[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 16 : THIRTEEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    1 ก.ย. 61

“เธอทำตัวเป็นนางเอกไปได้ คิดว่าเอลิซาเบธจะหันมาสนใจหรือไง?”

“…”

เทเรซ่าโดนซ้ำเติมโดยเฮเลน่าที่กำลังนั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะอาหารในครัวอพาร์ตเมนต์

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเฮเลน่ามาส่งเธอที่อพาร์ตเมนต์ ซึ่งแปลกมากที่เจ้าตัวมาส่งได้ถูกที ทั้งๆ ที่เทเรซ่าไม่ไม่ทันได้อ้าปากบอกทางเลย แถมเนื้อตัวทั้งสองยังเปียกปอนหนาวสั่นจากฝนตก เทเรซ่าเศร้าเกินกว่าจะหนาว หรือไม่ก็อาจจะลืมความหนาวไปชั่วครู่ เธอนั่งใจลอยมาจนถึงที่พักของตัวเอง พูดขอบคุณเฮเลน่าแล้วเดินลงจากรถเตรียมจะขึ้นบนห้องอย่างเดียว หากแต่ว่า เฮเลน่าเดินลงมาจากรถแล้วพูดดักเธอเสียก่อน

‘ฉันอุตส่าห์ช่วยชีวิตเธอ แถมขับรถมาส่งทั้งๆ ที่ตัวเปียก ใจคอเธอจะให้ฉันขับรถไปถึงกรีนวิช วิลเลจเนี่ยนะ ใจร้ายจริงๆ ถ้าฉันป่วยขึ้นมา ฉันเอาเรื่องเธอแน่’

แล้วนั่นก็เป็นเหตุผลที่เทเรซ่าปฏิเสธไม่ได้ เธอพาเฮเลน่าเข้ามาในห้องของตัวเอง และหาชุดที่ดีที่สุดให้อีกคนเปลี่ยน แต่น่าเศร้าที่ไซซ์ของเฮเลน่ากับเทเรซ่าไม่ตรงกัน เฮเลน่าตัวบางกว่าเทเรซ่าแต่ร่างสูงกว่า เพราะฉะนั้นเลยหากางเกงขายาวให้แทบไม่ได้ สุดท้ายเลยต้องจบลงด้วยกางเกงยีนขาสั้นกับ เสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งสกรีนลาย ‘LA is my life’ มันเป็นเสื้อยืดที่ได้มาจากน้องชายของเธอตอนไปเยี่ยมบ้านเมื่อสี่เดือนก่อน มันเป็นตัวโปรดของเทเรซ่าเชียวล่ะ

เทเรซ่ากลัวว่าเฮเลน่าจะออกปากด่าเธอที่ให้ใส่ชุดแบบนั้น แต่เจ้าตัวก็เข้าใจเหตุผลทันที เธอไม่ได้ว่าอะไร และเป็นไปดังคาด เฮเลน่าใส่อะไรก็ดูดีไปหมด แม้กระทั่งเสื้อผ้าธรรมดาๆ ออร่าความงามก็ยังคงจับเธอไม่เปลี่ยน อีกทั้งเฮเลน่ายังดูเด็กกว่าอายุมากเมื่อใบหน้าไร้เครื่องสำอางในเวลานี้

เทเรซ่าชงชาให้อีกคนดื่ม ในตอนนี้พวกเธอเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเรียบร้อย แต่ผมของทั้งสองยังคงเปียกหมาดๆ

“เธอชอบเอลิซาเบธเหรอ?”

เฮเลน่าถามคำถามนี้ออกไป ทำให้เทเรซ่าตาโต เธอมีปฏิกิริยาเร็วมากกับคำว่า ‘ชอบ’ ก่อนจะทำหน้าหม่นลง พร้อมกับส่ายหน้า เพราะเธอไม่รู้ต่างหาก เธอยังสับสนในตัวเองอยู่ เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดเกี่ยวกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเอลิซาเบธ แต่ค่ำคืนนี้หัวใจของเธอเจ็บปวดขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพียงแค่เห็นเอลิซาเบธหวานชื่นกับสามีของเธอ ทั้งสองเหมาะสมกันมากเสียจนเทเรซ่าพูดไม่ออก แต่ในขณะเดียวกันเทเรซ่าก็ทำใจไม่ได้ เธอไม่เข้าใจตัวเองเลย ไม่เข้าใจ…

“ที่เธอไม่ตอบฉันนี่คือยังไง” เฮเลน่าไม่ได้เร่งให้อีกคนตอบ เธอจิบชาและรอให้อีกคนตอบอย่างใจเย็น

เทเรซ่ายังคงเกร็งอีกฝ่ายอยู่ เพราะบุคลิกของเฮเลน่าค่อนข้างเป็นคนถือตัวพอสมควร ร่างสูงมีสายตาที่เปลี่ยนไปตอนเข้ามาในห้องของเธอ เทเรซ่าคิดว่าเฮเลน่าอาจจะรังเกียจห้องของเธออยู่ก็เป็นได้

“ฉะ ฉันไม่รู้ค่ะ”

“ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ฉันนึกว่าตัวเองดูทีวีซีรี่ย์อยู่ซะอีก”

เหมือนเทเรซ่าจะโดนประชดเข้าให้

“…”

“คนแบบเธอยังมีอยู่ในแมนแฮตตันด้วยเหรอ น่าแปลกใจชะมัด ก็รู้ๆ อยู่ว่าเธอสนใจเอลิซาเบธ ไม่ก็กำลังแอบชอบอยู่ แต่เธอบอกว่าไม่รู้…อ่า…ไม่รู้ตัวว่าชอบเอลิซาเบธสินะที่เธอกำลังจะสื่อ”

เฮเลน่าลุกขึ้นแล้ว โน้มหน้าเข้ามาใกล้เทเรซ่าที่อยู่ตรงข้ามโต๊ะ ผมสีบลอนด์เปียกชื้นของเธอตกลงจากบ่าบางส่วน ขลับให้ใบหน้าดูเซ็กซี่มากกว่าเคย

“เธอน่าสนใจจริงๆ นั่นแหละ”

“…” เทเรซ่าหลบสายตาสีฟ้าทรงเสน่ห์นั้นอย่างเร็ว เธอออกอาการอึกอักที่ใบหน้านั้นใกล้เธอจนเกินไป

“เอาล่ะ พอจะเข้าใจ” ร่างสูงเห็นท่าทีตกใจของเทเรซ่าที่เห็นเธอรุกอย่างนั้น ก็ดันตัวเองออก กลับไปยืนเต็มความสูง เธอยืนกอดอกมองเทรซ่านิ่ง ส่วนเทเรซ่าก็ก้มหน้าก้มตา

“ฉันไม่กวนเธอแล้ว ฉันกลับก่อนล่ะนะ”

