[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 19 : SIXTEEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    13 ต.ค. 61

“เอ่อ…ลิซ นี่ใครเหรอ?” ทันทีที่รีเบคก้าเปิดประตูห้องออกมาก็รู้สึกได้ถึงความไม่ปกติ เมื่อเพื่อนของเธอมาหาในตอนดึกเอาปานนี้ และอีกอย่างเอลิซาเบธไม่ได้มาคนเดียว อีกคนพาเด็กที่ไม่คุ้นหน้าเธอมาด้วย ดูจากท่าทางแล้วเด็กคนนี้จะติดเอลิซาเบธแจ

“สวัสดีค่ะคุณรีเบคก้า หนูชื่อโอลิเวีย เกรแฮม”

“อ่อ..” รีเบคก้าเกาหัวแก้เก้อ เด็กผู้หญิงผมบลอนด์หน้าตาน่ารักรู้จักชื่อของเธอได้ยังไงกันนะ แน่นอนว่าคงเป็นเอลิซาเบธที่เล่าให้อีกฝ่ายฟัง แต่เธอก็ไม่เข้าใจเรื่องทั้งหมดอยู่ดี

“นี่เพื่อนของเอลิซาเบธใช่ไหม เอลิซาเบธมีเพื่อนสวยจัง มีผมสีแดงด้วย แม่บอกหนูว่าคนผมแดงหายากมากเลย”

รีเบคก้ายิ้มให้กับความช่างพูดของเด็กหญิง แต่เธอก็พยายามส่งสัญญาณให้เอลิซาเบธอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ให้เธอฟัง

“เรื่องมันก็คือแบบนี้ เวียหนีออกจากบ้าน ไม่ยอมบอกพ่อกับแม่ เธอบอกฉันแค่ว่าโดนแม่บังคับไม่ให้มาหาพ่อ ก็เลยแอบขึ้นรถบัสจากบร็องซ์มาที่แมนแฮตตัน ฉันยังไม่อยากส่งเธอกลับเพราะมันดึก เราทั้งสองคนเลยคุยเรื่องที่จะมาพักกับเธอที่นี่คืนหนึ่ง ฉันฝากเวียค้างกับเธอที่นี่ด้วย”

“มัดมือชกสุดๆ …อีกอย่าง” รีเบคก้ายื่นหน้าไปกระซิบที่ข้างหูเพื่อน “ฉันไม่รู้จักเด็กคนนี้เลย”

“เอลิซาเบธบอกว่าคุณรู้จักพ่อของหนูนะคะ” แต่เด็กหญิงได้ยินเสียงกระซิบนั้น

“พ่อของหนู ใครคะ?”

“พ่อของหูชื่อ บาสค่ะ เซบาสเตียน”

“…!?” รีเบคก้าตาโตมองหน้าโอลิเวียไม่อยากจะเชื่อราวกับว่าหูของเธอเพี้ยนไป แต่เอลิซาเบธยืนยัน

“ใช่แล้ว เวียคือลูกสาวคนเดียวของบาส เธอได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันเชื่อว่าเธออยากฟังเรื่องที่ชวนงงงวยของฉันกับบาส แต่เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้ไม่ค่อยสะดวก”

“เธอต้องเล่าอยู่แล้ว แน่นอน ฉันงงไปหมดแล้ว” รีเบคก้ายังอึ้งไม่หาย แต่ก็ก้มตัวลงและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับโอลิเวีย

“เวีย หนูอยากเข้าไปสำรวจห้องของฉันไหม?”

“อยากค่ะ” เธอพยักหน้ากระตือรือร้น และหันมาบอกลาเอลิซาเบธ ก่อนจะวิ่งพรวดเข้าไปในห้องด้วยความตื่นเต้น ทั้งสองได้ยินเด็กหญิงพูดลอดออกมาจากประตูทันทีที่เข้าไป อย่างคำว่า ‘โห บ้านใหญ่กว่าสนามโรงเรียนหนูอีก ดูๆ เห็นวิวด้วย!’ กับ ‘เหมือนเรือนกระจกเลยตรงนี้’ และ ‘สวยจังหนูอยากมีแบบนี้ด้วย ว้าว รีเบคก้าเขียนแบบเสื้อผ้าเยอะเลย!’ ‘มีชั้นสองด้วย!’

ทั้งสองส่ายหน้ายิ้มๆ ให้กับท่าทีของเด็กหญิงที่ตื่นเต้นวิ่งไปรอบห้อง

“นี่มันอะไรกันลิซ บาสมีลูกสาวโตขนาดนี้ได้ยังไง แล้วเธอรู้หรือเปล่า บาสบอกเธอก่อนแต่งงานหรือว่าหลังแต่งงาน ขะ เขามีภรรยาแล้ว เธอรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?” รีเบคก้ารัวเป็นชุด จนเอลิซาเบธยกมือขึ้นห้าม

“เอาเป็นว่าฉันรู้เรื่องทั้งหมดก็แล้วกัน ฉันจะเล่าให้เธอฟังแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ฉันต้องไปคุยกับบาสก่อนเพราะตอนนี้ติดต่อเขาไม่ได้เลย คงกลับคฤหาสน์ไปแล้ว”

“ทำไมเธอไม่ให้โอลิเวียกลับบ้านด้วยล่ะ หรือไม่อยากให้คนที่บ้านรู้”

“เรื่องนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่เวียห้ามฉันบอกพ่อเธอน่ะซิ เวียจะเกลียดฉันไปด้วย เธอเป็นเด็กที่เอาแต่ใจน่ะ แต่ถึงยังไงฉันก็ต้องบอกบาสอยู่ดี”

รีเบคก้าพยักหน้ารับ

“อย่าเพิ่งบอกจีน่านะ ถ้ารู้เรื่องนี้ทางนั้นได้เทศน์ฉันแน่”

“ไม่บอกหรอก จีน่ากำลังยุ่งอยู่กับอันตราย ฉันยังไม่อยากไปเพิ่มเรื่องปวดหัวให้ เธอก็รู้ใช่ไหม เรื่องของจีน่าน่ะ ชีวิตเธอเสี่ยงเอามากๆ มีแต่คนจ้องจะทำร้าย”

เอลิซาเบธรู้เรื่องนี้ดี และเรื่องที่จอร์จิน่าโดนทำร้ายที่ปารีส

“จีน่าแกร่งกว่าที่เราคิด”

“ใช่”

แล้วทั้งสองก็ยิ้มคล้ายให้กำลังใจกันและกัน เพื่อนของเธอกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ไม่มีใครจะยอมรับในเรื่องนี้ได้เลย พวกเธอก็ได้แต่เป็นห่วงคนดื้ออย่างจอร์จิน่าอยู่ห่างๆ

“กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวทางนี้ฉันดูแลให้เอง”

“ขอบคุณมากนะเบคก้า” เอลิซาเบธแตะมือที่ไหล่ของเพื่อนแล้วปลีกตัวออกมา มุ่งสู่คฤหาสน์ และคิดในใจว่า วันนี้ช่างเป็นวันที่เหนื่อยหน่ายจริงๆ



“คุณหนูดูรีบๆ นะครับ”

ทันทีที่เธอลงจากรถได้ก็เดินเข้าคฤหาสน์อย่างเร็ว อังเดรพ่อบ้านวัยชราที่ยืนต้อนรับเธอกลับบ้านเอ่ยถามขึ้น

“บาสกลับมาหรือยัง?”

“ครับ อยูที่สระว่ายน้ำ”

เอลิซาเบธพยักหน้าแล้วสาวเท้าไปที่นั่นทันที และเธอก็เห็นเขา เซบาสเตียนนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ม้านั่งสีขาวริมสระว่ายน้ำ เขาจิบชาด้วยท่าทีสบายๆ ต่างจากเอลิซาเบธในตอนนี้ซะเหลือเกิน

“บาส!”

