MOON 23:04 P(A)M #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน END (สนพ. B2S)

ตอนที่ 16 : #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน x หยดนี้ให้เธอ เป็นของเธอตลอดมา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,889 ครั้ง
    12 พ.ค. 63

-นิยายเรื่องนี้คำหยาบค่อนข้างเยอะนะคะ ควรพิจารณาและอ่านเพื่ออรรถรสเพียงเท่านั้น

หยดนี้ให้เธอ เป็นของเธอตลอดมา




     ความเจ็บปวดแล่นริ้วตามข้อนิ้วเรื่อยจนถึงแขนแต่ถึงกระนั้นหมัดหนัก ๆ ก็ยังไม่เลิกกระทบผนังห้องน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนได้เลือด นัยน์ตาสีเฮลเซลนัทไหวสั่นเช่นเดียวกันร่างกายสั่นสะท้าน ถ้อยคำที่เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวกล่าวออกมานั้นสร้างความตกใจและความสับสนเป็นอย่างมาก

     รสจูบขมเฝื่อนยังติดอยู่ที่ริมฝีปากมันยากจะลบล้าง มือเรียวสั่นระริกค่อย ๆ ผละออกจากผนังแล้วปาดเรียวปากอิ่มเชื่องช้า เขาไม่กล้าเดินออกจากห้องน้ำเพราะไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไรจึงได้แต่ทรุดตัวเอนหลังแนบผนังแล้วนั่งลงกับพื้นชื้นแฉะ

     หลังจากผ่านคืนนี้ไป.. มึงเปิดใจให้ไอ้ขี้แพ้คนนี้หน่อยได้ไหมวะ กูแม่งรักมึงฉิบหายเลยไอ้เที่ยง

     เปิดใจให้ไอ้ขี้แพ้ เปิดใจให้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เขามีอยู่

     เปิดใจให้.. ห้าทุ่ม

     พูดอะไรไม่ออกเพราะมันจุกอยู่ที่คอ เที่ยงคืนวาดแขนกอดเข่าทั้งสองข้างแล้วแนบหน้าลงปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำพร้อมกับความสับสนจนไม่เป็นตัวเอง

     คนผิวขาวนั่งกอดเข่าอยู่แบบนั้นในขณะที่บรรยากาศในห้องมันเงียบสงัดเสียจนน่าใจหาย และเพียงไม่กี่อึดใจเสียงฝีเท้าจากด้านนอกห้องน้ำก็ดังขึ้นตามด้วยเสียงประตูที่ถูกปิดสนิทบ่งบอกว่าใครอีกคนที่เคยนั่งอยู่ข้างกันได้เดินออกไปแล้ว เหลือเพียงเขาคนเดียวในห้องพักสี่เหลี่ยมเล็กแคบ

     ห้าทุ่มไปแล้ว..

     เที่ยงคืนขบกรามแน่นแล้วตัดสินใจหยัดกายลุกขึ้นยืน มือเรียวข้างที่ยังใช้งานได้ปกติผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออก ดวงตาคู่คมมองออกไปนอกระเบียงและต้องพบกับความว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟสลัวจากห้องข้าง ๆ สาดริมระเบียงรำไร

     ไปแล้วจริง ๆ..

     ช่วงขายาวก้าวเดินอย่างเชื่องช้าพาตัวเองไปนั่งลงบนเตียงด้วยท่าทีคล้ายคนกำลังหมดแรง ดวงตาเรียวคมหลุบมองมือที่มันแตกเลือดซิบชั่วขณะ ทว่าเขาไม่คิดจะทำแผลหรือล้างคราบเลือดออกจากมือ

     ไม่อาจจะเข้าใจว่าเพราะเหตุใดเขาจึงไม่รู้สึกเจ็บปวดที่มือเลยสักนิด แต่มันไปปวดที่ใจเสียมากกว่า เหมือนกับว่าสิ่งที่กระทบผนังห้องน้ำเมื่อครู่ไม่ใช้หมัดแต่เป็นการปาก้อนเนื้อในอกซ้ายใส่ผนังจนมันแหลกสลายไม่สามารถประกอบกลับมาได้อีก

