MOON 23:04 P(A)M #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน END (สนพ. B2S)

ตอนที่ 5 : #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน x กลัวเธอจะใจร้าย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,933
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,979 ครั้ง
    11 เม.ย. 63

-นิยายเรื่องนี้คำหยาบค่อนข้างเยอะนะคะ ควรพิจารณาและอ่านเพื่ออรรถรสเพียงเท่านั้น

กลัวเธอจะใจร้าย




     ใครจะไปรู้ว่าคนที่ได้เป็นตัวแทนลงประกวดเดือนมหาลัยของคณะเทคโนโลยีจะเป็นชายหนุ่มหัวเกรียนหน้าตาบอกว่ารำคาญทุกสิ่งบนโลกใบนี้ไม่เว้นแม้แต่นายกสโมสรที่นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งต่างให้ความเคารพนับถือ ไม่รู้ว่าคะแนนโหวตมาจากไหนมากมายทั้งที่บอกเพื่อนในสาขามัลติมีเดียไปแล้วว่าอย่ากดโหวตเขา ให้ไปโหวตคนอื่นนู่น

     ชอบคนหัวเกรียนกันหรือไงวะ

     ห้าทุ่มกระดกน้ำเปล่าเย็นจัดในขวดจนเกือบหมดก่อนจะปิดฝาให้สนิทแล้วถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยเมื่อโดนรุ่นพี่ลากคอไปถ่ายรูปพรีเซนเทชั่นต่อ

     พึ่งได้พักไม่ถึงสิบนาที อะไรกันครับเนี่ยยยยยยยยยยย

     การประกวดดาวเดือนถือเป็นกิจกรรมสร้างสีสันให้กับมหาลัยได้ไม่น้อยเลย อีกทั้งยังเป็นกิจกรรมที่ทำให้เฟรชชี่ได้ผ่อนคลาย เพราะการประกวดไม่ได้มีแค่คนที่ได้เป็นตัวแทนเท่านั้นแต่ยังมีหน้าที่อีกมากมายให้ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ทั้งจัดเวที เตรียมเสื้อผ้าหน้าผม โชว์ต่าง ๆ ที่ใช้ขั้นระหว่างการประกวด สิ่งเหล่านี้จะช่วยสร้างสายสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนในสาขาและเพื่อนต่างสาขา

     ไอ้ทุ่ม แกจะไม่ยิ้มหน่อยเหรออออ ยิ้มอะ ยิ้มมมมบลูว่าพลางฉีกยิ้มให้รุ่นน้องดูเป็นตัวอย่าง

     โอ้ย.. ครับๆห้าทุ่มร้องโอดโอยแล้วคลี่ยิ้มมุมปากอย่างฝืนใจ

     แกโพสต์ท่าถ่ายรูปเป็นไหมวะ พี่ถามจริงไอ้ทุ่มเอ้ย

     “ปกติผมก็ไม่ได้ชอบโพสต์ท่าให้ใครมาถ่ายรูปผมอะครับ แล้วผมก็ไม่มั่นใจว่าโพสต์ไปแล้วผมจะหล่อหรือตลกกันแน่ ผมก็เป็นห่วงภาพลักษณ์ของผมเหมือนกันนะพี่บลู

     “แกหล่ออยู่แล้วเว้ย โพสต์ไปเหอะ ยังไงก็ได้ถือว่าพี่ขอ

     “อืม ครับ

     เดี๋ยวพี่คอยบรีฟให้

     เดือนสาขาผู้ไม่แอคทีฟทำพี่สโมสรที่ตามมาเฝ้าถึงกับอ่อนใจ พวกเขาต้องคอยกระตุ้นห้าทุ่มอยู่ตลอดเวลา บอกให้ยิ้มก็ยิ้มได้ไม่ถึงนาทีแล้วก็กลับมาทำหน้าซังกะตายเหมือนเดิม ผิดกับกวาง สาวน้อยที่ได้ตำแหน่งดาวคณะ รายนั้นไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง จ้างร้อยเล่นล้านตลอด

     ถ้าไม่ติดว่ามันหล่อแล้วก็หัวไวกูจะปัดตกให้ดูซิกว่าขณะกำลังยืนกอดอกคอยดูความเรียบร้อยอยู่หลังกล้อง

     จริง ผมก็ไม่มีให้จัดทรง กูอยากจะเห็นหน้าคนที่โหวตให้น้องมันจริง ๆ นะ

     “นั่นดิ กูอยากจะบ้าตาย

     “ทำไมแม่งไม่คัดไอ้เด็กนี่ออกแล้วเอาอีกคนมาแทนวะ รุ่นน้องไอ้มัสที่อยู่วิทย์คอมอะ

     “เที่ยงคืนอะนะ

     “ใช่ หล่อฉิบหายเลยนะนั่น กูยังเสียดายไม่หายเลย

     “เห็นด้วย กูก็เสียดายแต่อย่างว่านะของแบบนี้แค่หน้าตาดีอย่างเดียวมันไม่พอว่ะ ต้องฉลาด มีไหวพริบ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ ดูจากทรงแล้วไอ้น้องทุ่มก็น่าจะมีคุณสมบัตินั้นอยู่

     “กูก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น

     ถ่ายเดี่ยวไปแล้วถึงคราวที่ต้องมาถ่ายวีทีอาร์คู่กันบ้าง ห้าทุ่มยืนเคียงข้างกวางเพื่อนสาวร่วมสาขาแล้ววาดแขนล็อกคอราวกับว่าเธอคือเพื่อนชาย กวางหัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจ ทั้งคู่เย้าแหย่หยอกล้อแทบจะลั่นกบาลกันรอมร่อ ไอ้น่ารักมันก็น่ารักอยู่แต่ทางสตาฟนั้นอยากได้ท่าโพสต์ที่มันดูอ่อนโยนกว่านี้

