MOON 23:04 P(A)M #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน END (สนพ. B2S)

ตอนที่ 6 : #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน x หากว่าความรักคือความห่วงใย ความใส่ใจที่เราเคยมี 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,891 ครั้ง
    13 เม.ย. 63

-นิยายเรื่องนี้คำหยาบค่อนข้างเยอะนะคะ ควรพิจารณาและอ่านเพื่ออรรถรสเพียงเท่านั้น

หากว่าความรักคือความห่วงใย ความใส่ใจที่เราเคยมี




     ศิลปะช่วยหล่อหลอมเศษซากความสุขที่ตกตะกอนลึกถึงก้นบึ้งของหัวใจให้เป็นชิ้นเป็นอัน เที่ยงคืนวาดยิ้มให้กับรูปวาดที่ถ่ายเก็บเอาไว้ในโทรศัพท์ขณะนั่งรถเมล์เดินทางไปยังมหาลัยเพื่อเข้าเรียนตอนสิบเอ็ดโมงเช้า เคยคิดว่าจะซื้อรถมอเตอร์ไซค์มือสองสภาพพอใช้ได้สักคันแต่ลองคำนวณเงินในบัญชีดูแล้ว มันไม่ได้มีมากพอที่จะซื้อจึงได้แต่อาศัยรถโดยสารประจำทางแบบนี้

     อีกอย่าง.. ยังไม่ได้รู้เส้นทางในเมืองหลวงขนาดนั้น คงต้องศึกษาไปอีกสักระยะ

     ช่วงขายาวก้าวลงจากรถทันทีที่จอดสนิท มือเรียวจับสายกระเป๋าสะพายข้างพลางสาวเท้าเดินเข้ามหาลัย เที่ยงคืนชำเลืองมองนักศึกษาที่เดินสวนกันไปมาบ้างก็ส่งยิ้มให้เขาคล้ายกับอยากจะผูกมิตรด้วย ทว่าเขาไม่ได้ยิ้มตอบ ทำแค่เพียงมองหน้าแล้วเดินผ่านไป

     ชายหนุ่มหลุบมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือก่อนจะพบว่าขณะนี้พึ่งจะสิบโมงเช้า และจุดหมายที่เขากำลังมุ่งหน้าไปมันต้องผ่านตึกที่หนึ่งซึ่งมีแผนกทุนนักศึกษาตั้งทำการอยู่ชั้นล่าง

     เกิดความลังเลใจขึ้นเล็กน้อย เขามีความประสงค์จะขอทุนการศึกษาอยู่แล้วแต่ไม่รู้ว่าพอจะมีที่ว่างเหลือไว้ให้บ้างหรือเปล่า

     แต่ยังไงก็ต้องลองถามดู

     เปลี่ยนจุดหมายจากตึกไอทีเป็นแผนกทุนนักศึกษา เที่ยงคืนผลักประตูเข้าไปแล้วกวาดมองรอบ ๆ ไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียวที่เข้ามาติดต่อเรื่องทุนการศึกษา ยังมีนักศึกษาอีกหลายชีวิตมาดำเนินเรื่อง ได้แต่ภาวนาให้เหลือทุนเผื่อแผ่มาถึงเขาสักทุนก็ยังดี

     ร่างสูงหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ขณะรอคิวเข้าไปถามไถ่ มือเรียวดึงแขนเสื้อนักศึกษาลงมาปิดรอยสักที่มันโผล่ออกมานอกร่มผ้า แอบเห็นคนที่นั่งข้างกันกับเขาชำเลืองมองรอยสักพวกนี้

     นายสักด้วยเหรอ

     จู่ ๆ ชายข้างกายก็พูดขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เจ้าตัวเลิกคิ้วมองหน้าหนุ่มวิทย์คอมสลับกับแขนข้างขวา อยากจะรู้ว่าหมอนี่สักเยอะแค่ไหนกันเชียวเพราะเขาเองก็เป็นพวกคลั่งรอยสักเหมือนกัน

     เที่ยงคืนขมวดคิ้วเบา ๆ เมื่อได้ยินคำถาม เขาหันมองนักศึกษาชายตัวใหญ่ดูทรงแล้วคงเป็นพวกหุ่นหมี ต่างจากเขาที่ออกค่อนไปทางลีน

     อืม นิดหน่อยครับคนผิวขาวขานรับในลำคอ

     เราชื่อแบงค์นะ

     “เที่ยงคืนครับ

     “เราก็สักเหมือนกัน ที่แขน

     ไม่ว่าเปล่าพ่อหนุ่มหุ่นหมีก็ถกแขนเสื้อนักศึกษาเพื่อโชว์รอยสักแนวโอลสคูล เที่ยงคืนพิจารณารอยสักขาดเล็กบนแขนของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

     กริช

     ลายสักรูปกริชเป็นลายสักที่นิยมสักกันในหมู่ทหาร หรือพวกนักรบในสมัยก่อน ว่ากันว่าเป็นสัญลักษณ์ของการยุติสงคราม ความหมายดีแถมการเดินเส้นก็ไม่ใช่เล่น ๆ

