[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 10 : SEVEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    2 มิ.ย. 61

เอลิซาเบธเหลือเชื่อกับคำพูดกัดไม่ปล่อยของเฮเลน่า เมื่อสักครู่เธอยังทำหน้าตาน่าสงสารที่โดนจอร์จิน่าจิกกัดอยู่เลย  เผลอพริบตาเดียวเฮเลน่าก็กลับเข้าสู่โหมดหึงหวงที่เอลิซาเบธเกลียดที่สุด แน่ล่ะ พวกเธอไม่ได้เป็นคนรักกันเหมือนเดิมอีกแล้ว ต่อให้จบไม่สวยก็เถอะ แต่เฮเลน่าก็ยังหึงไม่ยอมปล่อยเธอไปสักที

“กลับไปอยู่กับพ่อดีกว่าเฮเลน ฉันเบื่อเป็นข่าวกับเธอ”
“แค่นี้นักข่าวก็รู้แล้วล่ะ ก็ดูเธอทำหน้ายักษ์ใส่ฉันทุกครั้ง และทุกงาน”เธอไม่ยอมไปจากตรงนี้ง่ายๆ
“เธอไม่ควรอยู่ตรงนี้เฮเลน”

”เธอเจ็บปวดอยู่ลึกๆ เฮเลน่าไม่ชินเลยสักครั้งที่เอลิซาเบธผลักไสเธอ ยิ่งตอนที่เอลิซาเบธ ปลีกออกมาจากกลุ่มเพื่อที่จะออกมาหายัยเด็กคนนั้น เธอก็แทบจะทนไม่ได้ สายตาที่เอลิซาเบธใช้มองเทเรซ่าแววตาประกายความสุขที่ได้เห็น สายตาที่มองแบบนั้นเคยเป็นของเธอ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว เธออิจฉา ใช่ เธอปฎิเสธไม่ได้หรอกว่าเธออิจฉา เพราะทุกวันนี้เอลิซาเบธมองเธอด้วยสายตาที่รังเกียจ ราวกับว่าเธอเป็นตัวอะไรสักอย่าง เรื่องนี้เธอทนไม่ได้จริงๆ
“ฉันอยากจะพูดอะไรกับเธอสักหน่อยนะเทรซ”เฮเลน่ายิ้ม แต่เทเรซ่าจับรังสีความไม่หวังดีได้จากดวงตาสีฟ้านั้น“ทำไมเธอถึงได้มายุ่งกับลูกเลี้ยงของฉันมากนัก บางทีเธอก็น่าจะฉลาดได้แล้วนะ เธอควรใช้สมองพิจารณาหน่อยว่าลิซมีสามีแล้ว เธอคิดว่าสิ่งที่เธอทำอยู่มันสมควรแล้วหรอ
?
“เฮเลน พอได้แล้ว”เอลิซาเบธไม่รู้ว่าจะทำยังไง เฮเลน่าไม่เคยหยุด เธอรู้นิสัยอีกคนดีที่หนึ่ง

ส่วนเทเรซ่า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธองุนงงมากแค่ไหนกับคำพูดของเฮเลน่า เธอต้องหยุดคิดสักพักถึงจะเข้าใจ มันเป็นการเข้าใจผิด เทเรซ่าคิดแบบนั้น เฮเลน่าคิดว่าเธอกำลังจะแย่งเอลิซาเบธมาจากสามีอย่างนั้นหรอ? ไม่นะ เธอไม่มีทางทำอย่างนั้นได้หรอก ตอนนั้นเองที่เทเรซ่าเริ่มจะพูดอะไรบางอย่าง
“มะ มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ ฉันไม่เคยคิดอะไรกับคุณเอลิซาเบธอย่างนั้น”ถึงจะพยายามอธิบายเรื่องนี้ แต่เทเรซ่าก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก ทำไมกันนะ
?
“คุณเอลิซาเบธแค่แนะนำเรื่องต่างๆให้ฉัน ไม่ได้

“ไม่ต้องเสียเวลาอธิบายหรอกเทรซ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีสิทธิ์ถามอะไรคุณด้วยซ้ำ”เอลิซาเบธแทรกขึ้นมา เพราะเห็นสีหน้าที่ลำบากใจจนเกือบจะร้องไห้ของเทเรซ่า
“ฉันขอโทษด้วย ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้นะคะ”เสียงอ่อนโยนเป็นเชิงปลอบใจออกมาจากปากของเอลิซาเบธ ทำให้เทเรซ่าคลายกังวัลใจลงเล็กน้อย“กลับไปทำงานเถอะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง”

เอลิซาเบธแตะมือลงที่แขนของเทเรซ่า แต่ไม่กี่วินาทีมือของเอลิซาเบธก็ปลิวจากแขนเธอโดยเฮเลน่า
“ทำบ้าอะไรของเธอ ฉันอุตส่าห์ใจเย็นกับเธอแล้วนะเฮเลน”เอลิซาเบธกดเสียงเข้ม เธอพยายามไม่ระเบิดอารมณ์ออกมา เพราะแค่นี้ก็เป็นที่จับตาของนักข่าวอยู่แล้ว
“อย่ามาทำแบบนี้ต่อหน้าฉันได้มั๊ยลิซ”
“เธอหยุด และอยู่ในโลกความเป็นจริงได้มั๊ยเฮเลน ฉันเบื่อเธอเต็มทนแล้ว”
“เพราะเธออยู่กับคนอื่น ฉันถึงได้เป็นแบบนี้”

เอลิซาเบธหลุดหัวเราะประชดเฮเลน่าออกมา เฮเลน่าตรงไปตรงมากับความรู้สึกและดื้อเกินไป เอลิซาเบธหยุดเธอไม่ได้ หยุดไม่ได้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

เอลิซาเบธหยุดสนใจเฮเลน และหันไปหาเทเรซ่า เธอเมินเฮเลน่าไปโดยปริยาย
“ให้ฉันไปส่งมั๊ยคะ คุณ

“ฉันต้องทำงานให้เสร็จค่ะ ขอตัวก่อน”เทเรซ่าไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้รู้สึกหน่วงๆไปหมด เธอไม่อยากเห็นเอลิซาเบธในเวลานี้ หรืออย่างนั้นก็ให้ความรู้สึกวันนี้ที่ทำให้เธอเจ็บปวดหายไปก่อน เทเรซ่าสับสนในความรู้สึกของตัวเอง น้อยใจและโกรธเอลิซาเบธ เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงไปโกรธเอลิซาเบธด้วยทั้งๆที่อีกคนไม่ได้ทำอะไรให้เธอโกรธเลยด้วยซ้ำ

นี่ฉันเป็นอะไรไปนะ?!

