[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 11 : EIGHT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 มิ.ย. 61

เทเรซ่ากับเอวานั่งรวมกันทำโครงการอยู่ แต่โครงการนั้นไม่ใช่ของเทเรซ่า มันเป็นของเพื่อนสนิทของเธออย่างเอวา เอวามาปักหลักอยู่ที่ห้องของเธอตั้งแต่เมื่อวาน ทั้งกิน และนอนที่นี่ ตอนนี้เอวากำลังอาศัยทักษะการรัวแป้นพิมพ์อย่างเร็ว จนเทเรซ่าอดทึ่งไม่ได้ และที่สำคัญงานนี้เป็นงานเดี่ยวไม่ใช่งานกลุ่ม เธอกับลุคส่งไปเป็นที่เรียบร้อยเมื่อสองวันก่อน แต่กับเอวาก็น่าจะรู้ว่าเธอเชื่องช้าสักแค่ไหน กำหนดส่งเหลืออยู่แค่ห้าวัน เอวาค่อยจะมาใส่ใจ มิหนำซ้ำเทเรซ่ายังเป็นคนช่วยอีก กองทัพหนังสือวางอยู่ที่หน้าตักของเทเรซ่า เพื่อหาข้อมูลส่งให้เอวาพิจารณา

“รู้งี้ไม่น่าไปบรู๊คลินกับพ่อแม่เลย คุณยายสำคัญมากจริงๆ ซินะ เห็นมั๊ยทำงานไม่ทันเลยต้องมานั่งปั่น”

เทเรซ่าหัวเราะ “ฉันไม่เห็นเธอไปเยี่ยมคุณยายเลย เห็นแต่ไปเที่ยวกับ…ใครนะ มาร์คัส ผู้ชายคนนั้นน่ะ ฉันไม่เคยเห็นหน้าเลย” ระหว่างสี่ห้าวันที่บรู๊คลิน เอวาโทรมาเล่าเรื่องมาร์คัสให้เธอฟังตลอด

“ทำไมยะ ฉันจะไปเที่ยวกับคนอื่นไม่ได้หรือไง อยู่กับยายทั้งวันก็เฉาตายพอดี และมาร์คัสเขาก็เป็นผู้ชายที่หล่อ และงานดี ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยอมไปด้วยหรอก”

“ตอนนี้ยังติดต่อกับเขามั๊ย?”

“สามชั่วโมงก่อน” เธอตอบแล้วรัวแป้นพิมพ์ต่อ ก่อนจะเปลี่ยนใจถามเทเรซ่าขึ้น

“จะว่าไปเธอน่ะ เห็นพูดถึงคุณเอลิซาเบธบ่อยมากนี่หน่า” เอวาอดไม่ได้ที่จะถาม เพราะเทเรซ่าชอบพูดเรื่องของเอลิซาเบธนักธุรกิจสวยแซ่บให้เธอฟังเป็นประจำ ดูเหมือนจะสนิทและดีกับเทเรซ่าเพื่อนของเธอมาก เอวาเป็นปลื้มเอลิซาเบธมาก แถมยังยึดรีเบคก้า อาร์เชอร์ ดีไซเนอร์และสไตลิสต์เพื่อนคนสนิทของเอลิซาเบธเป็นไอดอลอีกต่างหาก ส่วนจอร์จิน่า เวทส์ เพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของเอลิซาเบธ เอวาก็ขยันตามข่าวเพราะ ชอบความไฮโซ แซ่บ แสบ และความมั่นใจของเธอคนนั้น สมัยนี้ต้องผู้หญิงเปรี้ยว และฉลาดเหมือนจอร์จิน่า เวสท์เท่านั้น

“นี่ๆ วันหลังขอลายเซ็นคุณเอลิซาเบธให้ฉันทีสิ”

เทเรซ่ายิ้มแทนคำตอบ

“แล้ว… ตอนนี้เธอก็ติดต่อกับคุณเอลิซาเบธบ่อยมั๊ย”

“อือ ก็บ่อย ทำไมหรอ?”

“ไม่อยากจะบอกหรอกนะว่ามันแปลกมากแค่ไหน รายนั้นเป็นนักธุรกิจพันล้าน แต่มาสนิทกับเด็กมหาวิทยาลัยเนี่ยนะ งงสุดๆ” ถึงแม้ว่าเทเรซ่าจะพูดให้ฟังหมดทุกเรื่อง แต่ก็มีบ้างที่เอวาจะสงสัยในตัวของเอลิซาเบธ

“ไม่รู้สิ แต่คุณเอลิซาเบธแนะนำฉันในหลายๆ เรื่อง”

“บางทีนะ คุณเอลิซาเบธอาจเห็นแววเธอ และจะชวนเข้าทำงานหลังเรียนจบก็ได้ใครจะไปรู้”

“…”

“นี่ เธอต้องรู้จักแก๊งเพื่อนของคุณเอลิซาเบธเด้วยนะ เธอยังไม่เจอใช่มั๊ยล่ะ เธอควรจะหาข้อมูลเอาไว้นะ ฉันเคยเจอตัวเป็นๆ แต่อยู่ไกลมาเลยล่ะ ฉันไปขอลายเซ็นไม่เคยได้สักที เธอรู้ใช่มั๊ยว่าฉันชอบ…”

“คุณรีเบคก้า ใช่ ฉันรู้” เทเรซ่าเคยเห็นตอนเอวาเอารูปมาให้ดู เธอคนนั้นมีผมสีแดง และดูน่ารักทีเดียว ดวงตาที่กลมโตบวกกับรอยยิ้มสดใส ทำให้เธอมีความน่ารักและสวยรวมๆ อยู่ในใบหน้านั้น

“ฉันฝากเธอบอกคุณเอลิซาเบธขอลายเซ็นคุณรีเบคก้าให้หน่อยไม่ได้หรอ?”

“เอ่อ…”

“อะไรเล่า”

“เอวา ฉันเกรงใจคุณเอลิซาเบธน่ะ”

“โธ่ ก็ได้!” เอวาทำหน้ามุ่ยก่อนจะกลับไปสนใจงานตัวเองต่อ แต่ก็มิวายบ่นกระปอดกระแปด “ฉันอุตส่าห์หามุมเหมาะๆ ไว้ติดกรอบรูปลายเซ็นแท้ๆ”

เทเรซ่าเห็นถึงความคลั่งไคล้ของเอวาแล้วก็หนักใจ

เสียงเคาะประตูปลุกทั้งสองคนให้ออกจากเรื่องนี้ เจ้าของห้องเดินไปเปิดประตู เธอคิดว่าคงถึงเวลาที่ลุคอาจจะมา แต่จะเป็นไปได้ยังไงกันนะบ้านของลุคห่างจากที่นี่ก็เยอะพอสมควร นี่แค่สิบนาทีเอง ลุคมาถึงง่ายขนาดนี้เลยหรอ?

