[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 12 : NINE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    30 มิ.ย. 61

กว่าจะถึงมิชิแกนได้ก็ใช้เวลาไปสิบเอ็ดชั่วโมง แน่นอนว่าเอลิซาเบธเป็นคนขับรถเองตลอดทาง ทั้งสองเดินทางออกจากนิวยอร์กตั้งแต่เช้า และใกล้จะถึงที่พักแล้ว เทเรซ่ารู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งตัว แต่ก็จะบ่นไม่ได้ เพราะเอลิซาเบธคงงานหนักกว่าเธอเสียอีก และตอนนี้เอลิซาเบธกำลังแวะเติมน้ำมันอยู่ที่ปั๊ม ส่วนเทเรซ่านั่งรออยู่ในรถ เธอบอกว่าอีกไม่กี่สิบกิโลเมตรก็ถึงแล้ว เทเรซ่าไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อน เมื่อได้ยินคำว่า ‘ใกล้จะถึงบ้านพักตากอากาศแล้ว’

“…!” เอลิซาเบธเคาะกระจกรถ เทเรซ่าเลื่อนมันลง

“เข้าไปซื้ออะไรหน่อยมั๊ยคะ?”

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ” เทเรซ่าตอนแรกที่ไม่อยากลงมา แต่เมื่อเห็นว่าเอลิซาเบธอุตส่าห์เดินมาบอกถึงขนาดนี้ก็ต้องจำใจลงไป

เทเรซ่าแต่งตัวสบายๆ เสื้อยืดสีชมพูอ่อนแขนยาวกับกางเกงยีนสีซีด รองเท้าผ้าใบคู่โปรด ส่วนเอลิซาเบธ เทเรซ่าก็คิดว่าคนร่างสูงอาจจะแต่งตัวสบายๆ เช่นกัน แต่มองยังไงๆ ก็ดูดีราวกับนางแบบอยู่ดี เอลิซาเบธสวมเสื้อไหมพรมสีเลือดนกแขนยาว กับกางเกงหนังรัดรูปสีดำ และรองเท้าบู๊ตไม่มีส้นสีดำ เธอสวมแว่นกันแดดสีชา ทั้งๆ ที่อากาศหนาว บางทีเอลิซาเบธอาจจะไม่ทิ้งแฟชั่นให้หมดไปแม้เวลามาเที่ยวพักผ่อนก็ตาม แน่นอนว่าแฟชั่นติดตัวเอลิซาเบธไปแล้ว

“คุณดื่มน้ำอัดลมมากเกินไปนะ ชอบหรอ?” เมื่อเข้ามาในร้านสะดวกซื้อ เทเรซ่าก็ตรงดิ่งไปที่น้ำอัดลม เธอหยิบมันมาจนล้นมือทั้งสอง

“ฉันชอบอะไรที่ทำร้ายสุขภาพน่ะค่ะ”

“มันไม่ดีต่อสุขภาพจริงๆ แต่…” เอลิซาเบธเลื่อนแว่นกันแดดลงเพื่อจะได้ส่งสายตาล้อเล่นซุกซนให้เทเรซ่า ซึ่งอีกคนเห็นก็ใจไม่ดีแล้ว

ทำไมคุณเอลิซาเบธสวยขนาดนี้นะ

“คุณจะกินจะดื่มอะไรก็ได้ ฉันไม่ซีเรียสหรอกนะคะ แต่อย่าให้มากก็พอ”

“แล้วปกติคุณเอลิซาเบธดื่มอะไรคะ ชา กาแฟ หรือ เอ่อ….” เทเรซ่าคิดหนักไปอีก

“แอลกอฮอล์”

“คะ? …แบบนั้นมัน… ก็ไม่ต่างอะไรกับฉันเลย”

เอลิซาเบธหัวเราะชอบใจ

“โอเค เรามีเงื่อนไขเหมือนกันแล้วนะคะ เราไม่ควรวิจารณ์อาหารการกิน หรือเครื่องดื่มของใคร”

เทเรซ่าพยักหน้า “ยุติธรรมดีค่ะ”

แล้วจากนั้นเอลิซาเบธก็ปล่อยให้เทเรซ่าเลือกซื้อของอย่างจุใจ เทเรซ่าแวะไปแผนกขนมขนใส่ตะกร้าเต็มที่ ส่วนเอลิซาเบธเดินไปที่อุปกรณ์ปฐมพยาบาลหรือยาต่างๆ เทเรซ่าแอบคิดว่าเอลิซาเบธใส่ใจและรอบคอบเรื่องพวกนี้มากกว่าเธอที่เห็นแก่กิน

“เอ่อ…ขอโทษนะครับผมว่าผมจำคุณได้นะ เบ็ตตี้ใช่มั๊ย?” ขณะที่เอลิซาเบธกับเทเรซ่าไปชำระเงิน ผู้ชายวัยรุ่นราวคราวเดียวกันกับเอลิซาเบธที่ทำงานอยู่เคาน์เตอร์ก็เอ่ยทักร่างสูงขึ้น เอลิซาเบธทำหน้างง เธอถอดแว่นออกเพื่อจะมองเขาให้ชัดๆ

“คุณ…เป็นใครคะ?”

เขายิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหัวเราะแก้เก้อ และโบกมือไปมา

“อย่าใส่ใจเลยครับ คือ คุณไม่จำเป็นต้องจำผมได้”

“ไม่เอาน่า จะมีใครเรียกชื่อนี้ได้ถ้าไม่ใช่คุณ ไม่ค่อยมีใครเรียกฉันเบ็ตตี้ นอกจากคุณเจฟฟ์”

“เอ่อ…ผมเจมส์ครับ” แล้วเอลิซาเบธเองที่เป็นคนหัวเราะแห้งๆ ส่งไปให้ แก้หน้าแตก เขาจำเธอได้แต่เธอกลับจำชื่อเขาไม่ได้เลย เธอจำเค้าโครงใบหน้าของเขาได้ เราไม่ได้เจอกันนานมาก เจอกันล่าสุดตอนอายุสิบหกปี เขายังคงร่าเริง ติดดิน และรักเสื้อลายสก็อตเหมือนเคย

“คุณไม่ได้มาที่นี่หลายปีเลย นานมาก ผมแทบจำไม่ได้…คุณมาพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศใช่มั๊ย?”