 

เทเรซ่านั่งจมอยู่ที่ห้องสมุดในมหาวิทยาลัยเพื่อหาข้อมูลมาประกอบโครงการที่ทำอยู่ ซึ่งต้องส่งไม่เกินอาทิตย์หน้า เหลือเวลาอยู่มากสำหรับเธอ แต่เทเรซ่าก็ประมาทในเรื่องของเวลาไม่ได้ ลุคอารมณ์ดีเสมอตั้งแต่เดินเข้ามาและนั่งทำงานอยู่ด้วยกันจนมืดค่ำ เขาไม่บ่นว่าเหนื่อยเหมือนคราวก่อน ซึ่งมันแปลกมาก ส่วนเทเรซ่าเธอยอมรับว่าไม่ค่อยจะกระตือรือร้นในการทำงานเหมือนเช่นทุกครั้ง เหตุการณ์เมื่อวานทำให้เธอคิดหนัก คำพูดของเฮเลน่าก้องอยู่ในหูของเธอ

 

‘…เธอควรใช้สมองพิจารณาหน่อยว่าลิซมีสามีแล้ว เธอคิดว่าสิ่งที่เธอทำอยู่มันสมควรแล้วหรอ?’

 

เทเรซ่าสลัดความคิดนี้ออกจากหัวไม่ได้เลย บางทีเธอก็คิดว่าเธอไม่สมควรที่จะไปยุ่งกับเอลิซาเบธแต่แรก ไม่ใช่ว่าอีกคนมีสามีแล้ว แต่เพราะเอลิซาเบธสูงส่งเกินไปต่างหาก

“ลุค ฉันถามอะไรหน่อยซิ”ในที่สุดเทเรซ่าก็พ่นคำถามออกมาหลังจากที่นั่งพิจารณาอยู่นาน
“ว่ามาซิ”ลุคเงยหน้าขึ้นจากสมุดจดบันทึก
“คุณเอลิซาเบธ
เอ่อ สามีของเธอเป็นคนยังไงหรอ?
…?”ลุคทำหน้างุนงง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหัวเราะ“อยู่ๆเธอถามอะไรเนี่ย”
“ฉันแค่อยากรู้น่ะ”ท่าทีของลุคทำให้เทเรซ่ารู้ว่า เพื่อนชายของเธอก็รู้ แม้กระทั่งลุคก็รู้ว่าเอลิซาเบธมีสามีแล้ว ขนาดเธออยู่กับเอลิซาเบธคุยกันทุกวันผ่านแชท และมือถือยังไม่รู้เลยว่าอีกคนมีสามีแล้ว เทเรซ่าไม่ได้ติดตามข่าวนักธุรกิจเท่าไหร่ เธอเสียเปรียบลุคเรื่องนี้ และที่เธอถามลุคเหตุผลก็อยู่ในใจเธอแล้ว เธอแค่อยากรู้ว่าสามีของเอลิซาเบธเป็นคนยังไง เธอไม่อยากให้เขาคิดเหมือนกับเฮเลน่า เพราะมันจะทำให้เอลิซาเบธไม่สบายใจ
“ฉันก็ไม่ค่อยรู้จักมากเท่าไหร่หรอก เขาชื่อเซบาสเตียน มิลเลอร์ บ้านอยู่ที่โอไฮโอ เพิ่งแต่งงานกับเอลิซาเบธปีที่แล้ว”
“ฉันหมายถึงนิสัยใจคอน่ะ”
“เรื่องนี้ก็ไม่รู้เลยนะ แต่นักข่าวก็ชื่นชมความเป็นพ่อพระของเขาอยู่เรื่อยๆ แล้วก็สื่อลงความเห็นว่าคู่ของเอลิซาเบธกับเซบาสเตียนเหมาะสมกันมา”

เทเรซ่าพยักหน้า
“จริงซิ งานเมื่อวานเขาก็ไปนะ เธอน่าจะถามให้เร็วกว่านี้ฉันจะได้ชี้ตัวให้เธอดูเลย แม่ของฉันก็ชมเขาบ่อยๆ บอกว่าเหมือนเทพบุตรมาเกิด”
”เทเรซ่าไม่ได้พูดอะไร เธอไม่ค่อยได้ข้อมูลเท่าไหร่

“ฉันว่าเราพักกันไว้แค่นี้ดีกว่า ค่อยมาทำกันต่อ พรุ่งนี้เอวาจะมาด้วย”ลุคทำหน้าเพลียๆ เขาคงเหนื่อยมากแน่ๆ
“ก็ดีเหมือนกัน”
“เดี๋ยวให้ฉันไปส่งเธอนะ”
“ไม่ต้องหรอกฉันอยากเดินกลับน่ะ ”
“งั้นฉันเดินไปส่ง”ลุคอาสาอีกครั้ง
“ไม่ต้องหรอก นี่มันก็จะเลยเวลามื้อเย็นของบ้านนายแล้วนะ นายบอกว่าที่บ้านต้องทานมื้อเย็นพร้อมกันไม่ใช่หรอ เดี๋ยวมิสซิสเกรย์สันก็บ่นนายเอาหรอก”
“นั่นซินะ”เขาทำหน้ายุ่งไม่พอใจ“แต่ฉันก็อยากอยู่ต่อกับเธอสักหน่อย”
เทเรซ่ายิ้ม“แต่นายต้องกลับบ้าน”
“ฉันรู้”เขาหัวเราะ ก่อนพูด“เธอฝากงานของเธอกับฉันได้นะ เดินกลับบ้านจะได้ไม่หนักไง”
“อืมก็ดีนะ ขอบคุณมากนะลุค”

ลุคยิ้มให้แทนคำตอบ ก่อนจะเก็บกระเป๋า กวาดข้าวของทุกอย่างลงเป้เขา แล้วหอบเอกสารหนักๆของเธอขึ้น

“แล้วเจอกันพรุ่งนี้”เขาโบกมือให้เทรเซ่าก่อนจะเดินออกไป

 

เทเรเซ่าตั้งใจจะอยู่ต่ออีกสักพัก เพราะเธอไม่อยากจะกลับห้องในเวลานี้ เทเรซ่าค้นหาหนังสือจากหลากหลายชั้นอย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย เธอได้หนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ยุโรป และศิลปะมาเปิดอ่านฆ่าเวลา เทเรซ่าไม่ค่อยชอบที่จะหยุดนิ่งอยู่เฉยๆโดยไม่มีงานอดิเรกอะไรทำเลย เธออยู่ที่นั่นเกือบหนึ่งชั่วโมงเพลินกับการอ่าน แต่กระเพาะของเธอไม่ใช่อย่างนั้น ท้องของเธอร้อง และเธอรู้สึกหิวขึ้นมา ตอนนั้นแหละที่เทเรซ่ายอมวางหนังสือ และจะออกไปหาอะไรกินสักหน่อย

 

