บ้านของฉันไม่ค่อยชอบเทศกาลนี้เท่าไหร่”เทเรซ่ามีสีหน้าหม่นลงเมื่อพูดถึงครอบครัว มีเหตุการณ์ที่คนในบ้านของเธอเกลียดวันคริสมาสต์

เอลิซาเบธจับสังเกตใบหน้าที่เศร้าหมองได้ในทันที เธอรู้ว่าต้องมีอะไรที่ไม่น่าจดจำอย่างแน่นอน แต่ทำไมกันนะ เอลิซาเบธถึงเห็นใจและมีอารมณ์ร่วมขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอไม่ชอบที่จะเห็นใบหน้าเศร้าๆของเทเรซ่าก็ได้
“ถ้าคำถามของฉันทำให้คุณไม่สบายใจ ฉันขอโทษด้วยนะคะ”
“ไม่หรอกค่ะ ไม่”เทเรซ่าทวนคำพูดนั้น แล้วมองไปทางอื่น เอลิซาเบธเอียงคอมองท่าทางนั้นอย่างไม่เข้าใจ บางทีเธอก็เข้าไม่ถึงอารมณ์ของอีกฝ่ายเลย แต่มันก็แปลกมากที่เอลิซาเบธมีความสนใจในตัวของผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษ หากจะถามเหตุผลกับเธอ เอลิซาเบธก็ไม่สามารถจะตอบได้ว่าทำไมเธอถึงได้สนใจเทเรซ่านัก

เทเรซ่าเองก็อยากชวนเอลิซาเบธคุยเรื่องอื่นแทบแย่ แต่ว่าเธอเป็นพวกที่คุยไม่ค่อยเก่งเลยได้แต่ยืนมองข้ามตัวของเอลิซาเบธแก้เขินไปเรื่อย
“คุณเอลิซาเบธ

”เธอยืนรอฟังคำถาม แต่อีกคนนิ่งเสียอย่างนั้น

“เอ่อคือ จะรบกวนมั๊ยคะ ถ้าฉันบอกว่าคุณช่วยเลือกชุดให้เพื่อนของฉัน ฉันจะให้เธอเป็นของขวัญวันคริสมาสต์น่ะค่ะ”

“คุณหมายถึงสองตัวที่คุณเลือกนี้หรอคะ ฉันนึกว่าเลือกให้ตัวเองเสียอีก”
“เปล่าค่ะ ฉันเลือกให้เอวา เอ่อ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลยค่ะ”เทเรซ่ายิ้ม เมื่อพูดถึงเอวา ทำให้เอลิซาเบธมีกะจิตกะใจจะยิ้มตอบด้วย เธอพยักหน้าตอบตกลงทันที

อีกเหตุผลหนึ่งลึกๆแล้วเอลิซาเบธไม่อยากจบบทสนทนาไปง่ายๆ และพวกเธออาจจะกล่าวคำลาจากกันไม่กี่นาทีตรงนี้ เอลิซาเบธอยากอยู่กับเทเรซ่า เธอรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่กับเทเรซ่า อาจจะเป็นเพราะว่าอีกฝ่ายเป็นคนซื่อสัตย์ จริงใจ การกระทำตรงไปตรงมาแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ชีวิตของเอลิซาเบธมีแต่พวกใส่หน้ากากเข้าหากัน เธอเบื่อหน่ายกับคนพวกนี้เต็มที

เอลิซาเบธเลือกชุดให้เพื่อนของเทเรซ่าตามคำขออยู่นานพอตัว จากลักษณะการเล่าของเทเรซ่าทำให้รู้ว่าเพื่อนคนนี้ของอีกฝ่ายค่อนข้างเป็นสาวปาร์ตี้ และแต่งตัวเก่งอย่างร้ายกาจ เพราะฉะนั้นการเลือกชุดให้เข้ากับเอวา หรือเพื่อนของเทเรซ่านั้นง่ายนิดเดียวสำหรับเธอ เพียงแต่ว่าเอลิซาเบธอยากจะจะถ่วงเวลา

 

ใช่แล้ว ฟังไม่ผิดหรอก เอลิซาเบธแค่อยากถ่วงเวลา

 

ร่างสูงทำเป็นแกล้งเลือกตัวนั้นทีตัวนี้ทีอยู่นานสองนาน เอลิซาเบธไม่รู้สึกระอาใจหรอกนะ เพราะดูจากลักษณะแล้วเทเรซ่าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำ

“ตัวนี้เป็นไงคะ?”เอลิซาเบธชูเดรสเกาะอกสีเงินขึ้น มันดูดีมากเลยในสายตาเธอ หากแต่ว่าเทเรซ่ามองเดรสที่สั้นเกินความจำเป็นนั้นแล้วส่ายหน้า
“ก็สวยดีนะคะ
ฉันว่ามันสั้นไป ฉันไม่อยากให้เอวาใส่สั้นค่ะ”
”เอลิซาเบธถึงกับเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู ขนาดเพื่อนเธอยังใส่ใจรายละเอียดและเป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้

“ถ้าอย่างนั้นคงเป็นตัวนี้ ไม่สั้นมาก สีสดๆสมเป็นเอวาหน่อย”เอลิซาเบธเอื้อมมือไปหยิบชุดเดรสแขนยาว บางเบา ลายดอกไม้พื้นแดง ความยาวเลยมาจากเดรสสีเงินตัวก่อนนิดหน่อย เทเรซ่าดูตาเป็นประกายที่เห็นมัน
“ตัวนี้ ฉันว่าเหมาะกับเอวามากเลยค่ะ”เทเรซ่ารับมันมาจากมือเอลิซาเบธเพื่อชื่นชมมัน แน่นอนว่าร่างสูงภูมิใจขึ้นมาอยากบอกไม่ถูก  แค่เลือกชุดให้ถูกใจทำไมเอลิซาเบธต้องภูมิใจขนาดนี้ด้วยนะ เธอไม่เข้าใจตัวเองเลย

เทเรซ่าปลีกตัวไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ ก่อนจะเดินมาหาเอลิซาเบธที่ยังคงเดินดูเสื้อผ้าแถวๆนั้น
“ขอบคุณคุณเอลิซาเบธมากเลยนะคะ ถ้าไม่ได้คุณฉันคงต้องเลือกนานกว่านี้แน่ๆเลยค่ะ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันถนัดเรื่องแบบนี้”เธอโน้มหน้าเข้ามากระซิบแล้วหัวเราะ เทเรซ่าเขินดวงตาไม่จับจ้องอยู่กับที่ ก่อนจะหลุบสายตาลงเพื่อซ่อนอารมณ์
“งะ งั้น ฉันคงต้องขอตัวก่อนนะคะ ฉันรบกวนคุณมานานมากแล้ว”

