MOON 23:04 P(A)M #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน END (สนพ. B2S)

ตอนที่ 9 : #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน x ฉันไม่กลัวความมืดมิด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,820 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

-นิยายเรื่องนี้คำหยาบค่อนข้างเยอะนะคะ ควรพิจารณาและอ่านเพื่ออรรถรสเพียงเท่านั้น

ฉันไม่กลัวความมืดมิด

แม้ว่าไม่มีสิทธิ์จะสะเออะไปรักเธอ



     จีทีอาร์ อาร์สามสิบห้าสีดำเงาขับโลดแล่นอยู่บนถนนมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวง ความเร็วขึ้นอยู่กับอารมณ์คนด้านหลังพวงมาลัยและสมรรถภาพของเครื่องยนต์ แน่นอนอยู่แล้วว่าช่วงเย็นของวันจันทร์แบบนี้คงเหยียบคันเร่งมากไม่ได้เพราะรถราบนท้องถนนนั้นก็ใช่ว่าจะน้อย ยังดีที่รถไม่ติดจนหลับได้หลายตื่น แต่มันก็น่ารำคาญอยู่ดี

     เจ้าปีศาจที่ขี่อยู่ทุกวันก็ดันเอาไปเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่องเสียได้ ถ้าเอาคันนั้นมาเขาคงถึงร้านนานแล้ว

     ห้าทุ่มผละมือหนึ่งข้างออกจากพวงมาลัยรถแล้วปลดกระดุมเสื้อตัวเองลงสามเม็ดพร้อมกับรูดเนคไทลงคลายความอึดอัด ดวงตาเฉี่ยวคมมองตรงไปด้านหน้า ปลายเท้าก็แตะอยู่ที่คันเร่ง

     วันนี้เขาไม่ได้อยู่ซ้อมการแสดง เรียนเสร็จก็รีบชิ่งออกมาเลย ฝากเจ้าเจียร์ไปบอกพี่บลูแล้วว่าเขามีธุระเร่งด่วนที่ต้องไปทำ เชื่อว่าพี่บลูคงไม่ด่าไม่ว่าอะไรเพราะเขาจำท่าทาง จำการซักซ้อมได้หมดทุกอย่างแล้ว เหลือก็แต่กวางที่ยังเต้นได้ไม่ดีพอแต่ซ้อมอีกไม่กี่รอบก็คงจะเพอร์เฟ็คในที่สุด

     สู้ ๆ แล้วกันนะ

     กว่าจะฝ่ามรสุมรถนับสิบนับร้อยคันมาได้เพลงที่ลิสไว้ในเพลย์ลิสก็หมดพอดี ร่างสูงตบไฟเลี้ยวแล้วหมุนพวงมาลัยเคลื่อนรถเข้าไปจอดข้างร้านสักที่ไหว้วานให้รุ่นพี่ติดต่อและจองคิวเอาไว้ให้

     ประตูฝั่งคนขับถูกเปิดออก ชายหนุ่มตัวสูงชะลูดก้าวขาลงจากสปอร์ตคาร์ ห้าทุ่มปิดประตูแล้วกดรีโมทล็อกรถทันทีก่อนที่จะพาตัวเองเดินเข้าไปในร้าน

     ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไปเขาก็ต้องพบกับความประหลาดใจ ภาพที่เห็นกับสิ่งที่คิดไว้ในหัวมันต่างกันมากนัก เพราะที่เขาคิดเอาไว้น่ะมีแค่เขานอนอยู่บนเตียง ข้าง ๆ มีช่างสักอีกหนึ่งคน แต่ไอ้ภาพที่เห็นดันมีผู้ชายหลายชีวิตนั่งกันเกลื่อน หนึ่งในนั้นมีเทอร์โบ พี่ชายที่ช่วยเป็นธุระติดต่อร้านสักให้กับเขา

     เสียงพูดคุยที่เคยดังออกไปนอกร้านค่อย ๆ เงียบลงเมื่อนักศึกษาชายหัวเกรียนหน้าตาบอกว่ารำคาญทุกสิ่งอย่างเดินเข้ามา

     พี่ฮอร์ค น้องมันมาแล้วพี่ เทอร์โบแย้มยิ้มทันทีที่เห็นน้องชาย เขาหันไปสะกิดช่างสักที่มัวแต่โซ้ยบะหมี่เกี๊ยวเสียงดังอยู่ข้างหู

     เออ ๆ ให้มันรอแปบ ขอกินก่อนฮอร์คพูดเพียงแค่นั้นแล้วหันกลับมากินบะหมี่เกี๊ยวในชามต่อ

     ไอ้ฮอร์ค สันดานเสียปล่อยให้ลูกค้ารอเจ้าของอู่ซ่อมรถทุกชนิด หรือรู้จักกันในนาม ช่างจัส มีนบุรี พูดขึ้น

     มันก็สันดานแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร ว่าแต่ไอ้หนุ่มนั่นชื่ออะไร ห้าทุ่มหรือเปล่า เจมส์พักการกดจอยพีเอสโฟร์เพื่อหันไปให้ความสนใจกับเด็กหนุ่มหน้าคมคาย รู้มาว่าสมาชิกของเฟลคซ์ตอนนี้มันเพิ่มขึ้น เป็นเด็กในความดูแลของเจ้าแก๊งลูกฉลามแถมอายุยังไม่ถึงยี่สิบเลยสักคน พวกเขาเองก็ไม่ค่อยจะได้เจอหน้าคร่าตาเด็กพวกนั้นเสียด้วย