     นี่ถ่ายพรีเซนเทชั่นดาวเดือนนะเว้ย ไม่ใช่โปรโมทชมรมฟุตบอล

     ทุ่มมม แกอย่าเตะกวางแบบนั้น กวางเอ้ยหนูไม่ห้ามทุ่มบ้างล่ะลูกกกก โอ้ยยบลูรีบเบรกแล้วเข้าไปแยกตัวดาวและเดือนคณะไอทีออกจากกัน

     “ไม่เป็นไรค่ะพี่ หนูว่ามันเฟี้ยวดีค่ะ

     ท่านี้ไม่น่ารักเหรอพี่บลูห้าทุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัย

     น่ารักกับผีแกสิ เอาใหม่บลูถลึงตาใส่ก่อนจะถอยกลับมายืนหลังกล้องเหมือนเดิม

     เรียนว่าเหนื่อยแล้ว เป็นพี่เลี้ยงไอ้นี่เหนื่อยกว่าอีก

     แกลองทำหล่อเท่ให้พี่ดูเป็นขวัญตาสักครั้งได้ไหม หล่อเหมือนพระเอกนิยายไม่ขายขำอะทุ่ม ทำให้พี่ได้ไหม ถ้าทำดีพี่จะปล่อยเร็วนะ โอเคปะ?”

     “ดีล

     เป็นข้อเสนอที่สามารถกระตุ้นให้หนุ่มมัลติมีความกระตือรือร้นในการโพสต์ท่าถ่ายพรีเซนเทชั่น เพราะในตอนนี้ห้าทุ่มไม่ได้ต้องการอะไรเลยนอกจากกลับไปนอนหลับที่หอพัก เสียพลังงานไปกับการเรียนในช่วงเช้าและวิ่งวุ่นกับการถ่ายพรีเซนเทชั่นในช่วงบ่าย

     เหนื่อยจนไม่อยากทำอะไรแล้ว

     ห้าทุ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง เขาเดินจับมือกับดาวคณะพากันมาหยุดยืนอยู่หน้ากล้อง ดวงตาเฉี่ยวคมฉายแววสุขุมนุ่มลึก กวางเอนศีรษะซบลงบนบ่ากว้างพลางคลี่ยิ้มเล็ก ๆ ก่อนที่มือแกร่งข้างที่ว่างจะถูกยกขึ้นมาลูบศีรษะแม่สาวเจ้าอย่างอ่อนโยน

     ทั้งคู่ปรับเปลี่ยนท่าทาง ร่างสูงยืนเอียงข้างแล้วสอดมือลวงกระเป๋ากางเกงสแล็กสีเข้ม ส่วนสาวน้อยผมลอนใช้นิ้วเรียวเกี่ยวเนคไทสีกรมท่า ดวงตาสองคู่สบมองกันเพียงชั่วขณะหนึ่งแล้วเบนมองกล้องตรงหน้าพร้อมกัน

     ไอ้ที่เตะกันไว้เมื่อกี้ลืมไปเถอะนะ

     โอ้ยยย เยี่ยมมมม เลิศเลอเพอร์เฟค กูจะร้องไห้แล้ว

     โคตรดีเลยเว้ย!!”

     มันต้องงี้ดีวะ!! ไอทีจงเจริญ!!”

     ไอ้ทุ่มน้องรักกกกกกก!!”

     เหล่าสตาฟที่นั่งเฝ้าตั้งแต่บ่ายสองโมงจนตอนนี้เกือบจะหกโมงเย็นเข้าไปแล้วถึงกับลุกฮือแล้วปรบมือเสียงดังเกรียวกราว กว่าจะเสร็จลุล่วงไปด้วยดีพวกเขาก็นั่งตัวเกร็งแข็งทื่อกลัวเจ้าห้าทุ่มจะทำอะไรแปลก ๆ ขึ้นมาแล้วต้องลบทิ้งถ่ายใหม่เป็นรอบที่สิบอีก

     รู้แบบนี้บอกมันว่าจะปล่อยเร็วตั้งแต่ตอนแรกก็ดีสิ

     หล่อมากโว้ยไอ้ทุ่มลูกแม่บลูวิ่งเข้าไปซับเหงื่อให้ดาวและเดือนมือไม้สั่น

     ทั้งตื่นเต้น ทั้งดีใจที่ห้าทุ่มไม่ทำงานเจ๊ง

     ผมหล่อใช่ปะห้าทุ่มถามก่อนจะเปิดฝาขวดน้ำแล้วยื่นให้กวางได้ดื่มก่อน

     หล่อมาก แกหล่อมาก พี่ไม่คิดว่าแกจะทำตัวปกติเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาได้ด้วย

     “พี่ด่าผมทำไม

     “เดี๋ยวตีปาก ชมเว้ย

     “เสร็จแล้ว ผมไปได้ยัง

     “เออ ๆ ไปได้แล้ว แต่พรุ่งนี้แกอย่าลืมมาซ้อมโชว์ ห้ามสาย ห้ามเบี้ยวนัด โอเคไหม?”

     “จ้า ๆร่างสูงตอบเสียงยียวนกวนประสาทแล้วคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายไว้บนบ่า อ่า พี่บลู

     “ว่า?”