ในที่สุดเทรเซ่าก็พูดคำนี้ออกมา เอลิซาเบธไม่อยากได้ยินคำนี้เลย
“ให้ฉันไปส่งนะคะ”
…?!”เทเรซ่ามองหน้าเอลิซาเบธราวกับว่าคาดไม่ถึงที่ได้ยินประโยคนั้น ส่วนเอลิซาเบธก็นึกไม่ถึงที่ประโยคนี้ออกมาจากปากตัวเอง“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ฉันรบกวนคุณมามากแล้ว ฉันขอตัวนะคะ”

เทเรซ่าเกรงใจอีกคนจะแย่ แค่ให้เลือกชุดก็ว่ารบกวนมากแล้ว นี่ยังอาสาไปส่งเธออีก เทเรซ่าหมุนตัวจะเดินจากไป แต่ทว่า

เอลิซาเบธจับแขนของเทเรซ่าเพื่อรั้งอีกฝ่ายเอาไว้
“ให้ฉันไปส่งเถอะค่ะ
นะ”
…!

สุดท้ายเทเรซ่าก็ปฎิเสธไม่ลง เจ้าของใบหน้าเซ็กซี่อย่างเอลิซาเบธก็อาสาขับรถมาส่งเธอถึงอพาร์ทเม้นท์จนได้ เทเรซ่ารู้สึกว่าฝ่ามือตัวเองชื้นเหงื่อเพราะความประหม่า การที่ได้นั่งข้างๆเอลิซาเบธอีกครั้งทำให้เทเรซ่าทำตัวไม่ถูก ตอนนั้นยังมีคนขับรถร่วมอยู่ด้วย แต่ตอนนี้มีแค่เธอกับเอลิซาเบธเท่านั้น มันเลยทำให้เทเรซ่าประหม่าอยู่มาก

เทเรซ่าแอบมองใบหน้าสวยของเอลิซาเบธ ชื่นชมความสวยอยู่จนลืมตัวไป ร่างสูงนั้นสวย และมีเสน่ห์มาก ความสวยของเอลิซาเบธราวกับดาราชื่อดัง หญิงสาวสามารถเป็นดาราได้สบายๆเลย แต่ทำไมกันนะ? ถึงได้มาลงเอยด้วยการเป็นนักธุรกิจ เทเรซ่าไม่ต้องเสียเวลาคิดก็รู้ว่าเอลิซาเบธต้องมีหนุ่มๆมารุมจีบเพียบแน่ๆ

เทเรซ่าเผลอยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง

“คุณมองฉันนานมากเลยนะคะ ทำไมหรอ?
…!”เทเรซ่าเบิกตาตกใจแล้วหันขวับไปมองถนนเบื้องหน้าเมื่อถูกจับได้

 

คุณเอลิซาเบธรู้ตัวว่าเรามองอย่างนั้นหรอ?

น่าอายจริงๆเลยเรา!

“ปะ เปล่าค่ะ”
“แต่ฉันเห็นนี่คะ คุณมีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่า”
“มะ
ไม่มีค่ะ”เทเรซ่าส่ายหน้าแล้วจ้องที่ภาพถนน ไม่กล้าแม้แต่สบตาเอลิซเบธเลย ซึ่งพฤติกรรมนั้นทำให้อีกคนแอบยิ้มออกมา

 

เทรเซ่าน่ารักแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่านะ?
เอลิซาเบธคิด

 

รถแล่นมาจอดที่ลานจอดรถด้านล่างอพารท์เม้นท์ เทเรซ่าเอ่ยปากขอบคุณเอลิซาเบธ แต่อยู่ๆเจ้าของรถก็บ่นออกมาว่า หิว คงหอบท้องกลับไปไม่ถึงบ้านแน่ เทเรซ่าแนะนำร้านอาหารใกล้ๆให้อย่างใจดี แต่ว่าเอลิซาเบธบอกอยากขึ้นไปกินบนห้องเทเรซ่าไม่ได้หรอ? ตอนแรกเทเร่าก็อยากขัดนะ ห้องของเธอมันไม่เหมาะสมที่จะต้อนรับแขกไฮโซอย่างเอลิซาเบธเลย แต่ด้วยประโยคไม้ตายของเอลิซาเบธที่ว่า ฉันอุตส่าห์ช่วยคุณเลือกของขวัญให้เพื่อนนะคะ ใจร้ายกับฉันจังเลย นั่นแหละ ที่ทำให้เทเรซ่าปฎิเสธอะไรไม่ได้เลย

“คุณเอลิซาเบธเชิญนั่งตรงนี้ก่อนค่ะ”เมื่อเข้ามาถึงห้อง เทเรซ่าก็เชื้อเชิญให้เอลิซาเบธนั่งที่โซฟาความยาวแค่สองคนนั่งได้ ข้างเคาน์เตอร์ห้องครัว