เอลิซาเบธยิ้มละพยักหน้า

“เอ่อ ถ้าไม่ว่าอะไร ผมแนะนำที่เที่ยวได้นะ เอ่อ…อีกอย่าง ผมไปหาคุณที่บ้านพักตากอากาศได้มั๊ย…เหมือนเมื่อก่อน”

“ได้ซิ ถ้าวันไหนฉันอยู่บ้านน่ะนะ”

เทเรซ่ามองทั้งสองสลับกัน เธอกลายเป็นคนแปลกหน้าไปซะแล้ว

“อุทยานใกล้ๆ แถวนี้ดีมากเลย ถ้าคุณอยากไปตั้งแคมป์ เขามีบริการที่น่าประทับใจทีเดียว”

“ขอบคุณนะ ไว้ฉันจะพิจารณา”

“อ่ะ นี่โปรชัวร์สถานที่ท่องเที่ยวแถบนี้” เขายื่นแผ่นโปรชัวร์หลายใบให้เอลิซาเบธ เธอรับมันมาและแซวเขา

“คุณน่าจะเป็นไกด์นำเที่ยวมากกว่าทำงานเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อ”

“ผมเปล่าเป็นพนักงานนะ คุณคงลืมไปแล้วว่าร้านสะดวกซื้อกับปั๊มน้ำมันเป็นกิจการของครอบครัวผม”

“อ่อ ฉันลืมไปจริงๆ” เธอหัวเราะแก้เก้อ “เอาเป็นว่าฉันไปก่อนดีกว่านะคะ อยู่นานจะยิ่งหน้าแตก”

“โอเคแล้วเจอกันเบ็ตตี้” เขาโบกมือ และยิ้มร่าเริงมาให้เอลิซาเบธ


หลังจากที่ขับรถออกมาจากปั๊มน้ำมันเทเรซ่าก็นั่งเงียบมาตลอดทาง สายตาที่เจมส์มองเอลิซาเบธทำให้เทเรซ่าเก็บมาคิด เขาดูจะปลื้มเอลิซาเบธเอามากๆ แต่…แล้วทำไมเธอจะต้องมานั่งอึดอัดแบบนี้ด้วยนะ แถมยังอยากรู้เรื่องของทั้งสองคนมากขึ้นไปอีก


คุณเอลิซาเบธรู้จักกับเขาได้ยังไงกันนะ?


“มีอะไรหรือเปล่าคะ? หน้าเหมือนไปโกรธใครมา” เอลิซาเบธเหลือบมองอีกคนแล้วหันไปมองถนนต่อ

“ปะ เปล่าค่ะ” ส่วนเทเรซ่าก็ตกใจที่ความคิดเงียบๆ ของเธอถูกเอลิซาเบธขัดขึ้น

“มีอะไรอึดอัดหรือเปล่า หรือว่าหนาวหรอคะ?”

“…”

“ฟังเพลงมั๊ย?”

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย”

เอลิซาเบธพยักหน้า และขับรถออกไป ทั้งสองเงียบอยู่ได้สักพักหนึ่ง เทรเซ่าเผลอมองเอลิซาเบธอีกครั้ง ก็เธออดอยากถามไม่ได้นี่หน่า

“คุณมองหน้าฉันอีกแล้วนะเทรซ คุณมีเรื่องอะไรอยากจะถามหรือเปล่าคะ?”

“…” เทเรซ่าทึ่งว่าเอลิซาเบธรู้ได้ยังไงราวกับอ่านใจเธอได้อย่างงั้นแหละ

“ถามฉันมาได้นะ ถ้าคุณอยากรู้”

“…” เทเรซ่ารู้สึกอายที่มีคนจับได้ เธอมองไปที่ถนนเบื้องหน้า แล้วรวบรวมความกล้าถามออกไป

“ผู้ชายที่ชื่อเจมส์ เขาเป็นใครหรอคะ?”

“เรื่องนี้เองหรอที่ทำให้คุณทำหน้าตาแบบนั้นตั้งนานสองนาน” เอลิซาเบธยิ้ม เธอนึกว่าเทเรซ่าไม่สบายใจที่มาเที่ยวกับเธอเสียอีก เธอตอบแบบไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

“เจมส์เขาเป็นคนแถวนี้น่ะ เขาค่อนข้างเป็นคนขี้อาย และชอบตกปลา ตอนฉันอายุสิบหก ครอบครัวมาพักผ่อนที่นี่ ก็ได้เขาพาทัวร์ พี่ชายกับพี่สาวของฉันก็ชอบเขามากเลยนะ พวกเราพักอยู่ที่นี่ตั้งเดือนหนึ่ง เล่นด้วยกันและสนิทกันมากเลย แต่ตอนนี้ฉันกลับจำเขาไม่ได้ แถมชื่อก็ยังจำผิดอีก แย่จริงๆ เลย”

“แล้วเจอกันได้ยังไงคะ?”

“อืม…พ่อพาเราสามคนไปตกปลาที่ทะเลสาบแล้วก็เจอเจมส์กับลุงของเขาอยู่ที่นั่นน่ะ จากนั้นพวกเราสี่คนก็เป็นเพื่อนกัน”

เทเรซ่าพยักหน้า และแอบชื่นชมเอลิซาเบธที่ไม่แบ่งแยกชนชั้น ไม่เหมือนกับเพื่อนที่มหาลัยของเธอ ที่น้อยมากที่เด็กทุน หรือคนฐานะไม่ค่อยดีจะมีเพื่อนรวยๆ แต่พวกลูกคุณหนูบ้านรวยก็จะมีเพื่อนเป็นคนฐานะเดียวกัน จะว่าไปส่วนใหญ่ยังยึดติดกับอำนาจที่ครอบครัวสั่งสอนมาว่าไม่อยากให้ยุ่งกับคนจน

“รู้แค่นี้ก็เบาใจแล้วใช่มั๊ยคะ?”

“หะ อะไรนะคะ” เทเรซ่าอึกอักขึ้นมาทันทีที่อยู่ๆ เอลิซาเบธก็พูดแบบนั้นออกมา

“สีหน้าคุณดูดีขึ้นมาเลยนะ ทำไมหรอคะ? ชอบเจมส์หรอ?”

เทเรซ่าส่ายหัวปฏิเสธแทบจะหลุดออกจากคอ เอลิซาเบธหัวเราะ เธอไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น เธอเงียบและอยากรู้ว่าจริงๆ แล้วเทเรซ่าคิดแบบไหนกับเรื่องที่เธอเล่าให้ฟังกันแน่


เดาใจอยากจริงๆ เลยนะเทรซ


ผ่านไปเกือบสี่สิบนาทีก็ถึงบ้านพักตากอากาศของครอบครัวเพย์ตัน มันเป็นบ้านสองชั้นที่หลังใหญ่เอาการ ตั้งตระหง่านอยู่บนเนิน หน้าบ้านสองชั้นเป็นบานกระจกหันเข้าหาทะเลสาบที่อยู่เบื้องล่างไปหนึ่งกิโลเมตร เอลิซาเบธเล่าให้เธอฟังก่อนมาที่นี่ว่า ปู่ของเอลิซาเบธเป็นคนซื้อที่ดินและปลูกบ้านที่นี่ เขายอมทุ่มทุนซื้อถึงแม้ว่ามันจะแพงก็ตาม เทเรซ่าคิดว่ามันคุ้มค่ามาก หากมีเงินก้อนใหญ่หลายๆ ก้อนที่จะซื้อทำเลติดทะเลสาบแบบนี้