     สวยไหม ใหญ่เกือบเต็มแขนแหนะ ไม่เจ็บเลยนะไม่ได้ใช้พวกยาชาด้วย

     “สวยดีครับ

     “นายชอบคนสักหรือเปล่า แบบว่าหมายถึงถ้ามีคนสักมาจีบนายน่ะ

     “ยังไงก็ได้ครับ

     “ขอดูรอยสักของนายหน่อยได้ไหม อยากเอามาเทียบกัน นาน ๆ จะเจอคนสักลายในมอ

     “อย่าเลยครับ

     “ไม่เป็นอะไรหรอก มันเป็นสิทธิ์ส่วนบุคคลนี่ ไม่มีใครว่าอยู่แล้วแค่รอยสักเอง อย่ากังวลเลย

     ปฏิเสธก็แล้ว บ่ายเบี่ยงก็แล้ว หนุ่มหุ่นหมีก็ยังคงเซ้าซี้ขอดูรอยสักที่แขนไม่เลิกจนเที่ยงคืนหมดปัญญาจะหนี ร่างสูงตัดปัญหาด้วยการปลดกระดุมแขนเสื้อนักศึกษาข้างขวาแล้วถกมันขึ้นเกือบถึงศอกให้คนสักลายข้างกายได้เห็นเต็มสองตา

     ลวดลายบนแขนข้างขวามันมากมายเสียจนกลบผิวขาว ๆ เกือบหมด เที่ยงคืนเปิดให้เขาเห็นเพียงครึ่งแขน อีกครึ่งแขนยังคงซุกซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า ทว่าเห็นเพียงเท่านี้ไอ้รอยสักรูปกริชที่เขาภูมิใจจะอวดเพื่อนพ้องนักหนากลายเป็นมีดของเล่นเด็กไปเลย

     เจออนูบิส ดวงตาของฮอรัส เข็มทิศ และฟาโรห์เข้าไป

     ปล่อยให้กริชแปะแขนอยู่เฉย ๆ ก็ดีอยู่แล้ว

     แบงค์เงียบไปพักใหญ่ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ เที่ยงคืนจึงดึงแขนเสื้อตัวเองลงก่อนจะหยัดกายยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินไปหน้าเคาน์เตอร์เพื่อติดต่อธุระที่เขาอยากจะทำให้มันเสร็จ

     มัวแต่เสียเวลาอยู่กับหมอนั่นตั้งนานสองนาน เกือบจะโดนแทรกคิวแล้วไหมล่ะ

     “สวัสดีครับ ผมมาสอบถามเรื่องทุนน่ะครับเที่ยงคืนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ

     ขอทราบชื่อหน่อยนะคะเจ้าหน้าที่ประจำแผนกกองทุนว่า

     ฐากูร ภูสิทธิ์อุดม อยู่ปีหนึ่ง คณะไอที สาขาวิทยาการคอมครับ ผมอยากสอบถามว่าตอนนี้พอจะมีทุนให้ผมได้—”

     “ฐากูร.. อ้อ กำลังทำเรื่องแจ้งไปยังคณะพอดีเลยค่ะ

     แจ้งอะไรเหรอครับ

     “พอดีว่าเมื่อวานซืนพึ่งจะประกาศรายชื่อนักศึกษาที่ได้ทุนเรียนดีไป คณะละสิบคน แล้วเมื่อเช้ามีเด็กจากไอทีมาขอสละสิทธิ์ในการรับทุนน่ะค่ะ ก็เลยต้องเลื่อนคนที่เลือกเป็นตัวสำรองเอาไว้ขึ้นมารับแทน เห็นว่าอยู่สาขาคอมประยุกต์ ชื่อ อืมม..” เธอขมวดคิ้วทำท่าขบคิดเพียงชั่วขณะหนึ่งก่อนที่จะกล่าวชื่อนักศึกษาผู้นั้นออกมา

     หมื่นทิศ ไตรวิชญา

     ชื่อจริงแสนคุ้นหูทำหนุ่มวิทย์คอมคิ้วกระตุก

     ห้าทุ่ม

     ไม่อาจทราบเหตุผลว่าทำไมบัดดี้ถึงสละทุนการศึกษา และเขาควรจะดีใจที่ตัวเองได้รับทุนนั้น จำนวนเงินก็ไม่ใช่น้อย ๆ ทว่ากลับไม่รู้สึกปรีดาเลยสักนิด มีแต่คำถามว่าทำไม

     ทำไมถึงสละทุน

     เที่ยงคืนเก็บความสงสัยไว้ในใจ เขาจับปากกาเขียนลงบนเอกสารยืนยันการรับทุนการศึกษา ทำตามขั้นตอนที่เจ้าหน้าที่ชี้แนะก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วพาตัวเองออกมาจากแผนกกองทุนเมื่อจัดการธุระเสร็จสรรพ

     ธุระที่ได้มาแบบงง ๆ

     ความสงสัยจะไม่คลายจนกว่าจะได้เอ่ยปากถามเจ้าตัว ร่างสูงคิ้วขมวดเล็กน้อยจ้ำอ้าวก้าวเดินตรงดิ่งไปยังตึกสีฟ้าสดใสเกือบจะเป็นตึกที่ใหญ่ที่สุด หากไม่ถูกอาคารของคณะวิศวกรรมศาสตร์เกทับเสียก่อน