“…?” เทเรซ่าโล่งอกเมื่อเหมือนความอึดอัดหายไป แต่ก็มีบางอย่างแปลกออกไป เทเรซ่าไม่อยากเชื่อว่าเฮเลน่าจะกลับเร็วขนาดนี้ ใจหนึ่งเธอก็รู้สึกโล่งแต่อีกใจหนึ่งเธอกลับรู้สึกใจหาย เพราะเฮเลน่าเป็นคนช่วยชีวิตเธอเอาไว้ อย่างน้อยเธอควรจะตอบแทนอะไรอีกคนบ้างซิ

“จะ…ไปแล้วเหรอคะ?” เทเรซ่าลุกขึ้นยืน

“ทำไม ติดใจเสน่ห์ของฉันหรือไง?” น้ำเสียงเซ็กซี่เอ่ยและส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เทเรซ่า อีกคนก็ได้แต่พูดไม่ออก

“…”

“ฉันก็แค่ล้อเล่น เธอไม่ควรทำหน้าจริงจังแบบนั้นนะ”

“…”

“ฉันไปล่ะ”

“ดะ เดี๋ยวค่ะ”

“…?” เฮเลน่าหยิบกระเป๋าเตรียมจะเดินออกไป แต่ก็ต้องหยุดมองอีกคน

“ชุดของคุณยังอยู่ที่ห้องซักรีดด้านล่างอยู่เลย” เทเรซ่าเป็นคนเอามันลงไปซักให้อีกคน ตอนนี้น่าจะอีกสิบกว่านาทีถึงจะใช้ได้ ส่วนเฮเลน่าก็มองที่ชุดที่ตัวเองใส่เหมือนเพิ่งนึกอะไรออก

“นั่นสิ เอาเป็นว่า…เธอช่วยไปส่งคืนให้ฉันตามที่อยู่นี้ก็แล้วกัน”

“…?” เทเรซ่ารับนามบัตรที่เฮเลน่ายื่นให้ มันเป็นที่อยู่ห้องเสื้อในมิดทาวน์ของเฮเลน่า

“ได้ค่ะ”

“…”

“เรื่องวันนี้…ฉันต้องขอบคุณคุณเฮเลน่ามากเลยนะคะ ที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ถ้าไม่ได้คุณ..!”

เฮเลน่ายกมือห้ามไม่ให้อีกคนพูด “ไม่ต้องถือเป็นบุญคุณขนาดนั้นหรอก แต่ถ้าเธออยากตอบแทนฉันล่ะก็…ฉันก็ไม่ได้ขัดอะไรหรอกนะ”

“ค่ะ สักวันฉันจะตอบแทนคุณแน่นอนค่ะ”

เธอได้ตอบแทนฉันแน่เทเรซ่า อีกไม่นานเกินรอ



เอลิซาเบธนั่งมองสมุดภาพที่เธอประมูลมาได้ในงานวันนี้ มันไม่มีความสุขเอาเสียเลยที่เธอได้มันมาด้วยราคาหลายสิบล้าน เพราะมันเป็นต้นเหตุให้เธอต้องมาเจอกับปัญหาใหญ่ เอลิซาเบธโทษมันที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ เธอโทษทุกอย่างไปจนถึงคนจัดงานประมูลในครั้งนี้ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็วกกลับมาโทษตัวเอง

เธอทิ้งเทเรซ่า ทิ้งให้อีกคนต้องอยู่คนเดียว

เธอมันใจร้าย เห็นแก่ตัว และตอนนี้เอลิซาเบธสมน้ำหน้าตัวเอง

เอลิซาเบธโทร และส่งข้อความหาเทเรซ่าหลังจากประมูลของได้และระหว่างกลับมาจนถึงคฤหาสน์ แต่เทเรซ่าไม่รับสาย ไม่ตอบข้อความของเธอมาเลย เอลิซาเบธอยากออกไปหาเทเรซ่าตอนนี้เลย แต่มันก็จะเป็นการกดดันอีกคนเกินไป เธอควรปล่อยให้เทเรซ่าใจเย็นลง เธอควรให้เวลาเทเรซ่า

ถึงยังไงหลังจากที่คิดมาทั้งหมดเสียดิบดีว่าจะให้เวลาเทเรซ่า เอลิซาเบธก็โทรหาอีกคนอยู่ดี แต่ว่าปลายสายก็ไม่รับสายเธอเหมือนเคย

“ฉันทำผิดอะไร ทำไมเหตุการณ์แบบนี้จะต้องเกิดขึ้นกับฉันตลอดเลย” เอลิซาเบธปามือถือระบายอารมณ์ มันตกไปกลางเตียงนอนที่เธอนั่งอยู่ไม่ใก้ลไม่ไกล จังหวะที่เซบาสเตียนเดินออกมาจากห้องน้ำ เข้าอาบน้ำทีหลังเอลิซาเบธและเตรียมเข้านอน

“คุณดูเครียดๆ นะ”

“ใช่ ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีค่ะ”

“คุณเสียเงินไปเยอะซิท่า” เซบาสเตียนล้อเล่นเรื่องการประมูล เพราะเอลิซาเบธสู้ยิบตาเพื่อให้ได้หนังสือภาพนั้นมา

“เปล่าหรอกค่ะ คือฉัน…”

“…” วันนี้หลังจากงานประมูลเอลิซาเบธมีท่าทีหงุดหงิดชัดเจนมาก ตั้งแต่นั่งรถกลับมาถึงคฤหาสน์ ระหว่างทางก็เอาแต่โทรหาใครบางคน ไม่ก็ง่วนอยู่กับการส่งข้อความ เซบาสเตียนกำลังประมวลเหตุการณ์เหล่านี้อยู่เงียบๆ มันเป็นการบ้านที่เขาต้องเก็บเอาไปคิด และแน่นอนว่าต้องรอบคอบ

“คุณหงุดหงิดอะไรเหรอ?” เซบาสเตียนนั่งลงข้างๆ เอลิซาเบธ เขาโอบอีกคน แต่ว่าเอลิซาเบธกลับลุกขึ้น

“ฉันออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยนะ สักพักจะกลับขึ้นมา” เธอบอกสามี และหยิบชุดคลุมสีดำขึ้นมาสวมทับชุดนอนตัวบาง

“ให้ผมไปเป็นเพื่อนหรือเปล่า?”