เทเรซ่าเดินเข้ามาในบ้านที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู ชั้นแรกกับชั้นสองเป็นกระจกบานใหญ่ทอดตัวลงมาสามารถมองวิวได้สบายๆ ชั้นแรกเป็นส่วนของห้องรับแขกที่เน้นลานกว้าง มีเตาผิงขนาดใหญ่ และมีห้องครัวอยู่ด้วย ห้องพักอีกสองห้อง ส่วนชั้นสองเป็นส่วนของห้องนอนที่มีสี่ห้องด้วยกัน เทเรซ่าเลือกห้องนอนที่เป็นกระจกด้านหนึ่ง เยื้องเตียงนอน เธออยากจะชมวิวสวยๆ ส่วนเอลิซาเบธก็เลือกห้องตรงข้ามกับเธอที่ไม่ได้เป็นกระจก แต่เป็นหน้าต่างไม้ขนาดกว้าง เอลิซาเบธบอกว่าชอบมองป่าสนมากกว่าทะเลสาบ

เทเรซ่าโทรหาเอวาเป็นคนแรก

[ไง เทรซ ถึงแล้วหรอ?]

“อือ กำลังจัดของน่ะ”

[ดีแล้ว ฉันอิจฉาเธอจัง บ้านพักตากอากาศตระกูลเพย์ตันเชียวนะ]

เทเรซ่าเล่าเรื่องบ้านพักตากอากาศให้ลุคกับเอวาฟังในวันที่เอลิซาเบธนัด เอวาแสดงท่าทีตื่นเต้นอย่างหนัก ส่วนลุคก็เอาแต่เงียบ เขาไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ เลย แต่หลังจากจบทริปนี้ เอวาก็จองตั๋วล่วงหน้าให้ลุคกับเทเรซ่าไปเที่ยวกับต่อที่บอสตัน ซึ่งเทเรซ่าก็ไม่ได้ขัดใจอะไรเอวาแม้กระทั่งลุค ทุกคนเต็มใจไปกันทั้งนั้น

[ถ่ายรูปเก็บมาด้วยนะ ฉันอยากเห็นบ้านพักตากอากาศสุดหรู]

“เข้าใจแล้วๆ”

[แล้วอย่าลืมห่มผ้าให้ตัวอบอุ่นอยู่ตลอดเวลาล่ะ ยุงที่นั่นเยอะมั๊ย? ถ้าเยอะอย่าลืมทาโลชั่นกันยุง และอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาดต้องมีคุณเอลิซาเบธไปด้วย เดี๋ยวหลงทางขึ้นมาจะยุ่ง]

เทเรซ่ายิ้มให้กับความเป็นห่วงเป็นใยที่เพื่อนมีให้

“โอเค”

[ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดด้วย]

“ค่ะ คุณแม่”

[เดี๋ยวเหอะๆ …เดี๋ยวค่อยคุยกัน แค่นี้นะ]

เทเรว่าวางสายไป เธอเดินเลื่อนประตูกระจกออกมานอกระเบียงเพื่อมองดูทะเลสาบ เทเรซ่าถ่ายรูปอยู่สักพัก ก่อนที่จะเห็นเอลิซาเบธเดินออกมานอกบ้าน เธอส่องกล้องไป และถ่ายรูปเอลิซาเบธ


ถ้าได้ถ่ายใกล้ๆ ก็คงจะดีกว่านี้


“…!” เอลิซาเบธมองขึ้นมาพอดีเธอโบกมือให้เทเรซ่า และอีกคนตัดสินใจเดินลงไปหาเอลิซาเบธโดยไม่ลืมเอากล้องติดมือไปด้วย


“เป็นยังไงบ้างคะที่นี่พออยู่ได้มั๊ย?”

“…” เทเรซ่าอึ้งที่เอลิซาเบธถามอย่างนั้น เพราะมันเกินจะอยู่ได้ต่างหากล่ะ บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้อยู่กันแค่สองคน แต่เทเรซ่าก็พยักหน้าแทนคำตอบ

“เดินเล่นกันเถอะค่ะ” เอลิซาพูดขึ้นแล้วเดินนำอีกคนไป เทเรซ่าเดินให้ช้าลงเพราะเธออยากมองเอลิซาเบธจากด้านหลังในระหว่างที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน สวยมากเลย ท้องฟ้าย้อมสีส้มกับแผ่นหลังที่สง่าของเอลิซาเบธ เทเรซ่าหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายได้หลายช็อต อีกคนหันมามองเทเรซ่าเลยทำให้กล้องจับภาพที่สวยกว่าอะไรทั้งสิ้น


คุณเอลิซาเบธมองมุมไหนก็สวยจริงๆ เลย


“นั่น คุณกำลังแอบถ่ายรูปฉันอยู่หรอค่ะ ฉันค่อนข้างกลัวกล้องนะ”

“ทำไมถึงได้กลัวล่ะคะ”

“ก็…พูดในแง่หนึ่งฉันเกลียดนักข่าว ชอบสร้างข่าวให้ฉันเสียหายบ้าง แต่บทจะชมก็ชมจนเอียนเลยล่ะ”

เทเรซ่าพยักหน้าเข้าใจ ก็เอลิซาเบธเป็นไฮโซซื้อก้องขนาดนั้นไม่มีทางที่นักข่าวจะปล่อยให้หลุดรอดสายตาไปได้หรอก ถ้าเป็นเธอ เธอก็คงอกแตกตายเหมือนกันที่ชีวิตความเป็นส่วนตัวยังไม่มีเลย

“เพราะอย่างนั้น ฉันจะคิดเงินกับคนที่ถ่ายรูปของฉัน คุณพร้อมจ่ายให้ฉันมั๊ยคะ?” เอลิซาเบธยื่นมือมาตรงหน้า เทเรซ่าหน้าเจื่อนเธอลดกล้องลง และส่ายหน้าเศร้าๆ จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเอลิซาเบธ

“นี่คุณเชื่อฉันจริงๆ หรอ ตลกดีนะคะ ฉันแค่ล้อเล่น”

“อะ อะไรนะคะ”

“ฉันล้อเล่น คุณจริงจังไปได้ มาซิ ไปเดินเล่นกันต่อเถอะ” เอลิซาเบธกุมมือของเทเรซ่าและเดินเคียงข้างไปด้วยกัน เทเรซ่าไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะได้มาเจอกับเอลิซาเบธเมื่อเดือนก่อนๆ เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ไม่ได้รับความสนใจจากสังคมคนหนึ่ง แต่ดูตอนนี้สิ เธอได้มารู้จักเอลิซาเบธ และอีกคนก็พยายามเข้าหาเธอมากขึ้นทุกวันด้วยซ้ำ เทเรซ่าอยากขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้เธอได้เจอกับเอลิซาเบธ และหลายวันที่ผ่านมานี้ทำให้เธอสนิทกับเอลิซาเบธมากขึ้น จนกระทั่งเธออยากรู้เรื่องราวต่างๆ ที่เป็นส่วนตัวของอีกคน เธออยากรู้แม้กระทั่งว่าพรุ่งนี้เอลิซาเบธจะใส่ชุดอะไร บางทีมันก็มากเกินไปหรือเปล่า หรือว่า…เธออาจจะชอบเอลิซาเบธจริงๆ ก็ได้

“…?”