เอลิซาเบธมองดูรอบๆห้องแล้วก็ต้องบอกว่าสำหรับเด็กมหาวิทยาลัยแล้วห้องนี้ไม่เลวเลย ราคาน่าจะสมกับความเป็นอยู่ของเทเรซ่า  บางทีเอลิซาเบธคิดว่าครอบครัวของเทเรซ่าคงมีส่วนในการจ่ายค่าห้องนี้  ห้องไม่ใหญ่มากนัก แบ่งเป็นสามโซน โซนหนึ่งด้านซ้ายคือครัวเล็กๆ โซนสองด้านขวาคือหน้าต่างบานใหญ่มีที่นั่งเยื้องออกมา เอลิซาเบธเห็นหนังสือกองอยู่โซนนั้นเยอะมาก ส่วนกลางถัดมาเทเรซ่าน่าจะจัดไว้สำหรับรับแขก เพราะมีแค่โซฟาขนาดไม่ยาวมากแค่ตัวเดียว บวกกับโต๊ะวางของเล็กๆ แค่นั้น พื้นที่ด้านล่างเหลือค่อนข้างมากปลูกด้วยพรมนุ่มๆสีขาว บ่งบอกว่าเทเรซ่าชอบนั่งที่พื้นพรมมากกว่าโซฟา และโซนสามมองไปด้านหลังของโซฟาเป็นชั้นหนังสือทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสามชั้นวางกั้นโซนที่เป็นส่วนของห้องนอน เป็นพื้นยกสูงมีบันไดสองขั้นเพื่อก้าวขึ้นไปบนเตียงนอน
“จัดห้องได้น่าอยู่มากเลยนะคะ”เอลิซาเบธชม เทเรซ่าเดินเข้ามาเก็บหนังสือที่เกลื่อนอยู่บนพรม ดูจากลักษณะแล้ว เทเรซ่าเป็นคนประเภทรักการอ่านอย่างบ้าคลั่งทีเดียวในสายตาของเอลิซาเบธ
“แต่ว่ามันดูรกไปหน่อยนะคะ ขอโทษด้วยค่ะ”หญิงสาววางหนังสือไปกองรวมกันอยู่ที่โซนหน้าต่าง เอลิซาเบธก็ไม่เห็นว่ามันจะรกตรงไหน แต่เพราะมีหนังสือมากไปหน่อยล่ะมั่งเจ้าตัวเลยคิดแบบนั้น
“ชอบอ่านหนังสือหรอคะ
?
“ค่ะ ส่วนใหญ่เป็นนิยาย แล้วก็พวกท่องเที่ยว ประวัติศาสตร์ก็มีบ้างค่ะ ฉันว่าอะไรดีๆบางอย่างก็ซ่อนอยู่ในหนังสือ เรื่องเล่าจำพวกนิยายอาจจะมีบางอย่างที่เราไม่รู้ หรือแค่ความรู้เกร็ดเล็กๆในนวนิยายมันมีคุณค่ามากเลยนะคะ”เธอมีดวงตาเป็นประกายเมื่อเอลิซาเบธถามเรื่องนี้ ซึ่งร่างสูงจับสังเกตได้ว่าถ้าเธอคุยเรื่องหนังสือกับเทเรซ่าจะเป็นประเด็นที่ทำให้อีกฝ่ายพูดได้เยอะขึ้น นั่นเธอจะเก็บไปพิจารณา แต่เหตุผลมันก็อยู่ที่ว่าเธอไม่ค่อยจะสนใจนิยายแบบนี้เลย ส่วนใหญ่หนังสือที่เธออ่านก็มีแค่เกี่ยวกับธุรกิจ กฎหมาย อะไรทำนองนั้น ส่วนใหญ่เธอก็ไม่ชอบอ่านนิยายเลยด้วยซ้ำ
“อะ
เอ่อ”เทเรซ่าดูพูดติดขัดขึ้นมาเมื่อเห็นเอลิซาเบธนั่งจ้องหน้าเธออยู่นาน เทเรซ่าจะชอบเผลอเมื่อพูดถึงหนังสือเธอจะลืมตัวไปชั่วขณะหนึ่ง นั่นเป็นนิสัยเพี้ยนๆของเธอที่เพื่อนในห้องตีตัวจากออกห่าง
“งั้น
ฉันขอตัวไปทำอาหารให้คุณเอลิซาเบธทานก่อนนะคะ”

“แต่ว่า
คุณเอลิซาเบธทานได้แน่นะคะ”
“เห็นฉันเป็นพวกคุณหนูไฮโซทานอะไรก็ไม่เข้าปากหรือไงคะ ฉันทานได้หมดแหละ”เอลิซาเบธพูดจบก่อนจะถอดสูทของตัวเอง และปลดกระดุมเม็ดหนึ่งบนเชิ้ตเข้าสู่โหมดสบายๆ แต่เสื้อเชิ้ตที่บางเบา และคอลึกในส่วนที่ปลดกระดุมนั้นทำให้เทเรซ่าอดมองไม่ได้ เธอแอบมองเนินอกที่แสนดูดีนั้นอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง อยู่ๆเธอก็นึกขึ้นได้และหันหลังกลับให้เอลิซาเบธอย่างเร็ว จนคนที่นั่งอยู่แปลกใจ
“ระ รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันทำมื้อค่ำให้”เธอไม่รอฟังคำตอบจากปากของเอลิซาเบธ แต่เดินดุ่มๆเข้าครัวเล็กไป ร่างสูงนึกชื่นชมหญิงสาวคนนี้อยู่พอตัว เธออายุปาไปตั้งสามสิบสามแล้ว แต่ทำอาหารไม่เป็นสักอย่าง เซบาสเตียนสามีของเธอยังทำอาหารเป็นกว่าเธอ แถมยังอร่อยเทียบเท่าเชฟของร้านอาหารชื่อดังเสียอีก เธอนึกตำหนิตัวเองอยู่ในใจ

 

หลังจากนั้นเกือบถึงชั่วโมงได้เทเรซ่าก็ยกอาหารออกมาพร้อมเสิร์ฟที่โต๊ะหลังเคาน์เตอร์ครัว เทเรซ่าทำอาหารง่ายๆก็จริง แต่ว่าเธอตกแต่งได้น่าทานมาก อาหารประกอบด้วย มันฝรั่งทอด น่องไก่อบ และสลัด แต่เธอทำเพิ่มมาอีกเมนูหนึ่งคือมักกะโรนีอบชีส เอลิซาเบธสนใจมันเป็นพิเศษ แต่ว่าเธอก็หนักใจที่จะต้องกินมันเข้าไป เธอต้องควบคุมน้ำหนักตัวเอง แต่จะว่าไปมันช่างเป็นเมนูที่น่ายั่วยวนใจเธอเหลือเกิน
“คุณเอลิซาเบธทานได้มั๊ยค่ะ”
“มักกะโรนีอบชีสทำให้ฉันคิดหนักเลย”
“ทำไมหรอคะ
? คุณเอลิซาเบธไม่ชอบหรอ ต้องขอโทษด้วยนะคะ คือว่าฉันไม่รู้ว่าอ๊ะ”เทเรซ่ากำลังจะแก้ตัว แต่เอลิซาเบธใช้ช้อนตักมักกะโรนีอบชีสเข้าปากไปเป็นที่เรียบร้อย