“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวฉันจะกลับมา ไม่นานหรอก”

เซบาสเตียนพยักหน้ารับ และเอลิซาเบธเดินออกจากห้องไป

“…?” เซบาสเตียนมองภรรยาที่จากไปด้วยความงุนงง สายตาของเขาเลื่อนไปจับจ้องมือถือของเอลิซาเบธที่อยู่กลางเตียงนอน เขาไม่อยากทำอย่างนี้เลย แต่เขาก็อยากรู้ว่าใครทำให้เอลิซาเบธต้องหงุดหงิดขนาดนี้ เขาพยายามหยุดการกระทำของตัวเอง หากเขาหยิบมือถือขึ้นมาความสัมพันธ์ของเขากับภรรยาอาจจะไม่เหมือนเดิม นั่นหมายความว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่เรื่องส่วนตัวของเอลิซาเบธ แต่คิดไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ สิ่งดำมืดกำลังเคลื่อนไหวในตัวเขา

เซบาสเตียนเอื้อมมือไปหยิบมือถือภรรยาขึ้นมา และตัดสินใจ


เอลิซาเบธเดินไปที่ห้องเก็บไวน์ แต่สิ่งที่ติดมือเธอมาคือแอลกอฮอล์สีอำพัน เธออยากดื่มอะไรที่มันแรงๆ หน่อย ก่อนจะกลับมานั่งที่ห้องนั่งเล่น เธอนั่งหันหลังให้เตาผิง มองออกไปยังเชิงบันไดขึ้นชั้นบน มันไม่ใช่ทรรศนียภาพที่น่าชื่นชมนัก แต่เอลิซาเบธไม่สนใจ

เธอเริ่มต้นดื่ม ดื่ม และดื่ม พอรู้ตัวอีกทีก็หมดไปครึ่งขวด เธอรู้สึกมึนๆ แน่นอนว่ากำลังเมา

“…?” เสียงรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน เอลิซาเบธเดาได้ว่าเป็นใคร เฮเลน่ากลับช้าสุดในบ้านหลังนี้ ตอนออกจากงานประมูลเธอไม่เห็นเฮเลน่าเลย รายนี้คงไปดื่มต่อกับเพื่อนอย่างแน่นอน

ไม่นานร่างสูงของเฮเลน่าก็ปรากฏขึ้นที่เชิงบันได การแต่งตัวของอีกคนแปลกออกไป เธอสวมเสื้อยืดกับกางเกงยีนสั้น ซึ่งไม่ใช่ชุดเดรสสีแดงเข้มที่เอลิซาเบธเห็นตอนอยู่ในงาน แถมเสื้อยืดสกรีนลาย ‘LA is my life’ ก็คุ้นตาของเอลิซาเบธมาก เหมือนเธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เธอขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนจะนึกขึ้นมาได้

หรือว่า… ไม่จริง ไม่ใช่หรอก

สุดท้ายแล้วเอลิซาเบธก็ต้องร้องทักอีกคน

“เธอไปไหนมา?” เอลิซาเบธยืนขึ้น แล้วรู้สึกว่าตัวเองทรงตัวยาก แต่ก็สักพักหนึ่งกว่าเธอจะยืนเต็มความสูง

“แปลกจัง นั่นเธอถามฉันเหรอลิซ” เฮเลน่าก้าวขึ้นบันไดไปได้สองก้าว แต่เธอก็เป็นฝ่ายเดินลงมาหาเอลิซาเบธที่ห้องนั่งเล่น เพราะดูเหมือนว่าอีกคนอยากจะคุยกับเธอ

“ไปไหนมา?” เสียงนั้นดูเข้มขึ้น และเมื่อเฮเลน่าเดินเข้ามาเสื้อตัวนั้นก็คุ้นตาเธอมากยิ่งขึ้น

“เธอจะสนใจทำไม”

“ตอบมา”

“ก็ได้” เฮเลน่าเชิดหน้าท้าทาย “อพาร์ตเมนต์ในอัปเปอร์อีสต์ไซด์ ถนนเมดิสัน ฟังดูคุ้นๆ ไหม?”

เอลิซาเบธจำเสื้อตัวนี้ได้ในทันที เป็นของเทเรซ่าจริงๆ ด้วย ถึงว่า เธอถึงได้คุ้นกับมันนัก เอลิซาเบธเคยเห็นเพราะเทเรซ่าชอบใส่มันเวลาอยู่ห้อง มันเป็นชุดลำลองตัวโปรดของอีกฝ่าย

เมื่อเอลิซาเบธจำได้โทสะก็ปะทุ เธอกระชากข้อมือของเฮเลน่าเข้ามาใกล้ตัว แววตาเกรี้ยวโกรธของเอลิซาเบธในตอนนี้ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดับมันไม่ได้

“เธอไปทำอะไรที่นั่น”

“เด็กของเธอแตะต้องไม่ได้เลยนะ” เฮเลน่าพูดกวนอารมณ์อีกคน

“เธอทำอะไรเทรซ!”

“เธอมากกว่ามั่งลิซ คิดดีๆ ซิว่าตัวเองทำอะไรพลาดไป เธอเลือกเองนะ ใช่ การเลือกมันต้องมาพร้อมด้วยเรื่องที่เจ็บปวดเสมอ” เฮเลน่าพูดลอยๆ ราวกับการเลือกนี้เคยเกิดขึ้นกับเธอ และมันจริง มันเกิดขึ้น เอลิซาเบธกับเธอเหมือนกันตรงที่เลือกครอบครัวของตัวเอง และความเจ็บปวดก็มากองอยู่กับตัวเอง เฮเลน่าในตอนนั้นเลือกแม่ของเธอ และมันเป็นเรื่องที่พลาดที่สุดในชีวิต

“พูดเรื่องอะไร?”

“เทเรซ่าไง เธอจำไม่ได้เหรอว่าทำร้ายเด็กนั่นยังไงบ้าง ฉันจะบอกอะไรให้นะ เธอไม่น่าไปยุ่งเกี่ยวกับเด็กคนนั้นตั้งแต่แรกจนมันเลยเถิดมาถึงขนาดนี้ เธอไม่ได้ให้อะไรเทเรซ่านอกจากความเจ็บปวด”

“…”

“แล้ววันนี้ก็เห็นได้ชัดว่าเธอเลือกที่จะทิ้งเทเรซ่า”

“ฉันไม่ได้ทิ้งสักหน่อย ฉันมีหน้าที่ที่ต้องทำ”

“เหรอ? แต่เด็กคนนั้นมีปวดใจน่าดูเลยนะที่เห็นเธออยู่กับสามี แถมเธอยังเลือกการประมูลอะไรนั่นสำคัญกว่า”

“…” เทรซคิดอย่างนั้นจริงๆ น่ะเหรอ? เอลิซาเบธรู้สึกผิดขึ้นมา ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอกับเทเรซ่าก็เริ่มมีความสัมพันธ์ที่เกินขอบเขต พวกเธอล้ำเส้นความสัมพันธ์มากเกินไป ทำให้ต้องมานั่งเจ็บปวด ทั้งสองฝ่าย ไม่ซิ เทเรซ่าเจ็บมากกว่าเธอ

เทเรซ่าแคร์เธอมากซินะ?