     เลือกใช้บันไดแทนลิฟต์เพราะเห็นจำนวนคนที่รอต่อคิวแล้วรู้สึกท้อใจ ถ้าเขายังดันทุรังที่จะใช้งานลิฟต์ก็คงเข้าเรียนสายเป็นแน่ ช่วงขายาวก้าวขึ้นบันไดทีละสองถึงสามขั้นอย่างคล่องแคล่ว เที่ยงคืนกึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าไปให้ถึงห้องเรียน ผมเผ้าจะร่วงลงมาปรกหน้าก็ไม่คิดจะสนใจ

     ไม่ได้เครียดเรื่องกลัวตัวเองจะเข้าสาย แต่เครียดที่วิชานี้เป็นวิชาเขียนโปรแกรม

     อาจารย์ชอบสอนแบบเข้าใจเองคนเดียวเสียด้วยสิ

     อีกประมาณเกือบสิบก้าวก็จะถึงห้องเรียนแต่ทว่าขาสองข้างมันดันหยุดอยู่กับที่เมื่อนัยน์ตาสีเฮเซลนัทปะทะเข้ากับแผ่นหลังกว้างคุ้นตา และทรงผมที่ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์

     ไอ้ทุ่ม

     ร่างสูงใหญ่กำลังหิ้วสาวน้อยผมยาวถึงกลางหลังดัดเป็นลอนเมอร์เมด แม่สาวเจ้าโวยวายยกใหญ่แต่ถึงกระนั้นไอ้คนขี้แกล้งก็ไม่ปล่อยเอวของเธอสักที ห้าทุ่มตัดความรำคาญโดยการอุ้มผู้หญิงตัวเล็กแค่นั้นพาดบ่าได้ด้วยมือข้างเดียว

     เห้ย ๆ ทุ่มมมม ปล่อยยยย เดี๋ยวกระโปรงเปิด!”

     “กระโปรงยาวพอ ๆ กับผมราพันเซล เอาอะไรมาเปิด

     “ฮือออ ปล่อยสิโว้ย เดี๋ยวพี่บลูมาเห็นนน

     “พี่บลูเข้าเรียนแล้วมั้ง จะโวยวายทำไมปกติกูก็หิ้วหมาที่บ้านแบบนี้

     “เจียร์ไม่ใช่หมา!”

     “หมา ไอ้เจียร์หมากระเป๋า

     “อย่าแกล้งงงงง

     “ปล่อยก็ได้ โวยวายจริง ๆ

     “ลองมาโดนอุ้มบ้างม้ะ?”

     “ก็มาอุ้มดิ รออยู่ ขี้เกียจเดินเหมือนกัน

     เถียงคำไม่ตกฟาก เถียงจนเจียร์ถอนหายใจใส่แล้วยกขาเตะก้นแก้แค้นไปหนึ่งทีแต่มีหรือห้าทุ่มจะเจ็บปวด การทำร้ายร่างกายเมื่อกี้ถือเป็นการประกาศสงครามอย่างชัดเจน สาวน้อยที่เห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งแจ้นนำหน้าไปก่อน ห้าทุ่มหรี่ตามองตามแผ่นหลังเล็กก่อนจะตั้งท่าวิ่งไล่จับ

     ไอ้เจียร์มึง—”

     ไอ้ทุ่ม เดี๋ยว

     ทว่าเสียงเรียกที่ดังมาจากทางด้านหลังทำเจ้าของชื่อหมุนตัวกลับมาหาต้นเสียงทันทีไม่รีรอ

     ดวงตาเฉี่ยวคมสบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของบัดดี้ แม้ใจจะลิงโลดอย่างไร้สาเหตุหากแต่แววตาก็ยังคงเรียบนิ่ง น่าแปลกที่มันไม่แฝงความรำคาญเหมือนตอนแรกที่ได้เจอกัน

     "ว่าไง รีบพูดกูจะไปเรียนเดี๋ยวอาจารย์ล็อกห้อง"

     เที่ยงคืนยังไม่พูดอะไร เขาเลือกที่จะเดินมาให้ถึงตัวคู่สนทนาก่อนแล้วค่อยถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ สองหนุ่มยืนหันหน้าเข้าหากัน

     "กูได้ยินมาว่ามึงสละสิทธิ์รับทุน"

     "อ๋อ ใช่" ห้าทุ่มพยักหน้ารับ

     "ทำไมวะ ทำไมมึงถึงสละสิทธิ์"

     แม้สีหน้าจะไร้อารมณ์แต่แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

     เพราะอะไรถึงสละสิทธิ์นั้นไป

     "ทุนที่แล้วกูก็พึ่งได้ไปอะ สละสิทธิ์ให้คนอื่นบ้าง แบ่ง ๆ กัน เห็นเขาบอกว่ามีตัวสำรองอยู่ กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใคร" ห้าทุ่มว่าพลางไหวไหล่เบา ๆ