     ยิ่งโตเวลาว่างก็ยิ่งน้อยลง

     ใช่ครับ สวัสดีครับเฮียห้าทุ่มยกมือไหว้รุ่นพี่อย่างนอบน้อม ไม่ต้องถามเลยว่าคนพวกนี้เป็นใครเพราะแค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าเป็นคนของเฟลคซ์

     เพื่อนเฮียสิงห์ใหญ่

     เออ ๆ หวัดดีจัสพยักหน้ารับ

     แล้วไอ้เวรนั่นเขากินเสร็จหรือยัง มึงจะกินชามเข้าไปด้วยหรือไงฮอร์คเจมส์ขมวดคิ้ว อดที่จะส่งมือไปลั่นกบาลไอ้เกลอไม่ได้

     เสร็จแล้วนี่ไง ไอ้หนุ่มนั่นถอดกางเกงสแล็คด้วย เหลือแค่บอกเซอร์ก็พอแล้วมานอนบนเตียงเลย หยิบอุปกรณ์แปบ ถ้ามีขนก็ต้องโกนขนก่อนแล้วค่อยลอกลาย ไอ้เจมส์ฝากจัดการให้ที

     เออคนโดนใช้งานขานรับ โชคดีที่เขาเองก็มีประสบการณ์เกี่ยวกับการสักลายมากโขจึงสามารถช่วยงานเพื่อนได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ

     ฮอร์คพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินหายเข้าไปในสตูดิโอเพื่อหยิบอุปกรณ์ สิ่งที่สำคัญอันดับแรกคือการดราฟลายสัก คุณเจ้าของร้านลากเก้าอี้ล้อหมุนมานั่งแล้วทำการจับปากกาดราฟลายสักที่ลูกค้าส่งมาให้ มันไม่ใช่ลายที่ยากมีเส้นมากมายซับซ้อน

     คงใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที

     คนด้านในสตูดิโอขนาดย่อมกำลังดราฟลายลงบนกระดาษลอกลาย ส่วนคนด้านนอกกำลังเช็ดทำความสะอาดหน้าผิวบริเวณที่จะสัก ห้าทุ่มนอนลงบนเตียงเบาะหนังสีดำพับได้ขณะเดียวกันก็เกี่ยวขอบกางเกงบอกเซอร์และอันเดอร์แวร์ลงไปกองเกือบใต้ก้น มีผ้าสีเทาอีกผืนช่วยปิดอะไรต่อมิอะไรให้โผล่ออกมาแค่ส่วนที่จะจรดเข็มสักลงไปเพียงเท่านั้น อันที่จริงจะเปิดให้น้อยกว่านี้ก็ได้แต่เกรงว่ามันจะเกะกะช่างสัก

     เจมส์จัดการเช็ดทำความสะอาดหน้าผิวจนเสร็จสรรพประจวบเหมาะพอดีกับที่ช่างสักเองก็ลอกลายเรียบร้อยแล้วเช่นเดียวกัน คุณเจ้าของร้านแท็กมือกับเพื่อนเกลอแทนคำขอบคุณ หน้าที่ของเจมส์หมดลงแล้วที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฮอร์ค

     ร่างสูงเหลือบตามองใบหน้าเพียงครึ่งเดียวที่ไม่ได้โดนแมสปิดก่อนจะกลอกตามองเพดานร้าน เจ้าของร้านสักบีบน้ำยาลอกลายแล้วทาวนบริเวณวีเชฟทางด้านซ้าย ฮอร์คสวมถุงมือยางไนไตรสีดำค่อย ๆ วางแบบที่เตรียมมาติดลงบนตำแหน่งที่ทาน้ำยาลอกลายเอาไว้

     เล็งตำแหน่งให้ดี พยายามอย่ายกขึ้นแล้วแปะซ้ำไม่อย่างนั้นลายอาจจะเลอะ เส้นอาจจะทับกันจนทำให้สับสน

     มือใหญ่วางแนบแบบลายสักแล้วออกแรงกดเอาไว้ประมาณห้าวินาทีให้มันติดแน่น แล้วค่อย ๆ ลอกกระดาษออกจากผิว

     ลวดลายที่ถูกส่งมาให้ช่างได้พิจารณาพร้อมคำนวณถึงระยะเวลาในการสักและงบประมาณที่ต้องใช้เผยสู่สายตาชายหนุ่มทั้งห้าชีวิต ห้าทุ่มยกศีรษะขึ้นมามองลายที่ถูกลอกเอาไว้ เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะเอนกายนอนราบเหม่อมองเพดานต่อ

     ดาวนับสิบดวง.. มันจะโอบล้อมเดือนครึ่งเสี้ยวได้ไหมวะ

     เอาตรงนี้เลยนะ ถูกใจแล้วใช่ไหมฮอร์คเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

     ครับพี่ห้าทุ่มขานรับเสียงเรียบ

     อืม

     ร่างสูงพยักหน้าขึ้นลงแผ่วเบาก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบจับอุปกรณ์ที่ต้องใช้ ไม่ว่าจะหมึกสัก สีสัก เครื่องสัก และเข็มสัก ของในร้านเขามันเกรดดี เกรดพรีเมียมทุกชิ้น ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมราคามันถึงแพงกว่าชาวบ้านชาวช่องเขา แต่ราคาแบบนี้ก็มีลูกค้าเข้าทุกวัน ช่างสักในร้านแทบจะไม่ได้พักกันเลย

