[Fic B.A.P] BADMEN

ตอนที่ 2 : BADMEN 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 56

 


BADMEN 1

 

-อาจารย์สมพงษ์ คนขายถ่านอัครเดช คนส่งหนังสือพิมพ์พรประภา นักเรียนแลกเปลี่ยนจากเยอรมันและเจ้าของมาโทคอฟฟี่คนสวย(?)-ชื่อตอน...(ยาวไป)

 

 

        เข็มนาฬิกาชี้ที่เวลาเที่ยงตรงพอดี อาจารย์สมพงษ์(?)สั่งงานให้นักศึกษาก่อนจะบอกเลิกคลาสวิชาภาษาศาสตร์เบื้องต้น เสียงนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งดังจอแจโอดครวญทันที่ทันอาจารย์เดินจากห้อง อาจารย์สมพงษ์เดินมองนาฬิกาซ้ำอีกรอบโดยไม่สนใจสายตาของลูกศิษย์ที่มองมาราวกับจะบีบคอให้ตาย สอนห่าไรฟ่ะ ยากอิ๋บอ๋าย งานแม่งก็สั่งทุกคาบที่เจอหน้ากัน

 

 

        “โหยยยย สั่งงานอีกละ อีตาสมพงษ์แว่นคอนกรีต เฉิ่มก็เฉิ่มยังชอบสั่งงานอีก”

 

 

        “เออ สักวันแม่งจะเอาแว่นไปซ่อน เอาให้หาให้ตายไปเลย”

 

 

        “ความคิดเธอเจ๋งมาก ยัยบ้า!!

 

 

        เสียงคุยของนักศึกษาสาวลอยเข้าโสตหูอาจารย์คนหล่อ อาจารย์สมพงษ์ก้มหน้ายิ้มมุมปากก่อนจะแสร้งรีบสาวเท้าไปยังรถกระป๋องสีเขรอะของตนเอง เสียงสตาร์ทรถดังแถ่ดๆแถมด้วยควันสีดำลอยฟุ้งขึ้นมาเรียกความสนใจจากนักศึกษาที่อยู่แถมนั้นได้เป็นอย่างดี

 

 

        “แถ่ดๆ แถ่ดๆ ถด!!” แล้วรถกระป๋องก็ดับลงเมื่ออาจารย์สุดเอ๋อของนักศึกษาเหยียบคาร์ดกำลังจะเข้าเกียร์

 

 

        “ซื้อใหม่ได้ละมั้งจารย์” นักศึกษาบางคนที่อยู่แถวนั้นตะโกนขึ้นมาลอยๆก่อนจะมีเสียงอีกคนตามมา

 

 

        “จารย์ไม่มีเงินซื้อเว้ย เอาไปโบกแว่นตาหมด”

 

 

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

 

 

        อาจารย์สมพงษ์ที่นักศึกษาเอ่ยถึงไม่สนใจเสียงแซะของบรรดานักศึกษาก่อนจะหันมาสตาร์ทรถกระป๋องสุดเขรอะอีกครั้ง

 

 

        “แถ่ด แถ่ดๆ แถ่ดๆๆๆ” สมพงษ์เหยียบคันเร่งเพื่อให้รถไม่ดับลงแต่ควันรถและเสียงของรถเรียกเสียงหัวเราะจากนักศึกษาที่อยู่แถวนั้น

 

 

        “มึงดูรถตาสมพงษ์เด่ะ เก่าทั้งคนเก่าทั้งรถ”

 

 

        “เออว่ะ ขับไปล้อหลังจากแซงล้อหน้าป้ะวะ”

 

 

        “กูว่าไม่ว่ะ...”

 

 

        “ไม่?...”

 

 

        “ไม่มีอะไรไม่หลุดออกมา กร๊ากกกกกกกกกกกกก” เสียงนินทาดังๆจากนักศึกษาชายยิ่งทำให้เด็กแถวนั้นหัวเราะเสียงดังยิ่งขึ้น

 

 

        รถกระป๋องสนิมเขรอะของอาจารย์สมพงษ์วิ่งออกจากมหาลัยประจำจังหวัดช้าๆทิ้งเพียงควันดำๆให้นักศึกษาดูต่างหน้าก่อนรถจะแล่นออกไปยังแหล่งที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวของจังหวัดด้วยความเร็วที่แม้แต่เต่าเดินไปหลับไปยังอาย

 

 

        สี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง...