     ที่พูดออกไปน่ะโกหกทั้งนั้น

     เพราะรู้ว่าเที่ยงคืนคือตัวสำรองต่างหาก.. เขาจึงตัดสินใจสละสิทธิ์

     คู่สนทนาเงียบไปพักใหญ่คล้ายกับกำลังตรึกตรองว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมานั้นมันเป็นความจริงหรือไม่ แต่เมื่อคิดดูแล้วมันไม่มีเหตุผลอะไรที่ห้าทุ่มจะโกหกจึงพยักหน้าขึ้นลงแผ่วเบาเป็นอันว่ารับรู้

     ถ้าไม่มีอะไรแล้วกูไปเรียนก่อน สงสัยอะไรไลน์มาแล้วกัน

     “อืม เย็นนี้มึงมีซ้อมโชว์ใช่ไหม

     “อ่า ใช่

     “ตั้งใจแล้วกัน อย่าให้โดนพี่บลูบ่นแบบตอนถ่ายพรีเซน

     ไม่อยากให้โดนบ่น ไม่อยากให้โดนสบประมาท มันเหมือนกับว่าเขาโดนทำแบบนั้นไปด้วย ถึงแม้ห้าทุ่มจะไม่เคยพูดออกมาว่าเหนื่อย แต่เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกพวกนั้น แล้วก็รู้สึกเหนื่อยไปพร้อมกับอีกฝ่าย

     พักบ้างนะมึงน่ะ

     พักผ่อนด้วย

     ทั้งคู่พูดประโยคที่มีความหมายใกล้เคียงออกมาพร้อมกันโดยที่ไม่ได้นัดแนะ คนผิวขาวเม้มริมฝีปากอิ่มคว่ำเล็ก ๆ จนแทบเป็นเส้นตรง ห้าทุ่มเองก็เลิกลั่กไม่ต่างกันจำต้องแสร้งเบือนหน้าหนีมองนกมองฟ้า มือแกร่งเกาท้ายทอยตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหันหลังให้บัดดี้แล้วเดินขึ้นบันไดโดยไม่แม้แต่จะบอกลา

      ทำไมต้องพูดพร้อมกันด้วยวะ

     เชี่ยเอ้ย

     ทุ่ม หายหัวไปไหนมา อาจารย์จะล็อกห้องแล้วเนี่ย

     เจียร์หันมาบ่นใส่เพื่อนเกลอทันทีที่ร่างสูงหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เธอ ห้าทุ่มไม่รู้ร้อนรู้หนาว หยิบไอแพดมินิขึ้นมาพร้อมกับปากกาสไตลัส เขาเหล่ตามองเลคเชอร์บนไอแพดโปรของเจียร์สลับกับเนื้อหาความรู้บนจอโปรเจคเตอร์ที่อาจารย์กำลังฉายสไลด์

     เรียนไปเยอะยังห้าทุ่มเอ่ยถาม

     ก็ตามนี้ เดี๋ยวเจียร์ส่งในไลน์ให้ก็ได้ ทุ่มไปเลคเชอร์ย้อนหลังเอา

     “อืม

     “แล้วทำไมเข้าสายนัก นึกว่าจะตามหลังเจียร์มาซะอีกนะ

     “คุยกับเพื่อนอยู่น่ะ

     “เพื่อนอะไรคุยกันเป็นสิบนาที แถมทุ่มไม่มีท่าทีรำคาญด้วย

     “ตลกแล้ว รู้ได้ไงไม่รำคาญ

     “แหม ก็ดูสายตาคุณหมื่นทิศสิเจ้าคะ อ่อนโย๊นนนน อ่อนโยนเจ้าค่ะเจียร์พูดไปจิ้มแก้มห้าทุ่มไป

     “ไร้สาระร่างสูงปัดมือเล็กออกไปให้พ้นแล้วกลอกตาใส่

     “เนี่ย ๆ อยากรู้เลยว่าเพื่อนคนนั้นเป็นใครน้า

     “เจียร์ พูดมากน่ารำคาญ

     “ทีกับเจียร์น่ะทำมาเป็นรำคาญนะ นี่ก็เพื่อนปะ

     “ไม่อะ มึงเป็นหมากระเป๋า

     “ปากหมา ไม่ให้ลอกเลคเชอร์แล้ว

     “ง้อ ขอลอกหน่อย

     “โอเค หายก็ได้ เดี๋ยวส่งให้น้า แต่ว่าอย่าลืมเอาขนมไปให้พี่บลูด้วยล่ะ เข้าใจใช่ม้า

     ยัยตัวเล็กพูดจบก็เอนหัวทุยซบลงบนไหล่กว้างแล้วถูไถคลอเคลียไปมา เจียร์ไม่เคยรู้ตัวเลยว่าเธอกำลังเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดในสาขาและเกือบจะน่าอิจฉาที่สุดในคณะไอที เพราะนอกจากเธอแล้วห้าทุ่มก็ไม่เคยเย้าแหย่ หรือยอมให้ใครมาออเซาะขนาดนี้เลย

     แค่ประชิดตัวนิดเดียวก็โดนร่างสูงหันไปส่งสายตารำคาญที่สุดในโลกเข้าให้แล้ว

 

 