     ไอ้ฮอร์ค สักตรงนั้นมันเจ็บไหมวะจัสพร่ำถามด้วยความสงสัย

     ก็นิดหน่อยเพราะมันมีกระดูกรอง แต่คงไม่เท่าสีข้าง แถมไอ้หนุ่มนี่หุ่นมันก็อย่างฟิตเลย วีเชฟก็เห็นชัดออกขนาดนี้ น่าจะจี๊ด ๆ กันบ้างแหละ แค่จี๊ดเหมือนมดกัดอะนะ ฮอร์คตอบคำถามที่เพื่อนซี้อยากรู้ ในระหว่างนั้นเขาก็ได้ทำการเปลี่ยนเข็มสักและเติมหมึกด้วยความชำนาญ

     “แล้วทำไมวันนี้พี่ฮอร์คลงมาสักเองเลยล่ะครับ ปกติเห็นมีแต่ลูกน้องนะที่ลงทำงานน่ะเทอร์โบถามบ้าง

     แม่งลากันหมด เหลือแค่กูเนี่ย

     “ดีแล้วที่มึงสักเอง รอยสักน้องเราทั้งทีมันก็ต้องใช้ช่างฝีมือดีอย่างมึงนั่นแหละถูกแล้วเจมส์พูดพลางยกขาวางพาดตักของจัส

     แหม เพื่อนก็อวยผมเกินไปนะครับ

     “ช่างสักหล่อเท่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณฮอร์คครับจัสช่วยสรรเสริญเต็มที่

     อวยเก่งจังเลยครับ ฮอร์คส่ายศีรษะไปมาก่อนจะพิจารณาลายอีกครั้งแล้วจรดเข็มสักเดินเส้นไปตามแบบที่ลอกเอาไว้

     ห้าทุ่มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายเข็มทิ่มลงบนผิวกาย ความรู้สึกเจ็บจี๊ดเหมือนโดนหยิกซ้ำ ๆ ตรงที่เดิมทำให้ร่างสูงเผลอกำหมัด ทว่ามันเป็นความเจ็บที่เขาสามารถทนไหว กำหมัดอยู่เกือบสิบนาทีในที่สุดความเจ็บก็เปลี่ยนเป็นความชาแทน มือแกร่งค่อย ๆ คลายออกเผยให้เห็นรอยเล็บจิกฝ่ามือจนแดงช้ำ

      แม่งเจ็บขนาดนี้เลยเหรอวะ

      เจ็บไหม ไหวใช่เปล่าฮอร์คชำเลืองมองหน้าเด็กหนุ่มที่ตอนนี้กำลังกะพริบตาปริบ ๆ คล้ายกำลังไล่หยดน้ำตาที่มันเอ่อคลอ

     ไหวครับ ห้าทุ่มตอบได้ไม่เต็มเสียงนัก ถึงจะทนไหวแต่มันก็เจ็บอยู่ดี ยิ่งตอนที่เข็มทิ่มลงบนช่วงวีเชฟยิ่งอยากจะลุกขึ้นมาต่อยผนัง

     น้ำตาไหลจริง ๆ    

     จัสวานเปิดเพลงให้หน่อยดิ กูว่าน้องมันเริ่มเครียดแล้วช่างสักมือฉมังพูดขึ้นในขณะที่กำลังเดินเส้น เขาสังเกตสีหน้าและอาการของลูกค้าคนสำคัญมาพักใหญ่ รับรู้ได้ถึงความเครียดที่เริ่มเกาะกุมหัวใจเด็กหนุ่มจึงขอให้เพื่อนเกลอเปิดเพลงช่วยผ่อนคลาย น่าจะพอดึงความสนใจได้บ้าง

     โดนเข็มสักครั้งแรกก็แบบนี้ ไม่แปลกหรอก

     อ่าหะจัสพยักหน้ารับก่อนจะหยัดกายยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินไปที่แมคบุ๊คเชื่อมต่อลำโพงภายในร้าน ใช้เวลาเลือกเพลงเกือบห้านาทีในที่สุดก็ได้เพลงที่คิดว่าเพื่อนน่าจะชอบ

แม้ในคืนที่ไร้ดาว Pretty high right now
เธอส่องแสงสุกสกาว
เปรียบดั่งดาวค้างฟ้าอยู่ที่ตรงนั้น
ฉันไม่กลัวความมืดมิด
แม้ว่าไม่มีสิทธิ์­จะสะเออะไปรักเธอ

     พี่อิลลล ไอ้นี่มันรู้ใจกูจริง ๆ เลยว่ะ สมแล้วที่เป็นเพื่อนรัก

     แค่ท่อนแรกขึ้นฮอร์คก็นึกอยากจะทิ้งเครื่องสักแล้วเดินไปจูบหน้าผากเพื่อนรักอย่างช่างจัส มีนบุรี สักที ไอ้หมอนี่รู้ว่าเขาชอบพี่อิลมากแค่ไหนเพราะสมัยก่อนเจ้าตัวโดนเขาลากไปดูพี่อิลแสดงสดตามร้านเหล้าตลอด