“…?” เขาสะดุ้งเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงของเอลิซาเบธเรียกเขาดังเกินกว่าปกติ

“คุณกลับดึกจัง เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าตาดูไม่โอเคเลย”

“ฉันติดต่อคุณไม่ได้เลย”

“อ๋อ ผมไม่ได้เอามือถือลงมาด้วยน่ะ อยู่บนห้อง คุณมีอะไรเหรอ?”

สิ้นคำพูดของเซบาสเตียน เอลิซาเบธก็หันซ้ายขวา เมื่อไม่มีใครอยู่แถวนั้นเธอจึงพูดออกมา

“เวียหนีออกจากบ้าน เพราะแมดดี้ไม่ยอมให้เธอมาหาคุณ แต่ไม่ต้องห่วงตอนนี้อยู่กับเบคก้าแล้ว เธอจะดูแลให้”

“อะไรนะ!” เขากระวนกระวายลุกขึ้นจากที่นั่งทันที “ผมจะไปหาเวีย”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ” เอลิซาเบธเอามือแตะที่หน้าอกของเขาคล้ายบอกให้ใจเย็นๆ “เวียบอกกับฉันว่าถ้าบอกคุณ เธอจะเกลียดฉัน ฉันเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย ถ้าเกิดฉันพามาที่นี่เวียจะรู้เรื่องของเรา และเธอจะเกลียดฉันหนักเข้าไปอีกถ้ารู้ว่าฉันแย่งคุณมาจากแมดดี้แม่ของเธอ”

“แต่เบคก้า…เธอจะรู้ไหม…เรื่องความลับการแต่งงานของเรา” เซบาสเตียนดูร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด

เอลิซาเบธส่ายหน้า “ฉันว่าคงยังไม่รู้ตอนนี้หรอกค่ะ เหตุการณ์มันยังซับซ้อน ฉันไม่ได้เล่าให้เธอฟัง แต่ถ้าเธอถามจากเวียก็ไม่แน่ แต่มันก็ยังคลุมเครืออยู่ดี”

เซบาสเตียนถอนหายใจ “อีกไม่กี่อาทิตย์เท่านั้น เราก็จะได้สิ้นสุดข้อตกลงกันแล้ว”

เอลิซาเบธพยักหน้า เธอทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างสระว่ายน้ำอย่างเหนื่อยล้าที่ได้ยินเรื่องนี้

“ผมรู้สึกบางอย่างกับเรื่องนี้ มัน…ค่อนข้างแปลกๆ ผมรู้สึกแปลกๆ ที่เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว” เซบาสเตียนอยากพูดอะไรบางสิ่งที่อันตรายมากออกมา ทีแรกเขาไม่กล้า แต่เพราะเอลิซาเบธเปิดโอกาสให้เขาพูด เขาก็เลยตัดสินใจพูดออกมา

“ผมขอโทษที่บางครั้ง…ที่…ผม”

เอลิซาเบธยิ้มและส่งสัญญาณให้เซบาสเตียนนั่งลงข้างๆ เขาทำตามอย่างว่าง่าย ทั้งสองสบตากัน ในดวงตาสีฟ้าอมเทาของเซบาสเตียนแฝงความนัยที่เอลิซาเบธรู้ดี เธอรู้ดีว่าเซบาสเตียนคิดจริงจังกับเธอในระหว่างที่แต่งงานกันและใช้ชีวิตอยู่อย่างสามีภรรยาปลอมๆ แน่นอนว่าพวกทั้งสองคนไม่ได้แต่งงานเพราะรักกัน แต่มีบางช่วงที่อาจจะเผลอกันไปบ้าง เพราะความใกล้ชิด

“คุณไม่จำเป็นต้องพูดและรู้สึกผิด เพราะฉันเองก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน คุณเป็นผู้ชายที่ดี และสุภาพกับฉันมาก ฉันเองก็เคยชอบคุณในช่วงเวลานั้นอยู่เหมือนกันค่ะ”

เซบาสเตียนยิ้ม เขารู้สึกดีมากๆ ที่เอลิซาเบธก็รู้สึกอย่างนั้นกับเขา เซบาสเตียนรู้ดีเพราะความสัมพันธ์ปลอมๆ เกือบปีกว่าๆ ของพวกเขาที่ต้องเล่นละครตบตาคนกลับกลายมาเป็นรู้สึกดีๆ ด้วยกันเองเสียอย่างนั้น ที่ผ่านมาเซบาสเตียนไม่เคยล่วงเกินเอลิซาเบธเลย เขาไม่เคยจูบหญิงสาวเลยสักครั้ง เขาสาบานกับตัวเองไว้ว่าจะไม่แตะเอลิซาเบธ เพราะเขามีภรรยาอยู่แล้ว

“แต่ว่าตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เรากำลังทำผิดในช่วงนั้น แต่เวลานี้ทุกอย่าง และการรับผิดชอบต่ออะไรหลายๆ อย่าง เราทำแบบนี้ไม่ได้ คุณมีภรรยาที่แสนดี ส่วนฉัน…” เอลิซาเบธครุ่นคิด “ฉันก็ไม่ได้เจ็บปวดเพราะเฮเลนอีกต่อไปแล้ว”

เซบาสเตียนยิ้ม

“ผมรู้” เขารู้ทุกอย่างว่าตอนนี้เอลิซาเบธมีความสนใจไปที่ไหน เด็กอายุยี่สิบสามปีที่เอลิซาเบธแอบไปมาหาสู่เป็นประจำ

“เก็บความทรงจำเอาไว้ดีกว่านะ เราเป็นเพื่อนที่เข้าใจกันและกันแบบนี้ดีที่สุดแล้ว เรามีเรื่องหลายอย่างที่ต้องให้คิด”

เซบาสเตียนเอื้อมมือไปจับมืออีกคน เขารู้สึกเจ็บปวดที่เอลิซาเบธพูดแบบนี้ แต่มันถูกต้องเราทั้งสองรักกันไม่ได้ เอลิซาเบธกับเขาถูกลิขิตมาให้แก้ปัญหาร่วมกัน และมีความรับผิดชอบอยู่หลายอย่าง เขากับเอลิซาเบธมีความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้สึกดีที่เอลิซาเบธเคยชอบเขา แต่ตอนนี้ความรู้สึกของเอลิซาเบธเปลี่ยนไป และเขาเองก็มีแมดดี้และลูกสาวที่ต้องรับผิดชอบ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่กล้าดึงตัวออกจากเอลิซาเบธ เพราะยังรู้สึกผูกพัน เขากลายเป็นคนบาปได้ยังไงกันนะ?

“ผมเข้าใจ”

แล้วจากนั้นทั้งสองก็เงียบไป เซบาสเตียนเลยพูดขึ้นอีกครั้ง

“แล้วจะเป็นยังไงหลังจากเราหย่ากัน”

“ฉันคิดว่า…คงเป็นข่าว”

ฝ่ายชายหัวเราะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นคิดหนัก

“ผมนึกไม่ออกเลยว่าพ่อกับแม่ผมจะรู้สึกยังไงถ้ารู้ความจริงว่าเราแต่งงานกันแบบมีเงื่อนไข และที่สำคัญผมมีภรรยาและลูกสาวอายุสิบสามปีพ่วงมาด้วย ทั้งสองคงช็อกตายแน่นอน ผมเป็นห่วงแมดดี้กับเวีย ทั้งสองจะทำยังไงหลังจากนี้ไป ผมใช้เวลาเตรียมใจกับเรื่องนี้นานมาก แต่พอจะเอาเข้าจริงๆ ก็กลัวไปหมดเสียทุกอย่าง”

“คุณไม่ต้องกลัวหรอก เราเตรียมแก้ข่าวกันเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าคุณมีคนรักและมีลูกกับเธอ แต่ก็เลิกกันไปนานแล้ว ก็เลยมีรักครั้งใหม่กับฉัน คุณแต่งงานกับฉัน จากนั้นเราก็ไปกันไปรอด คุณเลยจะกลับไปทุ่มเทและรับผิดชอบกับการใช้ชีวิตคู่กับแมดดี้ เพราะคุณก็เพิ่งรู้ตัวว่ารักเธออยู่”