 

 

        ปั่นจักรยานยังนำได้อ่ะเชื่อดิ

 

 

        ดีไม่ดีเต่าอาจจะเดินนำอ่ะ

 

 

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙

 

 

        “ขายถ่านจ้า ขายถ่าน ถ่านดำๆเชื้อไฟแรงไม่มีมอดไหม้ราคาถูกๆมาแล้วจ้า ถุงละสิบห้าบาทซื้อสิบถุงแถมฟรีหนึ่งถุง เอาถ่านใส่เตาไฟไม่แรงเอาถ่านมาเขวี้ยงใส่หัวพ่อค้าได้เลยจ้า”

 

 

        รถกระบะเก่าๆเลี้ยวเข้าหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เสียงแม่ค้าเสียงใสประกาศดังไปกับโทรโข่งที่ติดกับรถกระบะเก่าๆก่อนจะมีเสียงเหนอๆ ของผู้ชายดังลอดออกมา

 

 

        “ฮ่วย!! ย่ะหยั่งมาเฟวี้ยงใส่หัวเฮาก๊ะ บ่ฮื้อเฟวี้ยงใส่หัวตั๋วล้า!

 

 

        “อ๊ะ! อย่ามาพูดมากได้มั้ย จะขายของเดี๋ยวแม่ปั๊ดเฉดหัวออกซะหรอก!!” กลับกลายเป็นเสียงทะเลาะกันของคนสองคนดังออกมาจากโทรโข่งรถกระบะคันเก่า

 

 

        “เอ๋อ! ตั๋วชอบข่มเขาโคขืนหื้อกลืนหญ้า ใจ๋ฮ้ายใจ๋ด๋ำฝุดๆ”

 

 

        “เสียงมันออกโทรโข่งหมดแล้วโวยไอ้ถ่าน ไม่หุบปากก็ไสหัวไปนั่งหลังรถเลยไป๊!!”เสียงโวยวายของสองคู่ค้าขายเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากชาวบ้านที่อยู่แถวนั้นได้เป็นอย่างดี ไม่ทันขาดคำตัวดำๆก็ปีนออกมาจากหน้าต่างรถแล้วไปนั่งอยู่กระบะหลังรถที่เต็มไปด้วยถุงถ่าน

 

 

        “ย่าห์!!!! อัครเดช!! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าปีนออกทางหน้าต่าง ประตูรถมันจะพังเข้าใจมั้ย!?!” เสียงโวยวายดังตามมาอีกรอบเมื่อเห็นเด็กขายถ่านของตนเองปีนหน้าต่างหนีไปนั่งหลังกระบะเป็นรอบที่ล้าน

 

 

        “ก็ตั๋วบ่จอดรถหื้อเขาลงอ่ะ เขาก็ต้องปีนหื้อ”

 

 

        “กำลังจะจอดโว้ย แกเคยรอฉันจอดบ้างมั้ย ถ้ายังทำอีกฉันจะตัดเงินแก อัครเดช!!!” แม่ค้าคนสวยยื่นหน้าออกมาจากกระจกมองอัครเดชตัวดีที่นั่งแคะขี้หูทำหน้าบู้บี้พลางคิดในใจ

 

 

        ถ้าตัดเงินอัครเดชแล้วอัครเดชจะไปหาเงินมาใช้จากไหนละ แค่นี้ก็เหมือนจะสัมผัสกับแกลบตั้งแต่ต้นเดือนละ

 

 

        “ทำไม!?! มีปัญหารึไง อย่ามาชักสีหน้าใส่นะ เดี๋ยวแม่ตบหัวหลุดติดมือ ห้ามโยนถุงถ่านประชดด้วย” เสียงแม่ค้าคนสวยบอกดักทางไว้ก่อน เพราะเมื่ออาทิตย์ที่แล้วที่ทะเลาะกันไอ้อัครเดชมันก็ปีนไปหลังรถแล้วโยนถุงถ่านของเธอทิ้ง ไหนจะวันอื่นๆที่เธอกับมันทะเลาะกันเป็นอันต้องปีนไปทำร้ายถ่านที่รักของเธอทุกที

 

 

        เสียงแว้ดๆดังตัดหน้าอัครเดชที่ทำท่าจะหยิบถุงถ่านมาโยนทิ้งไปตามทาง

 

 

        ชิ!! ไม่โยนถุงทิ้งก็ได้...

 

 

        ...แกะออกมจากถุงเป็นก้อนๆขว้างเล่นเนี่ยแหละ!