“ฉันไม่ได้ ไม่ชอบนะคะ แต่ว่าฉันต้องควบคุมอาหารบางครั้ง แต่ในกรณีนี้ฉันไม่เห็นต้องสนใจเลย”
ฉันต้องขอโทษ”
“ขอโทษเรื่องอะไรคะ คุณติดปากคำว่าขอโทษมากเกินไปนะ”เอลิซาเบธยิ้มแล้วบอกให้อีกคนนั่งลงตรงข้ามเพื่อทานอาหารมื้อค่ำด้วยกัน
“คุณทำอาหารอร่อยมาก คุณชอบทำอาหารหรอคะ
?”ทันทีที่เทเรซ่านั่งเอลิซาเบธก็ถามขึ้น
เทเรซ่ายิ้มให้ในคำชมนั้นและอธิบาย เธอส่ายหน้า“ฉันไม่ชอบทำเลยค่ะ แต่ว่าที่บ้านเวลาที่แม่กลับดึกฉันก็จะเป็นคนทำอาหารให้พ่อกับน้องชาย เรียกว่าสถานการณ์บังคับมั้งคะ”
“แล้วทำไมถึงแยกมาอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์คนเดียวล่ะ ครอบครัวไปไหนคะ
?
“ครอบครัวฉันอยู่ที่แอลเอค่ะ ฉันเกิดที่นั่น”
เอลิซาเบธพยักหน้า“คุณสนใจมาเรียนที่แกสตันนิวยอร์ก มาไกลมากเลย”
“ฉันได้ยินมาว่าที่แกสตันขึ้นชื่อเรื่องการสอนบริหารธุรกิจ กฎหมาย แล้วก็วรรณกรรม ฉันก็เลยสนใจบวกกับว่าได้ทุนด้วย ก็เลยตัดสินใจมาที่นี่ค่ะ”
“สนใจในด้านการเขียน วรรณกรรมอย่างนั้นหรอคะ
?”เอลิซาเบธดูจะคิดไปด้วยกับทุกประโยคของเทเรซ่า เธอดูตั้งใจเป็นพิเศษ
“ค่ะ ฉันอยากเป็นนักเขียน แล้วก็ทำงานกับสำนักพิมพ์จะดีมากเลยล่ะค่ะ”
“ได้ฝึกงานหรือยังคะ ตั้งใจจะไปที่ไหน”
“ฉันส่งจดหมาย ประวัติ ไปแล้วที่ สำนักพิมพ์วีคลาวด์ แล้วก็สำนักพิมพ์แอเมทิสต์ สำนักพิมพ์ในเครือของบริษัทเมอร์โร่วค่ะ”
“ส่งไปแล้ว
”เอลิซาเบธดูมีสีหน้าจริงจังซะยิ่งกว่าเทเรซ่า เอลิซาเบธเหมือนใช้ความคิดอยู่หลังจากที่เทเรซ่าบอกชื่อสำนักพิมพ์เหล่านั้นออกไป ฉับพลันแววตาที่มีเสน่ห์นั้นเป็นประกายขึ้นมา เธอส่งยิ้มที่เทรเซ่าไม่สามารถเข้าใจมาให้

 

คุณเอลิซาเบธกำลังคิดอะไรกันนะ?

“จะว่าไปฉันก็จบจากแกสตันเหมือนกันนะ”เอลิซาเบธเปลี่ยนเรื่อง เทเรซ่าพยักหน้าไม่ได้ตื่นเต้นอะไรแถมยังเสริมขึ้นมาอีก
“คุณจบคณะบริหารใช่มั๊ยคะ ทั้งปริญญาตรี แล้วก็โท”
เอลิซเบธเลิกคิ้วแปลกใจ แต่ไม่นานเธอก็พอจะเข้าใจได้ บทสัมภาษณ์เธอคงไม่อยากที่แค่เข้าอินทรอเน็ต หรือไม่ก็อยู่ตามนิตยสารก็สามารถรู้ทุกเรื่องของเธอ แต่เทเรซ่าค้นเรื่องของเธอด้วยหรอ
? น่าสนใจขนาดที่เด็กสาวต้องค้นหาเชี่ยวหรอ?
“เข้าใจถูกแล้ว ฉันรู้ว่าประวัติของฉันมีในสื่อทั่วไป”
เทเรซ่ายิ้ม

เป็นไปตามที่เทเรซ่าคาดเอาไว้ เธอเคยคิดเล่นๆว่าเอลิซาเบธต้องจบจากมหาวิทยาลัยชั้นแนวหน้า หวยก็มาออกที่มหาวิทยาลัยแกสตันนิวยอร์ก สถานศึกษาเดียวกันกับเธอ และขึ้นชื่อในเรื่องมหาวิทยาลัยที่มีแต่ลูกเจ้าคนนายคน ไฮโซ มหาเศรษฐีอันดับต้นๆของประเทศเข้าศึกษา ร่วมกันอยู่ที่นี่หมดก็ว่าได้ ตอนที่เทเรซ่าได้ทุนมา เธอเกือบจะยกเลิกไปแล้ว เธอคิดเสมอว่าไม่เหมาะกับแกสตันเลย แต่เพราะพ่อกับแม่เห็นด้วยว่าสิ่งนี้จะทำให้เธอมีการศึกษา และงานที่ดีตามมา เลยส่งเธอมาเรียนที่นี่ และในความโชคดีของเธออีกเรื่องก็คือ เทเรซ่ามีเอวากับลุคอยู่ด้วยตลอดสี่ปีมานี้

“ฉันไม่ค่อยชอบช่วงมหาวิทยาลัยเลย”เอลิซาเบธเอ่ยประเด็นหัวข้อออกมา ทำให้เทเรซ่าสนใจไม่น้อย
“เรียนบริหารคงต้องยากมากเลยนะคะ”

เอลิซาเบธหัวเราะ แต่มันเป็นการหัวเราะเพื่อประชดตัวเองเสียมากกว่า ประโยคที่ว่า ไม่ค่อยชอบช่วงมหาวิทยาลัยเธอหมายความเป็นนัยเพื่อให้ตัวเองเข้าใจคนเดียว ในช่วงนั้นเธอได้รู้จักกับเฮเลน่า และเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นมาเรื่อยๆ เอลิซาเบธในช่วงเวลานั้นคงจะมีความสุข และสนุกไปกับมันมาก แต่มันไม่ใช่กับเอลิซาเบธในช่วงเวลานี้ที่ปัญหาต่างๆเข้ามารุมเร้ามากเหลือทน
“ไม่หรอกค่ะ เรื่องธุรกิจง่ายสำหรับครอบครัวฉันไปแล้ว ฉันเรียนรู้เรื่องธุรกิจตอนอายุสิบห้าปี”
…!”เทเรซ่าเบิกตาโต  อายุสิบห้าเธอยังแต่เรียนตามหลักสูตร เดินเตร็ดเตร่เล่นไปทั่ว แล้วก็จมอยู่กับนิยายอยู่เลย แถมยังไม่มีความฝันในอนาคตด้วยซ้ำ
“พวกผู้ใหญ่ในตระกูลต้องการให้ลูกหลานสืบทอดธุรกิจ ก็เลยสอนเรื่องนี้มาโดยตรง ฉันก็หลงรักในเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน แต่ว่าตอนเด็กๆตั้งแต่จำความได้ที่บ้านก็มีคุณครูส่วนตัวมาสอนก่อนเข้าโรงเรียนด้วยซ้ำ บางทีฉันก็อิจฉาเด็กๆที่พ่อกับแม่ดูแลแบบค่อยเป็นค่อยไป หมายถึงใช้ชีวิตปกติน่ะค่ะ”