     จัสฮอร์คแปลว่าเพื่อนตายว่ะจัสยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

     มึงตายไปคนเดียวเถอะฮอร์คสวนกลับทันที

     อ้าว ไอ้เหี้ยนี่ กูกลับมารักไอ้เจมส์ก็ได้วะ xวย

     เหอะ ไปไหนก็ไป ไม่ต้องมารักกูคนโดนพาดพิงถึงกับส่ายหัวรัว ๆ

     ไม่เป็นไรเว้ย กูยังเหลือน้องรักกูอีกคน ไอ้โบน้องระ—”

     “พี่เป็นใครเหรอครับ ?” เทอร์โบไม่รอให้พี่ชายพูดจบ เขาเลิกคิ้วแล้วถามทันควัน

     ไอ้พวกเหี้ย จำเอาไว้ มึงจำเอาไว้เลยยยยยยยยย!!!”

     “ไอ้จัสพูดเบา ๆ กูเสียสมาธิ

     “ทีงี้เสียสมาธิขึ้นมาทันทีเลยนะมึง สันขวานเอ้ย

     ห้าทุ่มที่ต้องต่อสู้กับความเจ็บถึงกับหลุดขำ พวกรุ่นพี่ทะเลาะกันเหมือนเด็ก ๆ ไม่มีใครคีพลุคเป็นผู้ชายคูล ๆ เลยสักคน ได้ยินมาว่าอายุอานามก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว แต่ยังเย้าแหย่ วิ่งไล่ต่อยกันรอบร้าน แย่งขนมกันกินอยู่เลย

     อบอุ่นดีแฮะ

     เดินเส้นเสร็จแล้วเหลือลงเงา พักหายใจก่อนก็ได้สักสามสี่นาทีฮอร์คฉีดน้ำยาทำความสะอาดระหว่างสักแล้วปาดเช็ดอีกครั้ง

     ครับร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาแล้วสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด ในช่วงที่สักเขาแทบจะกลั้นหายใจตลอดเวลา มันเผลอกลั้นไปเอง

     ห้าทุ่มค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง มืออีกข้างก็จับผ้าปิดจุดกึ่งกลางลำตัว ใบหน้าคมคายก้มมองรอยสักที่ประกอบไปด้วยดาวนับสิบดวง มีหลายขนาดตั้งแต่เล็ก กลาง และใหญ่ ต้องชื่นชมฝีมือการเดินเส้นของพี่ชายจริง ๆ เพราะมีแค่เส้นยังสวยขนาดนี้ ถ้าลงเงาจะสวยขนาดไหนกัน

ต้องดูคนที่การกระทำ
ไม่ใช่ว่ามองแค่เพียงผ่าน ๆ เพราะความคิดผมสวยงาม
กว่าสิ่งที่เป็นห­ลายขุม
แค่แหงนมองแต่คงไม่อาจเอื้อม
จะร้องเพล­งให้ฟังแล้วกันถ้าคุณนั้นขาดเพื่อน

     เสียงเพลงภายในร้านยังคงบรรเลงต่อไป ห้าทุ่มหันมองลำโพงติดผนัง จะว่าไปเพลงนี้มันก็ดูจะเข้ากับเขาในยามนี้เหมือนกัน

     ดาวค้างฟ้า

     ลงเงาต่อเลยนะ

     “ครับ

     ได้พักหายใจประมาณห้านาทีก็ต้องนอนหงายโดนเข็มสักทิ่มต่อ ทว่าความเจ็บครั้งนี้มันมากกว่าครั้งแรกเสียอีก คล้ายกับกำลังโดนเข็มขยี้ แต่ไม่ถึงกับได้แผลเหวอะเป็นภาพสยดสยอง ห้าทุ่มปรับลมหายใจให้เข้าและออกตามจังหวะปกติ เขาเหม่อมองเพดานสีทึบอีกครั้งแล้วปล่อยตัวปล่อยใจให้ไหลไปกับบทเพลงที่เปิดคลอ

แหงนมองไปที่บนฟ้า
ก็แล้วเมื่อไหร่ที่เ­ธอนะจะลงมา
จะให้ปีนขึ้นไปคงไม่มีปัญญา
แต่จะคอยเฝ้าดูฉันสัญญา

     เหลืออีกนิดฮอร์คกล่าวเป็นเชิงให้กำลังใจกลาย ๆ

     สวยใช่ไหมครับห้าทุ่มเอ่ยถาม

     สวยดิ เข้ากับมึงดี

     “คงงั้นครับ

     เจ็บจนชาแทบจะไม่รู้สึกอะไรอีก ห้าทุ่มหันหน้ามองไปที่เตียงว่างข้างกันกับเขา พลันจิตใต้สำนึกค่อย ๆ ประกอบรวมเป็นร่างชายหนุ่มผิวขาวกำลังนอนหลับตาพริ้มปล่อยให้ช่างสักวาดลวดลายลงบนแขนข้างขวา เขารู้ว่ามันเป็นเพียงภาพที่จิตปรุงแต่งขึ้นมาเอง รู้ว่าเที่ยงคืนไม่ได้นอนอยู่ตรงนั้น

     รู้อยู่แก่ใจแต่อดมีความสุขลึก ๆ ไม่ได้

แม้ในคืนที่ไร้ดาว Pretty high right now
เธอส่องแสงสุกสกาว
เปรียบดั่งดาวค้างฟ้าอยู่ที่ตรงนั้น
ฉันไม่กลัวความมืดมิด

     แม้ว่าไม่มีสิทธิ์จะสะเออะไปรักเธอ..