     “พี่มีไลน์ไหม ไอจี ทวิตเตอร์ อะไรแบบนี้

     “มีดิ ทำไมอะแกจะเอาเหรอ

     “ใช่

     “แกจะเอาหรือว่าเพื่อนแกจะเอาจ้ะ

     “พี่ก็น่าจะรู้อยู่แล้วไม่เห็นต้องถาม ถ้าเพื่อนผมไม่สนใจพี่ ผมก็ไม่ขอหรอก

     ที่ทำไปก็เพื่อไอ้เจียร์ทั้งนั้น เห็นแก่ขนมที่มันแบกมาเผื่อทุกวันหรอกนะ

     แหม เออ เดี๋ยวพี่ส่งให้ในเฟซแล้วกัน

     “ส่งมาเลย เดี๋ยวพี่ลืมผมขี้เกียจทวง

     “วุ่นวายจริง ๆ เลยเว้ยไอ้เด็กนี่

     “พี่ควรจะขอบคุณผมนะ ถ้าไม่มีผมพี่ก็คงไม่ได้ว่าที่แฟนหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูแบบนั้นหรอก

     เยอะไป หน้าเพื่อนแกพี่ก็เคยเห็นแค่ผ่าน ๆ แถมยังไม่เคยคุยกันตรง ๆ ด้วยซ้ำ แล้วอีกอย่างนะพวกแกรู้ได้ไงว่าพี่ชอบผู้หญิงน่ะ พี่อาจจะชอบผู้ชายก็ได้ ไม่กลัวแห้วเหรอบลูเอ่ยถามขณะเดียวกันก็กดแป้นสมาร์ทโฟนในมือเรียวพิมพ์ช่องทางการติดต่อแล้วส่งไปในแชทส่วนตัวของเดือนคณะ เธอเงยหน้าขึ้นมามองหลังข้อความถูกส่งไปเรียบร้อยแล้ว

     ห้าทุ่มล้วงโทรศัพท์ออกมาดูข้อความที่พึ่งเข้าก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าดังเดิม ผมไม่รู้ว่าพี่ชอบผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ แต่เท่าที่พอจะเดาออก.. พี่ชอบคนที่เข้ากับพี่ได้ดี แล้วเพื่อนผมก็น่าจะเป็นคนนั้น รอมันหายเขินแล้วผมจะพามันมาเจอหน้าพี่ อย่าพึ่งรีบมีแฟนล่ะ ผมจองไว้ให้เพื่อนผมนะ

     ไอ้เจียร์ต้องได้คนนี้ไปครอง

     นายกสโมสรสาวห้าวหลุดหัวเราะกับประโยคแสนเถรตรงมีการจองเนื้อจองตัวเธอเอาไว้ให้เพื่อนเสียด้วย บลูยกแขนขึ้นมากอดอกพลางส่ายศีรษะไปมา

     เด็กหนอเด็ก

     ผมไปก่อน หวัดดีครับพี่ ๆ

     “เออ ๆ หวัดดีน้อง กลับหอดี ๆ ล่ะ

     “ครับ

     ห้าทุ่มก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากสตูดิโอ แต่ทว่าเสียงฝีเท้าที่ดังตามหลังมาทำให้เขาต้องหยุดเดินแล้วหันกลับไปมอง

     ไอ้ทุ่มบลูเอ่ยเรียกร่างสูง

     ครับห้าทุ่มเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามไถ่

     เรื่องขนมที่เพื่อนแกฝากมาให้น่ะบลูเว้นช่วงไปพักใหญ่ เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ พี่ชอบ อร่อยดี ฝากบอกน้องเจียร์ด้วยว่า.. ขอบคุณนะ

     ทว่าผู้รับและส่งสารกลับไม่ตอบอะไร มือแกร่งล้วงโทรศัพท์ออกมาอีกครั้งก่อนจะก้มหน้าก้มตาพิมพ์ไม่กี่นาทีแล้วกดส่ง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงยีนส์ของนายกสโมสรดังขึ้นในทันที บลูจำต้องล้วงไอโฟนตัวท็อปของตัวเองขึ้นมาเช็กข้อความ

หมื่นทิศ ไตรวิชญา : Messenger Facebook

Jerry Jaojia

     ดวงตาเรียวไล่อ่านตัวอักษรพวกนั้นก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองอย่างไม่เข้าใจ

     “เฟซน้อง—”

     ผมจะบอกมันให้ แต่ถ้ามันได้ยินหรือได้อ่านคำขอบคุณที่มาจากพี่คงดีใจมากกว่าที่ได้ยินจากปากผม อีกอย่าง ถ้าพี่ยังไม่มีใครช่วยรับเพื่อนผมไว้พิจารณาด้วยนะครับ

     เจียร์มันน่ารัก ทำขนมอร่อย เป็นแฟนที่ดีของพี่บลูได้แน่ ๆ

     ห้าทุ่มทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นแล้วสาวเท้าเดินออกจากตึกไอทีไปในที่สุด บลูอ่านทวนชื่อเฟซบุ๊กเจ้าของคุกกี้เนยสดแสนอร่อยซ้ำอีกครั้งก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ เธอช้อนตามองตามแผ่นหลังหนุ่มมัลติพ่อสื่อคนสำคัญ เด็กคนนั้นดูเหมือนจะเมินเฉยกับผู้คน แต่ถ้ามองเห็นใครเป็นเพื่อนเจ้าตัวก็พร้อมจะหยิบยื่นน้ำใจไมตรีให้อย่างไม่รีรอ