“เพราะอย่างนั้น ฉันเลยอาสาไปส่งถึงห้อง”

“เธอฟังฉันไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันบอกให้เธออย่าไปยุ่งกับเทเรซ่า”

เฮเลน่ายักไหล่ไม่สนใจ “ฉันเคยฟังเธอที่ไหนกันล่ะ”

“เธอต้องฟัง เพราะไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้เธอเสียใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันกล้าทำนะ เธอก็รู้ว่าถ้าฉันโมโหจะเป็นยังไง” แววตาสีสวยของเอลิซาเบธกำลังอยู่ในอารมณ์ที่จะฆ่าเฮเลน่าได้ แต่เฮเลน่าไม่ได้เกรงกลัวอะไร

“อยากทำอะไรก็เชิญ” เฮเลน่ายิ้มเยาะอีกคนราวกับตอนนี้เธอกำลังเหนือชั้นกว่า

“…!”

ร่างสูงกำลังจะเดินหนีออกไป แต่เอลิซาเบธไม่ยอมให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ เธอคว้าเข้าที่แขนของเฮเลน่าออกแรงบีบแน่นจนอีกคนปวดแสบ เอลิซาเบธอยากจะตบหน้าของเฮเลน่าเสียเหลือเกินหากทำได้ แต่น่าเศร้าที่เอลิซาเบธทำไม่ได้

“เธอต้องการอะไรเฮเลน”

ใบหน้าแสดงโทสะของเอลิซาเบธที่ห่างจากเฮเลน่าไม่ถึงเซน และกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ทำให้อีกคนไม่แน่ใจที่จะต่อกรกับเอลิซาเบธ เฮเลน่าเหลือบไปเห็นเหล้าที่หมดไปครึ่งหนึ่งตั้งอยู่ที่โต๊ะกระจกเล็กตรงมุมที่นั่ง ก็พอจะรู้ว่าอีกคนเมาแค่ไหน

“ฉันต้องการแค่เธอลิซ…!”

เอลิซาเบธผลักร่างของเฮเลน่าติดผนัง เธอกดไหล่ทั้งสองข้างของอีกคนราวกับอยากจะให้จมเข้าไปในผนังกำแพง เฮเลน่าเจ็บหนึบที่หลัง เธอคาดไม่ถึงว่าครั้งนี้เอลิซาเบธจะทำรุนแรงกับเธอ และใช่ มันมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

“ลิซ...”

“เธออยากได้ฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอถึงได้ลงทุนทำเรื่องทั้งหมดนี้”

“…”

“งั้น…ฉันก็เสนอเงื่อนไขให้เธอเลยเอาไหม? เธอเอาฉันไป และเลิกยุ่งกับเทเรซ่า”

“….”

“ฉันรู้ว่าเธออิจฉา ฉันดูออกเฮเลน เธอจะทำอะไรกับใครก็ได้ เพราะเธอมันโน้มน้าวใจคนเก่ง เธอจะไปเป่าหูอะไรเทเรซ่าก็ได้”

“ฉันอิจฉา แล้วมันจะทำไม”

“ก็บอกเธอแล้วไงว่าถ้าอยากได้ฉันนักก็เอาไป แต่ห้ามไปยุ่งกับเด็กที่ไร้เดียงสาคนนั้น!”

“เธอ…จะทำอะไร?!” เอลิซาเบธดึงเธอออกจากผนังให้เดินตามไป แรงกระชากทำให้เฮเลน่าขัดขืนไม่ได้ เธอจำใจยอมตามไป หลังเตาผิงไฟ เรียงรายกันไปคือห้องนอนสำหรับรับแขกที่มาคฤหาสน์ เอลิซาเบธผลักประตูห้องแรกนั้นเข้าไป เธอปิดล็อกประตูตามหลังเฮเลน่า

เฮเลน่าลูบข้อมือของตัวเองปอยๆ และไม่เข้าใจอีกคน เอลิซาเบธอาจจะลากเธอเข้ามาตบสั่งสอน หรือทำร้ายร่างกายอะไรสักอย่างสินะ

“…?!” และเฮเลน่าก็ต้องเบิกตาตกใจเมื่อสิ่งที่เธอคิดไม่ใช่เลย เอลิซาเบธปลดชุดคลุมลงพื้น และถอดชุดนอนบางสีขาวออกอย่างรวดเร็ว บนร่างกายตอนนี้เหลือแค่บราและกางเกงในปกปิด ถึงแม้เฮเลน่าจะตกใจ แต่เธอก็อดที่จะมองเรือนร่างที่แสนเพอร์เฟคนั้นไม่ได้ เธอคิดถึงมันเหลือเกิน ความทรงจำเก่าๆ ที่มีรวมกันกับเอลิซาเบธ แต่ตอนนี้เธอไม่เข้าใจเลยว่าอีกคนจะมาไม้ไหน

“ลิซ..!” เฮเลน่าต้องตกใจอีกครั้งเมื่อร่างนั้นปรี่ตัวเข้ามาถอดเสื้อของเฮเลน่าออกอย่างรวดเร็ว แหงล่ะ เอลิซาเบธชำนาญเรื่องนี้ แต่เฮเลน่าไม่ต้องการ และแปลกใจตัวเองที่เอามือยันไหล่ของเอลิซาเบธออก แต่ดูเหมือนว่าจะไร้ค่า เมื่ออีกคนจู่โจมฉกชิงจูบลงมาที่ริมฝีปากของเธออย่างแรง มันไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความปรารถนา แต่มันคือความโกรธ มือทั้งสองของเอลิซาเบธพยายามจะถอดกางเกงยีนของเฮเลน่า เลยทำให้มีช่องว่างให้อีกคนผลักเอลิซาเบธออกไปให้พ้นตัว

“เธอเมามากแล้วนะ”

“แล้วเธอไม่อยากได้ฉันหรือไง!”

“อะไรนะ?”

“…” เฮเลน่าก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงสน เมื่อก่อนเธอไม่สนอะไรหรอกจ้องแต่จะงาบเอลิซาเบธจากเซบาสเตียนตลอด แต่พอหลังๆ มา เธอเริ่มไม่เข้าใจตัวเอง เธออยากให้เอลิซาเบธหันมามอบความรักให้เธอ ไม่ใช่ให้เพื่อเงื่อนไขเหมือนที่กำลังทำอยู่ เฮเลน่าคิดว่า บางทีเธออาจจะเปลี่ยนไปเพราะมีเทเรซ่าเข้ามา เด็กคนนั้นมองความรักเป็นเรื่องโรแมนติก เฮเลน่าเลยต้องการที่จะทำอย่างนั้นบ้าง แต่เอลิซาเบธคงไม่เข้าใจเธอ

“เธอก็รู้ว่าถ้าฉันต้องการเธอมันต้องมาจากความรัก”

เอลิซาเบธหัวเราะ “อะไรนะ เธอสนด้วยเหรอ?”