เทเรซ่าได้ฟังเรื่องนี้แล้วมันให้ความเศร้าเจืออยู่ด้วยนิดๆ เธอกำลังสงสัยว่าตอนเด็กๆเอลิซาเบธได้เล่นสนุก เหมือนกับเด็กทั่วๆไปอย่างเธอหรือเปล่า
“คุณเอลิซาเบธรู้จักการเล่นสนุกในวันฮาโลวีนมั๊ยคะ
‘Trick or Treat’

…?”เอลิซาเบธทำหน้างง เรียกเสียงหัวเราะจากเทเรซ่าเป็นครั้งแรก เอลิซาเบธคาดไม่ถึงว่าเทเรซ่าจะหัวเราะ เป็นครั้งแรกด้วยซ้ำที่เอลิซาเบธเห็นเทเรซ่าหัวเราะ เธอรู้สึกดีใจอยู่ลึกๆเพราะนั้นอาจแปลว่าเทเรซ่าเริ่มเปิดใจกับเธอแล้ว
“การละเล่นของเด็กๆในวันฮาโลวีนไงคะ แต่งตัวเป็นปีศาจอะไรทำนองนั้น”

“ที่บ้านของฉันไม่เห็นมีอะไรแบบนี้เลย เราแค่ช่วยกันตกแต่งบ้านต้อนรับวันฮาโลวีน ไม่มีอะไรเล่นเป็นพิเศษ อย่างที่เขาฮิตแต่งตัวเป็นปีศาจกันน่ะ พ่อบอกว่ามันไร้สาระ”

เทเรซ่าพยักหน้าเข้าใจ บางทีคนรวยและสนใจในเรื่องธุรกิจพันล้านอาจจะก็ไม่สนใจให้ลูกๆของเขามัวเสียเวลาเล่นแบบนี้ก็เป็นได้

“แล้วมันเล่นยังไงคะ?
เทเรซ่าอธิบาย“เด็กๆที่แต่งตัวเป็นปีศาจจะไปเคาะประตูหน้าบ้านแล้วพูดคำว่า
‘Trick or Treat’ เจ้าของบ้านก็จะตอบ Treat ประมาณว่ายอมแพ้แล้วให้ขนมหวาน ลูกอมกับพวกเราค่ะ”
“แล้วถ้าตอบ
Trick ล่ะคะ”
“ก็คล้ายๆกับว่าท้าทายปีศาจให้หลอกค่ะ พวกเราแค่ทำท่าหลอกผีตามประสาเด็กๆ บางทีก็ทำท่าเป็นทำร้ายข้าวของเล็กๆน้อยๆ จนกว่าเจ้าของบ้านจะตอบ
Treat และให้ขนมมาค่ะ”
“น่าสนุกดีนะคะ”
“สนุกมาเลยล่ะค่ะ เพื่อนของฉันคนหนึ่งที่โดนเจ้าของบ้านตอบ
Trick เขาอินมากจนพังกระถางดอกไม้หน้าบ้านเลยนะคะ เขาโดนแม่ด่าหนักเลยล่ะค่ะ”เทเรซ่าหัวเราะออกมาอีกครั้งเมื่อหวนนึกถึงเด็กชายคนหนึ่งที่โดนแม่ต่อว่าที่เล่นสนุกเกินกว่าเหตุ และมิหนำซ้ำได้เสียค่ากระถางดอกไม้ที่ลูกชายทำแตกในวันรุ่งขึ้น พร้อมขอโทษขอโพยเจ้าของบ้านยกใหญ่

เอลิซาเบธมองเทเรซ่าเล่าเรื่องและหัวเราะออกมาด้วยเมื่อนึกภาพตาม เธอรู้สึกว่าเทเรซ่าพูดได้ลื่นไหลมากเวลาเล่าเรื่อง และพูดเรื่องหนังสือ เธอคงมีสองบุคลิก ซึ่งนั้นทำให้เอลิซาเบธชอบขึ้นมา
“แล้ว
มีเรื่องเล่าการเล่นสนุกของเด็กอะไรบ้างคะ ฉันอยากรู้มากเลย”
“ก็มีเยอะอยู่นะคะ
”เทเรซ่าทำท่าคิด แน่นอนนั่นเป็นคำถามตกหลุมพรางของเอลิซาเบธเอง เธอชอบที่จะนั่งมองเวลาเทเรซ่าพูด แล้วเทเรซ่าก็เปิดปากเล่า เธอเล่าทุกเรื่องได้อย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด เกร็ดความรู้เล็กๆบางเรื่องก็ทำเอาเอลิซาเบธไม่เคยรู้มาก่อนเหมือนกัน เธอรู้สึกว่าเทเรซ่านี่แหละคือคนที่รอบรู้ของจริง ถึงแม้เธอจะซื่อบื้อในเรื่องความรู้สึกซะเป็นส่วนใหญ่ แต่เธอก็เป็นเด็กวัยยี่สิบสามปีที่ทำให้เอลิซาเบธสนใจขึ้นมา

เทเรซ่ามีพลังวิเศษอะไรกันนะ ถึงได้ทำให้เอลิซาเบธสนใจขนาดนี้

 

หลังจากผ่านไปนานมากก็คืบคลานเข้าสองทุ่มอย่างรวดเร็วเทเรซ่ากับเอลิซาเบธเก็บจานทานข้าวเสร็จแล้วเรียบร้อย แต่ก็นั่งเล่นอยู่ที่นั่นสักพัก เทเรซ่าแนะนำหนังสือหลายเล่มให้เอลิซาเบธจนเพลินลืมเวลา เทเรซ่าแอบสังเกตเห็นว่ามีคนโทรเข้ามาในมือถือของเอลิซาเบธบ่อยมาก เทเรซ่าไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูแต่เธอเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาคือ เฮเลน่า เอลิซาเบธจะทำหน้าอมทุกข์ราวกับขัดใจขึ้นมา แต่มีครั้งสุดท้ายที่เสียงมือถือของร่างสูงดังขึ้น หน้าจอปรากฏ บาส เจ้าตัวก็รีบรับอย่างรวดเร็ว แล้วบอกว่ากำลังจะกลับ และหลังจากวางหูเธอก็เตรียมตัวจะกลับจริงๆ