     ปากอย่าง ใจอย่างสินะ

     ช่วงขายาวก้าวเดินไปตามฟุตบาท จุดมุ่งหมายของเขาคือลานจอดรถใกล้กับโรงอาหารเอสามถิ่นเด็กวิศวะ เหตุผลที่ไปจอดตรงนั้นก็เพราะหน้าตึกไอทีไม่มีที่ว่างให้จอดเลย แต่ไม่โทษใครเพราะวันนี้เขามาเรียนสายเอง

      จะแจ้งกับใครได้บ้างว่าที่จอดรถมันไม่บาลานซ์กับจำนวนนักศึกษาเลย อีกนิดกูจะขี่ไปจอดในลานน้ำพุแล้วนะ

     ได้แต่บ่นเพราะทำอะไรนอกจากนั้นไม่ได้ เดินผ่านโรงอาหารเอสาม เขาตบกระเป๋ากางเกงสแล็กคลำหากุญแจจีพีเอ็กซ์ เดมอน ล้วงมันออกมาถือเอาไว้เตรียมเสียบสตาร์ท แต่ทว่าหางตาของเขาดันเหลือบไปเห็นนักศึกษาชายหนึ่งชีวิตกำลังก้ม ๆ เงย ๆ แถวพุ่มไม้คล้ายกับกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่

     ว่าจะเดินผ่านไปเฉย ๆ หากแต่เมื่ออีกฝ่ายถกแขนเสื้อนักศึกษาขึ้นรอยสักมากมายก็ปรากฏสู่สายตา ขาสองข้างเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางอัตโนมัติราวกับโดนตั้งระบบเอาไว้ว่าเจอบัดดี้ที่ไหนต้องเดินเข้าไปหาทันทีอย่าได้รีรอ

     กูเป็นอะไรกับมันมากไหมวะเนี่ย

     หายไปไหนวะ แม่ง พันสุดท้ายแล้วนะไอ้สัด

     เรียวปากอิ่มเบะคว่ำสบถกับตัวเองเพียงลำพัง มือเรียวแหวกพุ่มไม้ต้นแล้วต้นเล่าหาธนบัตรสีเทาที่ทำหลุดออกจากกระเป๋ากางเกงสแล็ก มันเป็นหนึ่งพันบาทสุดท้ายของเดือนนี้ เขาพึ่งจะกดมายังไม่ทันได้ใช้ซื้อข้าว ซื้อน้ำกินเลยด้วยซ้ำดันทำหล่นหายเสียได้

     โคตรเหี้ย แบดเดย์สัด ๆ

     คนผิวขาวขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะพันกันเป็นโบว์ พยายามมองหาแบงค์เทาโดยไม่รู้ตัวว่ามีใครอีกคนยืนกอดอกมองจากทางด้านหลัง เว้นระยะไม่ใกล้จนเกินไปและไม่ไกลจนไม่ได้ยินที่อีกฝ่ายพึมพำ ห้าทุ่มรูดซิปกระเป๋าเป้แล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาแง้มดูธนบัตรที่อัดกันอยู่ด้านใน เขามองเงินในกระเป๋าตัวเองสลับกับแผ่นหลังบัดดี้

     ตังค์หายสินะ

     ทำไงดีวะ—”

     มึงหาไอ้นี่อยู่เหรอ

     เสียงทุ้มเรียบคุ้นหูเรียกให้เที่ยงคืนพลิกตัวกลับไปมองเจ้าของเสียง ดวงตาทรงอัลมอนด์สบมองใบหน้าคร้ามคมเฉยชากับธนบัตรสีเทาในมือหนา คิ้วเรียวพาดเหนือดวงตากระตุกเบา ๆ อย่างคนกำลังสงสัย

     แบงค์พันของเขาเหรอ.. แล้วไปอยู่ในมือไอ้ทุ่มได้ยังไง

     ของมึงปะ กูเจออยู่ข้างรถคันนี้ห้าทุ่มชูแบงค์เทาขึ้นมาแล้วเอ่ยถาม เขาเอียงศีรษะไปทีกระต่ายแดงคันใหญ่เป็นการบอกตำแหน่งที่เจอเงินตกอยู่

     ข้างรถก็บ้าแล้ว ตกจากกระเป๋าตังค์ไอ้ทุ่มนี่แหละ

     เที่ยงคืนไม่ตอบแต่ก้าวขาเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย มันไปตกตรงนั้นได้ยังไงวะ

     ไม่ได้เดินเฉียดไปข้างบิ๊กไบค์คันนั้นเลยสักนิด

     กูจะไปรู้ได้ยังไง สรุปของมึงหรือเปล่าถ้าไม่ใช่กูจะได้ยึด

     “ของกู อย่าเอาไปนะไอ้เวรนี่เที่ยงคืนคว้าแบงค์พันมาไว้กับตัวแล้วรีบเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงให้ไว

     ห้าทุ่มเค้นหัวเราะเสียงแผ่ว งกว่ะ

     “ไม่งกไหวเหรอ กูต้องใช้ยันสิ้นเดือน

     “เอาจริงดิ กูเห็นมึงทำงานงก ๆ มีตังค์แค่เนี้ย?”