เทเรซ่าส่ายหน้าปัดความคิดออกไป ไม่ใช่หรอก เธออาจจะแค่ปลื้มเอลิซาเบธเฉยๆ ก็แค่นั้นเอง

“เป็นอะไรคะ?” เอลิซาเบธเห็นพฤติกรรมของเทเรซ่า ที่อยู่ๆ ก็ส่ายหน้าแบบนั้น


เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ?


“ไม่สนุกหรอ?”

เทเรซ่าสะดุ้งที่ได้ยินอีกคนถามแบบนั้น เพราะเธอกำลังจมอยู่กับความคิดตัวเอง

“สนุกค่ะ แต่ว่าฉันคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปหน่อย”

“คุณไม่ค่อยอยากจะพูดความรู้สึกที่ตัวเองอยากพูดออกมา คุณชอบเก็บคำพูดเอาไว้ในใจ”

“….?” เทเรซ่าไม่เข้าใจความหมายนั้นเลย

“ฉันหมายถึงคุณน่ะค่ะ คุณชอบเงียบและตอบคำถามฉันอยู่ในใจ มากกว่าจะพูดกับฉันตรงๆ ซะอีก ฉันแค่อยากให้คุณพูดออกมา บอกฉันทุกเรื่องเท่าที่คุณต้องการ เพราะฉันอยากรู้จักกับคุณมากขึ้น ฉันถูกชะตากับคุณมากเลยนะคะ”

“….”

“เห็นมั๊ย? ในตอนนี้คุณก็ไม่หยักจะตอบฉัน” เอลิซาเบธยิ้ม เมื่อเห็นอีกคนทำหน้าตาอึกอักเหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูด

“แล้ว…คุณเอลิซาเบธจะบอกฉันทุกเรื่องด้วยหรือเปล่าคะ” เทเรซ่าคิดว่าไม่ควรจะพูดหรอก เอลิซาเบธเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอจะมาพูดเรื่องส่วนตัวให้ฟังทำไมกัน แต่อีกคนก็ตอบมาอย่างง่ายดาย

“โอเค ฉันบอกคุณทุกอย่างอยู่แล้ว ถามคุณกล้าถามนะ” เอลิซาเบธจ้องมองเทเรซ่าและก้มลงมองอีกคนที่หลบสายตาเธออยู่

“คุณน่ารักจังเลย”

“…” เทเรซ่ารู้สึกร้อนที่แก้ม เธอมองขึ้นไปสบตากับเอลิซาเบธ แต่ก็ทนต่อสายตาแฝงความหมายที่เทเรซ่าไม่สามารถเข้าใจมันได้นอกจากเสน่ห์ความงามของมัน เทเรซ่าไม่กล้ามองตาเอลิซาเบธเลยแม้แต่น้อย เธอรู้ว่าเอลิซาเบธกำลังยิ้มให้กับท่าทีของเธอ จนอีกคนยอมถอยห่างไปหนึ่งก้าว เทเรซ่าค่อยหายใจโล่งขึ้นมาหน่อย

“ไปหาอะไรทานดีกว่าค่ะ นี่ก็จะเย็นแล้ว”

“ค่ะ ต้องออกไปข้างนอกหรอคะ?”

“ทำไมเราต้องออกไปข้างนอกด้วยล่ะคะ ในเมื่อเรามีเชฟฝีมือดีอยู่ที่นี่แล้ว” เอลิซาเบธชี้มาทางเทเรซ่า ก่อนเล่าต่อ “ก่อนจะมาที่นี่ ฉันโทรบอกลุงกับป้าที่เฝ้าบ้านพักตากอากาศที่นี่ให้ซื้อของกินมาตุนไว้เพียบเลยล่ะค่ะ เพราะฉะนั้นเราไม่ต้องเปลืองแรงออกไปข้างนอก”

เทเรซ่าพยักหน้าเข้าใจ

“รีบไปกันเถอะ ฉันหิวแล้ว”

และในมื้อค่ำของวันนี้เทเรซ่าก็เป็นฝ่ายลงมือทำอาหาร โดยมีเอลิซาเบธเป็นลูกมือ เทเรซ่าทำไก่อบ กับพาสต้าซอสครีม มันเป็นอาหารง่ายๆ เธอค่อนข้างหนักในเรื่องการปรุงรส แน่นอนว่าเอลิซาเบธหันหอมหัวใหญ่ แต่เกือบหันนิ้วตัวเองไปด้วย เทเรซ่าเลยจำเป็นต้องทำคนเดียว เพื่อความอยู่รอดของนิ้วมือเอลิซาเบธ กลายเป็นว่าอีกคนได้นั่งดูเฉยๆ ทั้งคู่ทานมื้อค่ำด้วยกันก่อนจะแยกกันขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง

เทรเซ่าคิดว่าวันนี้เธอเหนื่อยมาก เธออาบน้ำและหวังจะเข้านอนเลย แต่มันติดตรงที่ว่าเธอนอนไม่หลับ เธอไม่รู้จะทำยังไงดี เลยนึกถึงเอวาอีกครั้ง เธอวิดีโอคอลหาเอวา

[อะไรจ๊ะ กังวลอะไรอีกหรอ?]

หน้าจอปรากฏใบหน้าของเอวาขึ้น พร้อมกับเสียงดังกระหึ่มจนเทเรซ่าแทบอยากจะยกมือปิดหู


เอวาอยู่ที่คลับอีกแล้วซินะ


“เธออยู่ที่คลับหรอ?”

[แน่นอนซิ]

“งั้น ฉันไม่กวนล่ะนะ”

[นี่เธองอนหรอ? ไม่ต้องงอนๆ เธอเหงาใช่มั๊ยล่ะ? ฉันรู้หรอก] เอวาหัวเราะคิกคัก คงจะกำลังเมา

“อย่าดื่มมากนักนะ ไม่มีคนไปส่งเธอที่บ้านเหมือนฉันกับลุคนะ”

[รู้น่า ฉันมากับมิคและฉันรู้ว่าเขาจะไปส่งฉันที่ไหน ห้องของเขาไง]

เทเรซ่ารู้สึกว่าบทสนทนาติดเรท

[นี่เทรซ เธอโทรหาลุคบ้างก็ได้นะ เขาดูเป็นห่วงเธอเวอร์มาก แต่เขาก็ไม่อยากจะโทรไปขัดความสุขของเธอ]

“ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย…เขาคิดแบบนั้นหรอ?”