เอลิซาเบธนั่งอยู่บนรถมาได้เกือบสองชั่วโมง หน้าห้องสมุดมหาวิทยาลัยแกสตันเธอไม่รู้ว่าทำไมต้องขับรถมาที่นี่แทนที่จะกลับไปที่คฤหาสน์ อาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อวานที่ทำให้เธอไม่สบายใจ เทเรซ่าเดินหนีหน้าเธอออกไปแบบนั้น มิหนำซ้ำยังไม่รับสายหรือตอบข้อความกลับหาเธออย่างที่ควรจะเป็น เอลิซาเบธใจเสีย เทเรซ่าอาจจะไม่อยากเจอหน้าเธออีกต่อไปแล้วก็ได้ แต่ถึงยังงั้นเธอก็จะมาหาเทเรซ่าอยู่ดี เอลิซาเบธไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเทเรซ่าอยู่ที่ห้องสมุด แต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนเธอเห็นลุคเดินออกมาจากห้องสมุดโดยไร้วี่แววของเทเรซ่า นั่นทำให้เธอมีความหวังวูบหนึ่ง เพราะเทเรซ่าบอกกับเธอว่าจะมากับลุค แต่มันไร้ซึ่งวี่แววของเทเรซ่า  เอลิซาเบธคิดว่าบางทีเธออาจจะกลับก่อนลุคไปนานแล้วก็ได้ แม้จะคิดแบบนั้นแต่เธอก็ตั้งใจรอต่ออีกหนึ่งชั่วโมง

 

ฝนตก

 

อยู่ๆฝนก็กระหน่ำเทลงมาอย่างบ้าคลั่งทำให้เอลิซาเบธหงุดหงิด เธอมองอะไรไม่ชัดเลย เทเรซ่าอาจจะคาดสายตาเธอไปตอนไหนก็ได้ เธอปรับสายตาในชินกับฝนบ้าๆนี่สักพัก แล้วเธอก็เห็น

“เทรซ”เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความดีใจ

เอลิซาเบธเห็นเทเรซ่ายืนอยู่หน้าห้องสมุดเธอเพิ่งเดินออกมา และหยุดมองฝนที่ตกลงมาอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา เอลิซาเบธขับรถเข้าไปเทียบหน้าห้องสมุด ลดกระจกรถลงแล้วเรียกร่างบาง
“เทรซ
!”เอลิซาเบธตะโกนแข่งกับเสียงสายฝน
…?!”เทเรซ่าหรี่ตามองผ่านสายฝนอยู่สักพักหนึ่ง เมื่อมันชัดเจนและเห็นว่าเป็นเอลิซาเบธ ชั่วขณะนั้นเทเรซ่ารู้สึกประหม่า เหตุการณ์เมื่อวานทำให้เธอยังไม่อยากเจอหน้าเอลิซาเบธในเร็ววัน เธออึดอัด และไม่คิดว่าเอลิซาเบธจะมาพบเธอ แต่ตอนนี้คนร่างสูงอยู่ตรงหน้าเธอ เธอควรจะทำยังไงดี

 

เทเรซ่าเดินฝ่าสายฝนออกไป

 

เธอไม่ได้เดินไปหาเอลิซาเบธ แต่เดินหลบหน้าไปอีกทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว เทเรซ่าไม่สนใจว่าตัวเองจะเปียกฝนด้วยซ้ำ


“เทเรซ่า
!”เอลิซาเบธร้องเรียกอีกครั้ง ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเทเรซ่าไม่พร้อมที่จะเจอหน้าเธอ เทเรซ่าโดนเฮเลน่าพูดจาเป็นเชิงข่มขู่แบบนั้น เทเรซ่าคงไม่กล้าที่จะเจอหน้าเธออีก แต่เอลิซาเบธไม่มีทางปล่อยให้เป็นแบบนั้น เธอไม่ชอบให้เทเรซ่าเดินหนีจากเธอ ถ้าเป็นคนอื่นเธอไม่คิดที่จะสนใจหรอก แต่นี่เป็นเทเรซ่า เด็กสาวที่เธอแคร์ความรู้สึกที่สุดในตอนนี้
“เทรซ หยุดก่อน”

ร่างบางไม่หันมาด้วยซ้ำ เธอเดินเร็วๆตัดสนามหญ้าไป ซึ่งมันทำให้เอลิซาเบธขับรถไปต่อไม่ได้ เพราะไม่มีถนนบริเวณนั้นอีกแล้ว
“ฉันต้องบ้าไปแล้วจริงๆ”เอลิซาเบธพึมพำกับตัวเอง และตัดสินใจ

ร่างสูงเปิดประตูรถ สายฝนกระหน่ำลงมาบนตัวของเธอแทบจะทันที เธอออกตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเทเรซ่า อีกฝ่ายเหมือนจะรู้ตัวเพราะยิ่งเอลิซาเบธเดินเร็ว เทเรซ่าก็เดินเร็วกว่าเธอเป็นสองเท่า
“เทรซ”เอลิซาเบธเดินตามไป สนามหญ้าลื่นและแฉะโคลนดูดร้องเท้าส้นสูงของเธอทำให้เดินลำบาก เธอเกือบล้มอยู่หลายครั้งจึงต้องถอดมันออก และเดินเท้าเปล่าตามเทเรซ่า ซึ่งมันได้ผลและเกือบถึงตัวเทเรซ่า แค่เอื้อมมือ
เอลิซาเบธเอื้อมมือออกไป
“เทรซ ฟังฉันก่อนได้มั๊ยคะ อ๊ะ
!!

เอลิซาเบธลื่น เนื่องจากฝนที่ตกลงมาจะทำให้สนามเจิ่งนองชื้นแฉะ มันจึงทำให้เอลิซาเบธสูญเสียการควบคุม ลื่นพรืดขาพับลงตรงนั้น เธอรู้สึกว่าเข่าตัวเองถลอกและเริ่มปวดแสบ
…!!”เทเรซ่าแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเอลิซาเบธจะวิ่งตามเธอมาตั้งแต่แรก มันเป็นความผิดเธอที่ทำให้เอลิซาเบธต้องเจ็บตัวแบบนี้
“คุณเอลิซาเบธ”เทเรซ่าหันหลังกลับ ทรุดลงนั่งดูอาการอีกคนด้วยความเป็นห่วง อีกคนเงยหน้าขึ้นมองเทรซ่าและส่งยิ้มให้ทั้งๆที่ยังเจ็บ เธอเปียกปอนไม่ต่างจากเทเรซ่า
“คุณเอลิซาเบธเจ็บตรงไหนบ้างคะ”

อีกคนชี้ไปที่เข่า
“ขาแพลงด้วยหรือเปล่าค่ะ”