     “มึงคิดว่ากูได้ตังค์เยอะขนาดนั้นเลยหรือไง กูเป็นเด็กเสิร์ฟไม่ใช่เจ้าของร้าน โดนค่าห้อง ค่าเทอม เข้าไปกูก็แทบกรอบแล้ว

     ถือโอกาสระบายความทุกข์เล็ก ๆ ในใจออกไปให้เพื่อนเกลอฟัง จริงอยู่ที่เขาทำงานเลี้ยงตัวเองแต่ค่าครองชีพในเมืองหลวงมันไม่ได้ถูกเหมือนต่างจังหวัด ต้องแบ่งสันปันส่วนให้พอกินพอใช้ในแต่ละเดือน แล้วก็ไม่ใช่มีเท่าไหร่ใช้จนหมดเพราะต้องแบ่งไว้จ่ายค่าห้องพัก กับค่าเทอมอีก

     กำลังทำเรื่องขอทุนอุดหนุนอยู่ ไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า

     รุ่นพี่แนะนำให้ไปลองกู้กยศ. ดู ขั้นตอนมันอาจจะยุ่งยากสักหน่อยแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเงินสำรองไว้ใช้ยามฉุกเฉิน

     มึงจ่ายค่าเทอมเองด้วยเหรอร่างสูงถามด้วยความสงสัย ไม่คิดเลยว่าเที่ยงคืนจะจ่ายค่าเทอมเอง เขายังแบมือขอเงินพ่อกับแม่มาเรียนหนังสืออยู่เลย

     แบกรับอะไรไว้มากมายจริง ๆ ไม่แปลกใจว่าทำไมแววตาคู่นี้ถึงได้หม่นเศร้าอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้ก็เช่นกัน

     ไม่ชอบเลย     

     อืม

     “เก่ง

     “ขอบใจ ว่าแต่.. มึงไม่กลับหอหรือไง นึกว่าถ่ายพรีเซนจะทำให้มึงหมดสภาพเสียอีก

     “ไม่ขนาดนั้น

     เที่ยงคืนเลิกคิ้วมองหน้าบัดดี้สักพักก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงแผ่วเบาเป็นอันว่าเข้าใจและเชื่อว่าการถ่ายพรีเซนเทชั่นมันไม่ได้ทำให้มนุษย์ขี้เกียจและขี้รำคาญอย่างห้าทุ่มหมดแรง พวกเขาพูดคุยกันอีกสองสามประโยคก่อนที่หนุ่มวิทย์คอมจะขอตัวกลับห้องพัก

     ขอบใจที่ช่วยหาตังค์ แต่กูต้องไปแล้วใกล้ได้เวลาเข้างานน่ะ

     ห้าทุ่มเอนสะโพกสอบพิงกระต่ายแดงของใครก็ไม่อาจทราบได้ เขามองหน้าบัดดี้ด้วยสายตานิ่งเฉยแต่ในหัวคิดอะไรไปร้อยแปดพันอย่าง กำลังเลือกว่าจะพูดอะไรออกไปดี

     กูไป—”

     "มึงลางานได้ไหม วันนี้น่ะ"

     พูดโพล่งออกมาไม่รอให้คนผิวขาวพูดจบประโยคเสียก่อน เที่ยงคืนเงียบสนิทสมองกำลังประมวลผล

     ว่าไงนะ

     "ทำไมวะ ลาแล้วกูจะเอาอะไรกิน"

     "กูแค่อยากให้มึงไปเป็นเพื่อนกูทำธุระหน่อย จ้างก็ได้"

     "ธุระอะไร แล้วทำไมมึงไม่ไปชวนคนอื่น"

     "มึงจะถามอะไรนักหนา กูอยากไปกับมึ—"

     "ขอโทษนะ ถ้าจะทะเลาะกันรบกวนไปทะเลาะห่าง ๆ รถผมหน่อยดิ ได้ปะ หรือไม่ได้?"

     สองหนุ่มหันขวับพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แฝงความน่าเกรงขามเจือกวนประสาทเอาไว้

     "ขอโทษครับ.. พี่.." ห้าทุ่มพูดเสียงยานลากยาวเบาๆ เมื่อหันหน้ากลับมาเจอเจ้าของเสียงทุ้มห้าวแถมสายตายังกราดเกรี้ยวบอกว่าเจ้าตัวกำลังอารมณ์ไม่ดี

     นี่มัน

     "พี่แคมป์"

     เจ้าของชื่อขมวดคิ้วพลางสาวเท้าเดินเข้ามายืนประจันหน้ากับสองหนุ่มจากคณะไอที แคมป์ปรายตามองหน้ารุ่นน้องต่างคณะสลับกัน เที่ยงคืนดึงตัวบัดดี้ให้ถอยหลังออกห่างจากชายหนุ่มตัวสูงโย่งมีสายตาเกรี้ยวกราดแล้วใช้ตัวเองยืนกั้นกลางระหว่างห้าทุ่มและชายแปลกหน้าเอาไว้

     มึงใคร?” แคมป์เอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม

     เป็นใครทำไมรู้จักชื่อเขา

     ผมรู้จักกับพี่โบ ชื่อห้าทุ่มเขาแนะนำตัวและหวังว่าอีกฝ่ายจะรู้จัก

     หนุ่มสถาปัตย์ปีห้ากลอกตาซ้ายทีขวาทีคล้ายกับกำลังขบคิด อ๋อ ห้าทุ่มที่เฮียอยากเจอ

     ได้ยินสิงห์ใหญ่พูดถึงเด็กคนนี้บ่อย ๆ

     ยินดีที่ได้เจอ ไว้ค่อยคุยกันกูไปก่อน หลบด้วยอย่าขวางแคมป์พูดจบก็ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายโทรเข้าจากคนรัก มืออีกข้างเสียบกุญแจสตาร์ทกระต่ายแดงแล้ววาดขาขึ้นคร่อม