     เรียวปากหยักพึมพำเสียงแผ่วเบาราวกับคนหลงละเมอ ประจวบเหมาะพอดีกับที่การลงเงาจุดสุดท้ายเสร็จสิ้น ช่างสักปาดน้ำยาทำความสะอาดอีกครั้งก่อนจะพิจารณาผลงานที่ได้รังสรรค์ลงไปแล้วปิดเครื่องสักในที่สุด ฮอร์คใช้เป็นแผลฟิล์มติดแผลสักแทนการใช้แรปเพราะมันค่อนข้างสะดวกกว่า แม้ราคาจะสูงก็ตามที

     เสร็จแล้ว กูแปะฟิล์มไว้ให้ไม่ต้องแกะออก แปะไว้แบบนี้เจ็ดวันรอให้แผลตกสะเก็ดแล้วค่อยแกะออก มันอาจจะมีเลือดมีอะไรบ้างอย่าตกใจ ครบเจ็ดวันแล้วยังไม่กล้าแกะก็มาที่ร้าน เดี๋ยวกูแกะให้

     “เข้าใจแล้วครับห้าทุ่มเป่าลมออกทางปากแล้วค่อย ๆ หยัดตัวลุกขึ้นนั่ง

     ทางที่ดีหลังแกะแล้วซื้อยาสมานแผลมาทาด้วย ถ้าเกิดคันขึ้นมาก็ห้ามเกา

     “ครับ

     “เออ ใส่กางเกงให้เรียบร้อย เดี๋ยวกูส่งเลขบัญชีให้ในไลน์ก็แล้วครับ

     ฮอร์ควางมือลงบนศีรษะของเด็กหนุ่มแล้วโยกคลอนไปมาก่อนจะถอดถุงมือออกแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ช่องทางการโอนเงินส่งไปให้ลูกค้าคนสำคัญ

     ห้าทุ่มลุกออกจากเตียงแล้วสวมกางเกงให้เรียบร้อย มือแกร่งล้วงสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋า ไล่สายตาอ่านข้อความจากรุ่นพี่เพียงชั่วขณะหนึ่งก่อนจะสลับแอพเปลี่ยนจากไลน์เป็นเคแบงก์ เขาโอนจ่ายค่าสักลายเป็นจำนวนเงินเกือบครึ่งหมื่น

     เงินเข้าแล้ว ขอบใจ

     “ครับ ผมกลับก่อนนะครับ

     “เออ ๆ ขับรถดี ๆฮอร์คพยักเพยิดหน้าให้

     ครับ สวัสดีครับพี่ฮอร์ค พี่จัส พี่เจมส์ แล้วก็พี่โบ เจอกันครับ

     “ไว้เจอกัน อย่าลืมหาหยูกหายามาทานะเว้ยเทอร์โบตะโกนไล่หลัง

     ร่างสูงไม่ได้ขานรับ เขาทำแค่เพียงพยักหน้าแผ่วเบาแล้วเดินออกจากร้านมุ่งตรงไปยังจีทีอาร์สีดำสนิท หมดเวลาไปกับการสักลายที่วีเชฟเกือบหกชั่วโมง ตอนมาท้องฟ้ายังเป็นสีฟ้าแกมส้มจาง ๆ อยู่เลย แต่ตอนกลับท้องฟ้าดันมืดสนิทมองไม่เห็นอะไรแล้ว

     นานใช่เล่น

     ถึงจะยังระบมไม่หายแต่ทว่าชายหนุ่มไม่ปล่อยให้ตัวเองได้พักนาน เขาสตาร์ทเจ้าก็อตซิลล่าสีดำเงาจากเกาะญี่ปุ่นแล้วขับออกสู่ถนนทันทีทันใด นิ้วเรียวเคาะพวงมาลัยตามจังหวะดนตรีเพลงที่ศิลปินสาวคนโปรดได้มีโอกาสร่วมงานกับแรปเปอร์คุณภาพดีจากค่ายดัง

     ฮวาซากับโลโค่

     ปวดใจจนไม่กล้าดูไลฟ์

I DON’T CARE WHO YOU ARE
DON’T MAKE ME CRY
I DON’T CARE WHO YOU ARE

I DON’T CARE WHO YOU ARE
DON’T MAKE ME CRY
I DON’T CARE WHO YOU ARE

Loco x Hwasa (Mamamoo) - Don't

     ฟังไปถอนหายใจไป ไม่ใช่ว่าเพลงมันไม่เพราะแต่เขาก็แอบขุ่น ๆ ในใจเพราะอาการหวงเมนมันกำเริบ ถามว่าทั้งคู่น่ารักและเหมาะสมกันไหมก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าเหมาะสมกันมาก แต่ก็นั่นแหละนะ คนมันหวงเมนจะให้ทำยังไงได้

     บินไปดูคอนเสิร์ตที่ต่างประเทศมาไม่รู้กี่ครั้งเชียวนะ

     คิดเอาไว้ว่าจะกลับไปพักผ่อนนอนพักร่างกายที่หอพักแต่ก็เปล่า เพราะจีทีอาร์ของเขาดันขับมาจอดหน้าหอพักที่ตั้งห่างจากมหาลัยมากโข