เทเรซ่าเปิดประตูห้อง

“มาเร็วเกินไปหรือเปล่าลุค อ๊ะ….” คนที่ยืนอยู่กลับไม่ใช่ลุคแต่เป็นเอลิซาเบธ เธอสวมเสื้อโค้ทสีน้ำเงินเข้มตัดกับสีผมบลอนด์ที่แสนจะดูดีของเธอ และเทเรซ่าไม่เข้าใจว่าอยู่ๆ ทำไมใบหน้ายิ้มแย้มถึงได้เปลี่ยนไปบึ้งตึง อาจจะเป็นเพราะเทเรซ่าทักผิดอย่างนั้นหรอ?

“เอ่อ ขอโทษค่ะ ฉันคิดว่าเป็นลุค” ยิ่งแก้ไขคำพูดเทเรซ่าก็รู้สึกว่ามันไม่ได้ช่วยอะไร


คุณเอลิซาเบธคงจะหนาวมาจากข้างนอกหรือเปล่า? คงเป็นเพราะสภาพอากาศ


“ใครมาหน่ะ ถ้าเป็นลุคก็รีบๆ เข้ามาซิยืนออกันอยู่ข้างนอกทำไม ฉันหิว แล้วซื้อเกี้ยวมาป่ะ….หะ หา! คุณเอลิซาเบธ!” เอวาเดินบ่นแล้วจับประตูที่แง้มอยู่ดีดออกเธอนึกว่าเป็นลุคเสียอีก แต่คนที่อยู่ข้างหน้านี้ทำเอาเธอเซอร์ไพรส์มาก

“นะ นี่ คุณเอลิซาเบธตัวจริงเสียงจริง” ดวงตาเป็นประกายของเธอ และท่าทีแห่งความสุขนั้นเทเรซ่ายังรู้สึกถึงมัน

“คุณเอลิซาเบธคะ ฉันปลื้มคุณมากๆ เลย ฉันฝันอยากจะเปิดช่องสถานีเป็นของตัวเอง และ..และเชิญคุณทุกคนมาร่วมรายการแบบครบแก๊งเลย ทั้งคุณจอร์จิน่า คุณรีเบคก้า แล้วก็คุณด้วยนะคะ อีกอย่างฉันปลื้มคุณรีเบคก้ามาเลย ฉันชอบคอลเลคชั่นทุกชุดที่เธอออกแบบมา ฉันเป็นแฟนคลับเธอค่ะ ละ และพวกคุณเป็นแรงบันดาลใจให้ฉัน หะ มะ เมื่อกี้จะพูดอะไรเนี่ย หว่า ลืมไปเลย”

เอลิซาเบธยืนงงอยู่หน้าประตูก่อนจะพูดขึ้น แม้จะฟังคำพูดส่วนใหญ่ของหญิงสาวผมสีดำขลับที่อยู่ตรงหน้าไม่ทันก็ตาม

“คุณมีไฟอย่างเหลือเชื่อเลยนะคะ”

“แน่นอนค่ะ มาๆ เข้ามาก่อนเลยค่ะ ยืนอยู่ข้างนอกมันหนาวนะ” แล้วเอวาก็ดึงแขนเอลิซาเบธเข้าห้อง เธอจัดแจงให้ร่างสูงนั่งที่โซฟาและหาน้ำมาให้เสร็จสรรพราวกับเป็นห้องของตัวเอง แหงล่ะ เธอรู้ทุกมุมห้องของเทเรซ่าอยู่แล้ว

“เอวาช้าๆ หน่อยก็ได้” เทเรซ่าที่เดินตามหลังมาปราม

“คุณ…เอวา คนที่ฉันช่วยเลือกของขวัญวันคริสต์มาสให้น่ะหรอคะ?”

“หา! จริงหรอคะเนี่ย! เทรซไม่ยอมพูดให้ฟังเลย ถึงว่าเลือกได้เฉียบแหลมขนาดนั้นต้องไม่ใช่เทรซแน่ๆ”

เอลิซาเบธหัวเราะในสิ่งที่เอวากล่าวหาเทเรซ่า เท่าที่เอลิซาเบธสังเกต ก็จริงอย่างที่เอวาพูด เทเรซ่าไม่ค่อยสนใจเรื่องแฟชั่นเท่าไหร่ เธอเป็นเด็กสาวธรรมดาที่หยิบจับอะไรมาก็ใส่ๆ แต่เทเรซ่าไม่รู้ว่าเธอดูดีภายใต้ชุดพวกนั้น

“ขอบคุณมากเลยนะคะ ที่เลือกชุดนั้นให้ฉัน”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เอลิซาเบธมองดูเอวาก็เห็นความแตกต่างของเทเรซ่ากับเพื่อนคนนี้ทันที เอวาเป็นสาวปาร์ตี้ และร่าเริง แถมยังมีเสน่ห์คนละแบบกับเทเรซ่า เธอมีใบหน้าสาวร้ายช่างจ้อ แต่เทเรซ่าคือใบหน้าเจ้าหญิงผู้เงียบขรึม

เทเรซ่าปล่อยให้เอลิซาเบธคุยกับเอวาสักพักหนึ่ง เพราะเพื่อนของเธอดูจะปลื้มเอลิซาเบธมากพอตัว ตั้งแต่มาถึงเอวาก็นั่งพูดคุยกับเอลิซาเบธไม่หยุด เธอถามทุกสิ่งที่อยากรู้ราวกับเป็นนักข่าว ทั้งสองหัวเราะถูกคอกันทีเดียว เทเรซ่ายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอดีใจที่เห็นทั้งเพื่อนของเธอและเอลิซาเบธพูดคุยกันถูกคอ ใบหน้าที่มีความสุขของทั้งสองฝ่ายทำให้เทเรซ่าไม่ได้ฟังว่าทั้งสองคนพูดอะไรกันอยู่ จนกระทั่งเอวาเดินเข้ามาหาเธอ

“เฮ้ เทรซ ฉันแย่งแขกเธอไปต่อหน้าต่อตาเลยนะ”

“ไม่เป็นไร ฉันเห็นเธอได้เจอกับคุณเอลิซาเบธก็ดีใจมากแล้วล่ะ เธออยากเจอคุณเอลิซาเบธมานานแล้วไม่ใช่หรอ?”