     ทุกความรู้สึกมันยังคงติดตรึงอยู่ที่ริมฝีปาก สัมผัสจากฝ่ามือแกร่งก็เช่นเดียวกัน ห้าทุ่มทิ้งความอบอุ่นที่เคล้าไปด้วยความรักไว้บนปรางแก้มทั้งสองข้างในระหว่างที่เขาทั้งคู่แลกจุมพิต ชั่วขณะนั้นแทบจะไม่สนเลยว่าสถานะของพวกเขาคืออะไร สนแค่เมื่อไหร่จะได้เปลื้องอาภรณ์ออกจากเรือนกายเสียที

     ขาดสติจนคิดจะมีเซ็กส์กับเพื่อนตัวเอง

     ไม่.. ในตอนนี้เขายังเรียกห้าทุ่มว่าเพื่อนได้อยู่หรือเปล่า

     เที่ยงคืนเหยียดยิ้มจนสุดมุมปากก่อนที่จะเค้นหัวเราะออกมาด้วยความสมเพชเวทนาตัวเอง สมเพชที่แค่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรก็เลือกที่จะวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต แทบจะปิดกั้นในทุกทางทั้งที่ยังไม่ได้หยิบมันขึ้นมาพิจารณาเลยแม้แต่นิดเดียว

     น่าแปลกที่มันไม่ได้รู้สึกอึดอัดเสียจนอยากจะร้องไห้ แต่เขารู้สึกตกใจและกำลังสั่นกลัว

     กลัวว่าหลังจากนี้เราจะไม่ได้เจอกันอีก..

     ไม่อาจตอบรับได้ในเร็ววัน แต่ก็ไม่อยากเสียห้าทุ่มไป เขาควรจะทำอย่างไรดี

 

 

     สิ้นคำสารภาพมิตรภาพพลันสั่นคลอน จากที่เคยหยอกล้อพูดคุย ไปนอนค้างด้วยกันอย่างสนิทใจกลายเป็นตาลปัตร แม้แต่หน้ายังไม่กล้าจะมอง ทั้งที่เรียนอยู่คณะเดียวกันทว่าไม่มีโอกาสได้พบเจอ ต่างคนต่างแยกกันไปคนละทางทำเหมือนไม่รู้จักกันมาก่อน

     ความทรมานกัดกลุ้มรุมเร้าห้าทุ่มในทุกวัน มันฝังรากลึกลงก้นบึ้งของหัวใจยากจะดึงออกทำคนขี้รำคาญกลับกลายมาเป็นคนเซื่องซึมเหมือนมีแต่ร่างกายทว่าไร้ซึ่งจิตวิญญาณมิหนำซ้ำยังขี้โมโหเป็นอาจิณ

     ร่างสูงไม่ปริปากพูดคุยกับใครหากไม่ใช่เจียร์ เพื่อนสาวคนสนิท บรรยากาศรอบตัวของห้าทุ่มมันทั้งมืดและอึมครึมคล้ายฝนตกในใจอยู่ตลอดเวลา เจียร์เฝ้ามองอยู่นานจนครบหนึ่งอาทิตย์พอดี มือข้างซ้ายก็ใช้การไม่ได้ มีผ้าก๊อซพันแผลพันเอาไว้รอบ

     เกิดอะไรขึ้น..

     “หนึ่งอาทิตย์แล้วนะทุ่ม มือยังไม่หายอีกเหรอเจียร์ถอนหายใจแล้วจับมือเพื่อนซี้ขึ้นมาดู มันร้อนฉ่าเสียจนน่าใจหาย

     อืมห้าทุ่มขานรับในลำคอก่อนจะชักมือกลับแล้วนั่งเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียน เสียงอาจารย์หน้าห้องเปรียบเสมือนเสียงนกเสียงกาไม่มีค่าอะไรกับเขาเลย

     กินยาแก้อักเสบหรือยัง แล้วทำแผลบ้างไหมนี่เลือดซึมอีกแล้วนะ

     หยาดโลหิตซึมออกมาเปื้อนผ้าก๊อซสีขาวเป็นจุด ไม่ต้องเดาเลยว่าสภาพมือใต้ผ้าก๊อซนั้นจะมีบาดแผลฉกรรจ์เพียงใด

