{ShortFic B.A.P} - Dear Young Jae ♡ -

ตอนที่ 9 : [OS] D e a r ♡ - Confession (HimJae)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 มิ.ย. 57








KIMHIMCHAN x YOOYOUNGJAE

Confession

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          เด็กหนุ่มแตะแก้มเดินเอื่อยๆ ไปตามทางเดินของมหาวิทยาลัย เสียงหวานใสที่ลอดหูฟังออกมาทำให้เด็กหนุ่มอมยิ้มจนสองแก้มบวมตุ่ย งึมงำเสียงเพลงในลำคอก่อนจะหยุดยืนจนหน้าตึกปลายทางที่ต้องการจะมาในทีแรก ชะเง้อมองเข้าไปในตัวตึกแต่ก็ไม่ยอมเข้าไป ร่างเล็กเดินวนไปวนมาสักพักก่อนจะนั่งแหมะลงที่เก้าอี้ใต้ต้นไม้ใหญ่โต๊ะประจำทั้งๆ ที่ตึกเรียนตัวเองอยู่คนละฝั่งกับตึกนี้

 

 

          ยูยองแจแค่เบื่อๆ

 

 

          จริงๆ นะ เลยเดินมารอพี่ชายที่ตึกวิศวะ ในระหว่างรอมือเล็กก็หยิบเอาสมุดวาดเขียนเล่มโตออกมาจากกระเป๋า เปิดไปจนถึงหน้าเกือบสุดท้ายถึงได้เจอหน้าว่าง

 

 

          อ่า สงสัยต้องได้ซื้อเล่มใหม่แล้วแฮะ

 

 

          ยองแจล้วงมือลงไปหยิบกระป๋องใส่ดินสอออกมาจากกระเป๋าสะพายใบโตอีกที หยิบดินสอแท่งโปรดขึ้นมาก่อนจะลงมือจรดลงไปบนหน้าว่างใบนั้น

 

 

          ในขณะที่ศิลปินตัวน้อยกำลังสร้างสรรค์รูปวาด ริมฝีปากเอิบอิ่มยกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตามลายเส้นที่ปรากฏขึ้นบนกระดาษ

 

 

          “ยองแจ”

 

 

          พรึ่บ!!

 

 

          เสียงเรียกที่ดังเหนือหัวทำให้ยองแจตกใจปิดสมุดวาดเขียนอย่างแรงก่อนจะหันไปยิ้มแหยๆ ใส่คนที่ยื่นอยู่ข้างหลัง

 

 

          “มารอยงกุกมันเหรอ?”

 

 

          “คะ...ครับ แล้วนี่พี่ฮิมชานจะไปไหน” ยองแจกัดปากฉับ รู้สึกหน้าร้อนผ่าวจนกลัวว่าคนตัวโตจะสังเกตเห็นอาการพิลึกพิลั่นที่เขากำลังเป็น

 

 

          “อ๋อ พี่โดด” ได้ยินคนโตกว่าหัวเราะหึหึในลำคอ ยองแจเงยหน้ามองคิมฮิมชานที่ทรุดนั่งลงม้านั่งตรงกันข้าม มือหนาเลื่อนแก้วสีทึบในมือมาตรงหน้าเขา “พี่เห็นเรานั่งอยู่คนเดียวเลยมานั่งเป็นเพื่อน เอ้านี่ โกโก้”

 

 

          “ขอบคุณนะฮะ” ยองแจขมุบขมิบในลำคอ ไม่กล้าสบตาคนที่นั่งตรงข้าม มือเล็กสั่นน้อยๆ ขณะที่เก็บสมุดวาดเขียนและกระป๋องใส่ดินสอลงไปในกระเป๋า

 

 

          “ขอพี่ดูบ้างสิ”

 

 

          “ครับ!

 

 

          “ขอพี่ดูบ้าง ที่เราวาดน่ะ” ดวงตากลมเบิกโพลง กอดกระเป๋าในอ้อมแขนตัวเองแน่นเหมือนเป็นสมบัติล้ำค่า

 

 

           “แจวาดรูปไม่สวยหรอก อย่าดูเลยฮะ”

 

 

          “เอามาให้ดูก่อนพี่จะตัดสินเองว่าสวยหรือไม่สวย” ร่างเล็กสั่นหัวรัวจนแก้มกลมๆ กระเพื่อม ความน่ารักน่าเอ็นดูของน้องชายเพื่อนทำให้ฮิมชานยิ้มกว้างออกมา

 

          “ไม่เอา” สั่นหัวดิกอีกรอบ “เดี๋ยว... วันหลัง เออใช่ วันหลังยองแจจะให้ดูละกันนะครับ”