 

 

        เสียงทะเลาะระหว่างแม่ค้ากับผู้ช่วยขายเงียบลงก่อนแม่ค้าจะทำหน้าที่เป็นโฆษกประกาศขายถ่านตามทางหมู่บ้านที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว ชาวบ้านในละแวกนั้นต่างหัวเราะให้กับสองคู่ค้าคู่กัดที่ทะเลาะกันเป็นประจำ ก่อนรถกระบะคันเก่าๆจะจอดที่หน้าร้านทำขนมไทยพื้นบ้าน

 

 

        “ยี่สิบถุงเลยอิหนู ช่วงนี้ขนมขายดีต้องทำเพิ่มอีก” เสียงยายแก่ๆสั่งแม่ค้าคนสวยหน้ารถก่อนจะรับเงินมา พอหันไปจะสั่งอัครเดชให้ขนลงกลายเป็นว่ามันหายไปจากหลังรถแล้ว

 

 

        “ไอ้อัครเดช!!!!!

 

 

 

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙

 

        อัครเดชคนขายถ่านขนย้ายตัวเองออกจากรถขายถ่านทันทีที่รถเลยมาถึงหน้ามาโทคอฟฟี่ รถจักรยานยนต์สีแดงที่พ่วงด้วยถุงใส่หนังสือพิมพ์และนิตยาสารทั้งสองด้านจอดอยู่ด้านหน้าทำให้เขารีบรุดเข้าไป

 

 

        แอร์เย็นฉ่ำปะทะกับใบหน้าสีคล้ำเพราะตากแดดมาทั้งวัน แต่ที่อัครเดชชอบใจมากที่สุดคงจะเป็นพรประภาในชุดมิดชิดยืนอยู่หน้าเคาเตอร์ร้านคอฟฟี่ชอป ในร้านมีลูกค้าชาวต่างชาติแค่สองคนสามคนกำลังนั่งทานกาแฟกับเบเกอรี่โคตรอร่อยโดยไม่สนใจเขาหรือใคร

 

 

        “บังเอิญจัง มาถึงก็เจอพรประภาพอดีเลย” เสียงติดกวนๆดังขึ้นข้างๆหูพรประภาที่กำลังรอรับเงินค่านิตยาสารและหนังสือพิมพ์ที่เอามาส่งให้เจ้าของร้านมาโทคอฟฟี่ แต่กลับมีใครสักคนมายืนซ้อนด้านหลังแถมยังทำเนียนเอามือมาวางไว้ที่เอว...

 

 

        “โอ๊ะ!! บังเอิญจัง มาส่งหนังสือแต่เจอตัวเงินตัวทอง” ในหน้าใสๆส่งยิ้มให้อย่างซื่อๆพร้อมกับดึงตัวเองออกห่างจากมือปลาหมึกของอีกคน

 

 

        “ปากไม่เป็นมงคลเลยนะวันนี้ มาให้พี่จูบล้างปากสักทีดีมั้ย?”

 

 

        “ไม่เป็นไรครับ วันนี้ยังไม่อยากสัมผัสขี้” เสียงใสๆว่าพลางยิ้มให้อย่างเดิม ถามว่าอัครเดชเจ็บกับคำพูดจิกกัดนั่นมั้ย อัครเดชตอบได้เลย

 

 

        เจ็บครับ แต่อัครเดชให้อภัยได้ ยังไงก็แม่ของลูก

 

 

        เสียงหัวเราะคิกคักจากเจ้าของร้านคนสวยเรียกความสนใจจากอัครเดช เจ้าตัวเดินไปหาก่อนจะคว้าช็อคโกแลตเค้กที่เจ้าของร้านถืออยู่มายัดเข้าปากหน้าตาเฉย

 

 

        เจ้าของร้านคนสวยได้แต่ทำหน้าอึ้งๆใส่เพราะไม่ว่าจะโดนฉกเค้กไปกินแบบไม่จ่ายตังค์ทุกครั้งแต่ก็ไม่เคยชินสักที

 

 

        “อ่ะ คะ เค้ก เค้กกู!!” อ้ำอึ้งพักใหญ่กว่าควานหาเสียงตัวเองเจอ เจ้าของร้านรีบวางถาดเค้กลงก่อนจะยื่นมือไปบีบคอกะจะฆ่าหัวขโมยเค้กให้ตายคามือเรียวสวยไปเลย

 

 