เอลิซาเบธส่ายหน้า เธอปวดตุบๆที่เข่า
“มาค่ะ เดี๋ยวฉันช่วย”เทเรซ่าประคองเอลิซาเบธขึ้นและพูดออกมาอีกครั้ง“คุณไม่ควรจะวิ่งตามฉันมาเลย”
“อย่างน้อยมันก็ทำให้คุณหยุดวิ่งหนีนะคะ”เสียงกระซิบน่าฟังของเอลิซาเบธที่ข้างหูของเทเรซ่าทำให้อีกคนยิ้มออกมาบางๆ
“แต่ฉันไม่อยากให้คุณทำแบบนี้นะคะ”
“ฉันก็ไม่อยากให้คุณวิ่งหนีฉันเหมือนกันนี่”

ทั้งสองคนยิ้มให้กัน เอลิซาเบธคิดว่าบางทีเทเรซ่าอาจจะยอมฟังเธอแล้ว แต่จะเคลียร์กันกลางสายฝนแบบนี้ก็คงจะไม่ได้ เอลิซาเบธต้องหาโอกาสเหล่านั้นเองซะแล้ว

เทเรซ่าพาเอลิซาเบธมาที่รถ พวกเธอเปลี่ยนหน้าที่กันขับรถชั่วคราว
“คุณขับรถเป็นด้วยหรอ
? มีใบขับขี่หรือเปล่า”เอลิซาเบธที่นั่งอยู่ข้างๆถามขึ้น
“มีค่ะไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น และฉันขับรถเป็นค่ะ คุณย่าไว้ใจให้ฉันขับรถไปส่งขนมให้ลูกค้าตลอด”เธอพูดจบก็หันมาถามอีกคน“คุณเอลิซาเบธให้หมอตรวจดีมั๊ยคะ
?
“ไม่ต้องหรอก ไม่ได้เจ็บอะไรมากมายขนาดนั้น” อันที่จริงเอลิซาเบธเจ็บมากเลย และเทเรซ่าก็รู้ว่าเธอเจ็บมากกว่าที่เห็น
“คุณทำแผลให้ฉันเองไม่ได้หรอคะ
?”เอลิซาเบธทำหน้าอ้อน มันทำให้เทเรซ่าเขินแก้มร้อนขึ้นมา เธอไม่อยากจะเชื่อว่านักธุรกิจพันล้านจะมาอ้อนเด็กไม่ได้เรื่องอย่างเธอแบบนี้ แต่เอลิซาเบธก็ทำได้น่ารักเชียวล่ะ มันน่ารักพอที่เทเรซ่าจะไม่ปฎิเสธ
“ถ้าอย่างนั้นฉันต้องแวะซื้อยาแถวๆนี้ก่อนนะคะ”
“ไปอพารต์เมนต์คุณไม่ได้หรอ
?
…?”เทเรซ่าอึกอัก ส่วนเอลิซาเบธเธอแค่อยากหาเวลาได้พูดคุยกับเทเรซ่าเท่านั้น แค่สักนิดก็ยังดี
“ฉันก็แค่หนาว ชุดก็เปียกหมดแล้ว คงไปไม่ถึงบ้านแน่ๆ ฉันกลัวเป็นหวัดค่ะ”
“เอ่อ
….ถ้าอย่างนั้น ก็ได้ค่ะ”ที่เอลิซาเบธพูดออกมาก็มีเหตุผล เทรเซ่าเป็นห่วงอาการของเอลิซาเบธด้วย ต้องเจ็บมากแน่ๆ แถมเจ้าตัวยังไม่ยอมให้หมอตรวจดูอีก เธอจำเป็นต้องรักษาบาดแผลให้อีกคน ถ้าทำแผลให้สะอาดๆก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

คุณเอลิซาเบธจะทนเจ็บไปทำไมกันนะ? ไม่เข้าใจเลย

 

เทรเซ่าขับรถเข้ามาจอดที่ลาดจอดรถใต้อพาร์ตเมนต์ กว่าจะกลับมาถึงก็เกือบปาไปสองทุ่ม เพราะอยู่ๆรถก็ดันมาติดเอาเสียดื้อๆเพราะซ้อมถนน เอลิซาเบธหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ พอขับมาถึงเทเรซ่าก็เห็นเธอหลับอยู่แล้ว

“คุณเอลิซาเบธคะ”เทเรซ่าเอื้อมมือไปแตะที่แขนของอีกคนเป็นการปลุก แต่เอลิซาเบธยังคงหลับอยู่ เมื่อเห็นว่าเนื้อตัวของอีกคนยังเปียกชื้นพอๆกับเธอ เทเรซ่าก็ใจไม่ดี

 

หลับลึกขนาดนี้เป็นหวัดหรือเปล่านะ?

เทเรซ่าเปลี่ยนจากแตะที่แขนเป็นมือที่เปลือยเปล่าของเอลิซาเบธเพื่อเช็คอุณหภูมิร่างกาย  มือของเอลิซาเบธอุ่นเกินไป

“ขอโทษนะคะ”เทเรซ่าพึมพำเบาๆเป็นเชิงขออนุญาต ซึ่งเธอคิดว่าเอลิซาเบธไม่ได้ยิน หญิงสาวยื่นมือไปอังที่หน้าผากของอีกคน แล้วเธอก็รู้โดยทันที
“ตัวร้อนจริงๆด้วย”เทเรซ่าโทษตัวเองนั่นทีที่ทำให้เอลิซาเบธต้องเป็นแบบนี้ แต่เธอก็คาดไม่ถึงเช่นเดียวกันว่าอีกคนจะกล้าวิ่งตากฝนตามเธอออกมาขนาดนี้ ถึงเอลิซาเบธจะวิ่งออกมาเองและตากฝนไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ แต่เทเรซ่าก็ยังโทษตัวเองอยู่ดี
“คุณเอลิซาเบธ”เทเรซ่าเขย่าแขนเอลิซาเบธแรงอีกหน่อย มันได้ผลเพราะอีกคนตื่นขึ้นมาแล้ว แต่สีหน้าดูไม่สดใสนัก

เอลิซาเบธรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยๆและครั่นเนื้อตัว เธอไอออกมา และพูดเสียงแหบ
“ทำไมรู้สึกไม่ดีเลย”เธอกุมกระหมับตัวเอง และเริ่มหนักหัว

“แย่จริงๆ ฉันป่วยหรอเนี่ย?”เอลิซาเบธพึมพำกับตัวเอง เธอลืมไปเลยว่ามีเทเรซ่านั่งอยู่ด้วย จนอีกคนพูดออกมาเอลิซาเบธถึงได้รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
“ขึ้นไปบนห้องแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเป็นหนักกว่านี้”