     กำลังกลับ โดนจารย์ด่าเละเลย แล้วพ่อมึงจะกินอะไรเปล่า.. อะไรนะ สลัดทูน่า โอ้ย เบื่อว่ะไม่กินอย่างอื่นบ้างเหรอ.. อ่า ๆ สลัดก็สลัด ถามบ้าอะไรน่ะ เสร็จก็แย่แล้วทำวิทยานิพนธ์นะไม่ใช่ซักผ้า มันจะเสร็จอะไรไวขนาดนั้น.. โอเค ๆ รู้แล้วค้าบบบบ กำลังรีบกลับนี่ไง ว่าแต่อาบน้ำยัง.. หอมปะ เดี๋ยวกลับไปหอม มันเขี้ยวฉิบหาย ใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดิมเปล่า.. อ่า ดีมาก ยี่สิบนาทีถึง รักน้า

     สองหนุ่มยืนเงียบกลายเป็นสสารที่ไม่อาจจะมองเห็นตัวตนได้ รุ่นพี่ที่เคารพไม่หันมาสนใจพวกเขาเลย คุยโทรศัพท์เสร็จก็สวมหมวกกันน็อกแล้วบิดกระต่ายแดงพุ่งทะยานออกสู่ถนนใหญ่โดยไม่ให้เขากล่าวคำร่ำคำลาเลยสักคำ

     นี่สินะตัวแทงค์สถาปัตย์

     นั่นรุ่นพี่มึงเหรอเที่ยงคืนถอยกลับไปยืนเคียงข้างร่างสูง

     อืม พี่แคมป์ รุ่นพี่กู

     “หน้าไม่เป็นมิตรเลยนะ

     “ใคร ๆ ก็พูดแบบนั้นห้าทุ่มหันมองเสี้ยวหน้าคนข้างกาย ว่าแต่มึงจะลางานแล้วไปเพื่อนกูทำธุระใช่ไหม

     “กูไม่ได้บอกว่ากูจะไป โตจนป่านนี้แล้วไปคนเดียวไม่ได้หรือไงคนผิวขาวเลิกคิ้วขึ้น

     “ไม่ได้ กูกลัว

     “กลัวอะไร—”

     กลัวว่ามึงจะใจร้ายปล่อยให้กูไปคนเดียว

     เที่ยงคืนไม่ใจร้าย ความรู้สึกเขาบอกแบบนั้น

     โดนตื๊อจนใจอ่อน หนุ่มวิทย์คอมส่ายศีรษะไปมาอย่างปลงตก เขาไม่อาจปฏิเสธคำชวนของบัดดี้ได้จริง ๆ ยิ่งอีกฝ่ายทำหน้าเหมือนหมากำลังอ้อนขอขนมก็ยิ่งใจอ่อนยวบ อีกอย่างห้าทุ่มก็ช่วยเขาไว้หลายเรื่อง การโทรไปลางานเพื่อไปเป็นเพื่อนอีกฝ่ายทำธุระมันคงไม่เหนือบ่ากว่าแรง

     ลาก็ลา

     เออ แล้วจะไปยังไง

     “รถกู มึงขี่เป็นไหมห้าทุ่มยกนิ้วโป้งชี้ไปที่จีพีเอ็กซ์ เดมอน สีดำ จอดนิ่งสนิทใกล้บริเวณลานจอดรถของเด็กวิศวะ

     เป็น จะให้กูขี่เหรอ?”

     “อืม กูเมื่อย

     “แต่กูไม่รู้ว่ามึงจะไปที่ไหน

     หอศิลป์ รีบไปเหอะอย่ามัวถามอยู่

     ห้าทุ่มเร่งเร้าลากแขนไอ้เกลอเดินตรงไปยังจีพีเอ็กซ์ เดมอน คันเก่งแล้วโยนกุญแจรถให้อีกฝ่ายได้ทำหน้าที่สารถี เที่ยงคืนรับกุญแจมาแบบงง ๆ แต่ก็ยอมวาดขาขึ้นคร่อมเจ้ามินิสปอร์ตฟูลแฟริ่ง รอให้เจ้าของรถตัวจริงขึ้นซ้อนท้ายจึงจะสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขี่ออกจากมหาลัย

     หนุ่มมัลติสะกิดเพื่อนขอแวะหอพักชายเพื่อหยิบหมวกกันน็อกสองใบ หนึ่งใบสวมใส่เอง ส่วนอีกใบยื่นให้คนขี่ จัดแจงความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเดินทางไปยังหอศิลปวัฒนธรรม

     การจราจรในช่วงเย็นหลังเลิกเรียนค่อนข้างแออัด แต่เนื่องด้วยสภาพอากาศที่มันไม่ร้อนอบอ้าวทำให้นักเดินทางไม่เกิดอาการหัวเสีย

     ร่างสูงซ้อนท้ายจีพีเอ็กซ์ลอบมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของบัดดี้แล้วเผลอยิ้มเล็ก ๆ ออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

     ใช้เวลาไม่นานนักทั้งคู่ก็พากันมายืนอยู่ในหอศิลป์แหล่งรวมนิทรรศการศิลปะสำหรับทุกเพศและทุกวัย ได้ยินมาว่าที่นี่จะมีการเปลี่ยนงานแสดงตามกิจกรรม บางครั้งก็เป็นงานแสดงศิลปะ บางครั้งก็เป็นภาพยนตร์ ดนตรี และการออกแบบสร้างสรรค์อะไรทำนองนั้น