[ไม่รู้ซิ ฉันบอกโทรก็ไม่โทร เขาบอกว่าเธอคงกำลังสนุกอยู่ แต่ว่าเธอก็ยังไม่โทรบอกเขาไม่ใช่หรอ? โทรหาลุคด้วยนะ]

เทเรซ่าพยักหน้า และเอวากล่าวราตรีสวัสดิ์ เธอนึกตำหนิตัวเองที่ลืมลุคไปเสียสนิท ก็ตอนนั้นสีหน้าของเขาดูไม่ค่อยชอบใจที่เธอจะมาเที่ยวมิชิแกนก็เลยไม่กล้าโทรบอกเขา กลัวว่าเขาจะโกรธเอาที่โทรไปอวดน่ะซิ

เทเรซ่าว่างสายจากเอวาและโทรหาลุค แต่เขาไม่รับสายเลย

คงจะทำอย่างอื่นอยู่ก็ได้มั้ง? เทเรซ่าคิด ก่อนจะวางมือถือลง และเดินออกไปนอกระเบียงห้อง

สายลมพัดเข้ามาทำให้หนาวเกินกว่าจะยืนอยู่ตรงนี้ได้ แล้วสายตาของเทเรซ่าก็มองเยื้องไปเห็นร่างของเอลิซาเบธ เธอนั่งอยู่ใต้เฉลียงหน้าบ้าน จิบไวน์อยู่ตรงนั้นพร้อมกับผ้าห่มพันกาย เธอคงนอนไม่หลับเหมือนเทเรซ่า แต่ที่หนักใจคงจะเป็นอีกคน เทเรซ่ากำลังคิดอยู่ว่าเธอจะลงไปหาดีไหม มันจะเป็นการขัดจังหวะส่วนตัวของเอลิซาเบธหรือเปล่า แต่อีกใจหนึ่งของเธอได้ตัดสินใจแล้ว


“นอนไม่หลับหรอคะ?” เอลิซาเบธทักเทเรซ่าขึ้นหลังจากที่ตัวเองนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ ร่างบางก็เดินเข้ามาหา

“ค่ะ คงแปลกที่ก็เลยนอนไม่ค่อยหลับ” เทเรซ่าหันไปมองที่โต๊ะข้างเก้าอี้นวมที่เอลิซาเบธนั่งก็เห็นว่ามีขวดไวน์ตั้งอยู่สองขวดขนาดกลาง อีกขวดหนึ่งหมดแล้วนอนแหมะอยู่ที่พื้น ส่วนขวดที่เพิ่งเปิดเหลือครึ่งหนึ่ง


คุณเอลิซาเบธดื่มเยอะขนาดนี้เลยหรอ? มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่านะ?


“นั่งซิ” เอลิซาเบธชี้ไปที่เก้าอี้นวมข้างๆ กันที่มีโต๊ะเล็กๆ กั้นอยู่ เทรเซ่าค่อยๆ หย่อนตัวนั่งลง เอลิซาเบธส่งผ้าห่มอีกฝืนให้เทเรซ่าไปห่ม เพราะข้างนอกอากาศหนาวมากยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งหนาวขึ้นเรื่อยๆ

“ดื่มมั๊ย? เดี๋ยวไปเอาแก้วมาให้”

“มะ ไม่ค่ะ” เทเรซ่าโบกมือประกอบด้วย เอลิซาเบธหัวเราะ

“ฉันชอบดื่มเล่นๆ เวลาไม่ได้ทำอะไรน่ะ มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ” เธอพูดพร้อมกับดื่มมันจนหมดแก้ว

“เทรซพรุ่งนี้เราไปตั้งแคมป์มั๊ยคะ มันมีอุทยานใกล้ๆ ฉันอยากไปน่ะ”

เทเรซ่าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเจมส์แนะนำเรื่องนี้กับพวกเธอตอนแวะที่ปั๊มน้ำมัน

“ฉันไม่ได้ไปตั้งแคมป์นานแล้ว ตั้งแต่สิบขวบก็ไม่เคยได้ไปอีกเลย แล้วคุณล่ะ?”

“ฉันไปทุกปีค่ะ แต่ว่าปีนี้คงไม่ได้ไปเพราะฉันต้องไปฝึกงาน ครอบครัวก็เลยต้องรอไปก่อน”

“ฉันอิจฉาครอบครัวคุณจังเลย ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันและทำอะไรร่วมกันเสมอ ไม่เหมือนกับครอบครัวของฉันที่เหมือนคนแปลกหน้า พอโตขึ้นก็มอบภารกิจให้พวกเรากันทุกคน ราวกับเลี้ยงมาเพื่อผลประโยชน์ ถ้าเป็นฉันจะไม่เลี้ยงลูกแบบนี้หรอกนะ” เอลิซาเบธพูดแล้วรินไวน์ลงแก้วอีก เทเรซ่ากลัวว่าเอลิซาเบธจะเมาเอาเสียก่อน เพราะหน้าเริ่มแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

“งั้นเราไปพรุ่งนี้ก็ได้นะคะ”

“อือ ดีเลย” เธอพูดตกลงแล้วดื่มมันจะหมดแก้วอีกครั้ง เทเรซ่าคิดว่าเอลิซาเบธคงไม่ได้ดื่มเล่นๆ แล้วล่ะ เธอเป็นห่วงแต่ว่าก็ไม่กล้าที่จะห้ามอีกคนเลยนั่งอยู่เงียบๆ สังเกตเหตุการณ์ต่อไป และเป็นอย่างนี้ต่อไปสักพักจนขวดไวน์นั้นหมด และอากาศก็เยือกเย็นขึ้นมาก เอลิซาเบธเริ่มทรงตัวไม่อยู่หัวของเธอไม่ได้พิงอยู่ที่พนักพิง แต่เลื่อนออกไปเกือบจะไปซบกับที่วางแขนแทน เอลิซาเบธเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาที่ข้อมือ แล้วขยับผ้าห่มออก

“ตีสองแล้ว เราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

เทเรซ่าพยักหน้า พร้อมกับเอลิซาเบธที่ลุกขึ้น แต่ดันเซล้มลงที่เดิมทำให้ข้อมือไปฟาดกับโต๊ะไม้อย่างแรง เทเรซ่าตกใจเดินเข้ามาประคองอีกคน

“ให้ฉันช่วยนะคะ”

เอลิซาเบธหัวเราะราวกับเป็นเรื่องสนุก “ฉันเมาแล้วหรอเนี่ย แย่จริงๆ”

เทเรซ่าพาเอลิซาเบธเข้าไปในบ้าน เธอสังเกตเห็นว่าข้อมือของเอลิซาเบธมีรอยแดงจางๆ สงสัยเพราะการล้มเมื่อสักครู่

“ขอบคุณนะเทรซ” เมื่อมาถึงหน้าห้องเอลิซาเบธก็เอ่ยขอบคุณอีกคน ทั้งสองกล่าวราตรีสวัสดิ์กันก่อนจะแยกย้าย แต่เมื่อประตูปิด เทเรซ่ากลับยืนอยู่อย่างนั้น เธอเป็นห่วงเอลิซาเบธจนกว่าเธอจะได้ยินเสียงดับไฟที่ห้อง เทเรซ่าจะไม่กลับห้องตัวเองเด็ดขาด

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาทีก็ได้ยินเสียงดับไฟ และได้ยินเสียงอื่นด้วย

เสียงอะไรสักอย่างกระแทกพื้นแตก

“…!”