     ยานพาหนะไม่อาจเดินทางได้ด้วยตัวเองตามอำเภอใจหากไม่มีคนคอยบังคับ

     มือแกร่งคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายบนบ่าก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ช่วงขายาวก้าวเดินตรงไปยังห้องที่เขาจำเลขได้ขึ้นใจแม้จะนอนค้างไปไม่กี่ครั้ง ห้าทุ่มเร่งฝีเท้าอีกนิดแล้วก้าวขึ้นบันไดทีละสองขั้นอย่างคล่องแคล่ว

     แต่ความสะเพร่ามันมีอยู่ในตัวของทุกคน เพราะมัวแต่ก้มมองขั้นบันไดจึงไม่ได้สังเกตเห็นใครอีกคนที่กำลังเดินสวนลงมา ไหล่ของทั้งคู่กระแทกกันอย่างจัง ห้าทุ่มรีบคว้าราวบันไดเอาไว้ อีกฝ่ายก็ทำเช่นเดียวกัน ร่างสูงหันกลับไปหาคู่กรณีหมายจะขอโทษขอโพย

     ขอ—”

     ทว่าไม่อาจเปล่งคำขอโทษออกมาได้เมื่อแสงไฟสลัวสาดกระทบใบหน้าของชายหนุ่มอีกคน ดวงตาที่เคยเฉื่อยชาเหมือนปลาตายกลับกลายเป็นวาวโรจน์

     ไอ้สารเลวนั่น..

     ทัพเซียนจ้องหน้าหนุ่มมัลติตาต่อตา ฟันต่อฟันไม่หันหนี มือใหญ่ที่จับราวบันไดเอาไว้ค่อย ๆ บีบราวแน่นขึ้น อกข้างซ้ายเจ็บเหมือนโดนหมุดตอกลงตรงกลางใจ คล้ายกับโดนหยามหน้าแต่มันไม่ใช่ ไม่มีสิทธิ์หึงหวงหรือแสดงความเป็นเจ้าของอะไรเพราะเขากับเที่ยงคืนเลิกกันไปแล้ว

     โคตรเหี้ยเลย

     ห้าทุ่มไม่ให้ค่าและไม่เสียเวลายืนจ้องหน้าหมาหวงก้าง เขารีบสับขากึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งตรงไปยังห้องพักที่เคยมาอาศัยหลับนอน

     เคาะประตูจนเจ็บนิ้วไม่มีท่าทีว่าคนด้านในจะเปิดให้จึงลองบิดลูกบิดดู น่าแปลกใจที่เจ้าของห้องไม่ได้ล็อกเอาไว้

     เขาพาตัวเองเข้ามายืนในห้องพักสี่เหลี่ยมเล็ก นิ้วเรียวกดล็อกกลอนประตูระหว่างเดียวกันก็ถอดผ้าใบวางให้เป็นระเบียบ เสียงน้ำจากก๊อกในห้องน้ำดังมาถึงข้างนอก

     ที่แท้ก็อยู่ในห้องน้ำ

     คนผิวขาววักน้ำขึ้นมาล้างคราบน้ำตาบนใบหน้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะก๊อกให้สนิท เขาใช้แขนเสื้อซับหยดน้ำตามกรอบหน้าแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ แต่ทว่าเป็นต้องผงะเท้าสองข้างก้าวถอยหลังเมื่อดวงตาเรียวสวยสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มลุ่มลึก

     ไอ้ทุ่ม

     “อืม

     ห้าทุ่มขานรับในลำคอแล้วนั่งมองหน้าบัดดี้อยู่แบบนั้น แม้ใบหน้าของเที่ยงคืนจะนิ่งสนิทเหมือนอย่างเคยแต่ทว่าเบื้องลึกภายใต้ความเฉยชานั้นมีหยดน้ำตามากมายเคลือบอยู่

     เจ็บอีกแล้วสินะ

     จะมานอนค้างอีก—”

     "มันเข้ามาหามึงอีกแล้วเหรอ" เขาเอ่ยตัดหน้า ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมอะไรทั้งนั้น

     เที่ยงคืนเงียบไปสักพักก่อนจะพูดตอบ อืม ช่างมันเถอะ กูไม่เป็นไร

     ไม่เป็นอะไร ถึงจะเป็นอะไรแต่ก็ต้องไม่เป็นอะไร

     แล้วมึงร้องไห้ทำไม

     ร้องไห้ทำไมถ้ามันไม่เป็นอะไร

     กู..” ดวงตาคู่งามสะท้อนความปวดใจออกมาเต็มเปี่ยม เมื่อโดนจี้จุดที่ไม่อาจหาคำมาแก้ตัวได้ น้ำตาที่พึ่งจะเหือดแห้งไปคล้ายกับจะไหลลงมาอีกครา

     ร่างสูงใช้เรียวลิ้นดุนดันกระพุ้งแก้มของตัวเองก่อนจะกัดฟันแน่น ผุดลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าเดินไปหาเจ้าของห้อง ห้าทุ่มหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเที่ยงคืน เขามองลึกลงไปในแก้วตาใส มันกำลังจะพร่าเลือนเพราะน้ำตากำลังเอ่อคลอ นัยน์ตาสีเฮเซลนัทสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้