“เธอเป็นแม่พระของฉันเทรซ เธอเข้าใจฉันทุกอย่างเลย” เอวายิ้มและหัวเราะไปด้วย “เธอไปหาคุณเอลิซาเบธเถอะ ฉันต้องไปทำงานต่อให้เสร็จ” เอวาชี้ไปที่โน๊ตบุ้คที่วางแหมะรอเธออยู่บนเตียง ก่อนจะเดินปลีกตัวไปพิมพ์งานต่อ


บรรยากาศข้างนอกค่อนข้างหนาว เพราะเดือนมกราคมคือฤดูที่แสนเหน็บหนาว บางทีหนาวจัดจนหิมะตก เทเรซ่าชอบหิมะนะ แต่พอถึงช่วงเวลาที่มันตกเธอก็ถอดใจบอกลาที่จะออกไปเดินเล่นท่ามกลางหิมะ การเดินเคียงข้างเอลิซาเบธในยามนี้ทำให้เทเรซ่าไม่คิดถึงเรื่องนั้นเช่นกัน เธอตัดเรื่องหิมะตกออกไป

“เอวาเพื่อนของคุณดูเธอจะกระตือรือร้นมากเลยนะคะ เรื่องแฟชั่น” เอลิซาเบธเปิดปากพูดออกมาหลังจากที่พวกเธอเงียบไปได้สักพักตลอดทางที่ออกมาเดินเล่น

“ใช่แล้วค่ะ เอวาเก่งเรื่องนี้ เธอได้ไปฝึกงานที่นิตยสารเอ็นวายนิวยอร์กแฟชั่น”

“ที่นั่น ได้ข่าวว่าเป็นอันดับต้นๆ ของนิตยสารแฟชั่นเลย แถมยังเป็นบริษัทใหญ่ด้วย ได้ยินจอร์จิน่า เอ่อ หมายถึงเพื่อนน่ะ เธอชอบพูดถึงนิตยสารนี้ให้ฟัง เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวของเธอ”

“เอวาตื่นเต้นมากเลยค่ะที่ได้ไปฝึกงานที่นั่น”

“อืม~” เอลิซาเบธทำท่าครุ่นคิดอยู่นาน เธอพยายามจะถามเรื่องบางอย่าง ที่เบี่ยงเบนประเด็นสนทนา “แล้วคุณบอกว่าจะว่างเมื่อทำโครงการเสร็จ แล้วตอนนี้ว่างยังคะ”

“อ่อ ฉันทำเสร็จไปแล้วค่ะ แต่เอวายังไม่เสร็จ เพราะงั้น…”

“คุณก็เลยต้องลงมือช่วย” เอลิซาเบธแทรก เมื่อเทเรซ่าหัวเราะ เอลิซาเบธก็รู้ได้ในทันที ใช่ เพื่อนประเภทนี้จะมีเสมอ

“ฉันอยากชวนคุณไปพักผ่อนก่อนฝึกงานที่มิชิแกน มีบ้านตากอากาศริมทะเลสาบน่ะ อยากให้คุณไปเห็นจัง”

“ฉันไม่เคยไปมาก่อนเลยค่ะที่มิชิแกน” เทเรซ่าแววตาเป็นประกาย บ้านริมทะเลสาบต้องสุดยอดมากแน่ๆ

“แล้ว…คุณจะไปกับฉันมั๊ยคะ?” เอลิซาเบธก้มหน้าลงต่ำถามอีกคน แววตาสีฟ้าอมเขียวจับจ้องมาที่เทเรซ่า นั่นทำให้เธอไม่ต้องตัดสินใจอะไรมากเลย

เทเรซ่าพยักหน้า

เอลิซาเบธยิ้มดีใจ “อ่า มันต้องสนุกมากแน่ๆ ฉันรับรอง”

“ฉันต้องชวน…”

“ไปแค่เราสองคนไม่ได้หรอคะ?” เอลิซาเบธพูดแทรก เธอกำลังทำหน้าออดอ้อนแบบนั้นอีกแล้ว น้ำเสียงก็ดูอ้อนๆ เหมือนเด็กอีกด้วย แน่นอนว่าเทเรซ่าปฎิเสธไม่ได้

“กะ ก็ได้ค่ะ”

“ดีมาก ฉันกะเอาไว้แล้ว” เอลิซาเบธยิ้มอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ

เดินมาได้สักพักเทเรซ่าก็เริ่มไม่ไหว บรรยากาศมันหนาวาเกินไปจนตัวสั่น เธอลืมเอาถุงมือลงมาด้วย ไม่ซิ เธอไม่คิดว่ามันจะหนาวมากขนาดนี้เลยไม่เอาติดตัวมาด้วย ประมาทแท้ๆ เลย

เทเรซ่าเอามือทั้งสองมาถูกันเพื่อให้ไออุ่น ซึ่งมันก็ช่วยได้นิดหน่อย

“หนาวหรอคะ?” ร่างสูงถาม

เทเรซ่าพยักหน้า

“มานี่ซิคะ” เอลิซาเบธใช้แขนโอบรอบตัวเทเรซ่าให้เข้ามาชิดตัว เธอแอบเห็นเทเรซ่าตกใจตาโต แต่ก็หลบสายตาจากเธอด้วยใบหน้าแดงจัด


กำลังเขินอยู่สินะ น่ารักจัง


ไออุ่นจากตัวเอลิซาเบธทำให้เทเรซ่าอุ่นมากขึ้น และเขินมากขึ้นเช่นเดียวกัน หัวใจของเธอเต้นแรงอีกแล้ว

“ความผิดฉันหรอเปล่าเนี่ยที่พาคุณมาเดินเล่นแบบนี้”

“ปะ เปล่า ไม่ใช่หรอกค่ะ” เทเรซ่าลนลานรีบปฎิเสธทำให้อีกคนหัวเราะพอใจ จากนั้นทั้งคู่ก็เดินต่อไปเรื่อยๆ แน่นอนว่าเทรเซ่าตัวบางร่างเล็ก เอลิซาเบธโอบได้รอบตัวพอดีและไม่อยากปล่อย จนกระทั่งเอลิซาเบธก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองหนาวจนสั่นเช่นเดียวกัน เธอจึงออกปากชวนเทเรซ่าเข้าไปนั่งในร้านกาแฟแถวๆ นั้น

ทั้งสองสั่งช็อกโกแลตร้อนมาดื่มกัน

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” เทเรซ่าไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆ เอลิซาเบธที่ดื่มช็อกโกแลตร้อนอยู่ตรงข้ามถึงได้เปลี่ยนที่นั่งมาอยู่ข้างเธอ

“ก็มันหนาวนี่คะ อยู่ใกล้ๆ กันมันอบอุ่นไม่ใช่หรอ?”

เทเรซ่าไม่เข้าใจที่เอลิซาเบธพูดหรอกนะ อันที่จริงในร้านค่อนข้างอบอุ่น แถมทั้งสองยังถอดเสื้อโค้ตออกอีก แต่เอลิซาเบธยังคงหนาวอยู่อย่างนั้นน่ะหรอ?


คุณเอลิซาเบธไม่สบายเหมือนวันที่ตากฝนอีกหรือเปล่านะ?