“คุณเอลิซาเบธ” เทเรซ่าเรียกอีกคนด้วยน้ำสียงเป็นห่วง แต่เงียบมากไม่มีเสียงตอบกลับมา

“คุณเอลิซาเบธ!” เทเรซ่าเคาะประตู แต่ก็ยังไม่มีปฎิกิริยาอะไร เธอเลยตัดสินใจบิดลูกบิดประตู ซึ่งดีมากที่เอลิซาเบธไม่ได้ล็อคห้อง เทเรซ่ารีบเดินเข้าไปเปิดไฟสว่างจ้า

“…?!” เอลิซาเบธนอนอยู่บนเตียงลายขวาง โคมไฟข้างเตียงตกลงมาแตก เทเรซ่าคิดว่าตอนก้าวขึ้นตียง คงเผลอไปแตะโดนมัน แต่เอลิซาเบธไม่รู้สึกอะไรเลย เธอกลับนอนหลับปุ๋ยไปซะงั้นราวกับไม่ได้ยินดียินร้ายกับสิ่งที่ตัวเองทำเลย แต่เทเรซ่าก็โล่งใจที่อีกคนไม่เป็นอะไร ร่างบางเก็บเศษโคมไฟที่แตกไปทิ้ง และกลับขึ้นมาบนห้องเพื่อจัดท่านอนให้ถูกที่ทุกทางให้เอลิซาเบธ หลังจากนั้นก็ทายาที่ข้อมือให้อย่างเบามือ

“อือ~” เอลิซาเบธเบลอตาขึ้นมาหลังจากที่รู้สึกเจ็บบริเวณข้อมือที่เทเรซ่านวดให้

“เทรซหรอ?”

“ค่ะ คุณทำโคมไฟแตก”

เอลิซาเบธหัวเราะเหมือนพยายามฝืนตัวเองให้ตื่น แต่เปลือกตามันหนักเกินกว่าจะลืมตา

“พรุ่งนี้เราไปตั้งแคมป์กันนะ” เอลิซาเบธพูดเสียงเบาทั้งที่ตายังหลับอยู่

“ค่ะ” เทเรซ่าอยากถามว่าอีกคนไหวหรือเปล่า แต่ก็ต้องยั้งคำพูดเอาไว้ เพราะเห็นว่าเอลิซาเบธดูให้ความสำคัญกับทริปการท่องเที่ยวครั้งนี้มาก

“ขอบคุณนะเทรซ ไปพักผ่อนเถอะ”

เทเรซ่าพยักหน้า “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

เอลิซาเบธเอื้อมมือไปลูบผมของเทรเซ่าที่นั่งต่ำกว่า ตาลืมขึ้นจ้องมองอีกคน เทเรซ่าตัวเกร็ง หากแต่ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรนอกจากจะกล่าวคำว่า…

“ราตรีสวัสดิ์”

แล้วเอลิซาเบธก็หลับไปอีกครั้ง เทเรซ่ามองอีกคน เธอหวังเอื้อมมือไปแตะปอยผมที่ปรกหน้าเอลิซาเบธ แต่ก็ชักมือกลับ และปิดไฟเดินออกไปจากห้อง เธอกำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองมากเช่นกัน และมากขึ้นทุกวัน


เทเรซ่าไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองนอนตื่นสายขนาดนี้ เธอลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว และไปเคาะที่ห้องเอลิซาเบธ แต่ก็ไม่ได้ยินเสียง เทเรซ่าถือวิสาสะเดินเข้าไปตรวจสอบในห้องเพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเอลิซาเบธหรือเปล่า แต่ปรากฏว่าไม่พบเธอในห้อง จนเทเรซ่าได้ยินเสียงหัวเราะของเอลิซาเบธที่ด้านล่าง เลยตัดสินใจลงไปดู ก็พบว่าที่เฉลียงหน้าบ้านเอลิซาเบธกำลังคุยกับใครบางคนอยู่ ไม่ใช่ใครที่ไหนผู้ชายที่ชื่อเจมส์นั่นเอง ดูเหมือนว่ากำลังคุยกันสนุกเชียว

“…จริงๆ นะ พอผมรู้ว่าไม่ใช่ปลาก็ตกใจใหญ่เลย อ๊ะ! นั่น เทเรซ่า คนที่คุณเล่าให้ผมฟังใช่มั๊ย?” หลังจากที่เขาเห็นเทเรซ่า เจมส์ก็โยกมือทักทายเธอ “ไง เทรเซ่า”

“สวัสดีค่ะ”

“ฉันแนะนำตัวเองหน่อยนะ ฉันชื่อ เจมส์ เบลล์”

“คุณเบลล์”

“อย่าเรียกทางการแบบนั้น เรียกผมว่าเจมส์เถอะ”

เทเรซ่าพยักหน้า

“เบ็ตตี้บอกว่าคุณสองคนจะไปตั้งแคมป์กันวันนี้ที่อุทยานใกล้ๆ หรอ? ไปช่วงบ่ายซิ มีกิจกรรมเดินชมอุทยานระยะทางสั้นๆ ด้วยนะ”

เทเรซ่าได้แต่พยักหน้าเพราะไม่รู้ว่าเจมส์กับเอลิซาเบธพูดอะไรกันไว้บาง ถึงยังไงเทเรซ่าก็ตามใจเอลิซาเบธอยู่แล้ว

“คุณก็ไปกับเราด้วยซิคะ” เทเรซ่าออกปากชวน เขาดูเป็นคนน่ารักทีเดียว

“ชวนผมหรอ?” เขาชี้ไปที่ตัวเอง ก่อนจะหันไปถามเอลิซาเบธ “ผมคงต้องถามผู้อุปการะที่แสนใจดีคนนี้ก่อน ว่าจะเลี้ยงผมในการเดินทางครั้งนี้หรือเปล่า”