“…” เฮเลน่าก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงสน เมื่อก่อนเธอไม่สนอะไรหรอกจ้องแต่จะงาบเอลิซาเบธจากเซบาสเตียนตลอด แต่พอหลังๆ มา เธอเริ่มไม่เข้าใจตัวเอง เธออยากให้เอลิซาเบธหันมามอบความรักให้เธอ ไม่ใช่ให้เพื่อเงื่อนไขเหมือนที่กำลังทำอยู่ เฮเลน่าคิดว่า บางทีเธออาจจะเปลี่ยนไปเพราะมีเทเรซ่าเข้ามา เด็กคนนั้นมองความรักเป็นเรื่องโรแมนติก เฮเลน่าเลยต้องการที่จะทำอย่างนั้นบ้าง แต่เอลิซาเบธคงไม่เข้าใจเธอ

“เธอควรจะตกลงนะเฮเลน ฉันอุตส่าห์เสนอตัวให้ขนาดนี้”

“ไม่…”

“…?!” เอลิซาเบธไม่เข้าใจเฮเลน่า แต่เธอก็โมโหที่อีกคนปฏิเสธ นั่นก็หมายความว่าเฮเลน่าจะไม่เลิกยุ่งกับเทเรซ่า ส่วนเฮเลน่าเธอคิดว่ามันจะไปสนุกอะไรถ้าหากทำตามข้อตกลงของเอลิซาเบธ เธออยากได้เอลิซาเบธก็จริง แต่ต้องไม่ใช่ในเวลาที่ขาดสติแบบนี้ เธอไม่ต้องการ

“เธอต้องรับข้อเสนอของฉัน!”

“นี่ หยุดนะ!”

เอลิซาเบธเข้าถึงตัวเฮเลน่าอีกครั้ง พยายามยัดเหยียดข้อเสนอที่เฮเลน่าไม่มีวันยอมรับ ร่างสูงโดนคว้าท้ายทอยบังคับให้หันหน้ามารับแรงบดขยี้ที่ริมฝีปาก จูบที่รุนแรงทำให้เฮเลน่าแสบร้อนที่ริมฝีปาก สัมผัสมือของเอลิซาเบธไม่ได้อ่อนโยน เธอไม่ได้ลูบไล้ปลุกอารมณ์ แต่ทั้งจิก จับ และกระชากราวกับผิวเนื้อของเฮเลน่าจะหลุดติดมือของอีกคน

นี่ไม่ใช่เอลิซาเบธที่เธอรู้จัก ไม่ใช่

กางเกงยีนของเฮเลน่าโดนปลดหล่นลงพื้น เอลิซาเบธเป็นคนทำมัน จากนั้นก็พยายามจะผลักเธอลงเตียงให้ได้ แต่เฮเลน่าขืนเอาไว้ เธอได้ยินเสียงเอลิซาเบธคำรามขัดใจ ซอกคอของเฮเลน่าตอนนี้ถูกอีกคนขบ และฝั่งเขี้ยวครูดที่ไหล่เป็นรอยจาง ตอนนั้นที่เฮเลน่าร้องไห้ เธอเจ็บ และแน่นอนว่าเจ็บใจด้วยเช่นเดียวกัน

“…?!”

และตอนนั้นเองที่เอลิซาเบธได้สติ เธอผละออกจากอีกคน เพราะได้ยิงเสียงสะอื้น ก่อนจะโดนมือของเฮเลน่าฟาดลงที่แก้มจนหน้าหัน

“อย่ามาทำป่าเถื่อนแบบนี้กับฉันลิซ”

“…!”

“ถ้าเธออยากให้ฉันเจ็บ ก็ยินดีด้วยเธอทำสำเร็จ พอใจหรือยัง เธอแคร์ยัยเด็กนั่นมากกว่าฉัน แล้วก็มาทำร้ายฉันด้วยวิธีแบบนี้ เธอทำฉันเจ็บปวดมากเลยเอลิซาเบธ”

“…”

“ฉันแค่อยากให้เธอหันมาสนใจฉันบ้าง สักนิดก็ยังดี แต่มันไม่ใช่เลย ตลอดเวลาเธอเย็นชาใส่ฉัน ผลักไสฉันทั้งๆ ที่ฉันเองก็แคร์เธอมาก มันเลยเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันอิจฉาเซบาสเตียน เทเรซ่า และก็เพื่อนของเธอทุกคนด้วยซ้ำที่เข้าใกล้เธอ ฉันอยากขัดขวางทุกคนที่เข้าหาเธอ ก็เพราะว่าฉันหยุดรักเธอไม่ได้” เฮเลน่าน้ำตาร่วงลงมาไม่ขาดสาย

เอลิซาเบธรู้สึกผิด เธอรู้สึกผิดที่ทำเรื่องนี้ไปโดยขาดสติ แต่เธอไม่ยอมที่จะขอโทษเฮเลน่า เพราะเรื่องที่เฮเลน่าทำกับเธอมันก็สมควรแล้วที่จะได้รับ แค่เธอเย็นชาใส่ยังน้อยไป แต่กับเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ทำให้เอลิซาเบธคิดได้ เธอไม่สมควรจะไปทำร้ายเฮเลน่าแบบนั้น ตลอดเวลาเธอไม่เคยทำให้เฮเลน่าเจ็บตัวและทำเรื่องป่าเถื่อนร้ายกาจถึงขนาดนี้ และอีกอย่าง เธอไม่คิดว่าอีกคนจะยึดถือความถูกต้อง อย่างเช่น ต้องการความรัก การสมยอม ไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ เอลิซาเบธแปลกใจเฮเลน่าเรื่องนี้

“แต่ฉัน…รักเธอไม่ได้” เอลิซาเบธพูดเสียงเบา แต่มากพอที่เฮเลน่าจะได้ยิน

“แม้ฉันจะพยายามทำเพื่อเธอแค่ไหนอย่างนั้นน่ะเหรอ?”

“…” ไม่ตอบ เอลิซาเบธไม่อยากพูดแบบนั้นออกไป เมื่อก่อนตอนที่เธอแต่งงานกับเซบาสเตียน เธอยอมรับว่ายังเหลือเยื่อใยให้เฮเลน่า แต่ตอนนี้มันกลับกัน เธอแทบไม่รู้สึกอะไรแบบนั้นกับเฮเลน่าแล้ว

“ฉันคิดว่าเธอจะเข้าใจฉันแล้วซะอีกเฮเลน ทุกอย่างที่เธอทำกับฉัน…!”

“ออกไป!” เฮเลน่าเสียงเข้ม ร่างของเธอทรุดลงนั่งที่เตียง เอลิซาเบธเห็นว่ามือทั้งสองข้างของเฮเลน่ากำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น เธอไม่ได้มองหน้าเอลิซาเบธอีก เธอกำลังร้องไห้ และเอลิซาเบธเห็นร่องรอยที่เธอฝากเอาไว้กับเฮเลน่า รอยสีจางๆ ที่คอ และรอยเขี้ยวเหมือนเล็บครูดที่ไหล่ มันเกิดขึ้นเพราะความโกรธ ไม่ใช่เพราะการแสดงเพื่อเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

เอลิซาเบธหันหลังให้อีกคนเธอใส่เสื้อผ้าแล้วเดินปิดประตูออกไป มีเสียงตุ๊บกระแทกประตูจากด้านใน เอลิซาเบธรู้ว่าเฮเลน่าคงโยนอะไรสักอย่างไล่หลังเธอมา

“ฉันไม่มีทางแก้ไขอะไรสักอย่างได้เลยเหรอ? อย่างน้อยก็เรื่องนี้..”