เอลิซาเบธพยักหน้า จากนั้นเทเรซ่าก็ประคองเธอขึ้นไปบนห้อง

เอลิซาเบธล้างเนื้อตัวในห้องน้ำ และสวมเสื้อที่เทเรซ่าหามาให้ อันที่จริงเป็นเสื้อของเทเรซ่าต่างหาก เสื้อคอกลมหลวมๆตัวใหญ่ กับกางเกงขาสั้นนิ่มๆ มันคับนิดหน่อย แต่เอลิซาเบธก็ใส่มันได้พอดี ตอนที่เอลิซาเบธเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าเทรซ่าเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเหมือนกัน เธอกำลังเตรียมกล่องปฐมพยาบาลเอาไว้บนโต๊ะวางของเล็กๆข้างโซฟา เธอเดินเข้ามาประคองเอลิซาเบธนั่งลงที่โซฟา จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งข้างล่างโซฟา เพื่อที่จะทำแผลให้อีกฝ่าย
“ฉันทำเองก็ได้นะคะ คุณอย่าลำบากเลย”เอลิซาเบธปราม
“ให้ฉันช่วยเถอะค่ะ คุณเอลิซาเบธทำเองไม่ถนัดหรอกนะคะ”

เอลิซาเบธยอมพยักหน้าตกลง วันนี้เธอเหนื่อยกว่าทุกวันเสียอีก อาจจะเป็นเพราะเธอเป็นไข้หวัดจากการตากฝน และไหนจะเข่าของเธออีก ถึงแม้มันจะไม่เป็นแผลใหญ่มาก แต่มันก็เจ็บไปได้สองสามวันเลยล่ะ ตอนนี้เอลิซาเบธรู้สึกหนักหัวและปวดหัวตุบๆ เธอไอออกมามากทีเดียว การทำแผลเป็นไปอย่างเบามือ เทเรซ่าเบามือมาก เธอแทบไม่ได้เจ็บอะไรเลย หรือที่ไม่เจ็บอาจจะเป็นเพราะเธอมองเทเรซ่าเพลิดไปก็ได้ ตอนนี้อีกคนทำขั้นตอนสุดท้ายเสร็จแล้ว เธอแปะพลาสเตอร์ขนาดกลางที่เข่าข้างซ้ายของเอลิซาเบธ
“คุณทำแผลเก่งจังเลยนะคะ”เอลิซาเบธชม
“อ่อ ฉันเคยเป็นผู้ช่วยทำแผลให้กับคุณหมอสมิธที่คลินิกสัตวแพทย์น่ะค่ะ”

เอลิซาเบธหลุดหัวเราะ“งั้นก็แสดงว่า ตอนทำแผลคุณเห็นว่าฉันเป็นสุนัขใช่มั๊ยคะ?

“ปะ เปล่านะคะ”เทเรซ่าส่ายหน้า“ฉันไม่ได้
“ฉันล้อเล่นน่ะค่ะ คุณไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้”
”เทเรซ่าโล่งใจ เธอมองเอลิซาเบธอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้
“ฉันต้องส่งเสื้อผ้าของคุณเอลิซาเบธไปที่ห้องซักรีดด้านล่าง แต่ก่อนที่จะไปฉันจะชงชาให้คุณเอลิซาเบธดื่มนะคะ จะได้อุ่นๆ”เทเรซ่าไม่ได้รอฟังคำตอบจากเอลิซาเบธ  เธอเดินไปที่
เคาน์เตอร์ครัวเพื่อที่จะไปชงชา ไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกับแก้วลายดอกคาร์เนชั่นสีม่วงไอความร้อนของชาลอยกรุ่น ส่งกลิ่นหอมออกมา เทเรซ่ายื่นให้เอลิซาเบธ เธอรับมันมาอย่างขอบคุณ

จากนั้นเทเรซ่าก็ถือตะกร้าเดินเข้าไปเก็บชุดของเอลิซาเบธในห้องน้ำ เธอถึงกับหน้าแดงด้วยความเขินอาย เพราะสิ่งที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้คือชุดชั้นในลูกไม้สีดำมันอยู่รวมกับกับชุดสูทที่ราวแขวน เทเรซ่ามือสั่นที่จะเอื้อมไปหยิบมัน

 

แสดงว่าตอนนี้คุณเอลิซาเบธไม่ได้ใส่ชุดชั้นในหรอ?


ยิ่งคิดถึงขั้นนั้นเทเรซ่ายิ่งเขินหนักเข้าไปอีก เธอยกมือค้างอยู่กลางอากาศร่วมนาทีกว่าจะหยิบสิ่งที่ติดตัวของเอลิซาเบธได้ จนกระทั่งได้ยินเสียงไอของอีกคนดังแว่วมาจากโซนครัว เทเรซ่าถึงได้สติและรีบคว้ามันลงตะกร้า แล้วเดินดุ่มๆออกมาจากห้องน้ำ เธอสบตากับเอลิซาเบธที่นั่งอยู่โซฟาพอดี เทเรซ่าไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงกับการเขินจนสั่นของตัวเอง เธอก้มหน้างุดหลบสายตานั้น และเดินไปหยิบกล่องยาที่หลังตู้เย็นมายื่นให้เอลิซาเบธ

“ยะ ยา จะช่วยลดอาการหวัดลง”

เอลิซาเบเธอยิ้มและคว้ามือเทเรซ่าเอาไว้
“ขอบคุณค่ะ”

มืออุ่นๆของเอลิซาเบธทำให้หัวใจของเทเรซ่าเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอพยักหน้าเร็วๆเป็นการตอบรับก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้องพร้อมกับตะกร้าใส่ผ้าทันที ทิ้งให้เอลิซาเบธมองตามด้วยความงุนงงและสงสัยในพฤติกรรมของอีกฝ่าย แต่การกระทำนั้นก็ทำให้เอลิซาเบธยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เทรซกำลังเขินอะไรอยู่นะ? แต่ก็น่ารักดีเหมือนกัน

ผ่านไปสามสิบนาทีเทเรซ่าพยายามสงบสติอารมณ์ความรู้สึกบ้าบอที่อยู่ในใจของตัวเองจนกลับมาเป็นปกติ พร้อมกับเสื้อผ้าของเอลิซาเบธที่ซักแห้งเสร็จเรียบร้อยพอดี เทเรซ่าเดินกลับมาระหว่างทางเธอคิดว่าเอลิซาเบธอาจจะหิวแล้วก็ได้ เธอคิดว่าจะทำซุปให้อีกคนกิน แต่เมื่อเข้าไปในห้องก็พบว่าคนสวยของเธอกำลังนอนหลับปุ๋ย ร่างสูงนอนขดตัวอยู่บนโซฟา อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ยา เทเรซ่าปล่อยให้เอลิซาเบธพักผ่อน เธอวางตะกร้าและเดินไปหอบผ้าน่วมบนเตียงมาห่มให้เอลิซาเบธอย่างเบามือ

