[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 3 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    17 พ.ย. 60

Intro

เสียงเพลงแดนซ์สุดเหวี่ยงเปิดดังกระหึ่มทั่วงาน ณ ลานสนามหน้าคฤหาสน์ตระกูลเบเกอร์ วันนี้สถานที่แห่งนี้คือแหล่งจัดงานที่ใหญ่ที่สุดในนิวยอร์กเลยก็ว่าได้ เพราะวันนี้เป็นงานวันเกิดลูกสาวคนเล็กของตระกูล ราเชล เบเกอร์ เธอเป็นลูกสาวนักธุรกิจที่ร่ำรวยอันดับต้นๆของอเมริกา ซึ่งก็เป็นเหตุผลที่ครอบครัวของเธอจะจัดงานให้ยิ่งใหญ่อลังการไม่แคร์สายตาชาวบ้านระแวงนั้น ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ในคฤหาสน์รองรับแขกวีไอพีนักธุรกิจที่ได้รับการ์ดเชิญมางานวันเกิดของลูกสาวสุดที่รัก ส่วนสนามหน้าบ้านคือปาร์ตี้สำหรับบรรดาเพื่อนๆของลูกสาว ผู้เป็นพ่อจัดแบ่งสถานที่อย่างจริงจังเพื่อไม่ให้เกิดการปะปนกันของแขกในงาน

“เร็วเข้าเทรซ เธอช้าตลอดเลยนะ เห็นมั๊ยงานเริ่มแล้ว”เอวา ซิมป์สัน สาวสังคมตัวฉกาจกระชากลากดึงเพื่อนเข้ามาในงาน พร้อมยื่นการ์ดเชิญให้เมดที่ดูแลหน้างาน และรีบปรี่เข้างานทันที
“ฉันอยู่นานไม่ได้นะ กลัวตื่นสาย”
“ตื่นสายบ้าบออะไรพรุ่งนี้มีเรียนตั้งบ่าย สมองเธออ่ะเช็คซะบ้าง”เอวาหันไปแขวะเพื่อนเด็กเรียนดีเด่นประจำเอก เทเรซ่า เกรส รายนี้ไม่ค่อยจะปลีกตัวออกไปไหนนอกจากหมกตัวอยู่ในห้องนอน ไม่ก็ออกไปห้องสมุด เอวารู้สึกอยู่กับเพื่อนสาวที่เฉยระเบิดคนหนึ่ง
“วันนี้ขอฉันสนุกสักวันเถอะนะเทรซเพื่อนรัก”
“ก็ได้ๆ”เพื่อนสาวของเธอตอบแบบขอไปที เอวายิ้มดีใจและรีบลากเทเรซ่าเข้างานทันที เธอทักทายคนโน่นทีคนนี้ที เพื่อนที่อยู่ในเอกเดียวกันไปจนถึงพนักงานเสิร์ฟ เอวาเป็นคนร่าเริงเสมอนั่นคือสิ่งที่เทเรซ่าอิจฉา

หลังจากที่ทั้งสองเดินเข้ามาในงานสายตาของชายหนุ่มรวมไปถึงหญิงสาวทั้งหลายก็พุ่งตรงมาที่เทเรซ่าเป็นตาเดียว เธอแต่งกายราวกับหญิงเซ็กซี่แห่งปีทั้งๆที่อยู่คลาสเรียนไม่ได้แต่งหน้าจัด จ้านขนาดนี้เธอก็ดูสวยสะดุดตา แต่ยิ่งแต่หน้าโฉบเฉี่ยวแบบนี้เธอยิ่งดูดีกว่าผู้หญิงในงานทั้งหมดรวมกันก็ว่าได้ ร่างสมส่วนผมสีคาราเมล วันนี้สวมเดรสสายเดี่ยวสั้นสีน้ำเงิน เข้ากับใบหน้าสะสวย ดวงตาสีเขียวสดใส และสีผิวที่ขาวนุ่มนวลสุขภาพดีได้เป็นอย่างดี ปกติแล้วเทเรซ่าไม่ได้แต่งหน้าจัดขนาดนี้ แต่เพราะเอวาเพื่อนตัวดีของเธอที่อยู่ๆก็เกิดจัดใหญ่เครื่องหน้าให้เธอแบบฟูลออฟชั่น โดยที่เจ้าตัวไม่ชอบเลยสักนิด
“ไงราเชล สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ”เอวาตรงดิ่งไปหาเจ้าของงานที่กำลังจิบไวน์เม้าส์กับเพื่อนในกลุ่มเดียวกันสามสี่คน ราเชลหันมามองเทเรซ่าชั่วขณะ แววตาอิจฉาปิดบังไว้ไม่มิด เธอไม่เคยเห็นเทเรซ่าแต่งตัวเปรี้ยวแซ่บขนาดนี้มาก่อน วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าคิดจะมาโค่นเจ้าของงานอย่างเธองั้นหรอ
?!