เอลิซาเบธหัวเราะกับคำพูดของเขา “ฉันเลี้ยงแน่ ถ้าคุณไปด้วยกันกับพวกฉัน ไปกันหลายๆ คนสนุกดีออก”

“งั้น ผมตกลง”


แล้วทั้งสามคนก็ออกเดินทางกันหลังอาหารเที่ยงเจมส์กลับไปเตรียมตัวอยู่ที่บ้านก่อนจะขับรถของตัวเองมารับหญิงสาวทั้งสอง เขายกกระเป๋าขึ้นรถให้สาวๆ และจากนั้นทั้งสามก็มุ่งสู่อุทยานบนเขา และถนนทางที่ขึ้นไปไม่ค่อยชันมาก แต่มีหลายโค้งพอตัว ทำให้เอลิซาเบธเกิดอาการเมารถ

“ไหวมั๊ยเนี่ย ผมหยุดรถไม่ได้นะ”

“ฉันไม่ได้ให้คุณหยุดสักหน่อย” เอลิซาเบธที่นั่งอยู่ข้ามคนขับแขวะ เจมส์หัวเราะยักไหล่และทำหน้าที่ขับรถต่อ

“คงเป็นเพราะเมื่อคืนคุณเอลิซาเบธดื่มมากเกินไป” เทเรซ่าที่นั่งอยู่เบาะหลังพูดแทรกขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง เจมส์หัวเราะ

“อะไรนะ คุณดื่มหรอ? เนียนเชียวนะ ยังกะคนไม่ได้ดื่มมาเลย ผมนับถือจริงๆ”

“เงียบแล้วขับรถไปเถอะหน่า เดี๋ยววันหลังฉันสอนให้คุณเอง” แล้วจากนั้นทั้งสองก็หัวเราะสนุกสนานกัน เทเรซ่ายิ้มให้กับคำพูดของเอลิซาเบธ ถึงแม้จะพูดออกไปแบบนั้น แต่เมื่อคืนตัวเองก็หนักเอาการเหมือนกัน


ไม่ถึงชั่วโมงก็มาถึงอุทยาน ทั้งสามลงทะเบียนกับเจ้าหน้าที่ เจมส์เป็นคนไปรับเต็นท์มาสองหลัง หลังหนึ่งให้ตัวเอง ส่วนหลังที่สองให้เทเรซ่ากับเอลิซาเบธ เพราะว่าเต็นท์ไม่พอใจรองรับนักท่องเที่ยว เนื่องจากคนที่มาพักผ่อนช่วงหน้าหนาวเยอะมาก เอลิซาเบธไม่มีปัญหาอะไรกับการนอนสองคน แต่เทรซ่าดูเหมือนจะมี เพราะเธอจะได้นอนกับเอลิซาเบธเชียวนะ! แค่อยู่ใกล้ก็เขินใจเต้นแทบบ้าตายอยู่แล้ว ถ้านอนด้วยกันแบบนั้น เธอคงนอนไม่หลับชัวร์ แต่เทเรซ่าก็ไม่ได้พูดอะไรขัดออกไป

กิจกรรมเดินชมอุทยานระยะทางสั้นๆ นักท่องเที่ยวเกือบสี่สิบชีวิตไปเข้าร่วมกิจกรรม เจมส์กับเทเรซ่าเป็นหนึ่งในนั้น เพราะเอลิซาเบธขอผ่าน เธอบอกไม่ไหวเพราะอาการเมารถยังคงอยู่ เธอขออยู่ที่พัก ตอนแรกเทเรซ่าก็ไม่อยากจะไปเพราะเป็นห่วงเอลิซาเบธ แต่อีกคนยืนยันอยากหนักแน่นว่าเทเรซ่าต้องไป เอลิซาเบธไม่อยากขัดขวางการมาเที่ยวครั้งนี้ให้หมดสนุก และบอกให้เจมส์ดูแลเทเรซ่าด้วย ทั้งสองเลยต้องจำใจยอม และเข้าร่วมกิจกรรม



“เบ็ตตี้!” หลังจากผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ เทเรซ่าก็กลับมาพร้อมกับเจมส์ เขาโบกมือเรียกเอลิซาเบธแต่ไกล ที่ข้างเต็นท์ที่พัก เอลิซาเบธคุยอยู่กับคุณยายคนหนึ่งที่เต็นท์แถวๆ นั้น เธอขอตัวและเดินมารวมกลุ่ม

“เป็นไงบ้าง สนุกมั๊ย?”

“ค่ะ” สีหน้าของเทเรซ่าดูมีประกายสนุกสนาน ซึ่งเอลิซาเบธเห็นแล้วก็มีความสุขไปด้วย

“ที่นี่สวยมากเลย ฉันถ่ายรูปเก็บไว้เยอะเลยนะคะ”

“เทเรซ่าถ่ายรูปได้ดีมากเลย เธอมีพรสวรรค์ที่ดีทีเดียว” เจมส์ออกปากชมและยกนิ้วให้ ก่อนจะถามเอลิซาเบธ

“แล้วคุณล่ะ เป็นยังไงบ้างอาการเมารถหน่ะ?”

“ดีขึ้นมากแล้วล่ะ ไม่น่าดื่มเยอะเลย ขนาดฉันไม่ได้เดินกับพวกคุณยังรู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัว” เอลิซาเบธทุบที่หลังของตัวเอง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงได้เพลียขนาดนี้กันนะ?

เจมส์หัวเราะและแหย่อีกคน “ดูซิมีคนแก่ร่วมอยู่ในทริปกับเราด้วย”

“ฉันไม่ได้แก่ขนาดนั้นสักหน่อย”

“ผมก็พอเข้าใจอยู่น่ะนะ คุณอยู่ที่แมนแฮตตันมาเกือบชีวิตเลย ที่นั่นมีแต่ความสุขสบาย” เขาหัวเราะ แล้วตบไหล่เอลิซาเบธเบาๆ “พักก่อนเถอะ เดี๋ยวผมไปติดต่อเรื่องกองไฟก่อน”

“ให้ฉันไปช่วยมั๊ยคะ?” เทเรซ่าที่หัวเราะกับมุข ‘คนแก่’ เมื่อครู่ของเจมส์ทำท่าว่าจะเดินตาม

“ไม่เป็นไรๆ คุณเหนื่อยมากแล้ว” เจมส์ว่า และเดินออกไปทันที เขาเป็นผู้ชายที่ดูแข็งขัน แต่น่าเสียดายที่ยังโสดอยู่

“ฉันคงจะแก่อย่างที่เจมส์ว่า” เอลิซาเบธนั่งลงที่เก้าอี้พับ และเทเรซ่านั่งลงอีกตัวหนึ่งข้างๆ กัน

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ ไม่แก่เลย”

เอลิซาเบธหัวเราะที่เทเรซ่าตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบนั้น

“โอเคๆ ฉันจะเชื่อคุณก็ได้”