        “อ่อก อ่อยอิ เอ่บบบ” เสียงร้องครวญครางของคนขายถ่านทำให้พรประภาคนส่งหนังสือพิมพ์เพียงแค่ยืนยิ้มไว้อาลัยให้แก่คนขายถ่านจอมตะกละที่โดนบีบคออยู่ ณ ตอนนี้

 

 

        “จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด” คำพูดบาดใจกับรอยยิ้มหวานๆทำเอาอัครเดชอยากร้องไห้ แต่ก็ร้องไม่ออก เขารีบแงะตนเองออกมาจากฝ่ามือเพชฌฆาตแล้วไอค่อกแค่ก

 

 

        “แค่กๆ พรประภาไม่รักพี่อัครเดชเลยเหรอ ปล่อยให้พี่โดนบีบคอได้ไง ใจร้ายชะมัด”

 

 

        บางทีพรประภาก็อยากถามอัครเดชเหลือเกินว่าเขากับมันไปรักกันตอนไหนแต่ความมีจิตใจงดงามประดุจนางฟ้าของเขาทำให้เลือกที่จะเปลี่ยนคำถามมาเป็นคำตอบ

 

 

        “ผมกำลังแผ่เมตตาและไว้อาลัยให้พี่ไงครับ”

 

 

        -0-!!

 

 

        คำพูดของพรประภาไม่กี่คำน็อคเอาต์อัครเดชไปอย่างง่ายดาย พรประภาทิ้งให้ร่างสูงยืนอ้าปากค้างเป็นถั่วปากอ้า ส่วนตนเองก็รับเงินจากเจ้าของร้านกาแฟมาแล้วหันหลังกลับไปส่งหนังสือของตัวเองต่อ

 

 

        “สมน้ำหน้า ไอ้หัวขโมยขี้เต๊าะ!

 

 

 

 

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙

 

        กำแพงโรงเรียนมัธยมปลายที่อยู่ในย่านท่องเที่ยวสูงเท่าตึกสองชั้น ซึ่งคาดว่าทางคณะครูอาจาย์คงสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันไม่ให้นักเรียนตนเองปีนเพื่อโดดเรียนไปเล่นเกมที่อยู่ใกล้ๆกัน แต่!! หลังกำแพงสูงสามชั้นกลับมีกระเป๋าฟีบๆของนักเรียนโยนทิ้งไว้ก่อนตามด้วยสเกตบอร์ด ส่วนเจ้าของกระเป๋ากลับเดินออกมาจากประตูโรงเรียนผ่านคณะซีเคียวริตี้ที่โคฟเวอเป็นคุณตำรวจอย่างสบายอารมณ์

 

 

        ก็แหมมมม กำแพงสูงขนาดนั้นข้าน้อยไม่นิยมปีนข้ามหรอกนะขอรับ ถึงข้าน้อยจะสูงเกือบสองฟุตแล้วก็เถอะ

 

 

        ตกลงมาก็เจ็บ สู้ตอแหลใส่คุณซีเคียวริตี้โคฟเวอว่าออกมาซื้อของให้คุณครูก็ไม่ได้

 

 

        เดินออกมาสบายกว่าเยอะ!!

 

 

        พอร่างสูงของตนเองพ้นสายตาของยามสุดโหด ข้าน้อยก็รีบย้ายร่างตนเองมาเก็บกระเป๋าและสเกตบอร์ดคู่ใจก่อนที่อาจารย์ฝ่ายปกครองจะมาเห็นแล้วจะโดนลากกลับเข้าโรงเรียน

 

 

        ร่างสูงไถลสเกตบอร์ดไปตามทางพลางมองดูนาฬิกาจากทัชโฟนสีทองรุ่นล่าสุด นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงสี่สิบห้า พอรู้ว่าตนเองสายก็กระโดดลงจากสเกตบอร์ดเปลี่ยนมาเป็นวิ่งพลางอุ้มสเกตบอร์ดสุดที่รักไปด้วย

 

 

        หว่า... ป่านนี้อาจารย์แม่หมูของข้าน้อยคงไปถึงแล้วแน่ๆ หวังว่าอัครดำคงจะไม่เลิกเต๊าะพี่เอ๋อประภาแล้วเปลี่ยนมาเป็นแม่หมูของข้าน้อยหรอกนะขอรับ แบบนั้นข้าน้อยยอมไม่ได้หรอก!!!

 

 

        ข้าน้อยหวงของนะขอรับ... >< แอร้ เขิน!!

 

 

        อ่ะแฮ่ม!!