 

ยัยนี่! ปกติก็สวยอยู่แล้วทำไมต้องแต่งตัวมาฆ่ากันขนาดนี้ด้วยนะ!!


“ว้าว เทรซฉันจำเธอแทบไม่ได้เลยอ่ะ สวยนะ”ราเชลชม และเอวาจับอาการนั้นได้ก่อนจะแกล้งทำเป็นพูดประชด
“แหม ราเชลล่ะก็ ปกติเทรซก็สวยอยู่แล้วนี่เนอะ”เอวาส่งสายตาพร้อมกับรอยยิ้มแฝงบางอย่างมาให้เทเรซ่าซึ่งเธอไม่เข้าใจมันเลยสักนิด
“เธอก็สวยมากนะราเชล สุขสันต์วันเกิดนะ”เอวาแอบกลอกตาในความจริงใจเกินตัวของเพื่อนเธอ
“ขอบคุณมากนะเทรซ เอวา ตามสบายเลยนะ”ราเชลแสร้งพูด ภายในใจรู้สึกหมั่นไส้ เธอไม่ค่อยถูกชะตากับเอวาและเทเรซ่าสักนิด พูดง่ายๆก็คือไม่ชอบ แต่เพราะเป็นเพื่อนในเอกเดียวกันจึงต้องแกล้งทำเป็นใส่หน้ากากเข้าหา“ฉันคงต้องขอตัวก่อนนะ”

ราเชลกับกลุ่มเพื่อนเดินออกไปจากตรงนั้นโดยไม่ลืมที่จะมองเทเรซ่าด้วยความหมั่นไส้ แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะรายนี้เฉยชากับทุกอย่างเหลือเกิน เอวาหัวเราะทันทีเมื่อพวกนั้นพ้นสายตา
“เป็นอะไรของเธอเอวา”เทเรซ่างุนงงที่เห็นพฤติกรรมแปลกๆของเพื่อนสาว
“ยัยราเชลไม่กล้าอยู่ใกล้เธอนานๆหรอก เดี๋ยวราศีนางจะหม่นหมอง”เธอหัวเราะสะใจ
“ทำไมล่ะ”
“ก็ฉันจับเธอแต่งตัวเพื่อที่จะมาโค่นยัยเจ้าของงานนั่นไง”
คราวนี้เทเรซ่าเข้าใจแจ่มแจ้ง“นี่ฉันเป็นเหยื่อเพื่อให้เธอมาแก้แค้นราเชลหรือไง”
“คิดมาก ฉันก็แค่อยากประกาศให้ยัยราเชลรู้ว่าเธอก็มีดีเหมือนกัน”
”เทเรซ่าไม่พูดอะไรเธอแค่ทำหน้าเอือมส่งให้เอวา
“มาซิ หยุดทำหน้าอย่างนั้น ไปหาพวกเรากันเถอะ”แล้วเอวาก็เดินนำเทเรซ่าไปยังกลุ่มพวกเรา ในที่นี่คือกลุ่มที่น่าจะเข้ากับเราได้มากที่สุดแล้ว ไม่มีการอิจฉา จ้องเล่นงาน หรือเม้าส์อะไรเราเสียหายนั่นเอง

พวกเราคุยกันได้สักพักเอวากับเพื่อนอีกสองสามคนขอตัวไปแดนซ์ คนที่เหลือก็นั่งจับกลุ่มกันกินอย่างเดียว เทเรซ่ามองหาอีกคนทันที ดูเหมือนว่าเพื่อนจะไม่ครบ และเธอคิดถูกขาดไปหนึ่งคน เพื่อนชายของเธอ ลุค เกร์ยสัน
“นี่ ลุคไม่มาด้วยหรอ
?
“โอ๊ย มาซิ มันนั่งอยู่ตรงโน่นไง”มิกซ์ที่กำลังเคี้ยวขนมชี้ไปทางด้านตัวคฤหาสน์ที่มีลุคกำลังนั่งอยู่ม้านั่งหน้าคฤหาสน์คนเดียว ซึ่งระยะทางก็ห่างจากที่สนามพอสมควร ใบหน้าเขาดูไม่สนใจอะไรในโลกนี้ทั้งๆที่เพลงก็เปิดกระหึ่มจนจะได้ตะโกนพูดกัน เทเรซ่าลุกขึ้นยืนเดินตรงไปหาลุคทันที