     ห้ามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ต่อหน้าเพื่อนยังทำไม่ได้เลย

     เมื่อได้มองใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติในระยะใกล้จนลมหายใจแทบผสานรวมกันเป็นหนึ่งก็ยิ่งเจ็บใจ นิ้วโป้งกดคลึงริมฝีปากอิ่มคว่ำเล็ก ๆ เป็นเอกลักษณ์ มันเจ่อช้ำและมีรอยแตกจนเลือดซิบออกมา

     ทัพเซียน.. จูบเที่ยงคืน

     อยู่กับกู ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น

     อยู่กับกู.. แค่กับกูก็พอ

     ดวงตาเฉี่ยวคมล้ำลึกมองคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยนเกินจะเปรียบ ร่างสูงใช้หลังมือสัมผัสปรางแก้มเนียนละเอียดแผ่วเบาและทะนุถนอม ทุกการกระทำที่ทำมันเกินเลยกว่าสถานะที่ยังเป็นได้แค่บัดดี้ร่วมคณะ แม้แต่ตัวห้าทุ่มเองก็ไม่อาจรับรู้ได้ว่าความรู้สึกของเขามันถลำลึกไปไกลเพียงใด

     เที่ยงคืนเบือนหน้าหนีสัมผัสอ่อนโยนเล็กน้อยแล้วส่ายศีรษะไปมา ทุ่ม กูไม่.. ไม่เป็นไร

     ไม่อยากให้ห้าทุ่มรับรู้ว่าเขากำลังเจ็บ

     ไม่อยากให้รับรู้เรื่องแย่ ๆ ในชีวิตเลยสักนิดเดียว

     ได้แต่พูดว่าไม่เป็นอะไรซ้ำไปซ้ำมาทั้งที่เจ็บจนใจแทบขาด ภายนอกอาจจะดูไม่เป็นอะไร ยังสู้ไหวในทุกสถานการณ์ แต่ใครเลยจะรู้ว่าภายในมันบอบช้ำจนไม่มีแรงจะก้าวขา

     ห้าทุ่มยืนนิ่งงันคล้ายกับว่าเขาสามารถมองทะลุเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นได้ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเที่ยงคืนกำลังรู้สึกอะไรอยู่ แต่เพราะเขารู้สึกถึงมันแทบทุกอย่างถึงได้หยัดยืนอยู่ตรงนี้

     ยืนเป็นต้นไม้ให้นกตัวน้อยได้พักพิง

     เดี๋ยวกูปูที่นอน—”

     น้ำเสียงทุ่มสั่นเครือพลันขาดห้วงเมื่อร่างทั้งร่างถูกรั้งให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มหน้าเบื่อโลก ท่อนแขนแข็งแรงสวมกอดรอบตัวคนผิวขาวเอาไว้แนบแน่นราวกับต้องการปลอบโยนหัวใจดวงน้อยที่ถูกรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้กอดของเขาอาจจะเทียบไม่ได้กับกอดของใครอีกคน แต่ก็หวังว่ามันจะช่วยบรรเทาให้ความเจ็บปวดทุเลาลงบ้าง

     "กูไม่ใช่คนดีมากไปกว่าไอ้เหี้ยนั่นหรอก แต่อยู่กับกูตรงนี้มึงจะปลอดภัย"

     ใช้ชีวิตอย่างที่มึงต้องการ ไม่ต้องหวาดกลัวอะไรอีกแล้ว

     กูจะอยู่ตรงนี้ จะอยู่ตรงนี้เสมอ

     ไร้การต่อต้านและขัดขืน เที่ยงคืนมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายปลายทาง มือเรียวกำหมัดจิกเล็บลงบนฝ่ามือจนแดงช้ำ ขณะเดียวกันก็กัดฟันแน่นพยายามข่มน้ำตา ปลายคางเกยอยู่บนไหล่กว้างก่อนที่หยดน้ำตาจะหลั่งรินกระทบเสื้อนักศึกษาที่อีกฝ่ายสวมใส่กระจายเป็นวงกว้าง

     บอบช้ำเกินกว่าจะรับไหว ภาพที่ทัพเซียนตะโบมจูบแล้วกัดปากเขาจนแตกยังติดอยู่ในหัว เที่ยงคืนสวมกอดรอบกายหนากลับแล้วฝังใบหน้าเปื้อนน้ำตาลงบนไหล่แกร่ง ไม่มีเสียงสะอื้นแต่หยาดน้ำตามากมายเป็นหลักฐานชั้นดีว่าแผลเป็นกลางใจกำลังปริฉีก

     ห้าทุ่มกระชับกอดเพื่อนสนิทในอ้อมแขนให้แน่นขึ้นแล้วหลับตาลง ตำแหน่งของดวงดาวและพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวตรงกันตามที่คาดการณ์เอาไว้

     กอดกูไว้จนกว่ามึงจะรู้สึกดีขึ้น กูจะไม่ไปไหนเลย สัญญา

     ดวงดาราจะโอบกอดจันทราเอาไว้จนกว่าจะมีแดดส่องฟ้า

     และสัญญาก็จะเป็นสัญญา อย่ากังวล..