เขายิ้ม “ลิซ มันเหมือนละครเกินไปกับสิ่งที่คุณแต่งขึ้นมา พวกนักข่าวต้องคิดว่าผมทำคุณเสียใจ ผมดูเป็นคนเลวมาก”

“ไม่หรอก ฉันต่างหากที่จะดูเป็นคนเลว แบบว่า…แย่งคุณมาจากแมดดี้”

“ลิซ มันไม่ควรจบแบบนี้” เขาดูเป็นกังวล

“เดี๋ยวข่าวก็เงียบไปเอง คุณไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย”

“…นั่นซินะ”

เซบาสเตียนในตอนนั้นที่มีปัญหาชีวิตเข้ามาพอดีได้บังเอิญเจอเอลิซาเบธ เพื่อนในวัยเด็กของเขาที่กำลังโศกเศร้าและใจสลายเรื่องคนรัก เมื่ออยู่ๆ เฮเลน่าแฟนสาวที่คบกันมาอยู่ดีๆ ก็ปรากฎตัวแต่งงานกับพ่อของเธอเสียอย่างนั้น ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เลิกรากับเธอเลย เอลิซาเบธในตอนนั้นอ่อนแอมาก สภาพจิตใจของเธอไม่ต่างจากเขาเลย และตอนนั้นเขาเองก็หลงทางกับการใช้ชีวิต เขาหลงรักสาวชาวไร่ที่เท็กซัสผู้ไม่มีฐานะหรือชาติตระกูลอย่างที่พ่อกับแม่คาดเอาไว้ แต่เขารักเธอมาก และมีลูกกับเธออยู่ลับๆ แล้วเรื่องต่ำต้อยนี่แหละที่ทำให้เขาลำบากใจ เพราะผู้เป็นพ่อแม่นั้นติดอยู่กับความไฮโซ เป็นหน้าเป็นตาทางสังคม ถ้าทั้งสองรู้ว่าเขามีลูกเมียที่ไม่มีฐานะ เขาอาจจะโดนไล่ออกจากตระกูล ทั้งบ้านและบริษัท แล้วเขาจะไม่มีเงินที่จะไปช่วยเหลือภรรยาและลูกสาวของเขา เขาจำเป็นต้องมีงานและเงินเพื่อเลี้ยงแม้ดดี้และโอลิเวีย

และสุดท้ายเขาก็หาทางออกพบ เอลิซาเบธทำให้เขาคิดเรื่องนี้ออก พวกเรายื่นข้อเสนอให้กัน ‘แต่งงานปลอมๆ ในระยะเวลาหนึ่งปีกับอีกสี่เดือน’ โดยที่เขาทำเพื่อภรรยาและลูกสาวลับๆ แสร้งทำเป็นแต่งงานกับผู้หญิงมีชาติตระกูลเพื่อเอาใจพ่อกับแม่ให้ทั้งสองตายใจ ส่วนเอลิซาเบธก็ทำเรื่องนี้ลงไปเพื่อประชดและแก้แค้นเฮเลน่า เซบาสเตียนจำวันนั้นได้ดี วันที่พวกเขาแต่งงานกันทุกอย่างสำเร็จเป็นไปตามแผน ครอบครัวของเขาชื่นมื่น ส่วนเฮเลน่าก็เจ็บปวดเจียนตาย

“แมดดี้รอคุณมานานมาก ฉันเชื่อว่าคุณจะทำเพื่อเธอได้ เวลามาถึงแล้ว คุณจะได้มีความสุขกับคนที่คุณรักสักที”

“…”

เรื่องการแต่งงานของเอลิซาเบธกับเขานั้นไม่ได้เป็นความลับกับภรรยา เขาบอกความลับทุกอย่างให้แมดดี้รู้ เขาไม่ได้ปกปิดอะไรเลย แมดดี้เป็นผู้หญิงที่อดทนและใจดีมาก เธอเข้าใจเหตุผลของเขาทันที และอีกฝ่ายยอมย้ายจากบ้านไร่เท็กซัสเข้ามาอยู่ที่บรองซ์ในนิวยอร์ก เมืองที่แตกต่างในการใช้ชีวิตของเธอย่างสิ้นเชิง เซบาสเตียนจะแอบใช้เวลาในวันหยุดไปหาครอบครัวที่นั่น และบางทีเขาก็ค้างคืนด้วย แต่ลูกสาวของเขายังไม่รู้เรื่องความลับของผู้ใหญ่ โอลิเวียคิดได้แค่ว่าเอลิซาเบธเป็นเพื่อนกับเขา และแน่นอนว่าเอลิซาเบธบริสุทธิ์ใจเธอไปมาหาสู่แมดดี้กับลูกสาวของเขาเช่นเดียวกัน เลยทำให้ให้แมดดี้และโอลิเวียสนิทกันกับเธอ และเชื่อใจเธอ นั่นเป็นเรื่องที่เซบาสเตียนต้องขอบคุณเอลิซาเบธไปชั่วชีวิต เธอเป็นคนดีมาก เธอทำให้คนอื่นสามารถเชื่อใจ และเคารพในการตัดสินใจของเธอได้อย่างน่าทึ่งเลยทีเดียว

“จริงอย่างที่คุณพูด ผมควรอยู่กับคนที่รักผม และผมก็รักเธอ”

“…”

ทั้งสองนั่งจมอยู่กับความเงียบอีกครั้ง แต่หารู้ไม่ว่าบทสนทนาของทั้งสองคนไม่ได้เป็นส่วนตัว เฮเลน่ายืนฟังอยู่แถวนั้นไม่ใกล้ไม่ไกล มันเป็นเหตุบังเอิญที่ดีของเธออย่างมากที่มาได้ยินเรื่องนี้เข้า

ร่างสูงแสยะยิ้ม เอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็นขึ้น

“ชีวิตคู่จอมปลอม น่าสนใจดีนี่”



เช้าวันต่อมาเอลิซาเบธกับเซบาสเตียนหยุดงานเพื่อมารับโอลิเวียที่เพนท์เฮ้าส์ของรีเบคก้า เพราะบอกว่าวันนี้จะพาไปเที่ยวแมนแฮตตันก่อนกลับบรองซ์ โอลิเวียก็เลยไม่โกรธเอลิซาเบธที่บอกพ่อของเธอ เด็กสาวกระโดดกอดเซบาสเตียนทันทีที่เปิดประตูออกมา เขายิ้มและหอมแก้มลูกสาวอย่างรักใคร่ แต่รีเบคก้าเธอยังคงมองทั้งสองอย่างต้องการคำตอบ เอลิซาเบธเลยได้แต่บอกว่า ‘เล่าทีหลัง’ รีเบคก้าก็ได้แต่พยักหน้าส่งๆ ให้อีกคน

จากนั้นทั้งสองคนก็พาโอลิเวียเที่ยวในแมนแฮตตัน ไปล่องเรือ ชมสวนสัตว์ เที่ยวชมมิดทาวน์ ซื้อของจนล้นมือจนกระทั่งบ่าย สุดท้ายก็มาจมอยู่ที่ภัตตาคารสุดหรู โอลิเวียมีท่าทีสนุกและชื่นชอบทุกสถานที่ที่ทั้งสองพาไป เอลิซาเบธโล่งใจที่ผ่านไปได้ด้วยดี

“สนุกมากเลยค่ะ” เด็กหญิงพูดพร้อมกัดคัพเค้กสีสันสวยงามเข้าปาก “ถ้าพ่อพาหนูเที่ยวแบบนี้ทุกวันก็ดีสิคะ”

เซบาสเตียนยิ้มและลูบเรือนผมสีบลอนด์ของลูกสาว

“พ่อก็อยากใช้เวลากับลูกทุกวันเหมือนกัน วันนี้พ่อมีความสุขมากๆ เลยล่ะ แต่ว่านะ ลูกจะมาที่นี่ทุกวันไม่ได้ ลูกต้องไปโรงเรียน วันนี้พ่อเว้นให้ลูกวันหนึ่ง แต่พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนนะ”

โอลิเวียทำหน้าเซ็งเมื่อพูดถึงโรงเรียน แต่ก็พยักหน้ารับ

“ว่าแต่เมื่อไหร่หนูจะได้ไปดูคฤหาสน์ของเอลิซาเบธล่ะคะ ไปวันนี้ไม่ได้เหรอ?”