 

 

          “หึหึ ก็ได้” แหง่ะ ไม่ชอบเลยแฮะ ยองแจไม่อยากจะคิดไปเองหรอกนะ แต่เสียงหัวเราะของพี่ฮิมชานทำให้ยองแจรู้สึกเหมือนโดนรู้ทันยังไงชอบกล

 

 

          “นั่นไงไอ้ยงกุกมาแล้ว กลับบ้านดีๆ ล่ะเด็กน้อย”

 

 

          “ครับ กะ...” ยังไม่ทันที่ยองแจจะพูดประโยคต่อไป คนอายุมากกว่าก็เดินข้ามฝั่งไปเสียแล้ว ยองแจมองตามแผ่นหลังกว้างที่ดูอบอุ่นของคิมฮิมชานไป

 

 

          จะเป็นยังไงนะถ้าเขาได้ซบมัน

 

 

          งื้อ ยองแจสะบัดหัวไล่ความคิดพิเรนทร์ๆ ออกไป เหลือบมองไปให้พี่ชายตัวเองยืนยิ้มเห็นฟันโบกมือให้เลยโบกมือกลับ

 

 

          ยังไม่ทันจะกลับบ้าน ยองแจก็คิดถึงเพื่อนพี่ชายคนนั้นอีกแล้ว

 

 

 

-          -    -    -    -    -    -    -    -    -

 

 

          เป็นอีกคืนที่ยูยองแจนอนไม่หลับ

 

 

          ร่างเล็กพลิกตัวไปมาบนเตียงเดี่ยวที่เต็มไปด้วยตุ๊กตา คว้าตุ๊กตาตัวโปรดที่ใครบางคนซื้อให้มายกขึ้นสูงเพื่อมองลูกตาดำๆ ที่ไร้แววตาของมัน

 

 

          “พี่มันบ้า” งึมงำในลำคอใส่ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวโต “น่าเกลียดที่สุดเลย” ส่งเสียงงุ้งงิ้งในลำคออีกครั้ง ยองแจซุกหน้าเล็กๆ ลงบนซอกคออุ่นนุ่มของหมีตัวโต

 

 

            คนน่ารังเกียจ ทำไมต้องมาทำให้เขาคิดถึงด้วย

 

 

          ยองแจตัดสินใจลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่มก่อนจะเดินไปที่ขาตั้งที่วางอยู่กลางห้อง สะบัดผ้าสีขาวที่ใช้คลุมกระดานวาดรูปเอาไว้ คนตัวเล็กเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นร่องรอยของการวาดภาพที่อยู่บนกระดาษแผ่นนั้น

 

 

          ร่องรอยดินสอที่ขีดเขียนไปมาทำให้รู้ได้ว่ารูปวาดนั้นเป็นอะไร

 

 

          ...หรือเป็นใคร

 

 

          ใครบางคนที่ชอบมาอยู่ในหัวเขา

 

 

          ใครบางคนที่ชอบทำให้ยูยองแจนอนไม่หลับ

 

 

 

-          -   -     -     -   -   -   -   -  -

 

 

 

“อย่าเข้าไปกวนน้องเลยมึง น้องไม่สบาย”

 

 

“ไปทำไรถึงไม่สบาย”

 

 

“ไม่รู้เว้ย ไม่ได้ตัวติดกัน”

 

 

          ยองแจเงี่ยหูฟังเสียงถกเถียงกันที่เหมือนจะดังมาจากประตูห้อง ดวงตากลมปรือมองอย่างอยากลำบากแต่ก็ทำไม่ได้นานก็ต้องปิดดวงตาอ่อนล้าลงอีกรอบ เสียงหนึ่งเป็นเสียงพี่ชายเขาส่วนอีกเสียงก็เป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยดี

 

          ถ้าเป็นในยามปกติยองแจต้องรีบวิ่งไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยที่สุดแล้วก็ทำตัวติดกับพี่ชายมากที่สุดเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้เขาคนนั้นแต่ว่าตอนนี้แม้แต่แรงจะขยับตัวยังไม่มียองแจก็เลยต้องจำใจนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงดังเดิม

 

 

          สัมผัสอุ่นนุ่มที่หน้าผากทำให้ยองแจขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

 

 

          “ร้อน” พึมพำเสียงแผ่วในลำคอ พยายามยกมือมาปัดมือหนาที่ยังคงไล้ไปมาบนใบหน้าออกแต่ก็ทำไม่ได้มาก

 

 

          “อย่าดื้อสิ”

 

 

          “งื้อ ร้อน”

 

 

          “ครับๆ พี่รู้” เสียงทุ้มนุ่มตอบรับก่อนสัมผัสเย็นชื้นที่ยองแจสัมผัสได้จะแตะไล่ลงบนใบหน้าจนถึงต้นคอ

 

 

          “หนาว” ปัดไม้ปัดมือไปมาอีกรอบ “ไม่เอา หนาว”

 


          “หึหึ ตะกี้บ่นว่าร้อนอยู่เลย”

 

 

          “หนาว ไม่เอา!