     แววตาของยัยตัวเล็กเต็มไปด้วยความกังวลและเป็นห่วงสุดหัวใจ เธอชำเลืองตามองอาจารย์หน้าห้องสลับกับอุปกรณ์ทำแผลที่พึ่งซื้อติดกระเป๋ามาด้วยก่อนจะตัดสินใจแกะผ้าก๊อซอันเก่าออกแล้วทำแผลที่มือให้เพื่อนสนิท ไม่สนแล้วว่าจะโดนเอ็ดหรือโดนว่า เธอสนแค่อย่างเดียวคือห้าทุ่มต้องได้เปลี่ยนผ้าพันแผล

     เมื่อผ้าก๊อซคลายออกดวงตากลมก็สบเข้ากับบาดแผลบริเวณหลังมือและข้อนิ้ว หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่เท้า อยากจะร้องไห้เสียให้ได้ แผลฉกรรจ์พอสมควรแถมเลือดเกรอะกังเป็นหลักฐานคาตาว่าเจ้าของร่างกายไม่ได้ดูดำดูดีบาดแผลเหล่านี้แม้แต่น้อย

     ทำไมถึงเป็นแบบนี้

     ทุ่ม.. ทำไมถึงมีแผลเยอะขนาดนี้เจียร์เอ่ยถามเสียงสั่นแผ่วเบา มันไม่ใช่แค่แผลแตกและแผลถลอก แต่ที่หลังมือมีแผลที่มาจากการโดนของมีคมบาด

     ทุ่มไปโดนอะไรมา ใครทำ.. อะไรทุ่ม

     เจ้าเจียร์เจ็บแทนเพื่อนจนเผลอปล่อยให้น้ำตาร่วงหล่นกระทบเนินแก้มสีชมพูระเรื่อ เธอพูดไปใช้สำลีชุบน้ำเกลือล้างแผลให้เพื่อนไป น้ำตาของเจียร์ดึงสติห้าทุ่มกลับมาได้บางส่วน นัยน์ตาสีเข้มพลันวูบไหวชั่วขณะก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมาวางไว้บนศีรษะกลมแล้วลูบอย่างเบามือหมายจะปลอบขวัญยัยตัวเล็ก

     ไม่กล้าพูดถึงที่มาของบาดแผลพวกนี้

     หลายวันที่ผ่านมาเขาระบายความเจ็บปวดในใจด้วยการต่อยผนังและกระจกในห้องน้ำจนแตกเป็นเสี่ยง

     ฮึก.. อย่าทำอีกนะทุ่ม ไม่เอา.. แล้วนะ เจ็บมากเลยใช่ ฮึก ๆ ไหม เจียร์จะทำแผล.. หะ.. ให้ทุ่มนะ เดี๋ยวซื้อยาแก้ปวดให้ด้วย แต่ทุ่ม.. ไม่ทำแบบนี้อีกแล้วได้ไหม

     อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้อีกได้ไหม

     ห้าทุ่มเจ็บที่กายแต่เจียร์เจ็บมากที่หัวใจ เธอทำแผลให้เพื่อนทั้งที่มือตัวเองก็สั่นระริกแทบควบคุมไม่ได้ เปลี่ยนผ้าก๊อซผืนใหม่ให้แล้วกุมมือห้าทุ่มเอาไว้อย่างนั้นจนกระทั่งหมดคาบเรียน

     ทุ่มจะไปกับเจียร์หรือจะไปรอที่โรงอาหารเจียร์เอ่ยถามขณะเก็บของใส่กระเป๋า

     เดี๋ยวกูไปรอที่เอสามห้าทุ่มตอบเสียงเรียบ

     อือ เจียร์จะรีบตามไปนะ

     “อืม

     ยัยตัวเล็กโบกมือบ้ายบายเพื่อนเกลอก่อนจะจำใจเดินแยกไปอีกทางเพราะเธอมีธุระด่วนต้องไปสะสาง ห้าทุ่มพยักหน้ารับแผ่วเบาแล้วเดินปะปนไปกับนักศึกษาที่ทยอยเดินออกจากตึกไอทีเพื่อมุ่งตรงไปยังโรงอาหาร บ้างก็ออกไปทานข้างนอก