“เอ่อ…” ทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนที่เอลิซาเบธจะตอบ

“เอาไว้คราวหลังดีกว่านะ วันนี้เวียก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ครั้งหน้าฉันจะพาไปแน่นอน”

“สัญญาแล้วนะคะ เอลิซาเบธทำตามสัญญาด้วย” เด็กสาวพูดจบก็กัดคัพเค้กเข้าปากอีกคำ

เอลิซาเบธพยักหน้าให้ แล้วเช็ดปากที่เปื้อนครีมให้อีกคนอย่างเอ็นดู

“จะว่าไปก็มีแต่คนสัญญาว่าจะพาไปคฤหาสน์ รีเบคก้าก็สัญญากับหนูว่าจะพาไปดูคฤหาสน์ที่บรู๊คลิน รีเบคก้าบอกว่าสนามหน้าบ้านใหญ่กว่าคฤหาสน์ของเอลิซาเบธอีก มีสวนกว้างกว่าด้วย หนูคิดว่าคฤหาสน์ของรีเบคก้าต้องสวยมากแน่ๆ”

“ใช่แล้วล่ะ คฤหาสน์ของรีเบคก้าสวยมาก ข้างนอกทำด้วยหินแกรนิตสีขาวสะอาดตา เหมือนวังเจ้าหญิงเลย” เอลิซาเบธอธิบาย เธอเคยไปบ่อยช่วงไฮสคูลที่นั่นเนื้อที่กว้างมาก เพราะอยู่ที่บลู๊คลิน แต่แมนแฮตตันพื้นที่คับแคบคฤหาสน์ของเธอเลยไม่ใหญ่โตอะไรมากนัก

“ว้าว!” เด็กหญิงตาโต แต่ก็กัดคัพเค้กไปด้วย

เธอเลิกสนใจเรื่องสถานที่ไปชั่วขณะ เพราะคัพเค้กที่แสนอร่อย แต่ไม่นานเธอก็ออกปากพูดขึ้นมาอีก

“มีเรื่องจะถามคุณพ่อน่ะ”

“ว่ามาเลยเจ้าตัวเล็ก”

“เพื่อนที่โรงเรียนของหนูชอบบอกว่าผู้หญิงกับผู้ชายที่อยู่ด้วยกันตลอดเวลา คือพวกเขาต้องรักกัน ไม่ก็เป็นแฟนกัน”

“…” ทั้งสองคนเงียบ กระอักกระอ่วนใจ

“แล้ว…มีเพื่อนคนหนึ่งบอกกับหนูว่า…พ่อไม่ได้รักแม่ เพราะไม่ค่อยเห็นพ่ออยู่กับแม่เลย พ่อไม่ได้รักแม่เหรอคะ?”

“…”

“เชอร์รี่เล่าให้ฟังว่า แม่ของเธอบอกกับเธอว่า พ่อกับเอลิซาเบธแต่งงานกันแล้ว แม่ของหนูเป็นแค่ของเล่น”

“แล้วหนูเชื่อเรื่องนี้เหรอเวีย?” เอลิซาเบธเป็นฝ่ายพูดขึ้นเอง เมื่อเห็นว่าเซบาสเตียนหน้าเสีย สังคมเพื่อนบ้านสมัยนี้น่ากลัวจริงๆ ลากลูกอายุน้อยๆ มาพูดเรื่องแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน

“หนูไม่เชื่อในตอนแรก แต่ว่าพอหนูพูดเรื่องนี้กับแม่ แม่โกรธมาก แถมยังไม่คุยกับแม่ของเชอร์รี่อีกเลย ทำไมคะ? เรื่องทั้งหมดคือเรื่องจริงเหรอคะคุณพ่อ?”

ทั้งสองคนเงียบอีกครั้ง และไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องนี้ถึงหูเด็กเข้าให้แล้ว เอลิซาเบธกับเซบาสเตียนพอจะรู้รางๆ แล้วว่าทำไมโอลิเวียถึงหนีมาที่นี่

“นี่เป็นสาเหตุที่ลูกหนีมาหรือเปล่า ลูกอยากมาถามเรื่องนี้กับพ่อเพราะแม่ไม่ยอมพูดอะไร”

โอลิเวียหลุบตาลง ก่อนจะพยักหน้า

“เพราะแม่ไม่ยอมพูด หนูเลยอยากมาถามจากปากของพ่อกับเอลิซาเบธด้วยตัวเอง”

บรรยากาศเริ่มมาคุ เพราะว่าทั้งสองไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้ไม่ให้กระทบความรู้สึกของเด็กยังไงดี ก็ได้แต่นั่งคิดสักพัก สุดท้ายเป็นเอลิซาเบธที่พูดขึ้น

“ฟันนะเวีย ถ้าหนูคิดแบบที่เชอร์รี่พูดอยู่ล่ะก็ ไม่มีทางหรอก ฉันไม่ได้คิดจะแย่งพ่อของหนูมาจากแมดดี้ และที่สำคัญฉันกับพ่อของหนูก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ เราสนิทกัน หนูรู้ใช่ไหมคำว่าเพื่อนสนิทน่ะเป็นยังไง เราต้องช่วยเหลือกันได้ยามที่มีปัญหา และหนูไว้ใจฉันได้ ฉันเคยทำให้หนูผิดหวังหรือเปล่า?”

เวียตัวน้อยส่ายหน้าอย่างหนักแน่นเพื่อยืนยัน

“นั่นไงเห็นไหม ไม่ต้องคิดมากเพราะคำพูดของคนอื่น ฟังคำพูดของแมดดี้กับพ่อเท่านั้นก็พอ หนูเป็นคนเข้มแข็งอยู่แล้ว คราวหน้าถ้ามีเพื่อนคนไหน หรือแม่ของเพื่อนคนไหนพูดถึงเรื่องนี้ หนูตะโกนดังๆ และบอกพวกเขาไปว่า ‘พ่อรักแม่ ไม่ใช่เอลิซาเบธ’ เข้าใจใช่ไหม”

คราวนี้โอลิเวียมีรอยยิ้มบนใบหน้า เด็กหญิงมีความมั่นใจขึ้นมาแล้ว

“พ่อรักแม่ใช่ไหมคะ?”

“แน่นอนลูกรัก พ่อรักแม่และไม่สามารถรักใครในโลกนี้ได้อีก นอกจากลูก”

“หนูรักพ่อนะคะ” เด็กหญิงกอดเซบาสเตียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน และยื่นมือออกมาหาเอลิซาเบธ อีกฝ่ายจับมือเด็กหญิงเอาไว้

“หนูรักเอลิซาเบธด้วย”

เอลิซาเบธยิ้ม และเผลอสบตากับเซบาสเตียน รอยยิ้มของทั้งคู่ดูเหนื่อยล้ามาก



เย็นวันนี้เอลิซาเบธกลับบ้านมาคนเดียว เพราะเซบาสเตียนอยากค้างอยู่กับภรรยาและลูกสาวในคืนนี้ ผ่านเรื่องนี้ไปได้อีกวันเอลิซาเบธก็สบายใจขึ้นมานิดหน่อย อังเดรนำเธอเข้ามาที่ห้องรับประทานอาหาร มื้อค่ำวันนี้ไม่มีเซบาสเตียน เลยเหลือแค่สามคนในห้องนี้คือ เอลิซาเบธ พ่อของเธอ และเฮเลน่า ทั้งสองกำลังทานอาหารอยู่พอดี

“อ้าว ลิซ พ่อนึกว่าลูกจะไม่ทานมื้อค่ำวันนี้แล้วซะอีก”

อีธานทักเธอ แต่เอลิซาเบธไม่ได้พูดอะไร เธอแค่ยิ้มบางๆ ให้ จากนั้นพ่อของเธอก็หันไปสนใจภรรยาสุดที่รักต่อ

“ผมว่าเราไปพักผ่อนที่ยุโรปกันไหม?”