     เคยมาเดินถ่ายรูปเมื่อตอนเรียนมัธยม

     มึงเคยมาที่นี่ไหมห้าทุ่มถามคนข้างกายขณะก้าวขาเดินชมผลงานศิลปะที่ถูกแขวนไว้บนผนังสีขาวสะอาดตา

     ราวกับว่าสิ่งที่เขาพูดไปนั้นมันเข้าไปไม่ถึงโสตประสาทของผู้ฟัง นัยน์ตาสีเฮเซลนัทจับจ้องไปที่รูปวาดมากมายจากศิลปินหลายท่าน ก่อนที่สายตาจะหยุดอยู่ที่ภาพหนึ่งภาพ เที่ยงคืนกะพริบตาแผ่วเบาแล้วพิจารณามันอย่างละเอียดทำให้ร่างสูงต้องหยุดแล้วมองมันเช่นเดียวกัน

     ภาพวาดของเด็กผู้ชายคนหนึ่งใช้โทนสีที่สดใสเน้นโทนสีส้ม ชมพู และเนื้อ ทว่าเสื้อและกางเกงที่เด็กหนุ่มในภาพวาดกำลังสวมใส่นั้นเป็นสีน้ำเงิน

     รู้สึกเหมือน.. กำลังตกหลุมรัก

     มึงคิดว่าเขากำลังรู้สึกตกหลุมรักอยู่หรือเปล่าถึงได้วาดรูปนี้ขึ้นมาเที่ยงคืนถามแต่ไม่ได้หันกลับมามองหน้าคู่สนทนา

     ไม่รู้สิ อาจจะห้าทุ่มตอบพร้อมกับชำเลืองมองใบหน้าคนผิวขาวข้างกาย

     ถ้าใช่ เขาก็คงประสบความสำเร็จมาก ๆ แล้ว

     หากภาพวาดที่อยู่ตรงหน้าทำให้คนอย่างเขารู้สึกเหมือนกำลังตกหลุมรักและดื่มด่ำความสุขในความสัมพันธ์ได้ คนอื่นก็คงเป็นเหมือนกัน นั่นแหละที่เรียกว่าประสบความสำเร็จในความหมายของเขา

     ศิลปะไม่ต้องเข้าใจเสมอไป แค่มึงรู้สึกได้ถึงมัน แค่มองมันแล้วมีความสุขแค่นั้นก็เพียงพอแล้วน้ำเสียงทุ้มที่เคยเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์แต่ทว่าตอนนี้กลับอบอุ่นอย่างน่าเหลือเชื่อ ร่างสูงลอบมองเสี้ยวหน้าบัดดี้จากทางด้านข้างก่อนจะกระตุกยิ้มเล็ก ๆ เพียงคนดียว

     ศิลปะช่วยบรรเทาให้แววตาไม่เศร้าไปอีกวัน

     ชายหนุ่มสองคนส่วนสูงไล่เลี่ยเดินเคียงข้างกันเสพงานศิลปะในหอศิลป์ เที่ยงคืนยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายงานต่าง ๆ เก็บไปหลายรูป ส่วนห้าทุ่มเองก็ถ่ายรูปเช่นเดียวกัน

     แต่เป็นรูปของเที่ยงคืน

     ถ้าหากได้ถ่ายรูปตอนเราเคียงคู่กันมันคงจะเป็นรูปที่สมบูรณ์แบบ

     ไม่รู้ตัวว่าถ่ายไปมากแค่ไหนแต่ทุกครั้งที่เที่ยงคืนลั่นชัตเตอร์ เขาก็จะลั่นชัตเตอร์ตามโดยระวังไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว ร่างสูงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าก่อนจะถือวิสาสะวาดแขนกอดคอบัดดี้ คนผิวขาวไม่ว่าอะไรซ้ำยังหันไปยกยิ้มมุมปากให้

     มึงทำให้กูโดนหักเงินเดือนนะ ถ้าเดือนหน้าตังค์กูไม่พอใช้มึงต้องรับผิดชอบหนุ่มวิทย์คอมพูดติดตลก

     ห้าทุ่มเอียงหน้ามองไอ้เกลอในวงแขนก่อนจะหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับใช้นิ้วเรียวเกลี่ยผมทัดหูให้อย่างเบามือ

     กูมีตังค์ไม่เยอะหรอกนะ แต่เดี๋ยวจะไปช่วยทำงานที้ร้านแล้วแบ่งตังค์ให้มึงก็แล้วกัน

     ไม่ใช่แบ่ง แต่ต้องบอกว่ายกให้เที่ยงคืนทั้งหมดเลยถึงจะถูก






_____________________________


สปอย : เอ่อ เจอคัยมั่ยเจอ ดันเจอ เอ่อ 5555555555555555555555555555555555555555555555

ปล. เรื่องนี้เวลาอัปไม่ตายตัวค่ะ ตามอารมณ์เลย อยากลงตอนไหนก็ลง T - T

100% : ทำไมลูกเราถึงได้ทุ่มเทให้เขาหมดหน้าตักแบบนี้นะ ทำมัยนะ ทำมัยกัน /ลูบคางแล้วขบคิด หรือว่า.. จะรักเขาเข้าหั้ยแน้ว จิงรึ จิงซิ แน่รึ แน่ซิ ไม่มั่วนะ ไม่มั่วซิ ยังไงๆๆๆๆๆๆ คุมแม่จาหมดเนื้อหมดตัวเอาอะนะรุ้ก พิ้ทุ่มเห้นจัยแม่บ้างว้อยยยยยยยยยยยยย (((ชอบชั่ยมั้ย เอาเรย จีบเรย ขอเปนแฟนเรย!!!!)))