 

 

        กริ๊งๆ

 

 

        เสียงกระดิ่งประตูร้านมาโทคอฟฟี่ดังเบาๆเมื่อมีคนมาเยือน ใบหน้าหวานของเจ้าของร้านส่งยิ้มไปทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

 

 

 

        เซโล่มาแล้ว

 

 

        เจ้าของร้านคนสวยเดินเข้ามาหานักเรียนแลกเปลี่ยนจากเยอรมันที่ตัวสูงชะลูดพร้อมกับนมปั่นและสตรอวเบอรี่สดพลางเอ่ยปากบอกทั้งที่คนตัวสูงยังไม่ทันเอ่ยปากถามด้วยภาษาเกาหลี

 

 

        “อาจารย์สมพงษ์ยังไม่มาหรอก”

 

 

        “แหมๆๆๆ ที่เป็นเด็กแลกเปลี่ยนละยิ้มรับ ใช่ซี่! เรามันแค่คนขายถ่านจนๆที่หน้าตาดีเกินไปไม่มีใครสนใจหรอก” เสียงกระแนะกระแหน่ดังมาจากด้านในของร้าน เมื่อมองเข้าไปก็เห็นคนตัวดำๆหน้าดำๆนั่งดำๆอยู่โต๊ะด้านในสุดของร้าน ยังไม่ทันที่เซโล่เอ่ยปากอ้วกเจ้าของร้านใจดีก็ปาผ้าเช็ดโต๊ะไปใส่หน้า

 

 

        “หุบปากได้ละไอ้อัครเดช!!” โชคดีที่หลังจากพรประภาของมันเดินออกจากร้านไปนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติก็ออกไปพอดี เหลือไว้เพียงเขากับอิตัวตะกละในร้านสองคน แถมมันยังกินเอาๆแบบไม่เลือก

 

 

        แถมไม่จ่ายด้วย!

 

 

        ข้าน้อยตีหน้าเบื่อหน่ายใส่คู่กัดประจำวันที่ตั้งท่าจะตีกันอีกรอบ ฮอลลลลล ข้าน้อยเบื่อ ข้าน้อยอยากเจอแม่หมู แม่หมูของข้าน้อยยยยยยย

 

 

        ร่างสูงคิดในใจพลางไถตัวนอนราบไปกับเบาะนั่ง ก่อนจะหยิบเอียโฟนมาเสียบหูเพื่อฟังเพลง  จังหวะเพลงตึงๆฟังดูโหดดังขึ้นในหูของเซโล่ เขาเปิดเพลงดังๆเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงทะเลาะกันระหว่างเจ้าของร้านใจดีกับพี่อัครดำผู้ไม่มีมารยาท

 

 

        กรุ๊งกริ๊ง

 

 

        เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังไม่อาจลอดเข้าไปในหูของเซโล่ได้ เงาดำเดินผ่านคนที่นอนหันหัวออกมาก่อนจะนั่งฝั่งตรงข้ามเซโล่

 

 

        “ไง สมพงษ์”

 

 

        “ขนาดอาจารย์สมพงษ์ยังทักทายอ่ะ ทำไมน้า คนเรามันชอบสองมาตรฐาน”

 

 

        “หุบปากได้แล้ว”

 

 

        อาจารย์สมพงษ์วางสารพัดอุปกรณ์ที่ในประกอบการเรียนการสอนลงบนโต๊ะก่อนตนเองจะทิ้งให้เจ้าของร้านกัดกับคนขายถ่านจอมตะกละ ส่วนตนเองก็เดินไปหลังเคาเตอร์ก่อนจะทำเครื่องดื่มด้วยตัวเอง

 

 

        กลิ่นโกโก้ร้อนลอยเข้าจมูกคนตะกละอย่างอัครเดชก่อนจะยอมสงบศึกกับเจ้าของร้อนแล้วเดินมานั่งทับตัวนักเรียนขายาวหน้าสลอนพลางจ้องมองโกโก้ร้อนมืออาจารย์

 

 

        “ป้าๆ เอาแบบนี้ให้แก้วหนึ่งดิ” คนตะกละหันไปสั่งเจ้าของร้านคนสวยก่อนจะเจอผ้าขี้ริ้วมาเป็นรางวัล

 

 

        “ป้าบ้านลุงแกสิ ไอ้ดำ!!!” เจ้าของร้านซ้ำเติมด้วยการฟาดถาดเสิร์ฟลงบนใบหน้าเปื้อนถ่านดำๆ

 

 

        “แกมันคนตะกละ ไอ้ถ่าน!!