หญิงสาวส่ายหน้า

“ฉันอยากลองไปเอเชียบ้าง เราไปยุโรปกันบ่อยมาก เกือบจะครบประเทศแล้วมั้งคะ”

“อืม นั่นซินะ…”

แล้วจากนั้นเอลิซาเบธก็ไม่ได้ฟังบทสนทนาอะไรจากทั้งสองคน เธอก้มหน้าก้มตาทานล็อบสเตอร์ในจานของตัวเองทันทีที่คนรับใช้เสิร์ฟให้ และจิตใจเลือนลอยไปเรื่องอื่น

“ลิซ…” เสียงของอีธานทักเอลิซาเบธเป็นครั้งที่สอง แต่ลูกสาวดูจะไม่ได้มีสติฟังนัก

“ลิซ!”

“…คะ?” เอลิซาเบธได้ยินเสียงนั้น เธอดึงสติกลับมา

“ลูกเป็นอะไรหหรือเปล่าดูเหม่อๆ นะ”

“ลิซคงเหนื่อยน่ะค่ะ วันนี้คงเจอศึกหนักทั้งวัน” เฮเลน่าตอบคำถามแทนเธอ ซึ่งแฝงไปด้วยความนัยที่เอลิซาเบธขี้เกียจจะตีความ

“ใช่ค่ะ หนูเหนื่อยมากเลย ขอตัวก่อนนะคะ”

“ลูกกินไปนิดเดียวเองนะลิซ”

“ไม่เป็นไรค่ะ กินไม่ลง” เธอเหลือบมองเฮเลน่า และผละออกจากโต๊ะอาหารมื้อค่ำ

เอลิซาเบธมักจะออกมานั่งที่ริมแม่น้ำเสมอ ฝั่งแม่น้ำตรงข้ามคือไฟระยิบระยับจากตึกรามบ้านเมืองของนิวเจอร์ซี่ย์ที่เอลิซาเบธมองแล้วไม่มีวันเบื่อ เธอนั่งอยู่ตรงนั้นนานมากปล่อยความคิดที่อยู่ในหัวเลื่อนไหลออกไปไกล เรื่องทั้งหมดนี้จะต้องผ่านไปให้ได้

และตอนนี้เธอคิดถึงเทเรซ่าเหลือเกิน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเธอเอาแต่คิดถึงเรื่องของเทเรซ่ามากมายเต็มไปหมด ถ้าเธอหมดภาระหน้าที่กับเซบาสเตียนแล้ว เธอจะสามารถก้าวต่อไปกับเทเรซ่าได้หรือไม่ เธอรู้สึกว่าตัวเองมีความสนใจเทเรซ่ามากขึ้นทุกวัน แต่เธอไม่รู้ว่าเทเรซ่าจะคิดเหมือนเธอหรือเปล่า เธอไม่รู้และอ่านใจเทเรซ่าไม่ออกเลย อีกคนดูเหมือนจะทำไปทั้งหมดเพราะเกรงใจเธอ หรือไม่ก็เห็นว่าเธอมีประสบการณ์ชีวิตมามากเลยเคารพเธอ เอลิซาเบธไม่แน่ใจเรื่องนี้เท่าไหร่ และเธอไม่อยากคาดหวังอะไรมาก เพราะรั้งแต่จะเร่งรัดอีกคนเสียเปล่า

“เธอคงใช้ความคิดมากซินะ ว่าถ้าความลับมันแดงขึ้นมาเธอจะทำยังไงต่อไป”

“…?” เสียงของเฮเลน่าดึงสติของเอลิซาเบธ เธอไม่เข้าใจประโยคแอบแฝงของอีกคนมากนัก

“โอเค ฉันควรจะบอกเธอ ฉัน…รู้เรื่องเมื่อวานที่เธอคุยกันกับบาส เธอแต่งงานกับเขาและใช้ชีวิตคู่ปลอมๆ เพื่อเล่นละครตบตาชาวบ้าน ลิซฉันอยากจะบอกว่าเธอกับบาสเล่นละครได้เนียนมากเลยล่ะ”

“…!”

บ้าเอ๊ย! ทำไมคนที่บังเอิญรู้เรื่องนี้จะต้องเป็นเฮเลนด้วยนะ

“พูดไม่ออกเลยล่ะซิ แต่ฉันก็ดีใจนะที่เธอทำไปเพราะประชดฉัน ฉันต้องยอมรับว่ามันได้ผลเลยล่ะ” เฮเลน่าทรุดตัวนั่งลงข้างๆ เอลิซาเบธ แล้วแตะที่แขนของอีกคนเบาๆ

“เธอทำไปทั้งหมดเพราะฉัน สร้างเรื่องใหญ่โตแบบนี้ก็เพราะฉัน เธอยังรักฉันอยู่”

เอลิซาเบธสะบัดแขนออกจากอีกคนด้วยความไม่พอใจ

“ตอนนั้นน่ะใช่ แต่ตอนนี้ไม่ ฉันไม่ได้รักเธออีกแต่ไปแล้ว ฉันจะเป็นอิสระแล้ว และฉันจะทุ่มเทให้กับเทเรซ่า”

เฮเลน่าบึ้งตึงเมื่อได้ยินประโยคนั้น

“เดี๋ยวนี้พูดได้เต็มปากเลยนะ” น้ำเสียงของเธอดูน้อยใจเกินกว่าที่ตัวเองคาดเอาไว้ เธอพยายามหลอกตัวเองว่าเอลิซาเบธยังรักเธออยู่ เฮเลน่าหลอกตัวเองมาเป็นปีๆ และตอนนี้เธอควรจะหยุดได้แล้ว เฮเลน่ารู้ดีว่าเอลิซาเบธกำลังเป็นอิสระจากสัญญาของเซบาสเตียน และแน่นอนว่าเอลิซาเบธจะหันไปคบกับเทเรซ่าแน่ๆ เธอรับเรื่องนี้ไม่ได้ ไม่เด็ดขาด

ฉันไม่มีวันให้เธอไปมีความสุขกับคนอื่นนอกจากฉันลิซ ไม่มีวัน!

“เธอควรจะรู้ว่าความสนใจของฉันอยู่ที่ไหน และเลิกมโนได้แล้วว่าฉันยังรักเธออยู่” เอลิซาเบธเน้นย้ำ ยิ้งทำให้เฮเลน่าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เธอมีแววตาที่ต้องการจะเอาชนะ และความริษยาที่มันเกิดขึ้นในใจของเธอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอยังไม่หยุดรักเอลิซาเบธ และจะเป็นอย่างนั้น

“รอดูผลที่จะตามมาเถอะ ถ้าเธอไปยุ่มย่ามกับเทเรซ่าโดยที่ฉันไม่เต็มใจ”

“ไม่ต้องมาขู่หรอก คำขู่ของเธอก็แค่ลมปาก ฉันไม่เห็นเธอจะทำอะไรสักอย่าง”

“อย่ามั่นใจไป เธอจะเห็นผลสำเร็จของฉัน อีกไม่กี่วันหรอก”

“เธอจะทำอะไร?”