เอลิซาเบธถอนหายใจ


ข้อความของเอลิซาเบธไม่ได้ส่งมาหาเทเรซ่าเลยหลังจากวันนั้น และฝ่ายนั้นก็ไม่โทรมา นี่ก็ล่วงเลยมาสามวันแล้ว เทเรซ่ายอมรับว่าใจหายเหมือนกัน เธอคงจะไม่ได้เจอกับเอลิซาเบธอีกอย่างแน่นอน เธออาจจะตัดใจ…ไม่ซิ จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก เพราะเธอไม่มั่นใจกับความรู้สึกของตัวเองเลย เธอควรจะปรึกษาใครบางคนสำหรับเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นหัวใจของเธอคงจะอ่อนแอเกินเยียวยา เอวา คือตัวเลือกที่ดีสำหรับเธอ แต่ตอนนี้เธอคิดถึงเอลิซาเบธมากกว่าที่เคย เทเรซ่าไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

“เทรซ เธอดูไม่สบายมาตั้งแต่วันงานประมูลแล้วนะ” นิโคลเดินเข้ามาไถ่ถามเทเรซ่าที่นั่งหน้าเบื่อโลกมาตลอดสามวันที่ผ่านมา เพราะอีกคนดูไม่เป็นอันทำงานทำการยังกับถูกหนุ่มหักอกมายังงั้นแหละ

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย” นิโคลเอามือไปอังที่หน้าผากอีกคน ไม่ป่วยไม่ไข้ โรคอกหักชัวร์

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

“โดนหนุ่มหักอกมาหรือเปล่า?”

“…?” เทเรซ่ามีท่าทีสนใจในเรื่องที่นิโคลพูด เธอมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป นิโคลไม่รู้ว่าเธอสนใจประเด็นนี้ หรือว่าแท้ที่จริงแล้วอกหักจริงๆ วัยรุ่นสมัยนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องอกหักจริงๆ ซินะ

“ถ้าอย่างนั้น เรื่องนี้จริงๆ เหรอ ใครเป็นคนหักอก ลุคหรือเปล่า?”

“มะ ๆ ไม่ใช่ค่ะ ลุคเป็นแค่เพื่อน”

นิโคลหรี่ตามองอย่างไม่ค่อยเชื่อใจเท่าไหร่นัก ลุค เกรย์สัน เป็นหนุ่มหล่อน่ารัก และพกความร่าเริงมาเสมอ เขามาหาเทเรซ่าสองวันติดกันขณะที่หญิงสาวทำงานอยู่ที่นี่ นิโคลดูแวบเดียวก็รู้ว่าลุคแอบชอบเทรเซ่าอยู่ แต่หญิงสาวดูเหมือนจะไม่รู้เรื่อง เทเรซ่าคงคิดกับลุคแค่เพื่อนจริงๆ แต่อีกคนนี่ซิ นิโคลชอบลุคและอยากจะเชียร์เขา เพราะเขาดูเหมาะสมกับเทเรซ่ามาก

“เฮ้ยพวก! ฉันเห็นหญิงงามเดินขึ้นตึกเรามา” ลิฟต์เปิดออกพร้อมดีโว่ที่เคี้ยวเบอร์เกอร์ในปากยังไม่หมด อีกมือถือสิ่งนั้นอยู่ เขาดูแตกตื่นจนนิโคลเอือมระอา สงสัยเขาคงดีใจตัวสั่นถึงขนาดวิ่งขึ้นตึกมาบอกเพื่อนถึงในออฟฟิศ

“นายจะดีใจอะไรกันนักหนา ใช่ว่าจะขึ้นมาที่ออฟฟิศนิยายแปลของเราสักหน่อย เธออาจจะไปแวะที่ออฟฟิศของบรรณาธิการแอเมทิสต์วรรณกรรมเยาวชนที่อยู่ชั้นล่าง หรือไม่ก็แอเมทิสต์ท่องเที่ยวที่อยู่ชั้นบนสุด อย่าลืมสิที่นี่มีหลายชั้นและหลายออฟฟิศ” ชายวัยสามสิบห้าจดอะไรบางอย่างลงสมุดยิกๆ ไม่สนใจเพื่อน

ดีโว่ดูจะผิดหวังที่ได้ยินอย่างนั้น เขานั่งลงที่โต๊ะวางเบอร์เกอร์ลงข้างหน้า

“…!” แล้วอยู่ๆ ดีโว่ก็ช็อกตาค้าง เมื่อลิฟต์บนออฟฟิศชั้นที่เขาทำงานอยู่ก็เปิดออกมา ผู้หญิงร่างสูงราวกับนางแบบ และเซ็กซี่โดนใจสุดๆ ก้าวเข้ามา เธอสวมกางเกงเบาสบายสีดำเอวสูงขายาว และเสื้อแขนยาวลายเสือนำแฟชั่น ผู้หญิงที่เขาเจอตอนขึ้นมาบนตึก

“ในที่สุด สวรรค์ก็ส่งเธอมาที่ชั้นเรา” ดีโว่กระซิบกับเพื่อนชายหลายๆ คน

และทันใดนั้นห้องก็เงียบกริบเมื่อร่างนั้นเดินเข้ามา แม้แต่นิโคลยังอึ้ง นับประสาอะไรกับผู้ชายและสาวๆ อีกสามคนที่นั่งทำงานอยู่ก็ยังอ้าปากค้าง

“นะ นั่น เอลิซาเบธ เพย์ตัน” นิโคลดูตกใจเมื่อไอดอลอีกคนหนึ่งของเธอมาปรากฏตัวต่อหน้า และเดินตรงมาหยุดที่หน้านิโคล เทเรซ่าเจ้าของโต๊ะมองดูอีกคนอย่างทึ่งๆ เช่นเดียวกัน

“มะ มาหามิสเตอร์อดัมส์เหรอคะ?” นิโคลอ้าปากถาม เมื่อร่างนั้นยิ้มมาให้นิโคลก็แทบกรี๊ด

“อันที่จริง ฉันมาหาเทเรซ่า เกรส ค่ะ ฉันอยากขอตัวเธอสักครู่ได้ไหมคะ?”

“…?!” เทเรซ่ามองร่างสูงด้วยท่าทีประหม่า ถึงแม้ว่าเอลิซาเบธจะพูดกับนิโคล แต่สายตาของเอลิซาเบธกำลังจับจ้องมาที่เธออยู่ และเทเรซ่าก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยว่า เธอดีใจมากแค่ไหนที่เอลิซาเบธมายืนอยู่ตรงนี้

“อ๋อ เชิญตามสบายเลยค่ะ” นิโคลยิ้มสุภาพ แล้วหันมากึ่งดึงกึ่งลากให้เทเรซ่าลุกจากเก้าอี้

“เทรซปล่อยให้คุณเอลิซาเบธรอไม่ดีนะ รีบๆ ไปเลยงานตรงนี้เดี๋ยวค่อยกลับมาทำ”

“…?”