 

 

          “ยองแจเด็กดื้อ”

 

 

          ยองแจจำได้ว่านั้นเป็นเสียงสุดท้ายที่ยองแจได้ยิน ก่อนที่ตัวเขาจะพล่อยหลับไปอีกรอบเพราะความอ่อนเพลีย

 

 

 

-          -   -     -     -   -   -   -   -  -

 

 

 

เดี๋ยวนะ

 

 

ยองแจว่ายองแจรู้สึกแปลกๆ





           เพราะว่ามีโปรเจคยองแจเลยต้องหามรุ่งหามค่ำทำงาน เมื่อส่งเรียบร้อยเขาที่รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวอยู่ก็ไม่สบาย ระหว่างที่นอนอยู่ร่างเล็กรู้สึกว่ามีใครบางคนมาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูพร้อมกับเช็ดตัวให้ด้วย

 

 

          เสียงนั้นมันคุ้นจนยองแจรู้สึกกังวล

 

 

          กังวลว่าเสียงที่แสนอบอุ่นนั้นจะเป็น...

 

 

          “พี่ฮิมชาน!!!

 

 

          “อ่าว ตื่นแล้วเหรอยองแจ” ดวงตากลมเบิกโพลงเมื่อดวงตาโฟกัสชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่กำลังนั่งทำอะไรสักอย่างอยู่บนโต๊ะทำงานริมหน้าต่าง

 

 

          “ทะ...ทำไม พี่ฮิมชาน เอ่อ แล้ว...”

 

 

          “เดี๋ยวๆ หิวข้าวรึเปล่า เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้” ยองแจสั่นหัวแต่เพราะคิดขึ้นมาได้ว่าอีกคนอาจจะไม่เห็นเลยส่งเสียงออกไป

 

          “ไม่ครับ”




          “เดี๋ยวสักพักลงไปกินแล้วกัน กินเยอะๆ จะได้หายไวๆ”

 

 

          “พี่ยงกุกไปไหน” พี่ฮิมชานไม่ตอบ ยองแจเลยเงยหน้าแดงปลั่งเพราะไม่รู้พิษไข้หรืออะไรกันแน่มองคนที่นั่งตรงข้ามกับเตียง พี่ฮิมชานนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานริมหน้าต่าง

 

 

          โต๊ะทำงาน...

 

 

          ...ริมหน้าต่าง!!!

 

 

          ยองแจสะบัดตัวลงจากเตียงโดยไม่สนว่าตัวเองจะไหวรึเปล่า ร่างเล็กเซไปเล็กน้อยแต่เพราะอะไรบางอย่างทำให้คนที่กำลังเพลียพุ่งไปถึงโต๊ะริมหน้าต่างโดยไม่ล้มลงไปได้ มือเล็กคว้าสมุดวาดเขียนเล่มหนาที่เพื่อนของพี่ชายกำลังเปิดมันดูด้วยรอยยิ้มมากอดไว้แนบอก

 

 

          “อ่าวทำไมล่ะ พี่ยังดูไม่หมดเลย”

 

 

          “...” ยองแจอยากจะร้องไห้ จริงๆ นะ น้ำตาใสๆ ปริ่มขอบตาแต่ไม่ยอมไหล ยองแจก้มหน้างุดยกสมุดวาดเขียนมาปิดบังหน้าแดงระเรื่อชื้นเหงื่อเอาไว้เพราะความอาย

 

         

          จะไม่ให้ยองแจอายได้ยังไงไหว

 

 

          ในเมื่อ...

 

 

          ในเมื่อสมุดวาดเขียนที่พี่ฮิมชานถืออยู่มีแต่รูปของ ตัวพี่ฮิมชานที่ยองแจวาดเอง อยู่เต็มไปหมด

 

 

          “ยองแจ” เจ้าของชื่อตัวสั่นเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเล็กๆ เมื่อสัมผัสอบอุ่นวางอยู่บนลาดไหล่

 

 

          ยองแจกลัว

 

 

          กลัวว่าเพื่อนพี่ชายจะรู้แล้วเกลียดเขา

 

 

          เกลียดที่ยองแจรัก

 

 

          “...รักพี่ฮิมชาน” เพราะอะไรบางอย่างทำให้ยองแจสารภาพออกมาด้วยเสียงสั่นๆ คนตัวเล็กยังคงก้มหน้าก้มตาไม่เงยขึ้นมามองคนตัวสูงตรงหน้าเลยสักนิด

 

 

          “ยองแจ”




          “...”