เฮเลน่ายักไหล่ “ฉันอยู่ใกล้เทเรซ่าเกินกว่าที่เธอคิด ฉันทำร้ายเด็กนั่นได้ทุกเมื่อ เธอคิดภาพไม่ออกหรอกว่าฉันกำลังจะทำอะไร”

เอลิซาเบธรู้สึกถึงลางร้ายอะไรบางอย่างในแววตาคู่นั้น ดวงตาสีฟ้าสวยกำลังวางแผนการที่ร้ายกาจอยู่ น่าเสียดายที่เอลิซาเบธไม่มีทางรู้ได้

“ฉันไม่ได้ขู่เธอเล่นๆ หรอกนะ คราวนี้มันจะเป็นโชว์ที่สนุกเลยล่ะ” เฮเลน่าหัวเราะในลำคอ เธอรู้สึกสนุกที่เห็นแผนการของเธอในอนาคต

เฮเลน่าลุกขึ้น เอลิซาเบธก็ลุกพรวดขึ้นเช่นเดียวกัน เธอคว้าคอเสื้อของเฮเลน่าแล้วกระชากเข้าหาตัว เฮเลน่ายิ้มให้กับการระเบิดอารมณ์ครั้งนี้ของเอลิซาเบธ

“ถ้าเธอทำอะไรเทเรซ่าแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะเป็นคนจัดการเธอด้วยมือของฉันเอง”

เฮเลน่าหัวเราะประชด “เอาซิ ฉันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว แต่ถึงยังไงฉันก็มองออกว่าตัวเองจะชนะเกมนี้”

“ไม่มีทาง!”

“แล้วเธอจะรู้” เฮเลน่าสะบัดตัวออกจากเอลิซาเบธ เธอจ้องมองอีกคนไม่วางตา เธอไม่กลัวเอลิซาเบธ ไม่เคยกลัว และใช่อย่างที่เธอพูด เธอไม่มีอะไรจะเสีย



“คุณเอลิซาเบธไม่สบายหรือเปล่าคะ?” เทเรซ่าทนไม่ได้อีกต่อไปที่อีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เอลิซาเบธเป็นแบบนี้มาเกือบอาทิตย์หนึ่งได้แล้ว อีกคนจะชอบชวนเทเรซ่ามาทานมื้อค่ำที่ภัตตาคารด้วยทุกวันหลังจากเลิกงาน วันนี้ก็เช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าทุกวันเอลิซาเบธจะทำตัวระมัดระวังอะไรบางอย่างมากขึ้น และกลายเป็นความกังวล

“อ๋อ ช่วงนี้งานหนักน่ะ แล้ว….คือก็ไม่ใช่หรอก ความจริงแล้วฉันคิดแต่เรื่องของคุณ”

“…?” เทเรซ่างุนงง

เอลิซาเบธยิ้มให้กับท่าทีนั้น

“เรื่องของฉัน? ทำไมเหรอคะ?”

ถ้าเป็นคนอื่นคงเข้าใจคำพูดของเธอไปนานแล้ว แต่นี่เป็นเทเรซ่า เธออ่อนเรื่องพวกนี้จริงๆ เพราะฉะนั้นเอลิซาเบธเลยตอบเฉไฉ

“ก็ฉันอยากรู้ว่าวันนี้คุณตื่นกี่โมง ทำงานแล้วมีความสุขไหม วันที่หยุดงานคุณทำอะไรอยู่ แล้วตอนนี้คุณอยู่กับใครกันนะ”

“แบบนั้น…ดูจะวุ่นวายน่าดูเลยนะคะ”

“เห็นไหมล่ะ ก็บอกแล้วว่าฉันคิดถึงแต่เรื่องของคุณ”

เทเรซ่ายิ้มให้เอลิซาเบธ และเธอชอบที่จะมองรอยยิ้มอ่อนโยนนั้น เทเรซ่ายิ้มบ่อยมากขึ้นในช่วงนี้

เพราะอะไรกันนะ?

“คุณดูมีความสุขมากเลยนะช่วงนี้ ยิ้มบ่อยมากขึ้น นี่ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่าคะ?”

“อ๋อค่ะ ฉันกำลังจะสิ้นสุดการฝึกงานแล้วอีกสองอาทิตย์ ตอนนี้แม่ของฉันกำลังวุ่นอยู่กับการสมัครงานของฉันที่แอลเอ”

เอลิซาเบธนิ่งไปที่ได้ยินเรื่องนี้

“เทรซ คุณจะกลับแอลเอเหรอ?”

“ยังไม่แน่ใจค่ะ แต่ว่าฉันกำลังจะสมัครงานที่นี่อยู่เหมือนกัน”

“โล่งอกไปที”

“ทำไมล่ะคะ?”

“ถ้าคุณไปอยู่แอลเอ ฉันก็คิดถึงคุณแย่เลยซิ”

“ฉันก็อยากเจอหน้าคุณเอลิซาเบธทุกวัน เลยคิดว่าจะอยู่ที่นี่ต่อไงคะ”

เอลิซาเบธรู้สึกชื่นใจขึ้นมาเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธอไม่อยากให้เทเรซ่าอยู่ห่างจากเธอ และเธอคิดว่าจะบอกบางอย่างกับเทรเซ่าหลายวันมาแล้ว แต่ไม่มีโอกาส วันนี้เธอจะถือโอกาสบอกเรื่องที่เธอเก็บอยู่ในใจมาเป็นอาทิตย์ให้เทเรซ่าได้รับรู้

เอลิซาเบธสูดหายใจก่อนพูดออกไป

“เทรซ…ฉันมีบางอย่างจะบอกคุณ มันจริงจังมาก หมายความว่า เอ่อ..ความรู้สึกของฉัน…” จากนั้นเอลิซาเบธก็หัวเราะเบาๆ ให้กับความงี่เง่าของตัวเอง อายุเธอก็มากขนาดนี้แล้ว ยังจะต้องตื่นเต้นอะไรกับเรื่องแบบนี้อยู่ได้ เธอเอือมตัวเองจริงๆ ที่มาเป็นแบบนี้เอาตอนสำคัญพอดี

“คุณคิดยังไง…ถ้าฉันจะบอกคุณว่า ฉันรู้สึกว่าคุณพิเศษสำหรับฉัน”

เทเรซ่านิ่งไป

“ฉัน…ไม่เข้าใจค่ะ”

เอลิซาเบธส่ายหน้าให้กับความไร้เดียงสาของอีกคน

“ความรู้สึกของฉันที่มีต่อคุณมันมากกว่าคำว่าคนสนิท หรือว่าคนรู้จัก”

เทเรซ่าจ้องหน้าเอลิซาเบธนิ่ง เหมือนเธอจะเริ่มเข้าใจแล้ว เพราะใบหน้าเริ่มมีสีสันขึ้นมา

“เทรซ ฉันชอบคุณ”

“…!”

ส้อมหล่นลงจากมือของเทเรซ่าดังกระทบจานเคร้งใหญ่ เธออ้าปากค้างไม่รู้จะพูดยังไง หัวใจของเธอเต้นแรงจนหูอื้อ เธอไม่ได้ยินเสียงโดยรอบของภัตตาคารเลย นอกจากเสียงหัวใจของเธอ และแก้มของเธอร้อนสุดๆ ในขณะเดียวกันเทเรซ่ารู้สึกว่าตัวเองลอยราวกับได้ขึ้นสวรรค์ มันเป็นเรื่องที่ดีมาก เอลิซาเบธก็ชอบเธอเหมือนกัน เธออาจจะฝันไป แต่ทั้งหมดคือเรื่องจริง เธอสาบานได้

แต่… สามี

เอลิซาเบธมีสามีแล้ว ทำไมเธอเหมือนกับว่าตัวเองกำลังทำบาปอยู่ เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยขึ้นสวรรค์แต่จบลงด้วยการขุดตัวเองให้ลงนรกชัดๆ เลย

“เทรซ คุณ คิดว่ายังไงคะ …บอกฉันได้ไหม?” เมื่อเห็นว่าอีกคนเงียบกริบเอลิซาเบธก็เริ่มใจไม่ดีเอาเสียเลย ใบหน้าของเทเรซ่าดูแย่มากจนเอลิซาเบธต้องจำใจพูดประโยคที่แสนจะเจ็บปวดออกมา

“ฉันขอโทษนะคะ ถ้าคุณไม่ได้…เอ่อ รับไม่ได้ หรือไม่ได้คิดแบบนี้กับฉัน คุณก็บอกฉันได้ ฉันยินดีกลับไปเป็นสถานะเดิมได้ คนสนิท หรือว่า…เทรซ!”