เทเรซ่ายิ้ม เอลิซาเบธมองใบหน้านั้น แล้วพูดออกมา

“เวลาอยู่กับคุณแล้วฉันรู้สึกสบายใจจังเลย ฉันลืมเรื่องทุกข์ใจไปหมด ไม่รู้ทำไมหรอกนะคะ แต่คุณคือความสุขของฉัน ความสุขที่หายากมากในชีวิตของฉัน”

“…”

เอลิซาเบธมองเทเรซ่าอย่างมีความหมายแฝงอยู่โดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว ส่วนเทเรซ่าเธอไม่รู้ความหมายที่แฝงอยู่ของเอลิซาเบธหรอก แต่ที่เธอรู้ตอนนี้คือเธอดีใจมากที่เอลิซาเบธเห็นเธออยู่ในสายตา และให้เธออยู่ข้างๆ แบบนี้

“ฉันจะเป็นความสุขให้คุณเองค่ะ”

“…!?” แน่นอนว่าคำพูดตอบออกมาแทบจะทันที ทำให้เอลิซาเบธชะงักไป มันเป็นคำพูดที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสามากจนเอลิซาเบธอดที่จะเอ็นดูไม่ได้ เธอพอใจมากกับประโยคเหล่านั้น

“ใช่ คุณเป็นให้ฉันอยู่แล้ว” เอลิซาเบธยิ้ม และยกมือขึ้นลูบเรือนผมสีคาราเมลของเทเรซ่า ทำให้อีกคนหัวใจพองโต เทเรซ่ารู้สึกอบอุ่น และอยากอยู่แบบนี้กับเอลิซาเบธไปสักพัก หรือตลอดไป

ตกเย็นทั้งสามคนก่อกองไฟและทำอาหารที่เตรียมกันมา เจมส์ขนเอาวัตถุดิบมาจากที่ร้าน เขาบอกว่าประหยัดเงินกว่าจะมาซื้อเอาที่นี่ตั้งเยอะ เทรเซ่ากับเจมส์ทำอาหารง่ายๆ กินกัน พอตกเย็นทั้งสามก็ได้กินอาหารมื้อค่ำสุดอร่อย และของหวานคือมาร์ชเมลโล่ย่าง จากนั้นก็ฟังเพลงเพลินๆ กับเจมส์ เขาร้องเพลงและเกากีต้าร์ได้สุดยอด เทเรซ่าชอบบรรยากาศแบบนี้ที่สุด ถ้าเธอมากับครอบครัวคนที่ทำหน้าที่ร้องเพลงจะเป็นพ่อกับน้องชายของเธอ

พอตกดึก เอลิซาเบธกับเจมส์ก็จิบไวน์กัน เทเรซ่านั่งขดอยู่กับผ้าห่มง่วงนอนสุดๆ ถึงแม้เรื่องเล่าของเจมส์จะสนุกก็ตามที เธอเผลอโงนเงนหัวไปทางโน้นทีทางนี้ที จนเอลิซาเบธต้องเอามือดันหัวเอาไว้ไม่ให้ตกลงที่พิง สุดท้ายเอลิซาเบธเห็นใจอีกคนก็เลยต้องพูดเป็นเชิงไล่ให้ไปนอน

“ง่วงก็เข้าไปนอนก่อนก็ได้นะเทรซ ฉันกับเจมส์จะอยู่ต่ออีกสักหน่อย ไม่ดึกมากหรอก”

เทเรซ่าพยักหน้า ก่อนจะลุกขึ้นจากไปเธอพูดกับเอลิซาเบธเบาๆ

“อย่าดื่มมากนะคะ”

เอลิซาเบธยิ้ม และพยักหน้า

“เทเรซ่าน่ารักดีนะ” เจมส์พูดขึ้นหลังจากที่ร่างบางเข้าเต็นท์ไป

“อือ”

“คุณไปเจอเธอที่ไหนหรอ?” เจมส์ถามด้วยความสนใจ

“เราบังเอิญเจอกันในงานปาร์ตี้ในแมนแฮตตันน่ะ ก็อย่างที่คุณว่านั่นแหละ เธอน่ารักดี”

“เจอกันนานหรือยัง”

“อืม…ก็ประมาณเกือบสองเดือนได้แล้วมั่งนะ”

เจมส์มองที่เอลิซาเบธสลับกับเต็นท์ที่เทเรซ่าเพิ่งเดินเข้าไป เขากดเสียงเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ทำไมคุณยังไม่บอกอีกแหละ”

“…?”

“ว่าคุณชอบเธอน่ะ”

“…?!” เอลิซาเบธเบิกตาตกใจ เธอยังไม่สามารถที่จะตีความรู้สึกของตัวเองออกด้วยซ้ำ เธอยังไม่จำกัดความอะไรได้ขนาดนั้นเลย เจมส์พูดแบบนี้เธอก็ตั้งตัวไม่ทันกันพอดี

“ทำไมล่ะ? ทั้งเทเรซ่ากับคุณก็ดูท่าทีว่าชอบกันและกันนะ ท่าทีเปิดเผยขนาดนั้นเลย คุณมองไม่ออกหรอ? ตอนที่เราไปเดินป่าด้วยกัน เทเรซ่าเล่าเรื่องคุณให้ผมฟังเยอะมาก ความรู้สึกที่เธอมีให้คุณมันมากกว่าคำว่า ชื่นชม ซะอีก” เขาพูดด้วยท่าทีมั่นใจอีกครั้ง

“ผมดูคนออกนะ ไม่ได้ตาบอด”

“จะ…เป็นไปได้ยังไง?”

“อะไรกันคนอย่างคุณกลัวความรู้สึกแบบนี้ด้วยหรอ? หรือสาวนิวยอร์กเขาเป็นกันทุกคน”

“ฉันมีสามีแล้วเจมส์”

“โอ้!” เขาตกใจ ก่อนจะเบาเสียงลงอีกครั้ง “ผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่าคุณแต่งงานแล้ว”

“…” เอลิซาเบธส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

“แต่ว่านะเบ็ตตี้ ผมค่อนข้างมั่นใจว่าคุณจะต้องมีปัญหากับเรื่องนี้แน่นอน”

“…?”

“ความรู้สึกไง ความรู้สึกดีๆ ที่คุณไม่ได้มอบให้สามีเพียงคนเดียว แต่คุณมอบอีกส่วนหนึ่งให้คนอื่นด้วย นั่นคือ เทเรซ่าสาวน้อยสวยใสคนนั้น”

“…!”




___________________________________________

มาต่อแล้วน๊าาาาาาา

ตอนนี้พี่เจมส์แกโผล่มาทำให้ความรู้สึกของลิซที่มีต่อเทรซเริ่มสับสน 

ลิซจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง โปรดติดตามต่อไปเรื่อยๆๆ หุหุหุ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น