เทเรซ่าก็คิดแต่เรื่องแบบนั้น เพราะเธอไม่รู้หรอกว่าจริงๆ เอลิซาเบธแต่อยากฉวยโอกาสอยู่ใกล้ก็เท่านั้นเอง ร่างบางยกช็อกโกแลตขึ้นมาจิบ ก่อนที่มืออีกข้างหนึ่งของเธอโดนเอลิซาเบธยกมือขึ้นมากุมหลวมๆ ซึ่งเทเรซ่าไม่ได้ตั้งตัว เธอสะดุ้งทำให้ของเหลวสีน้ำตาลไหม้ที่อยู่ในแก้วหกรดตัวเองนิดหน่อย มันทิ้งคาบสีน้ำไว้บนเสื้อยืดสีฟ้าครามของเธอ

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ฉันทำคุณตกใจ ขอโทษนะคะ” เอลิซาเบธเองก็ตกใจเธอหยิบทิชชู่แถวๆ นั้นมาอย่างเร็ว ก่อนที่จะเช็ดคาบนั้นให้อีกคน

“คะ คือ ไม่เป็นไรค่ะ”

“เดี๋ยวฉันเช็ดให้” เอลิซาเบธทำความสะอาดให้ แต่เธอได้ยินเสียงหายใจแรงๆ ของเทเรซ่าจนต้องเงยหน้าขึ้นไปมองอีกคน เทเรซ่ามีใบหน้าที่ดูผิดปกติ ก่อนที่เอลิซาเบธจะเข้าใจความหมายนั้น ส่วนที่เธอก้มหน้าก้มตาเช็ดอยู่คือส่วนของหน้าอก บางทีจุดแบบนี้เจ้าตัวคงไม่อยากให้ใครไปยุ่งกับหน้าอกของตัวเองหรอก เอลิซาเบธผละออก เธอเองก็มัวตกใจเลยเผลอไป

“อะ เอ่อ ขอโทษ ฉันแค่…” คำพูดลอยค้างกลางอากาศ เอลิซาเบธเกาหัวแก้เก้อ รู้สึกขัดเขินขึ้นมาทันที


ทำไมฉันต้องเขินด้วยนะ ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ


เทเรซ่าแค่พึมพำบอกว่าไม่เป็นไรจากนั้นเธอก็ขอตัวเข้าห้องน้ำ พอเทเรซ่าออกมาจากห้องน้ำคาบสีน้ำตาลก็ดูจางๆ ลง เธอนั่งลงตรงข้ามเอลิซาเบธซะอย่างนั้น เอลิซาเบธพอจะเข้าใจ เทเรซ่าไม่ได้รังเกียจ แต่เธอแค่เขินก็เท่านั้นเอง

“มันหนาวนะคะ ไม่มานั่งข้างๆ ฉันหรอ?” เอลิซาเบธแกล้งพูดออกไป เทเรซ่าส่ายหัวรัวๆ และบอกอย่างสุภาพว่า

“ฉันรู้สึกอบอุ่นแล้วล่ะค่ะ”

เอลิซาเบธกลั้นหัวเราะ แต่เธอแอบเสียดายที่แผนการใกล้ชิดกับเทเรซ่าเป็นศูนย์


“อยากไปไหนต่ออีกมั๊ยคะ” เอลิซาเบธถามขึ้นหลังจากที่เดินออกมานอกร้านกาแฟ

“ฉันรู้สึกว่าต้องไปดูเอวาสักหน่อย เพราะถ้าไม่มีฉันอยู่ด้วย เธอจะแอบอู้งานค่ะ” เทเรซ่าดูนาฬิกาที่ข้อมือแล้วพูดออกมา เธออยู่กับเอลิซาเบธเกือบสองชั่วโมง

“ก็ได้ค่ะ ฉันเองก็ควรกลับบ้าน เพราะมันหนาว ฉันคิดถึงเตาผิงที่บ้าน”

แล้วทั้งสองก็ออกเดินกลับไปที่อพาร์ทเมนท์ของเทเรซ่า ทั้งสองเดินฝ่าฝูงคน และอากาศที่เหน็บหนาว เทเรซ่าเดินห่างจากเธอเล็กน้อย พฤติกรรมนั้นทำให้เอลิซาเบธยิ้มออกมา เทเรซ่าระวังตัวจริงๆ คงจะอาย แต่นั่นทำให้เอลิซาเบธชอบ เธอชอบในความซื่อของเทเรซ่า

“นี่ค่ะ” เอลิซาเบธถอดถุงมือกำมะหยี่สีดำของตัวเองออก แล้วส่งให้เทเรซ่าที่รับมันมาอยากงุนงง “คุณต้องใส่นะคะ เพราะมันหนาว กว่าจะถึงอพาร์ทเมนท์”

“แล้วคุณเอลิซาเบธละคะ?”

“ฉันไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เธอโกหก แน่นอนว่ามันหนาว แต่ท่าทีของเทเรซ่าทำให้เธออยากดูแลและเอาใจใส่ก็แค่นั้นเอง “ฉันไม่เอาคืนหรอกนะคะ ฉันให้”

เทเรซ่าสวมถุงมือ และรู้สึกว่ามันอุ่นขึ้น เธอรู้สึกผิดที่เหมือนกับไปแย่งความอบอุ่นมาจากเอลิซาเบธ เทเรซ่ารู้ว่าถ้าเอลิซาเบธยืนกรานจะให้เธอแล้ว เธอก็ต้องสวมมัน

“ถึงอพาร์ทเมนท์แล้วจะคืนให้นะคะ”

เอลิซาเบธส่ายหน้า “ก็ฉันบอกว่าจะให้ยังไงคะ อืม ถ้าบอกว่าจะให้เฉยๆ คงไม่รับสินะคะ งั้นเอาอย่างนี้ มันเป็นของขวัญจากฉัน เพราะฉะนั้นคุณรับมันไปนะคะ” เอลิซาเบธยิ้มน่ารักส่งมาให้ เทเรซ่าไม่รู้ว่าจะพูดยังไงออกไป เธอยิ้มตอบและรับของขวัญนั้นเอาไว้

ของขวัญชิ้นแรกของเธอจากเอลิซาเบธ มันเป็นอะไรที่วิเศษมาก เทเรซ่าสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะเก็บเอาไว้เป็นอย่างดีต่อจากนี้ไป


เอลิซาเบธกลับมาถึงคฤหาสน์ก่อนเซบาสเตียน เธอส่งเสื้อโค้ตให้อังเดรพ่อบ้านวัยชราที่ยืนต้อนรับเธอกลับบ้านเหมือนเช่นทุกครั้ง ความจริงมันก็ไม่ใช่หน้าที่ของเขาสักนิด แต่เขาก็ทำแบบนี้จนติดเป็นนิสัยไปแล้ว ตั้งแต่เอลิซาเบธยังเป็นเด็กๆ และจำความได้ เธอก็เห็นพ่อบ้านคนนี้มายืนต้อนรับเธอเสมอ