บาส คงจะสำคัญกับเอลิซาเบธมาก เทเรซ่าคิด แต่เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจอะไรนัก
“ให้ฉันไปส่งนะคะ”เทเรซ่าเดินออกมานอกห้อง แต่เอลิซาเบธหยุดและหันหน้ามาหาเทเรซ่า
“ไม่ต้องหรอก ฉันเดินไปเองได้ค่ะ”
“ถะ ถ้าอย่างงั้น
วันนี้ฉันขอบคุณคุณเอลิซาเบธมากเลยนะคะ”
“ฉันเองก็ต้องขอบคุณคุณด้วยเหมือนกัน ที่ทำให้ฉันอิ่มมากในมื้อนี้ อาหารอร่อยมากค่ะ”
…?!”เทเรซ่ายิ้ม แต่ก็ต้องชะงักเพราะอยู่ๆเอลิซาเบธก็โน้มหน้าลงมาใกล้มาก เสียงกระซิบแผ่วเบาทำให้เทเรซ่าเขิน
“แล้วเจอกันนะคะ เทรซ”
…!”เทเรซ่าอึ้งไปเพราะได้ยินเอลิซาเรียกชื่อเล่นของเธอ ปกติแล้วจะไม่มีใครเรียกชื่อเล่นของเธอเลยนอกเสียจากเพื่อนแล้วก็ครอบครัว การที่เทเรซ่าได้ยินเอลิซาเบธเรียกชื่อเล่นแบบนี้แล้วมันวิเศษมากสำหรับเธอเลยล่ะ
“คะ ค่ะ
ละ แล้วเจอกัน”กลิ่นน้ำหอมของเอลิซาเบธและแววตาเจ้าเล่ห์ทำให้เทเรซ่าเนื้อตัวร้อนวูบขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่เธอก็พยายามไล่อาการนั้นออกไปจากหัว

เอลิซเบธยิ้มให้อีกคน รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรและสวยมากในสายตาของเทเรซ่า บางทีรอยยิ้มเหล่านั้นอาจจะเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้เทเรซ่ายิ้มบ่อยขึ้น หรือไม่ก็หัวเราะบ่อยขึ้นต่อจากนี้
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”เธอเอ่ยแค่นั้นก็เดินจากไป ไม่รอให้เทเรซ่าพูดอะไรออกมา เพราะอีกฝ่ายมัวแต่มองหน้าเธอ

“ราตรีสวิสดิ์ค่ะ ฉันจะฝันถึงคุณ”นั่นเป็นคำพูดทิ้งท้ายหลังจากที่เทเรซ่ามองแผ่นหลังอีกฝ่ายลับไป เธอไม่กล้าพูดคำเหล่านี้ต่อหน้าเอลิซาเบธเลยสักนิด เพราะแค่เอลิซาเบธอยู่ใกล้ก็ทำให้เธอใจสั่นจนทำอะไรไม่ได้แล้ว

 



@Merrow

เอลิซาเบธจำไม่ได้ว่ามาที่บริษัทนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อกี่เดือนที่แล้ว บริษัทเมอร์โร่ว์นั้นขึ้นชื่อเรื่องความดังของนิตยสาร UNIGUE นิตยสารแฟชั่นรายเดือนที่ยุคนี้ถ้าไม่อ่านถือว่าตกเทรน นอกจากจะพูดถึงเรื่องแฟชั่นค่อนข้างจะเยอะพอสมควร และบทความต่างๆที่น่าสนใจ ดึงกลุ่มผู้หญิงโดยตรงแล้ว ยังมีคอลัมน์วิจารณ์คนดังเรียกได้ว่าคนดังที่โดนวิจารณ์คงจะเจ็บแสบน่าดู แต่ก็คงไม่กล้าที่จะฟ้องร้องกับนักเขียนคนนี้ เพราะคนที่เขียนคอลัมน์คือ ผู้บริหารบริษัทเมอร์โร่ว์ที่ควบตำแหน่งบรรณาธิการนิตยสารยูนีคอีกด้วย เธอคือเจ้าแม่วิจารณ์ ในสื่อให้ฉายาเธอว่าอย่างนั้น เพราะความมั่นใจเกินร้อยของเธอทำให้ทั้งวงการสื่อค่อนข้างจะขยาดกลัวไม่กล้ามีเรื่องด้วย

“ฉันมาขอพบมิสเวสท์ค่ะ”เอลิซาเบธมาถึงชั้นที่ยี่สิบเจ็ดชั้นสูงสุดของผู้บริหารบริษัท เธอรายงานต่อหน้าเลขาหน้าห้องที่ง่วนอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเอลิซาเบธแล้วก็ถึงกับอ้าปากค้าง เธอตกใจที่อยู่ๆเจ้าแม่สถานีวิทยุโทรทัศน์อย่างช่อง PTN ก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า

“นัดเอาไว้หรือเปล่าคะ?
“เปล่าค่ะ”เอลิซาเบธตอบ หากแต่ว่าเลขาก็ค่อนข้างทำใจยากอยู่เหมือนกัน เพราะอีกคนก็เป็นถึงผู้บริหารช่องรายการชื่อดัง อีกคนหนึ่งก็เป็นหัวหน้าที่จ้างงานเธอ ครั้นจะให้เข้าไปเลยก็กลัวโดนไล่ออก
“มิสเวส์ทกำลังยุ่งอยู่นะคะ วันนี้เธอสั่งว่าถ้าไม่ได้นัดห้ามเข้าพบ”เลขาสาวปรายตามองเข้าไปในห้องทำงานของผู้บริหาร เมื่อห้องเป็นกระจกใสถึงได้รู้การทำงานของผู้บริหารทั้งหมด มิสเวสท์ที่เลขากำลังพูดถึงเธอยุ่งอยู่จริงๆ
“สำหรับฉันเธอคงไม่ว่าอะไร”เอลิซาเบธยิ้มให้เลาขาก่อนจะถือวิสาสะผลักประตูเดินเข้าไปในห้องทำงานที่แสนจะกว้างขวางโออานั้น โดยที่เลาขาสาววิ่งตามเข้ามา
“นี่ ฉันบอกว่าเวลาทำงานอย่าเข้ามาขัด เธอรู้มั๊ยว่ามันทำให้ฉันเสียเวลาและเม็ดเงินกำไรมันหายไปเกือบกี่ล้านบาท ห๊ะ
?! หรืออยากให้ฉันไล่เธอออกถึงจะสมใจโซอี้”
“ขอโทษค่ะมิสเวสท์คือว่า