เอลิซาเบธตกใจที่อยู่ๆ เทเรซ่าก็ออกตัววิ่งจากโต๊ะเกือบชนพนักงานเสิร์ฟชาย ร่างบางวิ่งยาวออกไปจากร้าน เอลิซาเบธต้องควักเงินจ่ายค่าอาหารแล้วรีบตามอีกคนออกไป

“เทรซ!” เอลิซาเบธคว้าข้อมือของอีกคนเอาไว้ ขณะที่เทเรซ่าวิ่งออกมานอกร้านได้ไม่กี่ก้าว

“คุณพูดอะไรสักอย่างสิคะ ทำแบบนี้ฉันใจเสียนะ ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกกับฉันคุณก็ตอบออกมาได้ ฉันไม่ได้กดดันคุณเลย ทำไมต้องหนีด้วยล่ะคะ”

เทเรซ่าก้มหน้างุด เอลิซาเบธเชยค้างอีกคนให้มองหน้าเธอ เทเรซ่ากำลังหน้าแดง เธอไม่ได้โกรธหรือรังเกียจเธอ แต่เทเรซ่ากำลังเขิน แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเหมือนว่าเธอกำลังทำตัวไม่ถูกอยู่

“เทเรซ คุณ…”

“ฉันทำแบบนี้ไม่ได้ คุณเอลิซาเบธมีสามีแล้ว”

เอลิซาเบธลืมเรื่องนี้ไป เธอเพิ่งรู้ว่าเทเรซ่ากดดันเรื่องนี้ แต่อีกไม่นานเธอก็จะเลิกกับเซบาสเตียนแล้ว เธอกำลังเป็นอิสระ เธอควรจะบอกเรื่องนี้กับเทเรซ่า

“เรื่องนั้นมันไม่สำคัญหรอกเทรซ เพราะฉันกำลังจะหย่ากับบาสแล้ว”

“ไม่ได้นะคะ!” เทเรซ่าตกใจ เธอส่ายหน้าอย่างเร็ว “ทำอย่างนี้ก็เท่ากับว่าฉันเป็นคนทำให้พวกคุณสองคนต้องเลิกกัน คุณกับสามีต้องไม่จบชีวิตคู่เพราะเรื่องแบบนี้ ฉันรู้สึกแย่”

เอลิซาเบธนิ่ง เธอเข้าใจบางอย่างในคำพูดของเทเรซ่าทันที

“คุณรู้สึกแย่ เพราะว่าคุณเองก็รู้สึกพิเศษกับฉันใช่ไหมเทรซ…คุณเองก็ชอบฉัน”

“…!” เทเรซ่าตกใจที่อีกคนอ่านใจเธอออกในเวลาอันรวดเร็ว เธอหลุบตาลองซ่อนความรู้สึก เมื่อเห็นว่าดวงตาคู่สวยที่มีความหมายนั้นกำลังมองเธออยู่ เอลิซาเบธรู้สึกเซอร์ไพรส์กับสิ่งที่เห็นมาก เธอดีใจจนไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงแล้วในตอนนี้ เทเรซ่าก็ชอบเธออย่างนั้นเหรอ? ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ

“เทรซคุณชอบฉันจริงๆ ใช่ไหม?!”

เทเรซ่าไม่ตอบ เธอไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น แต่เอลิซาเบธรู้สึกได้ เทเรซ่าไม่กล้าที่จะตอบออกมา เพราะเกร็งๆ อะไรสักอย่าง แค่นั้นเอลิซาเบธก็ปลื้มใจมากแล้ว การกระทำของเทเรซ่าตอบแทนคำพูดออกมาทั้งหมด เธอกอดเทเรซ่าด้วยความดีใจ แต่ไม่ถึงอึดใจหนึ่งร่างของเธอก็โดนใครบางคนกระชากออกจากตัวของเทเรซ่า

“…!”

เซบาสเตียน?

“ลิซ กลับบ้านกับผม” เซบาสเตียนมีใบหน้าที่โกรธจัด เขามองเทเรซ่าด้วยแววตาที่ดุดันน่ากลัว จนเทเรซ่ากลัวตัวสั่น จากนั้นเซบาสเตียนก็ตะคอกใส่เทเรซ่า

“อย่ามายุ่งกับเมียของผม!”

เทเรซ่าสะดุ้งตกใจ

“บาส?!” เอลิซาเบธปรามเขา เธอมองฝ่ายชายด้วยความงุนงง เซบาสเตียนไม่ใช่ผู้ชายแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกับเขา จะว่าเขากำลังแสดงละครตบตาเทเรซ่าก็ไม่ใช่ เพราะตอนนี้เป็นความรู้สึกของบาสจริงๆ

“ผมไม่อยากให้เมียตัวเองเที่ยวไปอยู่กับใครนานๆ นอกจากผม คุณเองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ?”

“เดี๋ยว…” เอลิซาเบธยังงุนงงกับสถานการณ์ แต่เขากึ่งดึงกึ่งลากเธอหวังจะพาขึ้นรถ เอลิซาเบธเอื้อมมือออกไปหาเทเรซ่า เมื่อเห็นว่าใบหน้าของอีกคนเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ภาพนั้นทำให้เอลิซาเบธเจ็บปวด

เธอกำลังทำร้ายเทเรซ่า เป็นเธอมาโดยตลอด

เซบาสเตียนลากเธอขึ้นมาบนรถได้สำเร็จ เขาขับรถออกไปโดยไม่พูดอะไรกับเธอ มีแต่เอลิซาเบธเท่านั้นที่พ่นอารมณ์เสียออกมาตลอดทาง เราไม่เคยทะเลากันใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน เธอตะโกนด่าบาสเสียงดังมาก แต่เขาตอบกลับเธอได้จนเธอต้องหยุดพูดไปอีกนานหลังจากนั้น

‘เงื่อนไขเรายังไม่จบคุณควรจะเคารพผมบ้าง ผมไม่อยากให้เป็นข่าว ผมยังมีสิทธิ์ในตัวคุณลิซ ตราบเท่าที่สัญญายังไม่จบลง!’

เอลิซาเบธคิดได้ในตอนนั้น คำพูดทุกอย่างของเซบาสเตียน เขาไม่ได้กลัวเป็นข่าวจริงๆ หรอก แต่เขามีใจให้เธอเสียแล้ว เขายังไม่หยุดที่จะมีใจให้เธอ ทั้งๆ ที่มีภรรยาอยู่แล้ว

เรื่องทั้งหมดนี้มันหายนะชัดๆ

“บอกแล้ว ฉันบอกให้เธอรอดูผลที่จะตามมาลิซ โชว์นี้สนุกจริงๆ”

เฮเลน่าที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่บนรถตรงข้ามถนนอีกฝั่ง เธอรู้สึกสะใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และเธอเป็นคนคุมเกมทั้งหมด เธอเป็นคนโทรไปบอกเซบาสเตียน เป่าหูเล็กๆ น้อยๆ แต่เซบาสเตียนเล่นใหญ่โกรธจริงๆ จังๆ นั่นทำให้เธอรู้แล้วว่าเขามีใจให้เอลิซาเบธเหมือนกัน ไม่มีทางหรอกที่คนสองคนอยู่ด้วยกันทุกวันเป็นเวลาหนึ่งปีจะไม่รู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนต่อกัน เซบาสเตียนเข้ามาเป็นหมากในเกมของเธอ เฮเลน่าภูมิใจที่เป็นแบบนี้ เพราะจะได้ตัดกำลังของเธอไปอีกครึ่งหนึ่ง

อย่าฝันหวานเอลิซาเบธ เรื่องมันไม่มีทางจบง่ายๆ แน่!