“ช่วงนี้หนาวหน่อยนะครับคุณหนู” อังเดรเดินนำเธอไปที่ห้องรับแขกอย่างรู้ทันว่าเธอกำลังจะใช้เตาผิงไฟ และก็เป็นเช่นนั้นเอลิซาเบธหนาวและต้องการความอบอุ่น

“ดูเหมือนว่าบางคนจะแย่งที่ของคุณหนูไปแล้ว” อังเดรกล่าวติดตลกเมื่อเห็นว่าสัตว์สี่ขาขนปุกปุยสีขาวกำลังนอนขดอยู่โซฟาเยื้องเตาผิง คูเปอร์ช่างมีความสุขมากในเวลาแบบนี้

“เตาผิงไฟใกล้จะมอดแล้ว เดี๋ยวผมไปเอาฟืนมาเต็มให้ครับ คุณหนูจะรับอะไรอีกหรือเปล่าครับ”

“ไม่ล่ะ ขอแค่ฟืนก็พอ”

พ่อบ้านของเธอเดินออกไป

“ไง คูเปอร์” เอลิซาเบธนั่งลงข้างๆ สุนัขตัวโปรดของเธอที่วันนี้ก็ขี้เกียจจะวิ่งออกไปรับเธอ เพราะความหนาว มันยกหัวขึ้นมามองเจ้านายและคลานเอาหัวของตัวเองไปวางที่ตักของเอลิซาเบธอย่างออดอ้อน เธอกอดมันแน่นๆ ทีหนึ่ง แล้วคลายอ้อมกอด วางหน้าแนบขนปุยของมัน คูเปอร์เปรียบเสมือนเพื่อนของเอลิซาเบธ พี่สาวของเธอเป็นคนซื้อมันมาเพื่อเป็นของขวัญวันเข้ามหาวิทยาลัย คูเปอร์ได้รับการฝึกมาอย่างดี ทำให้การใช้ชีวิตของมันนั้นแสนรู้ และเข้าใจอารมณ์คนได้อย่างน่าประหลาด จริงๆ แล้วก็ไม่ขนาดนั้นเอลิซาเบธแค่พยายามชมมัน คูเปอร์เป็นตัวป่วน นั่นแหละคือสิ่งที่เธอจะพูด

เอลิซาเบธเกาหูให้คูเปอร์สักพักก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับหินอ่อนเอลิซาเบธรู้ในทันทีว่าเป็นใคร แม้กระทั่งคูเปอร์ เจ้าสุนัขตัวป่วนของเธอหูกระติกและลุกขึ้นยืน แหมะ! ทีเธอมาไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย

“ถ้านายเดินออกไปนะหาเฮเลน ฉันสาบานว่าจะไม่พูดกับนายอีก” เอลิซาเบธค่อนขอดแม้กระทั่งกับสุนัข แต่คูเปอร์ไม่สนใจ มันกระโจนลงโซฟาและวิ่งพรวดออกไปจากห้องรับแขก

เอาเข้าไปซิ! เธอแพ้เฮเลน่าทุกอย่าง แม้กระทั่งคูเปอร์ยังสนใจเฮเลน่ามากกว่าเธอ

ผ่านไปสักพักเอลิซาเบธก็ได้ยินเสียงเฮเลน่าหัวเราะชอบใจ พร้อมกับเสียงกระโดดของคูเปอร์ เฮเลน่าเป็นคนรักสัตว์เรื่องนี้เธอรู้ดี สัตว์ทุกชนิดเคมีเข้ากับเฮเลน่า เอลิซาเบธแทบจะกลอกตาให้กับความคิดของตัวเอง

“ว้า คูเปอร์ ร้ายกาจจริงๆ เลยนะ” เสียงเฮเลน่าบ่น และหัวเราะสดใสให้กับเจ้าตัวยุ่ง เอลิซาเบธได้ยินเสียงอะไรบางอย่างหล่นตุ๊บลงพื้น สงสัยคูเปอร์คงจะซนน่าดู

“นะ นั่นไม่ได้นะคูเปอร์! เอกสารสำคัญเลย!” เสียงหัวเราะเปลี่ยนเป็นเสียงปราม เอลิซาเบธเลยลุกขึ้นเพื่อที่จะไปช่วยอีกคน เพราะเหตุการณ์ดูเหมือนจะวุ่นวาย ไม่ถึงนาทีคูเปอร์ก็วิ่งคาบกระดาษอะไรบางอย่างเข้ามาในห้องรับแขก มันวิ่งวนอยู่ที่โซฟา เฮเลน่าตามมันเข้ามาเธอสะดุ้งเมื่อเจอกับเอลิซาเบธ

ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยนะ?



เมื่อเห็นเธอเข้าเฮเลน่าก็ไล่ตามคูเปอร์ทันที บางทีเอกสารนั้นอาจจะสำคัญ ถ้าอย่างนั้นเอลิซาเบธคงต้องยื่นมือเข้าไปช่วยซะแล้วล่ะ

“คูเปอร์ หยุด!” เอลิซาเบธส่งเสียงปรามเฉียบขาดดังขึ้น แน่นอนว่าคูเปอร์หยุดในทันที แต่ยังคาบสิ่งนั้นไว้ในปาก เอลิซาเบธเดินเข้าไปและจับมันออกมา แน่นอนว่ามันเปียกและแหว่งไปนิดหน่อย

“นี่” เธอกำลังจะยื่นมันให้เฮเลน่าแต่ตาของเธอก็เหลือบไปเห็นข้อมูลส่วนนั้นก่อน มันเหมือนกับประวัติใครสักคน ที่อยู่ปัจจุบันที่แสนจะคุ้นเคย เอลิซาเบธจำมันได้ดี

ประวัติของเทเรซ่า

“นี่อะไร?!” เอลิซาเบธชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้นและทำหน้าไม่พอใจ

“มันเป็นของฉันเอาคืนมา” เฮเลน่าเดินเข้ามาจะคว้าเอาไป แต่อีกคนชักกลับ

“ฉันจะไม่ถามเธอรอบสองนะเฮเลน”

อีกคนแสยะยิ้มประชด “ก็เธอรู้แล้วว่ามันคืออะไรจะถามฉันไปทำไม ฉันตอบเธอไม่ได้หรอกนะลิซ และเธอก็ไม่มีสิทธิ์ถามอะไรฉัน” เฮเลน่าพูดลอยหน้าลอยตา ยิ่งเพิ่มความโกรธให้เอลิซาเบธ เธอกระชากเอกสารบึกหนึ่งจากมือของเฮเลน่าอย่างแรงโดยที่อีกคนไม่ทันได้ตั้งตัว

“นี่ จะทำอะไร เอาคือมานะ!”