หญิงสาวถือโอกาสนั่งลงกับพื้นจ้องมองคนผมบลอนด์ที่กำลังหลับตาพริ้มหายใจสม่ำเสมอ เทเรซ่าเผลอยิ้มออกมากับความสวยราวกับภาพวาดของเอลิซาเบธ ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางค์นั้นอ่อนเยาว์กว่าที่คิด ถึงจะอายุสามสิบสามปีเข้าไปแล้วแต่ใบหน้าไร้เครื่องสำอางนั้นทำเอลิซาเบธเด็กลงไปตั้งหลายปี เธอดูอ่อนเยาว์เมื่อไร้สิ่งเต็มแต้ม ใบหน้ากลมเรียว จมูกโด่ง และริมฝีปากเล็กๆนั้นเทเรซ่ามองไม่เบื่อเลยจริงๆ

 

มองทั้งวันยังได้เลย

เธอคิดในใจ

 

เทเรซ่าขยับเข้าไปมองเอลิซาเบธใกล้ๆ ยิ่งมองยิ่งสวย ริมฝีปากสีชมพูธรรมชาติเป็นการดึงดูดใจที่น่าประหลาด แววตาสีเขียวของเทเรซ่าจับจ้องแทบไม่เคลื่อนไปไหน แต่ใบหน้าของเธอโน้มลงมา ใกล้มาก ใกล้มากจนรู้สึกถึงลมหายใจของเอลิซาเบธที่เป่ารดใบหน้าเธอ ตอนนั้นแหละที่เทเรซ่าดึงสติของตัวเอง และดันตัวของเธอออกมาอย่างแรงราวกับมีคนผลัก เธอหายใจหอบถี่

“ทำไม”เทรเซ่าพูดออกมาเบาๆ

 

ทำไมฉันถึงต้องจะทำอะไรแบบนั้นด้วย

จูบหรอ? ฉันกำลังจะจูบคุณเอลิซาเบธอย่างนั้นหรอ?

แน่นอนว่าเทเรซ่าสับสน และเธอจะไม่บอกเรื่องนี้กับเอลิซาเบธเด็ดขาด

 

ซุปข้าวโพดส่งกลิ่นหอมชวนให้เอลิซาเบธรู้สึกตัว เธอเปิดเปลือกตาขึ้นมา ก็พบว่าอาการของเธอเริ่มดีขึ้นนิดหน่อย แต่เข่าก็ยังคงเจ็บหน่วงๆอยู่เหมือนเดิม เธอเห็นเทเรซ่ากำลังตักซุปลงชาม กระเพาะของเธอก็ร้องประท้วงขึ้นมาทันที

จริงซิ! นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว

เอลิซาเบธหันขวับไปดูนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังตีบอกเวลาสามทุ่มครึ่งพอดี ทำให้รู้ว่าตัวเองหลับไปเกือบชั่วโมงหนึ่ง

“คุณเอลิซาเบธตื่นแล้วหรอคะ ฉันทำซุปเสร็จพอดีเลย”เทเรซ่ายิ้มและตั้งชามซุปเอาไว้ที่โต๊ะอาหาร เอลิซาเบธไม่ได้ปฏิเสธอะไรเพราะตอนนี้เธอกำลังหิวมากเกินกว่าจะปฏิเสธ เธอลุกขึ้นและค่อยๆเดิน เทเรซ่าเข้ามาประคองเธอไปนั่งที่เก้าอี้
“เป็นยังไงบ้างค่ะ ดีขึ้นหรือเปล่า”
“มากเลยล่ะ ได้นอนก็ดีขึ้นนิดหน่อย ขอบคุณมากนะคะ”

เทเรซ่ายิ้มและส่งช้อนตักซุปให้เอลิซาเบธ ทุกครั้งที่ได้กินอาหารที่เทเรซ่าทำให้ไม่เคยทำให้เธอผิดหวัง เทเรซ่าทำอาหารอร่อยมากจริงๆ ทั้งสองคนนั่งกินซุปข้าวโพดด้วยกันไปเงียบๆสักพักหนึ่ง ก่อนที่เอลิซาเบธจะเอ่ยออกมาขัดความเงียบเชียบนั้น

“สุขภาพของฉันแย่กว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก คุณแข็งแรงกว่าฉันมากเลยนะคะ”
“ฉันชอบฝนค่ะ”
“เพราะอย่างนั้นคุณเลย วิ่งเล่นไล่จับกับฉันหรอคะ”ทั้งสองหัวเราะออกมา
“ฉันกับน้องชายชอบออกไปวิ่งเล่นเวลาฝนตกที่สนามหน้าบ้านค่ะ ทุกครั้งที่ฝนตกเราจะมีนัดกัน แล้วสองสามวันต่อมาพวกเราก็เป็นหวัดและไม่ได้เล่นฝนอีกนานเลย พอถึงฤดูฝนอีกครั้ง แม่ของฉันก็ให้ใส่เสื้อกันฝนออกไปเล่นกัน พวกเราไม่กลัวฝนอีกเลยล่ะค่ะ”

ความทรงจำของเทเรซ่าช่างมีแต่ความสนุกสนาน ส่วนของเอลิซาเบธไม่เคยเป็นแบบนั้นสักครั้ง
“แม่ของคุณน่ารักดีนะคะ เธอไม่ห้ามอะไรเลย”
“แม่ไม่เคยห้ามเราเลยค่ะ จนกว่าเราจะได้เรียนรู้เอง แม่บอกอย่างนั้น”
“ถ้าแม่ของฉันเป็นแบบแม่ของคุณก็คงจะดี”เอลิซาเบธแสดงสีหน้าไม่สู้ดีนักเมื่อหวนนึกถึงเรื่องในฤดูฝนตอนอายุสิบสี่ปี
“แม่ของฉันเป็นพวกชอบออกคำสั่ง หนักกว่าพ่อที่สุดเลย
ในฤดูฝนอายุสิบสี่ ฉันพยายามจะขัดคำสั่งของแม่ แม่ห้ามฉันไปตากฝนไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม แต่วันนั้นฉันไม่เชื่อแม่ และเมื่อฝนตกฉันวิ่งออกไปที่สวนหน้าคฤหาสน์ มันกว้างมาเลยคุณรู้มั๊ย? พวกพี่เลี้ยงพากันกลัวว่าแม่จะลงโทษที่ดูแลฉันไม่ดี เลยลงมาพยายามจับตัวฉัน ตอนนั้นฉันวิ่งได้เร็วมาก ไม่มีใครวิ่งตามได้ทันเลยล่ะ ”เอลิซาเบธยิ้มเมื่อเล่าถึงเหตุการณ์ในวันนั้น แต่แล้วเธอก็หุบยิ้มเมื่อความทรงจำแย่ๆผุดขึ้นมา“พอแม่ฉันเห็น เธอก็ลงโทษจริงๆ เธอไล่พี่เลี้ยงทั้งสี่คนของฉันออกยกชุดเลย”
”แม่ของเอลิซาเบธทำเรื่องที่เทเรซ่าทึ่งมากๆ เธอเอาใจลูกสาวขนาดนั้นเลยหรอ?
“คุณกำลังคิดว่า แม่ของฉันเข้าข้างฉันอยู่ซินะคะ”
...
“เปล่าหรอก ทันทีที่แม่ออกปากไล่พวกพี่เลี้ยงออกไป เธอก็ชี้หน้าของฉัน และพูดว่า
ดูซิ! สิ่งที่ลูกทำลงไป ลูกขัดคำสั่งแม่ และทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนเพราะการกระทำของลูก เธอไม่ได้พูดว่าจะลงโทษฉันสักคำ แต่นั่นคือสิ่งที่เธอได้ทำไปแล้ว เธอทำได้อย่างเจ็บปวดทีเดียว น่าเสียดายฉันชอบแมรี่มากกว่าใคร”