เย็นวันต่อมาแน่นอนว่าเอลิซาเบธต้องมาหาเทเรซ่า เพราะอีกคนไม่ยอมรับโทรศัพท์หรือข้อความจากเธอเลย เอลิซาเบธไม่อยากปล่อยเรื่องนี้เอาไว้นานๆ เลยอยากมาปรับความเข้าใจกับอีกคนให้เร็วที่สุด เซบาสเตียนไม่พูดและไม่เคลียร์กับเธอเลยหลังจากที่ส่งเธอกลับ และเขาไม่เข้ามาที่คฤาสน์อีกจนกระทั่งตอนนี้ เอลิซาเบธรู้สึกใจไม่ดีมาตลอดทางที่เซบาสเตียนพูดไม่ดีกับเทเรซ่า เขาหึงจนลืมข้อเท็จจริงบางอย่างไป ข้อเท็จจริงที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลย และเขามีภรรยาและลูกสาวแล้วด้วย

เอลิซาเบธเคาะประตู ไม่นานร่างบางก็เปิดออกมา เธอดูตกใจที่เห็นเอลิซาเบธมายืนอยู่หน้าห้องของเธอ

“เรื่องเมื่อวานฉันขอโทษ ฉันไม่น่าปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้น ฉันตกใจเกินไป ฉันขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ เราเริ่มกันใหม่ได้ไหมคะ?”

ใบหน้าของเทเรซ่าเฉยชาเกินไป ราวกับไม่ใช่เทเรซ่าคนเดิมที่เธอรู้จัก เธอต้องเสียใจกับเรื่องเมื่อวานมากจนอารมณ์เปลี่ยนไป

“ฉันยังไม่อยากคุยเรื่องนี้ ขอโทษด้วยนะคะ” เทเรซ่ากำลังจะปิดประตูแต่เอลิซาเบธจับขอบประตูเอาไว้

“เราต้องคุยกัน คุณต้องให้โอกาสฉันนะคะขอร้องล่ะ ฉันขอโทษ ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันกับบาสกำลังจะเลิกกัน เราจะไม่ติดต่อกันอีกแล้ว และฉันไม่สนใจว่าคนอื่นจะว่ายังไง เพราะฉันอยากอยู่กับคุณแค่สองคนเท่านั้น”

“เธอควรจะสนใจนะลิซ”

“…!”

เสียงบางคนแทรกออกมาจากในห้องของเทเรซ่า และแน่นอนว่าเมื่อร่างนั้นเดินออกมา และก้าวมาขวางระหว่างเธอกับเทเรซ่ายิ่งทำให้เอลิซาเบธใจเสีย เฮเลน่า เพย์ตัน ผู้หญิงที่เอลิซาเบธเกลียดที่สุด

“เธอมาทำอะไรที่นี่!”

“ช่วยให้เทรซตาสว่างยังไงล่ะ คนที่เอาแต่หาผลประโยชน์ใส่ตัวอย่างเธอ ฉันไม่อยากให้เทเรซ่ายุ่งด้วย”

ดูเหมือนว่าคำพูดนั้นจะตรงประเด็น เพราะเทเรซ่าน้ำตาคลอ เฮเลน่าแตะที่ไหล่ของเทเรซ่า เธอกระซิบบางอย่าง แล้วเทเรซ่าก็ทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังเธอ แล้วปิดประตูเข้าห้องไป เอลิซาเบธงุนงงกับเหตุการณ์ เฮเลน่ามารู้จักมักคุ้นกับเทเรซ่าได้ยังไง และนี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน

“เดี๋ยว เทรซ! ออกมาคุยกับฉันก่อน!”

เฮเลน่ายิ้ม เมื่อประตูปิดสนิท

“เธอทำอะไรกับเทรซ เธอเป่าหูอะไรให้เทรซเกลียดฉัน!”

เฮเลน่าพูดเสียงกระซิบ

“ใจเย็นๆ ลิซ ฉันก็แค่พูดตามความเป็นจริงทั้งนั้น ฉันบอกเทรซว่าเธอแต่งงานกับบาสเพราะตั้งใจจะประชดคนรักอย่างฉัน แต่บังเอิญว่าบาสรักเธอขึ้นมาจริงๆ บาสก็เลยหึงเธอเรื่องเทรซ และที่สำคัญเธอยังรักฉันอยู่ก็เลยเรียกร้องความสนใจจากฉันโดยที่แกล้งทำเป็นดีกับเทรซ เพื่อให้ฉันหึง”

“เธอ…มันไม่ใช่ความจริงเลยสักนิด!”

“มันก็มีส่วนเป็นเรื่องจริงไม่ใช่เหรอ” เฮเลน่ายักไหล่ “ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าจะทำให้เทรซเกลียดเธอ…!”

เฮเลน่าโดนฝ่ามือของเอลิซาเบธตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง เธออึ้งไป เพราะคาดไม่ถึงว่าเอลิซาเบธจะกล้าทำรุนแรงกับเธอแบบนี้ ตลอดเวลาเอลิซาเบธไม่เคยตบเธอเลย แต่วันนี้อีกคนขาดสติอย่างชัดเจน

หากแต่ว่าเฮเลน่ายังยิ้มเยาะอีกคนได้

“เธอมันเลว! เธอทำร้ายทุกคน บาส เทรซ แม้กระทั่งกับฉัน”

“ใช่ฉันเลว และมันจะมากกว่านี้” เฮเลน่าส่งเสียงกระซิบเยือกเย็นตามเคย

“เอาไว้ฉันจะสอนให้เทรซตบหน้าเธอในครั้งต่อไปก็แล้วกัน เธอจะได้รู้ว่าไม่ควรจะมาขู่และทำกับฉันแบบนี้ เธอยังคงก็เป็นคนเดิมเสมอลิซ…อ่อนแอ”

“…!”

“ไม่มีทางชนะฉันได้”

“เธอทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ยังไง” เสียงของเอลิซาเบธสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้และโกรธจัด

แต่เฮเลน่าไม่ตอบคำถามนั้น

“ต่อให้ฉันต้องตายและตกนรก ฉันก็จะฉุดเธอไปด้วยเอลิซาเบธ”

“…!”

“เธอจะไม่มีวันได้สมหวังกับใครหน้าไหนทั้งนั้น!”

“…!!”



_______________________________________

ว้า! ข่าวดีคือทั้งลิซและเทรซรู้แล้วว่าทั้งสองชอบกัน

แต่ข่าวร้ายแค่เรื่องไม่จบง่ายน่ะซิ เหอะๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #20 Guitarfroyd (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 19:27
    แหมมมมมมรู้เว้ยเฮว่า-รักลิซอยู้ แต่อย่าลืม-ก็มีผัวแล้วนั่นคือพ่อลิซ รู้อยู่หรอกว่าแต่งกะพ่อเค้าก็เพราะแม่กะพี่ของ- ไม่คิดบ้างว่ะว่าใครเค้าจะกล้าไปเอาเมียพ่อตัวเอง ทิ้งเค้ามาละยังไม่คิดอีก เห็นแก่ตัวไม่พอนะ- เกลียดมาก พ่อลิซก็โง่ไม่รู้เ-้ยอะไรเลยว่าคนที่แต่งมาเป็นเมียนี่แค่แซบกะลูกตัวเองมาก่อน เทรซก็ผีบ้าหูเบาเออไม่คิดมั่งอ่ะว่าทำไมลิซถึงไม่ชอบเฮอยากจะแหมมมมมมมมม เฮก็แม่เลี้ยงลิซปะเมียพ่อลิซปะละลิซกับเฮคบกันอยู่ๆไม่เป็นเมียพ่อลิซไม่งัย-ไม่คิดมั่งหรอ #แหมมมมมกูอิน
    ชาตินี้จะได้กันไหมมัวแต่หูเบา
    #ไรท์แต่ดีมากเลยกูอินมากรีบมาอัพอีกนะคิดถึงรักมากๆรีบมานะอย่าให้รอนาน
    #เกลียดเฮมีผัวดีอยู่แล้วมีปัญหาอะไรไม่บอกผัวงัยละไปแต่กะพ่อเขาๆเกลียดก็ถูกละหึ
    #20
    0