เอลิซาเบธดูเอกสารพวกนั้นในขณะที่เฮเลน่าพยายามจะแย่ง เธอก็หันหลังและดันอีกคนให้ออกห่าง เอกสารพวกนี้เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ ทุกอย่างเกี่ยวกับเทเรซ่าทั้งหมด ทั้งที่อยู่ของครอบครัว ครอบครัวทางบ้านประกอบอาชีพทำอะไร ยกทั้งประวัติครอบครัว แถมยังมีผลการเรียนของเทเรซ่า สังคมโซเชียล สถานที่ฝึกงาน และอะไรอีกหลายๆ อย่าง และแน่นอนว่าเทเรซ่าไม่มีประวัติสกปรก นั่นคงทำให้เฮเลน่าเจ็บปวดน่าดู


แต่ว่า เฮเลนตั้งใจจะทำอะไรกันแน่!?



เอลิซาเบธไม่อยากรู้หรอก เธอไม่อยากรู้อะไรแล้ว ถ้ายกประวัติมากมายขนาดนี้ก็ไม่ใช่จะเอามาทำเรื่องดีๆ หรอก เอลิซาเบธเดินไปที่เตาผิงและโยนเอกสารพวกนั้นใส่ลงไป เสียดายที่ไฟเกือบมอดไปหมด เลยไหม้เอกสารทั้งหมดช้าไป

“ลิซ เธอทำบ้าอะไร!” เฮเลน่าตะคอกใส่เธอก่อนจะสติแตกเกือบจะวิ่งเข้าไปในเตาผิง เอลิซาเบธยืนดูการกระทำนั้น และยิ้มอย่างมีชัย เพราะมันเริ่มไหม้จะหมดแล้ว เฮเลน่าตวัดสายตาสีฟ้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ แม้แต่คูเปอร์ก็ยังรู้งาน มันวิ่งออกไปข้างนอกตั้งแต่เฮเลน่าตะคอกใส่เอลิซาเบธ

“ถ้าเธอจะทำเรื่องไม่ดีล่ะก็ เธอทำไม่สำเร็จหรอก เพราะฉันจะขัดขวางเธอทุกวิถีทาง”

“อย่าเข้ามายุ่งจะได้มั๊ยลิซ”

“ไม่ยุ่งไม่ได้หรอก เธอกำลังก้าวก่ายชีวิตของฉันอยู่ และเธอกำลังจะรังแกคนไม่มีทางสู้ ถ้าเธอไม่หยุดฉันจะโต้กลับบ้างนะเฮเลน”

“เด็กนั่น…” เฮเลน่าขบกรามแน่น “มันสำคัญกับเธอมากขนาดนั้นเลยหรอ?”

“ใช่”

เป็นคำพูดสั้นๆ ที่ทำร้ายจิตใจของเฮเลน่า เธอเสียใจ ถึงแม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่เอลิซาเบธจะกลับมารักเธออีก แต่เธอก็ยังหวังลมๆ แร้งๆ เสมอ

“เธอมีเหตุผลที่จะปกป้องเด็กนั่นลิซ” น้ำเสียงเย่อหยิ่งและเด็ดขาดของเฮเลน่าเอ่ยออกมาในที่สุด “และฉันก็มีเหตุผลที่จะทำลายเด็กนั่นเหมือนกัน”

“เฮเลน!” ต้นแขนของเฮเลน่าโดนกระชากและบีบอย่างแรง เธอรู้ว่ามันคงทิ้งรอยช้ำเอาไว้ แต่เธอไม่สนใจ เฮเลน่ารู้มาตลอดว่าเป็นเรื่องที่ไม่สมควร แต่แล้วยังไงล่ะ เธอหยุดรักเอลิซาเบธไม่ได้ แม้จะพยายามอีกสักกี่ร้อยครั้ง เธอก็ไม่มีทางรักคนอื่นได้ ไม่มีทาง

เธอรักแค่เอลิซาเบธ…

“และฉันจะทุ่มสุดตัวที่จะกำจัดเทเรซ่า แม้จะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม”

“…!”

“ฉันกำลังซุ่มเงียบอยู่ลิซ คอยสังเกตการณ์ คอยอ่านความคิด คอยใจเย็นมองดูทุกอย่าง แต่ถ้าเธอไม่หยุดยุ่งกับเทเรซ่าล่ะก็ ฉันจะดำเนินตามแผนการของฉันต่อไป”

“แผนอะไร?!” เอลิซาเบธรู้สึกใจไม่ดีเลย เธอรู้จักเฮเลน่าดีทุกอย่าง ไม่แปลกที่เธอจะหวั่นใจกลัวกับคำพูดเหล่านั้นของเฮเลน่า

“ฉันจะบอกเธอทำไม” แขนของเฮเลน่ารู้สึกเจ็บขึ้นมา เธอเพิ่งรู้สึกเมื่อสักครู่ เอลิซาเบธโมโหจนเผลอจิกเล็บลงไปในเนื้อของเธอ แววตาของอีกคนแข็งกร้าว


โกรธจริงๆ แล้วซินะลิซ ดี! ฉันอยากเห็นตัวตนแบบนี้ของเธอมานานแล้ว


“ฉันไม่กลัวแผนบ้าๆ ของเธอหรอก มันจะไม่มีทางได้ผล” เสียงกดต่ำของเอลิซาเบธทำให้เฮเลน่ายิ้มออก

“มันจะได้ผล และเทเรซ่าจะเกลียดเธอ” เฮเลน่าหัวเราะออกมาในที่สุด เธอผลักเอลิซาเบธออก และหันหลังเดินออกไป แต่ก็โดนอีกคนรั้งเอาไว้ เอลิซาเบธบิดข้อมือของเฮเลน่าและบังคับให้เธอกลับมาเผชิญหน้าอีกครั้ง

“หยุดแผนพวกนั้น และอย่าให้ฉันเกลียดเธอไปมากกว่านี้”

“ฉันชินกับการเกลียดของเธอแล้วลิซ ใครจะยอมหยุดให้โง่”

“…!” เอลิซาเบธโมโหมาก เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะทำอะไรลงไป มือของเธอง้างขึ้นกลางอากาศ เธอกำลังจะฟาดลงที่หน้าหยิ่งผยองของเฮเลน่า

เอลิซาเบธกำลังหมดความอดทน

“คุณหนู จะทำอะไรครับ!” อังเดรหอบฟืนเข้ามาในห้องนั่งเล่นพอดี และเขาเห็น ใช่! เอลิซาเบธโดนมองว่ากำลังจะทำร้ายแม้เลี้ยงของเธออีกแล้ว