     ใครบอกเรียนไอทีไม่เหนื่อยเขาจะเรียกมานั่งเรียนด้วยกันตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น เปิดภาคเรียนแรกก็โชคเลือดแล้ว มีทั้งเขียนโปรแกรม เรียนพื้นฐานคอมพิวเตอร์ทั่วไป และวิชาคณิตศาสตร์เพื่อประยุกต์ใช้กับคอมพิวเตอร์

     เที่ยงคืนแทบเอาตัวเองไม่รอด ยืนหน้าตายแต่ใจเหนื่อยล้าอยู่ที่ป้ายรอรถ ตอนนี้เกือบจะหกโมงครึ่งเข้าไปแล้วเขาต้องกลับไปอาบน้ำ แต่งตัวที่ห้องพักแล้วรีบไปเข้างาน เมื่อวานลาไปแล้วเงินค่าจ้างของวันนั้นก็หายไปด้วย ยังดีที่ห้าทุ่มควักเงินในกระเป๋าออกมาให้ห้าร้อยเป็นค่าจ้างสำหรับการไปเป็นเพื่อนเจ้าตัวเดินเล่นที่หอศิลป์

     ตอนแรกว่าจะไม่รีบ แต่คิดไปคิดมา.. ก็ต้องกินต้องใช้นี่หว่า

     เมื่อเดินทางมาถึงห้องพักเที่ยงคืนก็รีบโยนกระเป๋าขึ้นเตียง เขาถอดเสื้อผ้ากองเรี่ยราดไว้บนพื้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำชำระคราบเหงื่อไคลด้วยความรีบเร่ง ไม่มีเวลามาเอ้อละเหยหากเข้างานสายก็จะโดนหักเงินตามนาที พี่แพรวา เจ้าของร้านใจดีก็จริงแต่เรื่องงานเธอเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว เวลาให้ก็ให้เต็มที่ แต่เวลาหักก็หักเต็มที่เหมือนกัน

     ไม่เสี่ยงหรอกนะ

     เที่ยงคืนหยิบผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวแล้วเดินออกมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แห้ง เขาหยิบอันเดอร์แวร์และบอกเซอร์สีเข้มในลิ้นชักมาสวมก่อนจะปลดผ้าขนหนูที่เอวยกมาพาดไว้บนบ่ากว้าง

     ในขณะที่กำลังค้นหากางเกงวอร์มในลิ้นชักอยู่นั้น ประตูห้องพักก็ถูกเคาะติดกันสี่ถึงห้าครั้งเรียกให้เจ้าของห้องต้องละความสนใจจากเสื้อผ้าแล้วเดินไปเปิดประตู

     ใครมันมาเคาะอะไรเวลานี้วะ รีบจะตายอยู่แล้ว

     มีอะไรครั—”

     ทันทีที่ประตูเปิดออกปรากฏร่างของชายหนุ่มตัวสูงใหญ่เสียงทุ้มที่เอ่ยออกไปพลันถูกกลืนหายลงไปในลำคอ ดวงตาคล้ายจะไร้ความรู้สึกแต่กลับแฝงความรู้สึกตระหนก และหวาดหวั่น

     ไอ้เซียน..”

     มันรู้ได้ยังไงว่าเขา.. อยู่ที่นี่

     เที่ยงคืนยืนนิ่งมือจับลูกบิดประตูไว้แน่นก่อนจะรีบปิดมัน แต่ทว่าเรี่ยวแรงที่เขามีมันไม่เคยสู้คนตรงหน้าได้เลย ร่างสูงใช้มือเพียงข้างเดียวผลักบานประตูแล้วถือวิสาสะแทรกตัวเข้ามาทั้งที่ไม่ขออนุญาตจากเจ้าของห้องอย่างเขาเสียก่อน

     ทัพเซียนปิดประตูห้องพักให้สนิทแล้วลงกลอน ชายหนุ่มใช้ตัวเองยืนบังประตูไม้เอาไว้ ดวงตาของเขาปรากฏแววไม่พอใจ สีหน้ารังเกียจกันจนอยากจะสำรอกที่อดีตคนรักอย่างเที่ยงคืนทำมันกำลังสร้างความเจ็บปวดให้กับเขาเป็นอย่างมาก

     มึงรู้ได้ไงว่ากูอยู่ที่นี่

     ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยบอกใครเลยด้วยซ้ำ

     ไม่มีอะไรที่กูไม่รู้เกี่ยวกับมึงทัพเซียนตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ทำไมเมื่อวานมึงถึงไม่ไปทำงาน

     ไปหาที่ร้านแต่ไม่เจอ พนักงานในร้านบอกว่าเที่ยงคืนลาไปทำธุระ

     แต่ไม่รู้ว่าธุระอะไร

     ไม่มีใครบอกมึงหรือไงว่ากูไปทำธุระ

     “ธุระอะไร

     อย่าเสือกดิ

     เที่ยงคืนพูดสวนกลับไปในทันทีที่อีกฝ่ายเอ่ยถาม ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาจะต้องบอกเล่าเรื่องราวชีวิตในแต่ละวันให้ผู้ชายคนนี้ฟัง มันไม่มีความจำเป็นอะไรอีกต่อไปแล้ว