 

“ไงลุค มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้”เธอใช้เวลาเดินมาที่นี่สักพักเพื่อมาหาลุคและเข้าใจทันทีว่าทำไมเขาถึงมานั่งที่นี่ เพราะเสียงเพลงไม่ดังมากเหมาะสำหรับคนที่ต้องการมานั่งเงียบๆ
“ทะ เทรซ เธอดู
เปลี่ยนเอ่อ หมายถึงสวยมากเลย”
“ฝีมือเอวาน่ะ”เทเรซ่านั่งลงข้างๆลุค
“แล้วนายจะตอบฉันได้ยังว่ามานั่งตรงนี้ทำไม”
“เสียงตรงนั้นมันดัง ฉันไม่ชอบ”เขาใช้มือหมุนวนใกล้ๆหูเป็นการประกอบการเล่าได้เป็นอย่างดี และเทเรซ่าเห็นด้วย
“ก็จริงนะ ฉันอยู่ได้ไม่นาน ปวดหัว”

“แต่เพื่อนเราชอบนี่”เขาประชดและจากนั้นเราทั้งสองก็หัวเราะกัน เราคุยเรื่องไร้สาระกันมาได้สักพักหนึ่ง เขาก็ตัดบทขึ้นด้วยการขอตัวไปเอาขนมกับน้ำมากินกันแล้วค่อยคุยกันต่อ เทเรซ่าพยักหน้าและมองแผ่นหลังเขาไปที่เดินไปจนลับตา ลุคคือเพื่อนคนสนิทอีกคนของเทเรซ่า เธอมั่นใจว่าเพื่อนที่เข้าใจเธอคือลุคกับเอวาเท่านั้น ถึงแม้พวกเขาจะฐานะดีแต่ก็ยังลดตัวลงมาคบเธอเป็นเพื่อน และสนิทกันมากมาได้เกือบสี่ปีแล้ว เอวาเป็นสาวปาร์ตี้ ส่วนลุคจะคล้ายๆกับเธอคือไม่ชอบปาร์ตี้ พวกเราสามคนมีความแตกต่างกันในหลายๆด้านแต่ก็เข้ากันได้ดีทีเดียว
“นายมาเร็วไปนะ
…!”เทเรซ่าไม่ทันได้มองว่าคนที่มาทรุดลงนั่งข้างเธอคือใคร เทเรซ่าคิดว่าเป็นลุค แต่เมื่อมองดูกลับไม่ใช่อย่างที่เธอคาดเอาไว้ เธอสาบานได้ว่าไม่รู้จักผู้ชายคนนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ เขาเป็นนักธุรกิจอายุน่าจะราวๆเกือบสี่สิบปี เทเรซ่ามองเขาที่ส่งยิ้มมาให้เธอด้วยใบหน้างุนงง
“คุณเป็น

“เด็กมหาลัยสมัยนี้สวยกันจังเลยนะ”ชายคนนั้นฉีกยิ้ม แววตาดูเจ้าเล่ห์จาบจวงหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เขายืนมองสาวสวยคนนี้ตั้งแต่นั่งคุยอยู่กับผู้ชายอีกคน เธอคนนี้ดูสวยสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น และเมื่อมันเป็นโอกาสทองของเขาเรื่องอะไรจะปล่อยให้รอดมือล่ะ
“เธอเป็นเพื่อนของราเชลซินะ”
“ค่ะ”เธอตอบเสียงเบาประหม่าชายคนดังกล่าว
“ราเชลมีเพื่อนสวยขนาดนี้เลยหรอ
?”เขายื่นหน้าเข้ามากระซิบ เทเรซ่าเบี่ยงกายออกห่างโดยอัตโนมัติ เธอเริ่มกลัวชายคนนี้เข้าให้แล้ว
“ฉะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ อ๊ะ
!”เทเรซ่าลุกขึ้น แต่ชายคนนั้นคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ทำให้ร่างบางของเทเรซ่าซวดเซ และนั่งที่ตักเขาพอดี เขาหัวเราะออกมาด้วยความพอใจ ร่างบางรีบลุกขึ้นทันทีที่มือหนาของเขาจับที่ต้นขา
“ขอโทษนะคะ”เธอไม่อยากมีเรื่องอะไรกับนักธุรกิจนิสัยแบบนี้เลย เธอได้แต่ก้มหน้าขอโทษทั้งๆที่ตัวเองไม่ผิดอะไร