     





_____________________________

สปอย : นี่แหละนะ ความรักน่ะ.. ส่วนในเรื่องของเพลงนั้นคิดว่าน่าจะพอเดาออกค่ะ ของพี่อิลเหมือนกัน 55555

100% : T-   T น้องเที่ยง ฮือ แม่.. แม่ไม่รุ้จะพุดรัย เอาเจ้าทุ่มรุ้กชายแม่ไปกอดก่อนแน้วกันนะคับ แอแง เอ่เอ๊นะรุ้ก

ปล. เรฟรอยสักน้องทุ่มนะคะ แต่ความจริงอยู่ต่ำกว่านี้อีกนิด วีเชฟน้องจะชัดมั่ก ๆ


ฝากสกรีมในทวิตเตอร์ #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน และคอมเมนต์เยอะๆ ด้วยนะคะ

จะตามอ่านตามไปรีให้หมดเลยยยยยยยยย

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.82K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,822 ความคิดเห็น

  1. #5778 Wiwha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 22:30
    สงสารไม่ไหวแล้ว จะตามตอแยเค้าไปถึงไหนนะ ฮือออ
    #5,778
    0
  2. #5714 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 16:48
    ร้องอีกแน้วววว
    #5,714
    0
  3. #5701 ttonkkaoww (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 20:13
    แงงงพี่ทุ่มช่วยอยุ่ข้างๆน่องตรงนี้ตลอดไปด้วยนะคะ
    #5,701
    0
  4. #5700 ttonkkaoww (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 20:13
    แงงงพี่ทุ่มช่วยอยุ่ข้างๆน่องตรงนี้ตลอดไปด้วยนะคะ
    #5,700
    0
  5. #5657 CallistoJpt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:54
    ห้าทุ่มคืออบอุ่นมากๆเลย ฝากห้าทุ่มกอดเที่ยงแน่นๆที ฮือออออ
    #5,657
    0
  6. #5647 Fxssoh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 23:40
    ตอนไหนน้องจะมีความสุขนะ แงง กอดกันนะ
    #5,647
    0
  7. #5423 vco9uhgTv8y[ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 02:52
    อั่ยคนคลั่งร้ากกกกก;-; บ้าจิงเขินว่ะ
    #5,423
    0
  8. #5333 Mn;) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 01:57

    ชอบฮวาซากับโลโคเหมือนกันเลยอะเตง จิ้นอยู่

    #5,333
    0
  9. #4900 Mei04 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 14:31
    พ่อคนขรึม อบอุ่นจริงๆ
    #4,900
    0
  10. #4684 vijittar (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 22:43
    ชอบรูปมีมท้ายบทมาก...แต่ทำไมรูปไม่ขึ้นอ่าาาาไรท์จ๋าาาา
    #4,684
    0
  11. #3582 @junehuahin1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 17:25

    ดีจังเลยยยยย
    #3,582
    0
  12. #3481 Fah_Nueafah (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 11:25
    ร้องไห้ทำไม กุเนี่ยร้องทำไม งง
    #3,481
    0
  13. #3443 tales story (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 23:45
    แงงง รูปไม่ขึ้น ตั้งแต่เรฟรอยสักของเที่ยงแล้วค่ะไรท์ เราเสียใจ ;-; สงสารเที่ยงจัง มันมีเรื่องอะไรมากกว่าเรื่องของเซียนรึเปล่านะ แล้วเซียนนี่เมื่อไหร่จะจบสักทีอะ กัดไม่ปล่อยเลย เดี๋ยวแม่ตบหน้าหันเลย😡
    #3,443
    0
  14. #3331 Chanomm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 19:25
    ฮือออ ความอบอุ่นนี้ โคตรชอบการสักของทุ่มเลยยยย
    #3,331
    0
  15. #2105 Hiroyosha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 00:37
    กี้สสสฮวาซาแม่ก้คือแม่เคิ้บบบเราเมยเดวกัล
    #2,105
    0
  16. #1723 JaoJean (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 08:57
    เปนทั้งบัดดี้ เปนทั้งสายเปย์ ละบังเป็นดวงดาวอี๊กกก เป็นทุกอย่างให้เที่ยงแล้ว
    #1,723
    0
  17. #1702 May Ling Pcm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 18:26
    เมื่อไหร่เที่ยงจะมีความสุข สงสาร
    #1,702
    0
  18. #1541 c-thnph-udtkthhh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 21:35
    ทุ่มเมนฮวาซา เราเมนพิโลโค่ ใดใดก็คืออ่านเนื้อเพลงเป็นทำนอง
    #1,541
    0
  19. #1236 mompop609 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 07:19
    กอดๆนะคับ 💗
    #1,236
    0
  20. #1197 jxxngjay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 12:22
    กอดๆนะ
    #1,197
    0
  21. #1191 Gamk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 11:55
    กอดๆนะทั้งสองคนเลย
    #1,191
    0
  22. #1137 hansung1995 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 08:12
    ทุ่มฉันไม่เชื่อว่าแกเป็นคนเบื่อโลก
    #1,137
    0
  23. #1091 momosonoerung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 13:51
    นอกจากความอบอุ่นของทุ่มแล้วอีกสิ่งที่ประทับใจคือความติ่งของนางนี่แหละ55
    #1,091
    0
  24. #1088 sttdaeiei (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 10:31
    ทำไมใครๆก็ไม่รักพี่จัส5555
    #1,088
    0
  25. #1085 ติด คลั่ง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 01:49
    นี่ก็อ่านเนื้อเพลงเป็นทำนองเฉยเลย รักอิลล
    #1,085
    0