คุณเอลิซาเบธมีผลต่อทุกคนจริงๆ เหรอเนี่ย? น่าทึ่งจริงๆ



เราทั้งสองมานั่งอยู่ที่ร้านเบเกอรี่ของตึกสำนักพิมพ์ชั้นล่างสุด เทเรซ่าไม่กล้าเปิดปากคุยอะไรกับอีกคนเลย ได้แต่นั่งมองเอลิซาเบธที่ไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่งเช่นเดียวกัน รายนั้นนั่งจิบชาอย่างเดียวโดยให้เวลาผ่านไป เทเรซ่ารู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

“คุณหายไปเลยนะคะ” เอลิซาเบธเปิดปากพูดในที่สุด แทนที่เทเรซ่าจะเงียบและก้มหน้า คำพูดที่อยู่ในใจเธอกลับหลุดปากออกไปแทบจะทันที

“คุณต่างหากที่หายไป…” เธอรีบหุบปากเอาไว้ทันที ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงเธอถึงได้พูดด้วยน้ำเสียงต่อว่าเอลิซาเบธออกไปแบบนั้น

เธอเป็นอะไรไปนะ?

“คุณ…เอ่อ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นนะคะ”

เอลิซาเบธเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มออกมา “การที่ฉันหายไปแค่สามวันได้ผลจริงๆ ด้วยซินะคะ ฉันน่าจะหายไปเป็นอาทิตย์”

“…” อย่างนั้นไม่ดีหรอก เทเรซ่าคิดในใจ

“คุณกำลังโกรธฉันอยู่หรือเปล่าคะ?”

“…” ตอบไม่ได้เลย เทเรซ่าโกรธซิ แต่พอมาคิดๆ ดูแล้วเธอก็ไม่น่าจะไปโกรธอะไรเอลิซาเบธ เธอเป็นคนนอก และเป็นคนบ้า ที่ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง ทำให้เธออยู่ในอารมณ์ไม่สู้ดีนักตอนนี้

“ฉัน…ฉันไม่รู้ว่า…ฉันหมายถึงฉันไม่เข้าใจตัวเองค่ะ ว่าทำไม…” เทเรซ่าหยุดพูด เธอพูดไม่ได้ เอลิซาเบธกำลังมองหน้าเธออยู่ นั่นทำให้เธอยิ่งพูดไม่ได้เข้าไปใหญ่

“โอเค…เฮเลน่าพูดอะไรให้คุณไม่สบายใจ และฉันยังไม่เข้าใจอะไรเลย ที่คุณไม่ยอมรับสายฉัน คุณอาจจะโกรธ แต่ฉันไม่รู้ว่าคุณโกรธฉันเรื่องอะไร”

เอลิซาเบธพูดได้ถูก เธอไม่รู้ว่าเทเรซ่าโกรธเรื่องอะไร เธออยากรู้นั่นแหละประเด็น

“…” เทเรซ่าไม่รู้จะพูดยังไง ก่อนที่มือของเอลิซาเบธจะเอื้อมมาจับมือของเธอ เทเรซ่าไม่ได้รังเกียจ เธอกำลังหมกอยู่กับความคิดของตัวเอง ทำให้เธอชักมือออก แต่เอลิซาเบธกลับจับมือข้างนั้นเอาไว้อีกไม่ให้เทเรซ่าบ่ายเบี่ยงสัมผัสของเธอ

“คุณโกรธฉันมากเลยใช่ไหมคะ ฉันขอโทษ เรากลับมาดีกันเหมือนเดิมได้ไหม?”

“…”

“โอเค คุณอยากให้ฉันอธิบายอะไรให้คุณฟังคุณพูดมาเลย คุณถามได้ทุกอย่างนะคะ ฉันเคยพูดกับคุณแล้วไง ว่าคุณสามารถถามอะไรฉันเรื่องไหนก็ได้ทั้งนั้น การที่คุณเงียบอยู่อยางนี้ ฉันไม่สามารถเข้าใจคุณได้เลย ฉันรู้สึกว่าตัวเองขอโทษไม่ถูกเรื่องเอาซะเลย”

“…” ขอโทษไม่ถูกเรื่อง นั่นซินะ เทเรซ่าฉุกคิดขึ้นมาได้ เธอมานั่งโกรธเอลิซาเบธแบบนี้มันถูกแล้วเหรอ? เธอมันงี่เง่า ไม่เข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองแล้วมีสิทธิ์อะไรไปแสดงความรู้สึกโกรธเอลิซาเบธ อีกคนไม่ได้เข้าไปนั่งในสมองของเธอสักหน่อย ถึงจะได้รู้ว่าเธอโกรธเรื่องอะไร แถมทุกอย่างที่เอลิซาเบธทำเมื่องานประมูล ถึงเทเรซ่าจะโกรธ แต่ก็แล้วไงล่ะ? เอลิซาเบธเธอทำตามหน้าที่ของตัวเอง ทั้งภรรยาก็ต้องทำหน้าที่ และที่ทิ้งเธอก็เพราะอยากได้ของประมูลไปให้คุณย่า แล้วทำไมเทเรซ่าถึงเพิ่งมาเข้าใจเรื่องนี้เอาปานนี้นะ เธอทำให้อารมณ์งี่เง่ามาครอบงำเหตุผลที่แท้จริงได้ยังไงกัน

ฉันเป็นคนที่ทำให้คุณเอลิซาเบธหนักใจมาตลอด ฉันเป็นคนทำทั้งหมด และดูตอนนี้ซิ เอลิซาเบธทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าเธอโกรธเรื่องอะไร ก็ยังอุตส่าห์มาปรับความเข้าใจกับเธอ เทเรซ่าคิดว่าตัวเองทำเกินไปกับอีกคนหรือเปล่า?