ฝากสกรีมในทวิตเตอร์ #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน และคอมเมนต์เยอะๆ ด้วยนะคะ

จะตามอ่านตามไปรีให้หมดเลยยยยยยยยย

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.979K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,822 ความคิดเห็น

  1. #5710 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 16:15
    พ่อบุญทุ่มจริงงงงงง
    #5,710
    0
  2. #5706 lineage of brave (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 19:25
    พ่อทุ่มคลั่งรักกกกกกกกก
    #5,706
    0
  3. #5653 CallistoJpt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 19:01
    จ้าาาาาาาาา พ่อบุญทุ่ม เห็นแววนักคลั่งรักมาไกลเลยอะค่ะ
    #5,653
    0
  4. #5605 may warissara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 14:01
    พ่อคลั่งรักไม่ไหว
    #5,605
    0
  5. #5585 NattPaweena (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 20:34
    รักเค้าไปแล้วแหละ เอาจริง
    #5,585
    0
  6. #5541 Xakas (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 12:52
    โอ้โห เกินเบอร์มากพ่อออออ
    #5,541
    0
  7. #5536 B_Bipora_a (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 18:07
    เธอคลั่งรักทุ่ม!!!
    #5,536
    0
  8. #5464 Tofu7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 10:03
    คลั่งรักใช้ได้เลยพ่อหนุ่มคนนี้
    #5,464
    0
  9. #4893 Khaimouk_02 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:54
    คิดถึงแคมป์
    #4,893
    0
  10. #4885 Mei04 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 16:33
    คิดถึงเจ้าแคมป์
    #4,885
    0
  11. #3562 doublendoubleo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 23:59
    เหม็นฟามฮัก
    #3,562
    0
  12. #3531 M_M9397 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 15:21
    พ่อบุญทุ่ม!! เปย์สุดมาก เกินไปเเร้ว มันเกินไปเเร้ว!!!

    //คิดถึงเจ้าเเคมป์ของเเม่;-;
    #3,531
    0
  13. #3328 Chanomm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 17:48
    คือแบบบบบ คุณทุ่มคะ ขอเหตุผลด้วยค่ะ แหมมมมมมม
    #3,328
    0
  14. #3322 tales story (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 16:18
    ชอบเขาแล้วล่ะ ขนาดนี้แล้ว ทุ่มมมมมม

    นี่ขนาดแค่บัดดี้นะ ยังช่วยเขาขนาดนี้อะ ถ้าเป็นแฟนจะขนาดไหน แค่กๆ
    #3,322
    0
  15. #2893 MayYL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:17
    ทุ่มมมพ่อบุญทุ่มสมชื่อ
    #2,893
    0
  16. #2878 modtuk91 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 12:39
    รักแหละดูออก55
    #2,878
    0
  17. #2488 icescreammmm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 18:02
    เเงงงงงห้าทุ่มมมพ่อบุญทุ่มมมมมม ทุ่มจริงไรจริงงงงงง //เเต่ตอนนี้ขอหวีดเเคมป์ก่อนนะคะไรท์ งื้อออ เกรี้ยวกราดดดดอารายยางงงี้อ่าาา55555 กับน้องกับนุ่งงายยย ขรรมที่คุยโทรสัพกับคนพี่ว่าทำวิทยานิพนธ์นะไม่ใช่ซักผ้า อะไรจะเร็วขนาดน้านนนน ฮาาา555555555
    #2,488
    0
  18. #2244 +++DOUBLE B++++ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 12:07
    พ่อบุญทุ่มมมมมม ทุ่มสมชื่อจริงไรจริงงงงงงงงงงงงงงงง กรี๊ดดดดด ยัยแคมป์
    #2,244
    0
  19. #2201 soadah3458200 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 14:14
    ทำไมมันดีเเบบนี้ขอสักคนเถอะในชีวิตจริง5555
    #2,201
    0
  20. #2098 Hiroyosha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 23:48
    มึ้งงงเพื่อนกันเขาไม่คุยกันงี้นะเที่ยงง
    #2,098
    1
    • #2098-1 Hiroyosha(จากตอนที่ 5)
      12 พฤษภาคม 2563 / 23:49
      ทุ่มสิ*...พิมผิดดด
      #2098-1
  21. #1989 tarun_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 23:25
    มันจะเกินไปแล้ว ทุ่มหมดตักขนาดนี้
    #1,989
    0
  22. #1720 JaoJean (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 22:54
    สายเปย์มากกก /คิดถึงแคมป์
    #1,720
    0
  23. #1483 May Ling Pcm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 00:51
    ชวนเค้าไปเพื่อแอบถ่ายรูปเค้าสินะ
    #1,483
    0
  24. #1260 tingkabell (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 19:48
    พี่ทุ่มมมมม เทอมันคือเตาอบอ่ะอบอุ่นสุดแล้วเนี่ย
    #1,260
    0
  25. #1228 0610627367 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 21:38
    แคมป์!!!!!คิดถึงนะ รักมากๆ
    #1,228
    0
  26. #325 ooy1565 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 22:49
    พี่แคมป์ผุ้หลงเมียเป็นมิตรกับเมียคนเดียว555เที่ยงคืนจะรุ้ไหมห้าทุ่มทำทุกอย่างเพื่อเที่ยงคนเดียวเลยนะ
    #325
    3
    • #325-1 0610627367(จากตอนที่ 5)
      29 เมษายน 2563 / 21:41
      แคมป์หลงผัวไม่ใช้หรอ55
      #325-1