เขายืนขึ้นมาอีกครั้ง ยิ้มอารมณ์ดีก่อนจะพูดกับเทเรซ่า“ถ้าเธออยากได้เงินสนับสนุนการเรียนแบบไม่ต้องง้อพ่อกับแม่ ฉันให้เธอได้นะสาวน้อยขอแค่อย่างเดียว”ชายคนนั้นมองเธอด้วยสายตากระหายแฝงความต้องการชัดเจนเขาส่งมือมาจับผมสีคาราเมลของเธออย่างถือวิสาสะ เธออยากผลักเขาออก แต่เขาเป็นถึงแขกพ่อขอราเชล เทเรซ่าไม่กล้าต่อกรด้วย ได้แต่ยืนนิ่งตัวสั่นอยู่อย่างนั้น
“มิสเตอร์วิลท์”เสียงแหบเซ็กซี่หากแต่แฝงความอบอุ่นดังขึ้น เจ้าของเสียงจับมือชายคนนั้นออกจากการแทะโลมร่างบาง ก่อนจะพูดขึ้น
“ฉันนึกว่าคุณกลับบ้านไปแล้วซะอีกนะคะ”
”เทเรซ่าโล่งใจที่มีคนมาขัดจังหวะ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปสบตากับผู้หญิงที่ช่วยเธอเอาไว้ ก็ทำเอาวิญญาณของเทเรซ่าแทบหลุดออกจากร่าง ผู้หญิงตรงหน้าเธอสวยมาก คล้ายผู้หญิงร้ายอารมณ์เหวี่ยงวีน สูงประมาณร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ผมของเธอเป็นสีบลอนด์ดัดลอน ซ้ำยังเป็นผู้หญิงที่ผิวขาวจัด คิ้วโค้งสวย รับกับจมูกโด่งรั้น และใบหน้าเรียวมนทรงเสน่ห์ ดวงตาสีฟ้าอมเขียว ริมฝีปากเล็กๆของเธอเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด ดูจากการแต่งตัวเธอน่าจะเป็นคนที่ร่ำรวยมากคนหนึ่ง
“อ้าว มิสซิสเพย์ตัน คุณกำลังจะกลับหรอครับ”มิสเตอร์วิลท์ดูรุกรี้รุกรนเมื่อเห็นเธอคนนี้ และเทเรซ่าไม่ได้ละสายตาจากเธอเลย

“ภรรยาของคุณคงรู้สึกแย่ที่เห็นคุณทำแบบนี้”เธอยิ้มเจ้าเล่ห์ซุกซน ก่อนจะยกมือถือของเธอที่ถ่ายภาพเทเรซ่ากับมิสเตอร์วิลท์ใกล้ชิดกัน มันเป็นตอนที่เทเรซ่าเสียการทรงตัวไปนั่งบนตักของเขา และนั่นทำให้เทเรซ่าหน้าซีดพอๆกับมิสเตอร์วิลท์ ผู้หญิงทรงเสน่ห์คนนี้เห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้นงั้นหรอ?
“นั่นคุณกำลังจะทำอะไรน่ะ”
“ไม่รู้ซิคะ ฉันมีเบอร์ภรรยาคุณ อาจส่งไปให้เธอมั่งคะ”เสียงเซ็กซี่ที่ช่างพูดได้ลื่นหูแต่ประโยคนั้นล้วนอันตรายต่อมิสเตอร์วิลท์
“ไม่ได้นะ อย่าทำแบบนั้น
!
“งั้น
คุณก็ลองเสนอข้อแลกเปลี่ยนให้ฉัน”
“นี่คุณกำลังใช้รูปแบล็คเมล์ผมหรอ
!?
เธอยิ้มแต่มาดนางพญานั้นนิ่งเชิด“เปล่าค่ะ ฉันแค่ทำสิ่งที่อยากจะทำ คุณบอกฉันเองไม่ใช่หรอคะ ว่าทำธุรกิจต้องหวังผล”
…!!”สีหน้าเขาดูลำบากใจนานนับนาที

“ได้
! พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันเรื่องโครงการของคุณ ผมผมจะสนับสนุน”เขากัดฟันพูดออกมาในที่สุด แล้วเดินหัวเสียออกไปโดยไม่ได้รำลาอะไรทั้งสิ้น ทิ้งเทเรซ่าให้ยืนอยู่กับเธอสองคน

 

เงียบ….