“ผมเผลอแค่ไม่กี่นาทีเองนะครับ”

เอลิซาเบธลดมือลง

“เกิดอะไรขึ้นครับ” อังเดรรับใช้ตระกูลเพย์ตันมาช้านาน เขาเปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่ เขาเลยกล้าที่จะพ่นคำถามนั้นออกมาอย่างไม่กลัวเกรงว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย

“ไม่มีเรื่องอะไรน่าสนุกหรอกอังเดร” เอลิซาเบธแย้ง แต่เฮเลน่าพูดขัดขึ้น

“อย่าถือสาเลยค่ะ คุณไม่ต้องเอาเรื่องไร้สาระพวกนี้ไปบอกอีธานก็ได้”

“แต่เหตุการณ์แบบนี้ผมเพิกเฉยไม่ได้หรอกนะครับ คุณผู้ชายให้รายงานตลอดเวลา ผมจำเป็นต้องทำ”

เฮเลน่าเหลือบมองเอลิซาเบธก่อนจะพูดเสียงเบาราวกับกระซิบ

“แย่หน่อยนะ ที่วันนี้มื้อค่ำจะต้องกร่อยเพราะการกระทำของเธอ” ร่างนางแบบหย่อนระเบิดลงตูมใหญ่ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้อง เอลิซาเบธรู้ว่าลับหลังนั้นเฮเลน่ากำลังยิ้มสะใจอยู่ เธอทิ้งให้เอลิซาเบธโดนสายตาของอังเดรมองทิ่มแทงอยู่

“ถ้าคุณหนูเป็นลูกของผม ผมคงจะลงโทษไปนานแล้ว” อังเดรกล่าวคาดโทษแบบเรียบๆ

“ฉันสามสิบสามแล้วนะไม่ใช่เด็กอายุสามขวบ”

“ก็นั่นซิครับ ผมก็สงสัยอยู่ เพราะคุณหนูทำตัวเหมือนเด็กสามขวบเลย” เขาบ่นพึมพำ แต่เอลิซาเบธได้ยิน แล้วเดินออกไปจากตรงนั้น

เอลิซาเบธล่ะอยากให้ทุกคนในบ้านรู้ธาตุแท้ของเฮเลน่าซะจริงๆ แต่ก็กลัวความลับของเธอกับเฮเลน่าจะแดงขึ้นมา สรุป เธอก็ไม่สามารถต่อกรอะไรกับเฮเลน่าได้ เธอต้องเลือกที่จะเงียบและให้คนในบ้านคิดว่าเธอเป็นตัวป่วนเหมือนคูเปอร์สุนัขของเธอต่อไป และแน่นอนว่ามื้อค่ำเธอก็โดนพ่อบ่นเรื่องไม่รักษามารยาทต่อหน้าทุกคน เซบาสเตียนแค่ตบไหล่ให้กำลังใจเธอและส่งยิ้มมาให้กับมื้อค่ำที่แสนน่าเบื่ออีกวัน




“ลุค ถ้านายปามันใส่หัวฉันอีกครั้ง คราวนี้ฉันจะโยนแจกันใส่หน้านาย” เอวาที่นั่งแชทมือถืออยู่ถึงกลับหัวเสียเมื่อเพื่อนของเธอเอาแต่ปาป๊อปคอร์นใส่หัวของเธอ

ลุคยกมือยอมแพ้ “ก็เธอเป็นฝ่ายชวนพวกเรามานี่ แต่ตัวเองก็แชทอยู่ได้ไม่สนใจพูดอะไรกับพวกฉันเลย”

เทเรซ่าที่นั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย

ทั้งสามนั่งอยู่ในร้านกาแฟในมิดทาวน์ เอวาชวนออกมาข้างนอก เพราะเธอโล่งใจที่ได้ส่งงานโครงการเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ฉันอยากจะฉลองไงที่เธอทั้งสองทำให้ฉันผ่านวิชานี้มาได้ ขอบคุณจากใจจริง” เอวาโค้งหัวให้จนหน้าผากติดกับโต๊ะ ลุคเลยเอากำปั้นโขกหัวเอวาเบาๆ เอวาทำท่าจะปาแจกันจริงๆ ลุคเลยยกมือสองข้างยอมแพ้อีกครั้ง

“แล้วเธออยากไปไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า”

“แน่นอนว่าไปคลับ”

“ไปคนเดียวเหอะ” ลุคว่า

“ก็ฉันนึกไม่ออกนี่หน่า”

“เราไปเที่ยวต่างเมืองกันมั๊ย?”

“เท็กซัส” เอวาเสนอ

“ไกลไปป่ะ”

เทเรซ่าฟังสองคนสนทนากันอยู่เงียบๆ พลางคิดในใจว่าเพื่อทั้งสองจะนัดตรงเวลากับวันเดียวกันกับเอลิซาเบธหรือไม่ ถ้าเธอปฏิเสธฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไปล่ะ คงไม่เป็นไรหรอกมั่ง เพราะลุคกับเอวาเข้าใจเธอดี

เสียงข้อความของเทเรซ่าดังขึ้น ทำให้เธอยิ้มออก เป็นข้อความจากเอลิซาเบธ


เอลิซาเบธ: ฉันหาวันได้แล้วนะคะ วันศุกร์นี้ว่างมั๊ย คุณสัญญาเอาไว้แล้วนะว่าจะไปมิชิแกนกับฉันน่ะ

เทเรซ่า: ว่างค่ะ


เทเรซ่าตอบว่าว่างไว้ก่อนเพราะดูๆ แล้วเพื่อนก็ยังตกลงสถานที่กันไม่ได้สักที และอีกอย่าง เธออยากไปกับเอลิซาเบธ เธออยากไปเที่ยวต่างเมืองที่ไม่ไกลมาก ซึ่งมิชิแกนคือตัวเลือกที่ดี แต่ถ้าลุคกับเอวาบ่นให้เธอเรื่องนี้ล่ะ เธอคงต้องชิงบอกลุคกับเอวาก่อน


เอลิซาเบธ: งั้นดีเลย ฉันกะจะไปห้าวัน พอคุณกลับมาจะได้พักผ่อนแล้วเริ่มฝึกงาน

เทรเซ่า: ได้ค่ะ

เอลิซาเบธ: ฉันดีใจมากเลย มันต้องสนุกมากแน่ๆ แล้วฉันจะไปรับคุณนะคะ

เทเรซ่า: ค่ะ



เทเรซ่าวางมือถือหลังตอบข้อความเสร็จแล้วก็รู้สึกว่าเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของเธอหายไป


“ลุคไปไหนหรอ?”

“อ๋อ ไปสั่งป็อปคอร์นมาเพิ่มน่ะ จะว่าไปเธอคุยกับใครอยู่หรอ?”