     ไม่มีแล้ว

     เที่ยง กูถามมึงดี ๆ

     “กูก็ตอบมึงดีที่สุดเท่าที่คนอย่างมึงควรได้รับแล้ว

     “มึงจะกวนประสาทกูไปอีกนานแค่ไหนวะ เมื่อไหร่จะได้คุยกันดี ๆ สักที ความอดทนกูมีไม่มากขนาดนั้นมึงก็น่าจะรู้ดี

     น้ำเสียงเยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเฉกเช่นเดียวกับแววตา ทัพเซียนสาวเท้าเดินเข้าไปหาต้อนให้คนตัวเล็กกว่าจำต้องเดินถอยหลังหนี เที่ยงคืนพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้ตัวเองจนมุม

     แต่การไล่ต้อนของหมาป่ากับลูกแกะก็สิ้นสุดลงเมื่อแผ่นหลังของน้องชนเข้ากับผนังเย็นชืด ทัพเซียนไม่รอช้ายกแขนแข็งแรงคร่อมทับตัวอดีตคนรักเอาไว้

     ใช้มันเป็นกรงขังลูกแกะ

     เมื่อวานมึงหายไปไหนมาเขาถามซ้ำอีกครั้งพร้อมทั้งใช้สายตาดุดันเค้นเอาคำตอบ

     “เซียน ถอยออกไป มึงกำลังทำกูเข้างาน—”

     “กูไม่สน! ตอบกูมาว่ามึงหายไปไหน! ไปกับไอ้เหี้ยนั่นใช่ไหม ใช่ไหม!!!” เขาตะคอกด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งเมื่อถามเป็นครั้งที่สองก็ยังไม่ได้คำตอบ เที่ยงคืนเอาแต่บ่ายเบี่ยง เมินเฉยราวกับว่าเขามันไม่มีค่าพอให้พูดคุยด้วย

     คนผิวขาวนิ่งเฉยไม่ตอบโต้แม้จะโดนคนเคยรักตะคอกใส่ เที่ยงคืนมองหน้าคร้ามคมดุเกรี้ยวเพียงชั่ววินาทีก่อนจะเค้นหัวเราะออกมาเบา ๆ

     “มึงจะอยากรู้ไปทำไม มึงมาสนใจอะไรเอาตอนนี้ หรือว่ามึงแม่งก็เป็นพวกเห็นค่าของก็ตอนที่เสียไปแล้ว ไม่มีวันได้กลับคืนไปอีกแล้ว มึงเป็นแบบนั้นงั้นเหรอวะ ไอ้เหี้ย กูสมเพช

     โคตรน่าสมเพช

     ราวกับโดนน้ำเย็นจัดสาดเข้าที่หน้าทำเอาชาไปทั้งแถบ ทัพเซียนกัดฟันกรอดจนสันกรามนูนเด่นเห็นชัด เขามองใบหน้าของเที่ยงคืนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

     เที่ยงคืนไม่อาจมองหน้าอดีตคนรักได้แม้จะพ่นถ้อยคำเสียดสีถากถางออกไปมากมายสักเพียงใด เขาเบนสายตามองไปทางอื่นก่อนจะนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อถูกบีบคางบังคับให้หันมาสบตากัน ทัพเซียนปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกคำที่น้องพูดมันกรีดหัวใจของเขาเสียจนเป็นแผลลึก

     เข้าใจถ่องแท้ว่าเพราะอะไรน้องถึงพยายามจะหนีไป

     อยากขอโทษแล้วคุกเข่ายอมรับผิดทั้งหมด แต่เมื่อได้ยินน้องสาดคำร้าย ๆ ใส่กันเขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ทุกที

     นัยน์ตาสีเฮเซลนัทฉายแววเฉยเมยทว่าฉาบด้วยความเศร้าสร้อยและเจ็บปวด บาดแผลที่คนตรงหน้าทำเอาไว้มันยังไม่หายดี ได้แต่ภาวนาอยู่เสมอว่าขอให้เวลาช่วยเยียวยาหัวใจดวงนี้ แต่มันคงจะเป็นเพียงแค่คำภาวนาที่ส่งไปไม่ถึงพระเจ้า ไม่ถึงใครสักคน

     มือที่บีบปลายคางค่อย ๆ คลายแรงแล้วผละออกในที่สุด ทัพเซียนพิศมองใบหน้าอดีตคนรักด้วยสายตาที่อ่านยากและไม่สามารถจะคาดเดา คนตัวเล็กกว่าเบือนหน้าหนีก่อนจะวางสองมือไว้บนอกกว้างแล้วผลักให้อีกฝ่ายถอยออกไป ร่างสูงยอมถอยแต่โดยดี

     ปล่อยให้ความเงียบและความอึดอัดเสียจนหายใจแทบไม่ออกมันค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมห้องพักสี่เหลี่ยมเล็กแคบ เที่ยงคืนหยิบกางเกงวอร์มสีดำมาใส่ ทุกการขยับกายของเขาอยู่ในสายตาของชายหนุ่มรุ่นพี่ทั้งสิ้น นัยน์ตาสีนิลลุ่มลึกสบมองแผ่นหลังขาว บริเวณหลังไหล่ข้างขวามีเทพเซต เทพเจ้าของอียิปต์เฉกเช่นเดียวกับเทพอนูบิสที่กินเนื้อที่แขนข้างขวาตั้งหัวไหล่จนเกือบถึงข้อมือ