 

 

        “โอ๊ย... โอ๊ะ!” เสียงร้องจากคนที่ถูกนอนทับดังขึ้นก่อนจะรีบลุกขึ้นนั่งตัวตรงเพื่อสบตากับคุณครูที่รอมานาน ไม่สนใจคนตัวดำๆที่นั่งทับแล้วร่วงลงไปกองอยู่กับพื้นแม้แต่นิด

 

 

        “ข้าน้อยคิดถึงคุณครูแม่หมูจัง” ว่าพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้ ส่วนครูแม่หมูกลับเบะปากใส่แล้วสนใจคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่ตรงหน้ามากกว่า ทำไมไม่สนใจข้าน้อยละ TOT

 

 

        “สมน้ำหน้า” คนดำว่าอย่างสะใจแล้วย้ายตัวเองไปนั่งที่อื่น

 

 

        “ไม่ต่างกับแกเวลาโดนพี่เอ๋อประภาเมินหรอก” ข้าน้อยสวนพลางยื่นมือไปจับแก้มย้วยๆของอาจารย์

 

 

        “วันนี้แก้มนุ่มอีกแล้วนะ ข้าน้อยชอบบบบ ><

 

 

        “ความจริงเท้าของสมพงษ์ก็นุ่มไม่แพ้แก้มหรอกนะ อยากโดนลูบหน้าบ้างมั้ย” อาจารย์คนงามของข้าน้อยว่าพลางยื่นเท้ามาสะกิด นี่ถ้าไม่ติดใจกับคำว่าลูบหน้าข้าน้อยจะยอมคุณครูแม่หมูไปละ

 

 

        “สมน้ำหน้า ไอ้โย่ง”

 

 

        “หุบปากไปเหอะดำแคระ!

 

 

        เสียงทะเลาะกันของเด็กโย่งผิวขาวกับคนเกือบแคระผิวดำดังขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งเสียงสปอร์ตไบร์ทคันใหญ่มาจอดหน้าร้าน

 

 

        ใครหว่า?....

 



 

______________________________________________________________

ดิทนิดหน่อย คอมเม้นต์กันดวยน้า จุ๊บบบบบบบบบ

ฝากติดแท็ก #แบดเมน ด้วยนะ เอ็นจอยรีดดิ้งเด้ -.,-

:)  Shalunla

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #20 C_Sedora (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 12:27
    ฟิคเกรียนมาก 55555555555
    ชอบอ่ะชอบบบ 

    ไรท์มาอัพต่อไวไวน้าาาา สนุกมากค่ะ <3 สู้ๆ อิอิอิ(?)
    #20
    0
  2. #18 JiPiiZ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 08:43
    อัพต่อเลยยยยยยยยยยยยย .. นี่อ่านสองตอนก็ติดแล้ว อัพเลยไรท์ ;-----; รอให้ยงกุกกับชานนี่มาโทคอฟฟี่มาเจอกัน~
    #18
    0
  3. #16 GZ_jelly (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 10:35
    เจ็ปป์นี่พี่บังป่ะ ?
    #16
    0
  4. #15 เพลงรักตัวเล็ก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 06:11
    อัครแด้ , อ.สมแจ ,ชานนี่มาโทคอฟฟี่ ,มุนประภา~~♥♥♥♥

    เจปป์คือใคร..ไม่รู้วววว~ รู้แต่ต้องหล่อ 55555

    คนขับสปอร์ทไบท์  อาจจิเป็นคังโอปป้า..ก็~เป็น~ได้~  

    คึคึ.. สนุกมาก เกรียนแตกมากมาย เป็นกำลังใจให้ไรต์นะ จุ๊ฟฟฟฟฟ! ♥
    #15
    0
  5. #14 เพลงรักตัวเล็ก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 06:10
    อัครแด้ , อ.สมแจ ,ชานนี่มาโทคอฟฟี่ ,มุนประภา~~♥♥♥♥

    เจปป์คือใคร..ไม่รู้วววว~ รู้แต่ต้องหล่อ 55555

    คนขับสปอร์ทไบท์  อาจจิเป็นคังโอปป้า..ก็~เป็น~ได้~  

    คึคึ.. สนุกมาก เกรียนแตกมากมาย เป็นกำลังใจให้ไรต์นะ จุ๊ฟฟฟฟฟ! ♥
    #14
    0
  6. #12 waweenus (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 20:09
    ใครเป็นใครฟิคเกรียนมาก
    แล้วใครขับรถมา 55555555555555555
    #12
    0