“ตั้งแต่นั้นฉันก็ไม่เคยแตะฝนอีกเลย ไม่เลยจนกระทั้งพ่อกับแม่เลิกกัน”

เรื่องที่เอลิซาเบธเล่า ทำให้เทเรซ่าสงสาร แต่แม่ทุกคนก็ต้องมีเหตุผลด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่ว่าแม่ของเอลิซาเบธเข้มงวดและเจ้าระเบียบ บางทีเธออาจจะทำให้เอลิซาเบธเข็ดและไม่ทำอีกเป็นครั้งที่สอง ซึ่งเทเรซ่าคิดว่ามันได้ผลจริงๆ
“บางที
แม่ของคุณเอลิซาเบธอาจจะกลัวว่าคุณจะเป็นหวัด
“ใช่ เรื่องนี้ฉันรู้ค่ะ เพิ่งจะรู้ก็ตอนที่โตมาได้อีกสักหน่อย เธอเป็นห่วงฉันเพราะกลัวว่าฉันจะป่วย ก็เลยแสดงออกเว่อร์ไปหน่อย แต่พอคิดถึงตอนนั้นก็อายมากเลย ฉันร้องไห้ให้หาแมรี่ทั้งวันจนตาบวมเลยนะคะ”

เอลิซาเบธหัวเราะออกมาในที่สุด เธอสบายใจที่ได้ระบายอะไรออกมาบ้าง เธอต้องขอบคุณพ่อกับแม่ของเธอที่กดดันทุกอย่างจนเธอเข้มแข็งได้จนถึงทุกวันนี้
“จริงซิคะ เรื่องเมื่อวานนี้
ฉันอยากขอโทษคุณ”บรรยากาศเงียบไป แต่เอลิซาเบธจำเป็นต้องพูด
“ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกอะไรคุณเลย
สามี ฉันไม่เคยเล่าเรื่องของเขาให้คุณฟัง ฉันคิดว่าคุณรู้อยู่แล้ว และฉันไม่อยากให้คุณคิดมากเรื่องที่เฮเลน่าพูด”
”เทเรซ่าเงียบไป เมื่อวานนี้เธอโกรธแกมน้อยใจ แต่พอมาทบทวนดูแล้วเธอไม่สมควรที่จะโกรธหรือน้อยใจเอลิซาเบธด้วยซ้ำ มันไม่ถูกต้อง แล้วอีกอย่างเธอก็ไม่ได้เป็นแบบที่เฮเลน่าคิด  เธอไม่ได้จะแย่งเอลิซาเบธจากใคร เธอแค่อยากอยู่กับเอลิซาเบธ ให้กำลังใจ และเข้าใจเอลิซาเบธแค่นั้นจริงๆ
“คุณน่าจะได้ยินเรื่องนี้ออกมาจากปากของฉันมากกว่าเฮเลน่า”
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเอลิซาเบธไม่ต้องคิดมากอะไร คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษเลย ฉันเอ่อ
ฉันแค่ตกใจ ไม่คิดว่า
“ไม่คิดว่านักธุรกิจสาวสุดฮอตจะยอมหยุดแค่กับผู้ชายคนเดียวหรอคะ คุณคงไม่คิดว่าฉันจะแต่งงาน”
“มะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ”เทเรซ่าส่ายหน้า“ฉันไม่เคยคิดว่าคุณเอลิซาเบธเป็นแบบนั้น คุณใจดีมากเลยค่ะ”
เอลิซาเบธเลิกคิ้วมองอีกคน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาที่อ่อนโยน และน้ำเสียงที่อบอุ่น

“ฉันใจดีก็ต่อเมื่ออยู่กับคนที่ฉันแคร์เท่านั้น รวมถึงคุณด้วยนะเทรซ”
”เทเรซ่าสบตาสีฟ้าอมเขียวที่จริงใจนั้นแล้วก็ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

คุณเอลิซาเบธแคร์ฉันอย่างนั้นหรอ?

“เพราะอย่างนั้น ฉันไม่อยากให้คำพูดอะไรไร้สาระพวกนั้นมากระทบจิตใจของคุณ ฉันไม่สบายใจเลย ฉันคิดว่าคุณเกลียดฉันซะแล้ว”
“ไม่ ไม่นะ ฉะ ฉันไม่เคยเกลียดคุณเอลิซาเบธเลย”

เอลิซาเบธโล่งอกที่ได้ยินคำนี้ เทเรซ่าคงสับสนและอับอายในช่วงเวลาที่โดนเฮเลน่าจิกกัด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเทเรซ่าไม่ค่อยจะคิดเล็กคิดน้อยอะไรอย่างที่เธอเข้าใจ การเปิดอกคุยกันมันดีอย่างนี้นี้เอง

ส่วนเทเรซ่าเหตุการณ์เมื่อวานทำเอาเธอคิดหนัก แต่เมื่อเห็นเอลิซาเบธทุ่มเทให้กับเธอ และแคร์เธอขนาดนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอโชคดีแค่ไหนที่อีกคนไม่เลิกคุยกับเธอ อย่างที่เธอกลัว และตอนนี้แค่เทเรซ่าได้เห็นหน้าของเอลิซาเบธ รอยยิ้มที่สวยงามนั้น เทเรซ่าก็หายเศร้าได้อย่างน่าประหลาดใจ
“ถ้าอย่างนั้นสัญญากับฉันสักหนึ่งอย่างได้มั๊ยคะ
?
…?
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเทรซ คุณอย่าหันหลัง หรือวิ่งหนีจากฉันอีกได้มั๊ยคะ
?
…!?
“ว่าไงคะ
?”เอลิซาเบธเอื้อมมือไปจับมืออีกคนเป็นการอ้อนวอน เทเรซ่าหลบสายตาเธอ แต่ก็พยักหน้าตกลงแทนคำตอบ