     ความจริงแล้วในแบบที่เห็นมันไม่ได้มีเพียงเทพเซต ยังมีเทพอีกองค์ที่เป็นคู่ปรับตลอดกาลนั่นก็คือ ฮอรัส

     และใช่ งานอีกครึ่งที่น้องไม่ได้สักลงไปมันอยู่บนหลังไหล่ซ้ายของเขา

     อีกครึ่งที่หายไปมันอยู่กับเขา

     เสื้อยืดสีดำสกรีนชื่อร้านสวมทับลงบนบนเรือนกายขาวเนียน บดบังรอยสักที่หลังไหล่ มือเรียวคว้ากระเป๋าอีกใบขึ้นมาสะพาย

     ไสหัวไปได้แล้ว แม้จะไม่ได้มองใครอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลออกไปแต่ก็รับรู้ได้ถึงสายตาคู่นั้น

     มันกำลังปวดร้าวเหมือนโดนใครบีบเอาไว้

     เที่ยง พี่ขอโทษ

     คำขอโทษที่ไม่คิดว่าจะได้ยินหลุดออกมาจากเรียวปากหยัก น้ำเสียงของคนพูดฟังดูขมขื่นอย่างไม่อาจบรรยายได้ ทัพเซียนยืนมองเสี้ยวหน้าอดีตคนรักด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดล้นหัวใจ

     ทว่าคำขอโทษจากใจไม่อาจลบล้างความผิดที่เคยทำ

     เที่ยงคืนสะพายกระเป๋าแล้วยืนนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดสั้น ๆ แต่หัวใจของเขามันถูกมือคู่นั้นปาลงพื้นแล้วเหยียบขยี้จนสาหัส

     สาหัสจนคำขอโทษจากคนที่เคยยกให้ทั้งใจมันช่วยอะไรไม่ได้แล้ว..

     ไม่ต้องขอโทษ

     เที่ยงคืนพูดขึ้นทำลายความเงียบ หากแต่ท่าทีเย็นชาที่เขาแสดงออกมาเปรียบดังอาวุธไร้รูปร่างเชือดเฉือนหัวใจคนมอง ทัพเซียนไม่พูดอะไร เขาทำแค่เพียงพยักหน้ารับแผ่วเบา

     ไม่ได้อยากให้เราทั้งคู่ลงเอยแบบนี้

     “เพราะมันสายเกินไปแล้วเซียน ใจกูแหลกสลายมากพอแล้ว

     มากพอแล้ว..

     ตอนที่เลิกกันกูก็เอาแต่หาคำตอบว่ากูทำอะไรให้มึงไม่มั่นใจหรือเปล่า มึงถึงได้นอกใจกันแบบนี้ แล้วกูก็ถามตัวเองอีกว่าทำไมกูถึงมีความสุขเหมือนคนอื่นไม่ได้ ทำไมต้องเป็นกูที่ต้องเป็นฝ่ายหนีทั้งที่กูไม่ได้ทำอะไรผิด

     ทัพเซียนพูดไม่ออกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก

     “ถ้าในตอนนั้นการที่กูแค่หวังให้มีมึงเคียงข้างมันเป็นเรื่องที่ผิดกูก็ขอโทษด้วย

     ขอโทษที่หวังมากไป

     แต่ตอนนี้กูไม่อยากจะรักมึงอีกแล้ว กูพังไม่เหลือชิ้นดีแล้วเซียน

     หัวใจที่เคยคิดว่าตายด้านพลันเกิดความรู้สึกเจ็บจนต้องกัดฟัน คล้ายกับว่ากำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงทะเลลึกและพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาสูดอากาศเหนือผิวน้ำแต่ทำไม่ได้สักทีเพราะมีคนคอยแต่จะฉุดรั้งให้เขาร่วงลงไปใต้ก้นมหาสมุทร

     และคน ๆ นั้นคือทัพเซียน

     เที่ยง พี่—”

     กูมันไม่สมควรที่จะมีความสุขเหรอวะ

     เขามันไม่คู่ควรกับความสุขใช่หรือเปล่าถึงได้โดนทำร้ายหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้..





_____________________________

สปอย : ทุ่มเอ้ยยยยยยย ทู่มมมมมมมมมมมมมม ลูกแม๊!!!!! ลูกเรา เราเลี้ยงได้แค่ตัวสิน้า /ซับหัวตา

ทุกคนคะ อยากให้หาเพลงในตอนนี้ฟังมาก ๆ เลยค่ะ คือเพลง ขอบคุณ - Stoondio ดีมากเลยค่ะอยากแชร์ให้ทุกคนได้ฟังจริง ๆ

ปล. เรื่องนี้เวลาอัปไม่ตายตัวค่ะ ตามอารมณ์เลย อยากลงตอนไหนก็ลง T - T

100% : โอ้ยยยย อิตาเซียน!!! ชั้นจะ ชั้นจะ ชั้นจะะะะะ ให้รุ้กชายชั้นมาทุบหัวแกให้แบะเลย!!!