“เทรซ…” เมื่อเห็นว่าเทเรซ่าเงียบไปนาน เอลิซาเบธก็ร้องเรียก เทเรซ่าได้สติ ก่อนจะมองอีกคน

“ฉัน…ขอโทษคุณเอลิซาเบธด้วยนะคะ คุณเอลิซาเบธไม่ได้ผิดอะไร ฉันแค่สับสนอะไรนิดหน่อยค่ะ”

“…” สายตาของเอลิซาเบธหลังจากที่ได้ฟังคำพูดของเทเรซ่าเปลี่ยนไป มันมีความหมายบางอย่างแฝงอยู่ เธออยากฟังความจริงออกมาจากปากของเทเรซ่า ความรู้สึกของอีกคนที่มีต่อเธอ เอลิซาเบธไม่กล้าฟันธงเรื่องนี้นอกจากจะได้ยินออกมาจากปากของเทเรซ่า

“ฉันไม่อยากนึกถึงมันแล้วล่ะค่ะ” เทเรซ่าระบายยิ้ม เธอดูสบายใจมากขึ้น ในขณะที่เอลิซาเบธนิ่งคิดอะไรบางอย่างในใจ

“ไม่อยากนึกถึง?” เอลิซาเบธพูดทวนคำนั้นอย่างเบาเสียง แต่มากพอที่เทรซ่าจะได้ยิน

“คุณเอลิซาเบธคะ…”

“…” เอลิซาเบธยิ้มให้อีกคน เธอปล่อยมือออกจากเทเรซ่าแล้วกลับมายิ้มเป็นปกติให้ ก่อนจะจิบชานิดหน่อย เพื่อให้ตัวเองอารมมณ์ดีขึ้นมา

“ถ้าอย่างนั้น คุณยกโทษให้ฉันแล้วใช่ไหมคะ?”

“คุณเอลิซาเบธไม่ได้ทำอะไรผิดนี่คะ ฉันจะยกโทษให้ทำไม”

“ดีจัง งั้น…ตั้งแต่วันนี้ฉันก็โทรหาคุณได้แล้วใช่ไหม มันจะไม่รบกวนคุณใช่ไหมคะ?”

“ไม่รบกวนเลยค่ะ”

เอลิซาเบธยิ้มดีใจราวกับเด็กๆ เธอลุกขึ้นมาดึงฉุดแขนเทรซ่าให้ลุกขึ้น อีกคนลุกขึ้นตามด้วยความงุนงง

“เราต้องไปฉลองกันสักหน่อยแล้วนะคะ”

“คะ?”

“ตอนนี้เลย”

“ห๊ะ เอ่อ…ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันยังไม่เลิกงานเลยอีกตั้งสามชั่วโมงแน่ะ”

“นั่นซินะ ฉันก็มัวแต่ดีใจ รู้ไหมคะว่าฉันไม่สบายใจมาตั้งหลายวัน คิดว่าคุณคงไม่ให้อภัยง่ายๆ”

เทเรซ่ายิ้ม เธอก็ไม่คิดว่าตัวเองจะให้อภัยง่ายขนาดนี้ ไม่รู้ซิ อาจจะเป็นเพราะเอลิซาเบธ เทเรซ่าไม่สามารถโกรธเอลิซาเบธได้นาน นั่นเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจ

“งั้นฉันไปรอคุณที่ออฟฟิศด้านบนด้วยดีกว่า อีกแค่สามชั่วโมงเองฉันรอได้ค่ะ”

“เอ่อ…”


และแล้วเธอก็ไม่ได้ขัดเอลิซาเบธ

อีกคนนั่งรอเธออยู่ที่ห้องรับแขกภายในออฟฟิศ บอสอย่างวิคเตอร์อนุญาตอย่างง่ายดาย เพราะเอลิซาเบธเป็นเพื่อนกับคนที่จ่ายเงินเดือนเขาอีกทีอย่างจอร์จิน่า เวสท์ ถึงแม้เขาอยากจะคัดค้านเพราะลูกน้องของเขาจะไม่เป็นอันทำงานก็เถอะ แต่เขาก็เกรงกลัวในอำนาจของจอร์จิน่า หากเรื่องถึงหูเธอคนนั้นว่าเขาปฏิบัติกับเพื่อนของเธอไม่ดี เขาคงมีอันเป็นไป

และแน่นอนว่าวิคเตอร์คิดถูก บรรดาลูกน้องโดยเฉพาะผู้ชายคอยชม้อยชม้ายตา ไม่ก็ชะเง้อมองไปยังห้องกระจกที่มีเอลิซาเบธนั่งอยู่แทบไม่เป็นอันทำงาน เธอดึงดูดสายตาได้ไม่ยากเลยแม้แต่ท่านั่งเปิดดูนิตยสารธรรมดาก็ทำให้บรรดาชายหนุ่มแตกตื่น ยิ้มหวานกันไปราวกับคนบ้าที่ตกอยู่ใต้มนต์สะกด

เทเรซ่าเองก็ไม่เป็นอันทำงาน เพราะมัวแต่เกรงใจว่าเอลิซาเบธจะรอนาน และเมื่อถึงเวลาเลิกงาน เธอก็รีบเก็บข้าวของและบอกลานิโคลโดยเร็ว แต่ก็มิวายโดนบรรดาผู้ชายกระซิบบอกเทเรซ่าให้ชวนเอลิซาเบธมาที่นี่บ่อยๆ เขาบอกว่า ‘กำลังใจในการทำงาน ต้องมาจากสิ่งนี้เท่านั้น’ เทเรซ่าแค่พยักหน้าปัดๆ เท่านั้น และเธอคิดอยู่ในใจว่า เธอไม่อยากให้เอลิซาเบธมาที่นี่อีก เวลาเห็นผู้ชายมองแบบนั้นแล้วเธอรู้สึกไม่ดีเลย บางครั้งเธอก็แทบโมโหและไม่พอใจพวกเขาขึ้นมาเฉยๆ โดยไร้เหตุผล นี่เราเป็นอะไรกันนะ?

“คุณเอลิซาเบธรอนานไหมคะ?” เทเรซ่าเดินเข้ามาหาอีกคนที่นั่งเหม่อลอยอยู่ เอลิซาเบธมองไปนอกกระจก ดูวิวตึกในมิดทาวน์ เทเรซ่าไม่รู้ว่าอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่ หรือแค่ชมวิวเพลินๆ

เธอถือวิสาสะโบกมือไปมาที่ตรงหน้าเอลิซาเบธ

“คุณเอลิซาเบธคะ…”

“…เลิกงานแล้วเหรอ โทษทีนะ กำลังใช้ความคิดอยู่น่ะ”

“คิดอะไรอยู่เหรอคะ?”

“การใช้ชีวิตในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า”

“…”

เอลิซาเบธยิ้ม เธอยิ้มอย่างจริงใจ “ฉันกำลังจะเป็นอิสระเทรซ เวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว เธอจะไม่ดีใจกับฉันหน่อยเหรอ?”

“…?”

“ฉันจะได้อยู่กับคุณไงคะ”

“…?”

เทเรซ่าก็ยังไม่เข้าใจความหมายนั้นอยู่ดี อีกขยายอีกงุนงง

แต่ว่า…

อิสระอะไรกันนะ ถึงทำให้คุณเอลิซาเบธดีใจขนาดนั้น?




_________________________________________

จบไปอีกตอน และตบท้ายด้วยลิซพูดทิ้งให้เป็นปริศนาอีกแล้ว5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #13 J418 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 09:08
    นี่ดีใจแทนแล้วนะ55555 อย่าปล่อยให้ดีใจเก้อนะ
    #13
    0
  2. #12 Guitarfroyd (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 07:52
    หย่าแน่ๆ5555555
    #12
    0