“คุณเอลิซาเบธน่ะ”

“หมู่นี้คุยกันบ่อยขึ้นนะ ไม่ซิ คุณเอลิซาเบธคุยกับเธอเกือบทุกวันเลย” เอวาพูดออกมาอย่างไม่ต้องการคำตอบ เธอไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรมาก ก่อนจะหันออกไปนอกหน้าต่าง ตรงหน้าร้านมีคู่ชายกับหญิงนั่งอยู่โต๊ะหน้าร้านด้านนอก

“นี่เทรซ เธอดูนั่นซิ ผู้ชายกับผู้หญิงสองคนนั้นน่ะ ฉันมองมานานแล้ว ผู้หญิงคนนั้นคงไม่รู้ว่าผู้ชายจีบอยู่ หรือว่าแกล้งทำเป็นไม่รู้กันนะ?”

เทเรซ่ามองตามนิ้วของเอวาที่ชี้ไป ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่ข้างผู้หญิง เขาเอามือโอบไหล่ของผู้หญิงเอาไว้หลวมๆ ส่วนผู้หญิงดูเหมือนจะไม่ค่อยใส่ใจเขา เธอมองถนนที่ผู้คนเดินสวนกันไปมา มันแปลกมากที่ผู้ชายคนนั้นไม่ได้มองอะไรเลยนอกจากผู้หญิงที่อยู่ข้างกายของเขา ราวกับว่าอะไรรอบตัวเขาไม่ได้สำคัญเลยนอกจากผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา

“ฉันว่าผู้หญิงคนนั้นเหมือนเธอเลย”

“…?”

“ก็…ใครเข้ามาจีบก็ไม่รู้เรื่อง ปล่อยไปอย่างงั้นไม่สนใจ”

“…”

“ถามหน่อยเถอะ เธอชอบใครบ้างมั๊ย? ไม่ใช่ สเตฟานี่ เมเยอร์, เจมส์ แพตเตอร์สัน หรืออกาธา คริสตี้ ที่เป็นนักเขียนนะ ไม่รวม”

“อืม…ไม่รู้ซิ” เทเรซ่าตอบไปตรงๆ

“บางทีเธออาจจะไม่รู้ตัวก็ได้นะ เธอต้องรู้สึกบ้างล่ะน่าอาการชอบใครสักคน”

“อาการชอบหรอ?” เมื่อเห็นว่าเทเรซ่าทำหน้าตาเหมือนสนใจเรื่องนี้ เอวาก็เลยอธิบายให้ฟัง

“ก็แบบว่าเมื่อไหร่ที่เธอชอบหรือสนใจใครเป็นพิเศษ ก็จะเกิดอาการคิดถึงคนคนนั้นอยู่ตลอดเวลา หน้าของเขาจะลอยมาในความคิด ทั้งวันเอาแต่เพ้อหา อยากคุยด้วย อยากใกล้ชิด แค่ได้อยู่ใกล้ๆ ก็พอใจแล้ว”

“…?”

“นั่นคืออาการช่วงแรกๆ จนถึงระยะกลางๆ แต่ถ้าเป็นหนักมากๆ คงอยากจะสัมผัส แบบผู้ชายคนนั้นไงที่โอบผู้หญิงคนนั้น” เอวาชี้ไปที่ชายหญิงคู่เดิมเป็นการยกตัวอย่าง “พอใกล้ชิดมากๆ เข้า ก็อยากสัมผัส อยากจูบ อยากเอ่อ…นั่นแหละคงไม่ต้องพูดเยอะ เธอคิดว่า…”

เอวามัวแต่มองคู่สองคนนั้น แต่พอหันกลับมาพูดกับเพื่อนสาวก็ถึงกับหุบปากแทบไม่ทัน สีหน้าของเทเรซ่าเปลี่ยนไปจากตั้งใจฟังกลายเป็นขัดเขิน แถมหน้าแดงลามไปถึงใบหู

“เทรซ เป็นอะไรหนาวหรอ?”

“…” ไม่ใช่ เทเรซ่ากำลังคิดตามคำที่เอวาพูดอยู่ต่างหาก ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ งั้นก็แสดงว่าเธอชอบเอลิซาเบธอย่างนั้นน่ะหรอ? เธอคิดถึงเอลิซาเบธทุกวัน อยากคุยด้วย อยากอยู่ข้างๆ และที่สำคัญวันนั้นเธอเกือบจะจูบเอลิซาเบธไปแล้วถ้าไม่ได้สติซะก่อน

เธอกำลังชอบคุณเอลิซาเบธอยู่จริงๆ หรอเทรซ?


แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังหาเหตุผลในคำตอบนี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ


“เทรซ?”

“มะ ไม่มีอะไร”

“หน้าแดงๆ เอ๋? หรือว่าเธอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”

“เปล่า!” เทเรซ่าเสียงดังเกินความเป็นจริง ทำให้เอวาจับทางได้

“ตายแล้ว~ เทรซน้อยของฉันกำลังมีความรัก” เอวาขยับเข้าไปกอดเทเรซ่าแล้วเอาหน้าถูข้างใบหูของเทเรซ่าไปมา

“กะ ก็บอกว่าไม่ใช่ยังไงล่ะ”

เอวายังคงหัวเราะ “จ้าๆ ไม่ล้อแล้วก็ได้ แต่ว่าเธอสัญญากับฉันนะว่า ถ้ามีคนที่ชอบแล้วจะบอกฉันทันที”

“อะ อือ” เทเรซ่าพยักหน้า เอวายีผมเพื่อนก่อนจะปล่อยให้อีกคนเป็นอิสระจากการกอด

“กลับมาแล้ว” ลุคเดินสบายใจหอบถุงป็อปคอร์นเข้ามาถึงโต๊ะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าตำหนิตัวเอง “โอ๊ย ให้ตาย ลืมสั่งทาโก เบลล์ ติดมือมาด้วย ขี้เกียจเดินกลับไปแหะ”

“ไม่เป็นไรลุค เดี๋ยวฉันไปสั่งมาให้เอง”

“ขอบคุณ กะว่าจะใช้เอวา”

เอวายกกำปั้นใส่ลุด ก่อนที่เทเรซ่าจะเดินออกไปจากโต๊ะ

“มีอะไรจะเม้าส์ล่ะ” เอวาเปลี่ยนเป็นกวักมือเรียกลุค เขานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามเอวาแล้วกำป๊อปคอร์นเข้าเต็มปาก

“เทรซดูเหมือนจะชอบใครเข้าแล้วล่ะ”

“…?”

“เด็กน้อยของเรากำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่”

“…?!”

จากนั้นลุคก็พ่นป๊อปคอร์นที่อยู่เต็มปากใส่หน้าเอวา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น