มาดึกหน่อยนะคะ ฝนตกบ้างไฟดับบ้างเรื่อยเปื่อยค่ะ 55555555 แต่ก็มานะะะะ

ฝากสกรีมในทวิตเตอร์ #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน และคอมเมนต์เยอะๆ ด้วยนะคะ

จะตามอ่านตามไปรีให้หมดเลยยยยยยยยย

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.891K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,822 ความคิดเห็น

  1. #5775 Wiwha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 20:23
    ทุ่มรีบมาหาเที่ยงเร็วววว อยากให้น้องมีใครสักคนคอยปลอบและดูแลจังง ;_;
    #5,775
    0
  2. #5738 kinoshi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 08:55
    อิเซียน เดี๋ยวก้านคอ😠
    #5,738
    0
  3. #5711 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 16:29
    น้องงงงงร้องไห้ แงงงงง
    #5,711
    0
  4. #5654 CallistoJpt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 19:43
    กอดปลอบน้องเที่ยงแน่นๆได้ไหมคะ คุณคนในอดีตอย่ากลับมาทำร้ายน้องนะ
    #5,654
    0
  5. #5607 SandSeaSun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 14:49
    อย่ามารังควาญน้อง น้องเจ็บมาพอแล้ว
    #5,607
    0
  6. #5542 Xakas (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 13:07
    น้อง อย่าร้องไห้อีกเลยนะ
    #5,542
    0
  7. #5176 kristkatt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 01:26
    เที่ยงต้องเจ็บปวดเเค่ไหนวะ
    #5,176
    0
  8. #5105 Black-color (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 22:26
    น้องต้องเก็บความเศร้ามานานแค่ไหนแล้ว
    #5,105
    0
  9. #4457 tunxmay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 15:06
    สงสารน้อง รำคาญอิทัพเซียนด้วยนะ
    #4,457
    0
  10. #3791 cactus090 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 09:07
    ไปค่ะทุ่มไปปลอบเพื่อน(รึเปล่า)เซียนทำร้ายลูกชั้นขนาดนี้ได้ยังไงห้ะไสหัวไปตายที่ไหนก็ไปเลย-
    #3,791
    0
  11. #3323 tales story (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 16:58
    กลัวอีพี่เซียนจะทำอะไรแปลกๆ อย่าทำอะไรน้องเที่ยงนะ น้องก็ตัวแค่นี้
    #3,323
    0
  12. #2489 icescreammmm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 18:17
    เที่ยงลูกกก กลับไปหาห้าทุ่มมมนะลูกกกก รายนั้นนเค้าอ้าเเขนรอยุ้วนานเเร้วววว ไปเลยลูกกทิ้ง ทัพเซียนไปเลย คนเเบบนี้อย่าไปให้อภัยยยย!
    #2,489
    0
  13. #2430 Nenula_la (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 11:17
    แงงง อยากปลอบน้อง
    #2,430
    0
  14. #2237 AtikarnKlaiplub (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 17:52
    นี่อะอ่านแล้วก็คิดนะว่าตอนนั้นเที่ยงกับเซียนคงรักกันมากอะ ถ้าเซียนไม่นอกใจไม่ทำใจน้องพังก็คงเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาคู่หนึ่งอะเพราะสองคนก็ดูรักกันมากจริงๆอะ แต่เอาเถอะมันคืออดีตต่อไปนี้ทุ่มจะเป็นอนาคตของหนูเองนะเที่ยงลูกก
    #2,237
    0
  15. #2202 soadah3458200 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 14:35
    เที่ยงมาหาเเม่มาลูกเเงงงงงกอดๆนะคะ
    #2,202
    0
  16. #1991 tarun_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 23:54
    ทุ่มมาปลอบใจด่วนน
    #1,991
    0
  17. #1990 tarun_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 23:53
    ทุ่มอยู่ไหนนนนนน
    #1,990
    0
  18. #1534 May Ling Pcm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 21:19
    ทุ่มมาปลอบด่วนน
    #1,534
    0
  19. #1480 c-thnph-udtkthhh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 23:53
    อือหือ ใจมันปวดร้าว เป็นสืม
    #1,480
    0
  20. #1259 Aomm8 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 15:07
    สงสารเที่ยงอ่ะ มากอดๆโอ๋ๆ
    #1,259
    0
  21. #1188 jxxngjay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 11:34
    โอ้ยน้องเจ็บหัวใจเหลือเกิน
    #1,188
    0
  22. #1060 Milddimmy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 20:52
    มาให้แม่กอดมาลูกเที่ยง y_y ตะเร้กตะน้อยไปเลยเวลาเจ็บปวด หอมหัวจ่ะลูก
    #1,060
    0
  23. #853 Gamk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 00:42
    สงสารน้องมาก
    #853
    0
  24. #757 FDB88 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:28
    น้องเที่ยงลูกกกกก มากอดมา / ทุ่มจะดีไปถึงไหนลูก ปิดทองหลังพระมาก
    #757
    0
  25. #700 071727 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 12:45

    น้องโดนทัพเซียนนอกใจสินะ

    #700
    0