 

เทเรซ่าไม่รู้ว่าจะพูดอะไร อยู่ๆเธอก็พูดอะไรไม่ออกเสียอย่างนั้น


“เอ่อ คือ
ฉัน”เทเรซ่ายิ่งรู้สึกเขินอายเมื่อร่างสูงกำลังเอียงคอมองแล้วส่งยิ้มมาให้เทเรซ่า ก่อนที่เทเรซ่าจะได้พูดอะไรคนที่ตัวสูงกว่าก็ถอดสูทเข้ารูปสีดำแขนสั้นยาวถึงข้อศอกมาคลุมให้เทเรซ่าหน้าตาเฉย ตอนที่เธอคนนั้นคลุมสูทให้เทเรซ่าอยู่ในระยะประชิดชั่ววินาที เทเรซ่าได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากกายของเธอ ใบหน้าที่โน้มลงมาอยู่ห่างไม่กี่นิ้ว เทเรซ่ารู้สึกร้อนที่หน้า หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“คุณต้องระวังตัวให้มากขึ้นกว่านี้นะ ยิ่งเป็นผู้หญิงด้วย ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะคะ
?”เธอกำลังใช้ริมฝีปากสีแดงสดนั้นออกปากเตือนและดูเป็นห่วงเป็นใยเทเรซ่า
“นี่
ของคุณ”เทเรซ่าอ้ำอึ้งเกินกว่าจะพูดอะไรออกมาได้ ยิ่งมองใกล้ๆเธอคนนี้ยิ่งสวยมากจริงๆ ดวงตาของเธอกลมโตดูเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก
“ไม่เป็นไรถือว่าฉันให้คุณก็แล้วกัน”
“แล้วคุณไม่เป็นไรหรอคะ
?”ที่เทเรซ่าถามออกไปแบบนั้นก็เพราะ ชุดเดรสสั้นของเธอเป็นเกาะอกสีดำ โค้งเว้วอวดผิวขาวที่เอวบาง เธอดูฮอตมากในเวลานี้ ถึงว่าทำไมเธอถึงต้องมีสูทปกปิด และเทเรซ่ารู้สึกผิดที่เอาของคนอื่นมาใส่แบบนี้
“เห็นได้ชัดว่าฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ แต่คุณไม่”เธอหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่น่าฟัง เธอดูดีมากเช่นกันเวลาหัวเราะจนเทเรซ่าได้แต่มองภาพความดูดีนั้น เธอไม่เคยเจอผู้หญิงที่มีเสน่ห์มากมายขนาดนี้มาก่อน

 

ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันนะ?


“ขอให้สนุกกับงานนะคะ รูปของคุณกับมิสเอตร์วิลท์ฉันจะลบออกแน่นอนไม่ต้องเป็นห่วง”เธอพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะปลีกตัวออกไปจากเทเรซ่า ร่างบางรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ เมื่อเธอคนนั้นจากไป ตอนที่ร่างสูงในชุดเดรสสุดเซ็กซี่เดินออกไปผ่านสนามหน้าคฤหาสน์ที่อยู่ข้างๆ เทเรซ่าแอบสังเกตเห็นบรรดาเด็กมหาลัยทั้งผู้หญิงและผู้ชายมองเธอเป็นตาเดียวจนเธอลับสายตา และเทเรซ่าคิดว่าดาวเด่นในงานนี้ไม่ใช่ ราเชล เบเกอร์ เจ้าของงานวันเกิดด้วยซ้ำ แต่เป็นผู้หญิงทรงเสน่ห์เจ้าของใบหน้าสุดเซ็กซี่คนนั้นต่างหากที่เป็นดาวเด่นในวันนี้
“คุณชื่ออะไรกันนะ”เทเรว่ากระชับสูทให้เข้ากับตัวแล้วพรึมพรำกับตัวเอง


แล้วทำไมหัวใจฉันถึงได้เต้นแรงขนาดนั้น

 

หรืออาจเป็นเพราะว่า อากาศจะหนาวเกินไป




_______________________________
มาลงintroแล้วววว เป็นกำลังใจในไรท์ด้วยนะ
    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #1 Nischa-j (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 07:42
    สนุกค่ะ รออ่านตอนต่อไปนะ ^^
    #1
    0