“ฉันเข้ามาเองล่ะ”เอลิซาเบธพูดสวนขึ้นมาทำให้ ผู้บริหารสาวคนสวยที่จมอยู่กับงานเงยหน้าขึ้น แล้วทิ้งปากกาลง
“มิสเวสท์คะ ฉันพยายามแล้วแต่ว่า

“ออกไปเถอะวันนี้ถือว่าเธอโชคดีนะโซอี้ เพราะถ้าเป็นคนอื่นเธอโดนไล่ออกตั้งแต่วินาทีนี้แล้ว กลับไปทำงาน”
“ค่ะ มิสเวสท์”เธอก้มหน้าขยาดกลัวอย่างเต็มที่ก่อนจะเดินออกไปจนเอลิซาเบธสงสาร ถ้าโซอี้เลขาคนนี้โดนไล่ออกจริงๆสาเหตุหนึ่งคงจะเป็นเพราะเธอ บางทีมิสเวสท์ก็โหดเอาเรื่อง
“นั่งก่อนซิ ลมอะไรหอบมาที่นี่ลิซซี่”น้ำเสียงซุกซน และแววตาเฉียบคมเจ้าเล่ห์นั้นเอ่ยขึ้น เอลิซาเบธนั่งลง อีกฝ่ายที่เอ่ยเชื้อเชิญให้นั่งกลับยืนขึ้น ก่อนที่จะเดินวนโต๊ะทำงานมาหยุดที่ตรงหน้าเอลิซาเบธคนที่ตัวเล็กกว่านั่งบนโต๊ะทำงาน นิ้วชี้แตะที่จมูกโด่งรั้นของเอลิซาเบธคล้ายหยอกล้อ

จอร์จิน่า เวส์ท ผู้บริหารและบรรณาธิการแสนสวยเซ็กซี่สัญชาติออสเตรเลียคนนี้ คือเพื่อนคนสนิทของเอลิซาเบธเลยก็ว่าได้ พวกเธอรู้จักกันมาตั้งแต่เกรดสิบ จอร์จิน่าเป็นผู้หญิงที่มีความร้ายกาจซ่อนอยู่ในรูปลักษณ์ที่เซ็กซี่เย้ายั่วนั้น เธอเป็นบุคคลในวงกรบันเทิงที่ทุกคนต่างหวั่นเกรงในฝีปากความกล้าที่จะพูด และวิจารณ์คนอย่างตรงไปตรงมา ข้อเสียของจอร์จิน่าคงติดนิสัยชอบเหยียดหยามคน แต่เอลิซาเบธรู้ดีว่าทำไมจอร์จิน่าถึงเป็นคนแบบนั้น ข้อดีของจอร์จิน่าก็ดีมาก แต่นานๆครั้งจะได้เห็น คนๆนั้นต้องถูกชะตากับเธออย่างแรงเหมือนกับเอลิซาเบธ และเพื่อนอีกคนหนึ่ง รีเบคก้า อาร์เชอร์ เราสนิทกันแค่สามคน เรียกว่าไว้ใจได้ และช่วยเหลือกันมาตลอด
“มีเรื่องให้ช่วยน่ะ”เอลิซาเบธเอ่ย “นี่”
”จอร์จิน่าขมวดคิ้วงุนงงแล้วรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากมือของเอลิซเบธมาเปิดดู และเธอก็พบว่ามันคือเอกสารเกรดผลการเรียนของใครคนหนึ่งที่มีเกรดดีเยี่ยมจนจอร์จิน่าอดชื่นชมไม่ได้  พร้อมรู้ถ่ายผู้หญิงที่แสนจะหน้าตาดีคนหนึ่งแนบมาด้วย
“นางแบบหรอ
? เธอจะเสนอนางแบบให้ฉันขึ้นปกหรือไง ผู้หญิงที่ชื่อ เทเรซ่า เกรส ก็สวยดีอยู่หรอกนะ แต่ไม่ล่ะขอผ่าน เธอไม่ได้เป็นที่รู้จักแล้วใครจะมาอ่านนิตยสารฉันล่ะ”
“ฉันไม่ได้จะให้เทเรซ่ามาเป็นนางแบบ”เอลิซเบธแอบให้คนไปเอาข้อมูลการเรียนของเทเรซ่ามาเอง เรื่องนี้มันง่ายมากเพราะเธอมีคนที่รู้จักกว้างขวาง
“แล้วไง พูดต่อซิ”
“เทเรซ่าส่งจดหมายเข้ามาขอฝึกงานที่สำนักพิมพ์แอเมทิสต์ ในเครือบริษัทเมอร์โร่ว์ แต่ดูเหมือนว่าจดหมายเธออาจจะโดนเมิน”
“แล้วไง
?”จอร์จิน่าพูดห้วนๆแล้วเตรียมจะลุกขึ้นจากโต๊ะ แต่เอลิซาเบธไวกว่าลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วใช้แขนทั้งสองข้างกั้นเอาไว้ไม้ให้จอร์จิน่าแสร้งเดินหนีไปไหนอีก ใบหน้าทั้งสองคนใกล้กันมากในเวลานี้
“เธอรู้ว่าฉันจะขออะไรแต่ทำเป็นไม่รู้เนี่ยนะจีน่า”
“ก็ฉันไม่ได้เป็นบรรณาธิการที่นั่น”
“ตลกเกินไปแล้ว เธอไม่ได้เป็นบรรณาธิการแต่เธอก็เป็นถึงผู้บริหารเชียวนะ ใครจะมีอำนาจมากกว่ากัน”
”จอร์จิน่ากลอกตา เธอไม่ได้เป็นคนยุ่งเกี่ยวกับเรื่องฝึกงานของนักศึกษาเสียหน่อย
“เทเรซ่าน่ะ ผลการเรียนดีเยี่ยม เธอเรียนที่แกสตันด้วยนะ เธอจะทิ้งโอกาสหาคนดีๆเข้ามาในองค์กรหรอ
?
“จะหวาดล้อมอะไรก็ดูด้วย ฉันไม่อยากไปเกี่ยวข้องที่สำนักพิมพ์เท่าไหร่”
“ก็แค่สี่เดือนเอง”
”จอร์จิน่ามองเอลิซาเบธเป็นการชั่งใจสักพัก ก่อนจะลูบที่ปกเสื้อสูท แล้วผละรักษาระยะห่างตัวเองออกจากเอลิซาเบธให้มากขึ้น เพราะสายตาของเธอดันไปเห็นพนักงานชายหญิง ส่วนมากจะเป็นชายที่มองดูฉากวาบหวิวนั้นจนน้ำลายจะไหล พวกเธอไม่ได้คิดอะไรกัน แต่คนอื่นนั่นแหละตัวดีที่จะคิดเป็นอย่างอื่น
“ฉันเริ่มสงสัยแล้วนะ เธอเกิดสนใจอะไรในเด็กคนนี้”
“ใช่ เพราะฉันบังเอิญไปเจอเธอทุ่มเทในการรักหนังสือมากจนอดชื่นชมไม่ได้”
”จอร์จิน่าหรี่ตาเป็นเชิงจะจับผิด แต่ว่าเธอไม่อยากเข้าไปยุ่งอะไรกับชีวิตของเพื่อนให้มันปวดหัวนัก เธอแค่รู้สึกว่ามันแปลก“งั้น