แค่นั้นเอลิซาเบธก็ยิ้มกว้าง และคืนนี้เธอคงนอนหลับสนิทกว่าเมื่อคืนวาน

 

กว่าเอลิซาเบธจะกลับมาที่คฤหาสน์ก็ดึกมากแล้ว เธอไม่สามารถขับรถมาเองได้เนื่องจากแผลที่เข่าของเธอ เจ้าตัวจึงโทรเรียกอังเดรพ่อบ้านกับคนขับรถทราวิสไปรับกลับ อังเดรเดินประคองเธอขึ้นบันไดเข้าคฤหาสน์ เอลิซาเบธรู้สึกเจ็บพยายามกดฟันก้าวขึ้นบันได แค่ห้าขั้นเธอก็แทบจะทนไม่ได้
“คุณหนูไหวนะครับ แต่ผมคิดว่าตัวเองแก่มากแล้วคงพาขึ้นบันไดจากห้องโถงไม่ได้”เขาพูด เอลิซาเบธหัวเราะแทนคำตอบ และรู้สึกผิดที่ให้พ่อบ้านชรามาดูแลเธอ

เซบาสเตียนวิ่งเข้ามารับช่วงจากอังเดร พ่อบ้านชราปลีกตัวออกไปทันที
“คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าลิซ ก่อนอังเดรจะออกไปเขารายงานผมบอกว่าคุณอาการไม่ค่อยดีเลย คุณไม่สบายด้วย”
“ฉันดีขึ้นนิดหน่อย พักสักวันคงดีขึ้น อากาศเปลี่ยนก็อย่างนี้แหละค่ะ” ความจริงแล้วเธอเล่นไปตากฝนมาต่างหาก แต่เอลิซาเบธไม่พูดออกมา
“แล้วแผลล่ะ คุณไปโดนอะไรมา”
“สะดุดล้มค่ะ ฉันซุ่มซ่ามไปหน่อย”
“ปกติคุณไม่เคยเป็น”
“ใช่ ฉันไม่เคยซุ่มซ่ามแบบนี้มาก่อน”

เขาเพียงส่งยิ้มให้ภรรยา และพาก้าวขาขึ้นบันไดห้องโถงเพื่อไปยังชั้นสอง บันไดมีมากเกินไปแค่ห้าขั้นหน้าคฤหาสน์ก็แทบจะไม่ไหว
“งอเข่าไม่ได้ซินะ มา เดี๋ยวผมจัดการเอง”
…!”เซบาสเตียนอุ้มเอลิซาเบธขึ้นด้วยแขนที่แข็งแรงของเขา เอลิซาเบธตัวเบาราวกับปุยนุ่นสำหรับเขา น้ำหนักของเอลิซาเบธยังคงเบาเหมือนเคย

ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“นานแค่ไหนที่ผมไม่ได้อุ้มคุณอย่างนี้”
“ครั้งล่าสุดคุณอุ้มฉันแล้วทุ่มลงทะเลที่ฮาวาย”

เซบาสเตียนหัวเราะเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันฮันนีมูน เอลิซาเบธแกล้งโรยเกลือลงน้ำสับปะรดของเขา เขาจึงเอาคืนโดยการอุ้มเธอลงทะเล
“เราไปฮาวายอีกก็ได้นะ ผมอยากไปอีก”
“แน่นอนเราจะไปค่ะ”เอลิซาเบธโอบแขนรอบคอเขา เซบาสเตียนจูบที่หน้าผากของเธอ ก่อนจะพาร่างของภรรยาขึ้นข้างบนห้อง โดยมีสายตาของบุคคลที่สามจับจ้องอยู่

เฮเลน่าเดินออกมาจากมุมห้องครัว เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องมารอเอลิซาเบธ และต้องเห็นภาพอะไรที่เธอไม่อยากเห็นด้วย ยิ่งเห็นเอลิซาเบธกับบาสรักกันเธอยิ่งทำใจไม่ได้ แต่การรอเอลิซาเบธเป็นกิจวัตรของเฮเลน่าไปแล้ว ทุกครั้งที่เอลิซาเบธกลับดึกๆดื่นๆ เธอจะแสร้งลงมาที่ครัว ห้องรับแขก ไม่ก็ที่สระว่ายน้ำ หรือสนามหน้าบ้าน เธอยอมรับว่าเป็นห่วงเอลิซาเบธถึงแม้ว่าอีกคนจะมองไม่เห็นการกระทำของเธอ และใจร้ายกับเธอก็ตาม
“ทราวิส”เฮเลน่าเดินมาที่หน้าคฤหาสน์ ร้องเรียกหนุ่มคนขับรถที่เพิ่งเดินออกมาจากโรงรถพอดี
“ครับคุณผู้หญิง”เขาลดสายตาลงเมื่อเห็นคุณผู้หญิงสวมชุดนอนตัวบางวาบหวิว ถึงแม้ว่าชุดคลุมจะทับเอาไว้ก็ตาม แต่เขาก็ยังมองเห็นเรือนร่างของเธอได้ชัดเจน
“นายไปรับเอลิซาเบธที่ไหน”
“อพารต์เมนต์แถวๆ
เซ็นทรัลพาร์ก ถนนเมดิสันครับ”
“แล้วมีใครอีกมั๊ยนอกจากลิซ”
“มีครับ ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง”
“ผู้หญิงที่ว่าอายุน่าจะยี่สิบต้นๆ ผมสีน้ำตาลบลอนด์”
“ครับ เธอสวยมาก
เอ่อคือ ผมจะบอกว่า ใช่ครับ ตรงตามที่คุณผู้หญิงพูด”เขาหลงชมผู้หญิงที่เขาเห็น แต่ด้วยใบหน้าตึงๆของเฮเลน่าเขาเลยเปลี่ยนคำพูด

เฮเลน่าพยักหน้าขอบคุณเขา และไล่ให้กลับไป พอคนขับรถเดินออกไปสีหน้าของเฮเลน่าก็เกรี้ยวกราดขึ้นกว่าเดิม เธอกำมือแน่นเล็บจิกเข้าที่เนื้อฝ่ามือ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยไฟโทสะ เธอคิดว่าเด็กคนนี้จะยอมถอย คิดว่าคำๆนั้นที่เธอพูดจะทำให้อับอาย แต่ไม่เลย เด็กนั่นไม่ถอย และเธอคิดว่าจะต้องทำอะไรสักอย่าง

เทเรซ่า เกรส เธอคิดว่ากำลังเล่นอยู่กับใครกันแน่! อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน





____________________________________________
อัพให้แล้วนะคะ มาอัพช้าไปหน่อย 55555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น