 

 

          “เงยหน้าหน่อยสิ”

 

 

          “...” ยองแจไม่พูดอะไรแต่ก็ยอมเงยหน้าแดงก่ำขึ้นมามองช้าๆ เหมือนโดนคิมฮิมชานร่ายเวทมนต์ใส่ ฮิมชานยื่นใบหน้าหล่อเหลามาตรงหน้าเด็กน้อยแก้มกลมป่องที่แดงเรื่อ ยิ้มเล็กน้อยให้กับคนน่ารักก่อนจะประทับริมฝีปากอุ่นลงบนริมฝีปากนุ่มหยุ่นสีชมพูแผ่วเบาโดยไม่ได้รุกล้ำอะไร

 

 

          “ขอบคุณนะครับ” กดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง “พี่ก็รักยองแจเหมือนกัน”

 

 

          ให้ตายเถอะ

 

 

          ถึงตอนนั้นยองแจก็น้ำตาไหลออกมาจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

จบ.






 

พิเศษใส่ไข่ห้าบาท 

 

 

          “เอาไป”

 

 

          “อะไรวะ” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทที่โยนสมุดวาดเขียนปกสีดำอย่างดีมาตรงหน้า

 

 

          “ดูแล้วอย่าร้องไห้นะเว้ย” บังยงกุกทำหน้าตาล้อเลียนก่อนจะเดินผละออกไป ฮิมชานขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมองสมุดวาดเขียนที่อยู่ตรงหน้า ยกขึ้นมาพลิกซ้ายขวาก่อนสายตาจะหยุดลงที่ตัวอักษรหมึกสีจางที่แทบมองไม่เห็นเพราะมันกลืนไปกับสีของหน้าปก

 

 

          YOOYOUNGJAE

 

 

          สมุดวาดเขียนของเด็กน้อยศิลปกรรมน้องชายของเพื่อนคนนั้นน่ะเหรอ ฮิมชานเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่ยืนยักคิ้วไปมาอยู่ตรงบอร์ดหน้าคณะ คนตัวขาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดเข้าไปดูข้างในนั้น

 

 

          ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อมองฝีมือของคนตัวเล็กคนนั้นชัดๆ

 

          เพราะฝีมือวาดรูปเหมือนที่กินขาดนั้นน่ะเหรอ ก็อาจจะใช่

 

 

          คิมฮิมชานไม่ได้รู้สึกอยากจะร้องไห้เมื่อมองดูร่องรอยวาดเขียนบนแผ่นกระดาษไปเรื่อยๆ หน้าแล้วหน้าเล่า สิ่งที่เรียกว่าหัวใจพองโตจนแน่นคับอก

 

 

          ฮิมชานรู้สึกอยากจะกู่ร้อง

 

 

          สมุดวาดเขียนของเด็กน้อยยูยองแจที่มีแต่รูปของคิมฮิมชาน

 

 

          นั่นมันดีชะมัด

 

 

 

 

 

จบได้แล้วนะจุ๊บบิ

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้อ่านทวน(เป็นรอบที่ห้า)

ว่างเลยอยากลง

ขอบคุณค่ะ
แก้ไข 06 มิถุยายน 2014

แงงงง มีคนโยนเพลงมาให้ฟังแล้วบังคับให้แต่ง
ออกมาป่วงๆ อย่างที่เห็น วันนั้นไม่ได้ทอร์กเพราะขี้เกียจแต่อยากลง เย้

 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #44 Bubble-1 (@euro2500) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 10:49
    ยองแจผู้น่ารัก วาดรูปพี่ฮิมไว้เต็มเบย
    น่ารักอ่ะ! จอบคุณในความหวังดีของพี่ยงกุกนะคะ
    แล้วเค้าสองคนก็รักกัน ฮรื่อออ
    #44
    0
  2. #37 Coffee_GreenTea (@milkteajk19) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 00:19
    เขินแทนน้องแจ ฮรื้อออ >.<
    พี่ยงกุกนี่ก็หวังดี เขาเลยรู้ความรู้สึกของแต่ละคน
    ทำดีค่ะทำดี > สั้นๆแต่น่ารัก งิงิ
    #37
    0
  3. #36 HARSHSHOT (@lux-lucifer) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 15:03
    ยองแจคนเก่ง แอบชอบพี่ฮิมตั้วนานแล้วหรอเนี่ยยย
    #36
    0