จอร์จิน่าลากเสียงยาว ดวงตาสีฟ้าประกายเจ้าเล่ห์วูบไหว เหมือนกำลังวางแผนการอะไรบางอย่าง ร่างบางเดินไปที่โต๊ะทำงานยกโทรศัพท์ขึ้นแล้วโทรออก
“ฉันได้ข่าวว่ามีเด็กฝึกงานยื่นจดหมายเข้ามาที่แอเมทิสต์”จอร์จิน่ากรอกเสียงส่งให้ปลายสาย“ฉันไม่ได้ถามจำนวนคน ซื่อบื้อเอ๊ย
! ฟังฉันซิเด็กที่ชื่อ เทเรซ่า เกรส รับเข้ามาฝึกงานซะถ้าไม่ได้ฉันจะหาบรรณาธิการสำนักพิมพ์แอเมทิสต์ใหม่เข้าใจมั๊ย?...ดี”
จอร์จิน่าวางสายแล้วส่งสัญญาณให้ว่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ขอบคุณมากนะ ฉัน”เอลิซาเบธกำลังจะพูด แต่จอร์จิน่ายกมือขึ้นขัดเอาไว้
“เรามาตกลงเงื่อนไขแลกเปลี่ยนนี้กันดีกว่า”ร่างบางยิ้มแพรวพราว จนเอลิซาเบธไม่แน่ใจว่าเธอตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่ให้เพื่อนสนิทอย่างจอร์จิน่าช่วย ครั้งนี้จอร์จิน่าหวังผลอะไรจากเธอกันแน่นะ

“ช่องรายการของฉัน จะมีโฆษณานิตยสาร และหนังสือต่างๆในเครือของบริษัทเธอตลอดสี่เดือน เอาให้เบื่อกันไปเลย”
“ไม่เอา บริษัทของฉันดังอยู่แล้วเรื่องโฆษณาป่าวประกาศเนี่ยฉันไม่ต้องการหรอก เรื่องนี้ฉันคิดเอาไว้แล้ว”
…?
“ฉันอยากให้เธอมาขึ้นปกนิตยสารยูนีคเดือนนี้ให้ฉัน”

 

นั่นไงล่ะ! ขอเสนอฆ่าตัวตายชัดๆ

“ไม่มีทางหรอก”จอรฺจิน่าเล่นงานเธอหนักมาก ก็รู้ๆอยู่ว่าเธอไม่ชอบถ่ายแบบอะไรที่ต้องเป็นแฟชั่นจ้า อลังการทำนองนั้น
“อะไรกันยะ เห็นเธอถ่ายของนิตยสารอื่นตั้งเยอะแยะ เราเป็นเพื่อนสนิทกันแท้ๆนะ เธอยังไม่เคยขึ้นปกให้ฉันเลย”
“นิตยสารอื่นที่ว่าน่ะมันคือนิตยสารธุรกิจ ไม่ใช่แฟชั่น เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ”
“อย่ามาโกงฉันนะ ฉันช่วยเธอแล้วด้วย เธอก็ต้องช่วยฉัน หายกัน”
เอลิซาเบธถอนหายใจ“แล้วทำไมต้องเป็นฉัน ขอถามหน่อยเถอะ”

“ช่วงนี้ไม่รู้สึกว่าตัวเองดังบ้างเลยหรอ? เธอน่ะดังมากกว่าดารานางแบบเสียอีก แล้วอีกอย่างข่าวเธอก็น่าสนใจมากกว่าบรรดาดาราดังๆเสียอีก ผู้คนสนใจข่าวเธอมากนะช่วงนี้”เอลิซาเบธรู้ว่าในหัวของจอร์จิน่ามีแค่เรื่องกำไรล้วนๆ แม้กับเพื่อนก็หนีไม่พ้น รอโอกาสหน้าเอลิซาเบธจะเอาคืนบ้าง
“ก็ได้ๆ แค่ถ่ายแบบใช่มั๊ย
?
“สัมภาษณ์ด้วย เรื่องที่กำลังดังในตอนนี้

“หยุดเลย”
“เกาเหลาเธอกับแม่เลี้ยง”
…!”เอลิซาเบธถึงกับกุมหัวเลยทันที เพื่อนเจ้าเล่ห์ของเธอน่ากลัวจริงๆ

“ฉันรู้ว่าเธอต้องช่วยฉันลิซซี่”

นั่นเป็นประโยคที่เอลิซาเบธต้องจำไปอีกนานหากจะมาขอความช่วยเหลือจาก จอร์จิน่า เวส์ท




____________________________________________________________

ทิ้งช่วงห่างการอัพไปนาน 5555 อ่านแล้วเป็นยังไงมั่งขอเม้นท์ให้กำลังใจให้แต่ง

ต่อทีน๊าาาา ไรท์มีแผนว่าจะเปิดเรื่องของ  คู่ของจอร์จิน่า เวส์ท เร็วๆนี้ 

รอติดตามด้วยน๊าาา ฝากรีดทุกคนด้วยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น