     มีเป้าหมายอยู่ในหัวแต่ใจกลับเหม่อลอย ตลอดหนึ่งอาทิตย์ห้าทุ่มใช้ชีวิตเหมือนอยู่ในน่านน้ำที่ไม่รู้ความลึกและกว้าง ลอยคอไปวัน ๆ หากอยากมีชีวิตรอดก็ต้องออกแรงว่าย และเมื่อใดที่หยุดว่ายกายก็จะค่อย ๆ จมลงสู่ก้นบึงมหาสมุทรที่อาจจะลึกเสียจนแสงส่องไม่ถึงและถูกความมืดกลืนหายไปในที่สุด

     ไม่มีประโยคใดสามารถลบล้างประโยคคำถามที่มันวนเวียนอยู่ในหัวแบบไม่รู้จบได้ มันดังก้องอยู่อย่างนั้นไม่ว่าจะตอนหลับหรือตอนตื่น

     ถ้าวันนั้นไม่พูดออกไป.. วันนี้ก็จะยังคงมีอีกฝ่ายอยู่ข้างกายใช่ไหม

     ห่วยแตกฉิบหายเลยชีวิต

     ในขณะที่กำลังก้าวขาเดินไปตามทางเดินหน้าตึกคณะอย่างคนไร้จุดหมายปลายทางแค่เดินไปข้างหน้าตามที่คนรอบข้างเดินก็เท่านั้น เปลือกตาสีไข่มุกกะพริบแผ่วเบาและเมื่อลืมตาขึ้นมาใบหน้าของคนที่ไม่ได้เจอกันมานานเป็นอาทิตย์ก็ปรากฏสู่สายตาชายหนุ่ม

     แม้รอบข้างจะมีนักศึกษาคับคั่งแต่ทว่าชายผู้นั้นกลับโดดเด่นเกินใคร คล้ายกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ห้าทุ่มไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตาเพราะกลัวคนตรงหน้าจะหายไป หัวใจส่งเสียงร่ำร้องเฝ้าครวญหาอยากจะเดินเข้าไปสวมกอดแต่ทำไม่ได้

     มีสิทธิ์อะไรไปกอดเที่ยงคืน..

     คนที่เคยเป็นบัดดี้กันทว่าในตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันหน้าคณะ เที่ยงคืนเดินเข้ามาใกล้เสียจนได้กลิ่นน้ำหอมที่เจ้าตัวชอบใช้เป็นประจำทำความคิดถึงคนึงหาเล่นงานห้าทุ่มอย่างหนัก เขาแทบจะกดทับความต้องการของตัวเองไว้ไม่ไหวแม้อาการเจ็บปวดที่ใจจะไม่ทุเลาลงเลยก็ตาม

     ไม่รู้จักกันแล้วสินะ

     กลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้วจริง ๆ

     สมองตัดพ้อแต่ร่างกายสวนทาง เพราะเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้จนไหล่เฉียดกันมือแกร่งก็รีบคว้ามือเรียวเอาไว้ในทันที

     ชายหนุ่มผิวขาวหยุดนิ่งไม่ก้าวเดินต่อราวกับว่ารู้เหตุการณ์ล่วงหน้า นัยน์ตาสีเฮเซลนัทชำเลืองมองมือสองข้างที่พันไว้ด้วยผ้าก๊อซเช่นเดียวกันก่อนจะค่อย ๆ ช้อนตามองเจ้าของมือแกร่งร้อนผะผ่าว

     ห้าทุ่ม..

     ทั้งคู่ยืนสบสายตาอยู่กลางทางเดินโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา เมื่อเห็นว่าคนผิวขาวไม่มีท่าทีขัดขืนห้าทุ่มจึงจูงมือเรียวแล้วพาไปหาที่เงียบ ๆ สนทนากันเพียงสองคน เที่ยงคืนปล่อยให้ร่างสูงกุมมือเอาไว้แบบนั้นจนกระทั่งห้าทุ่มเป็นฝ่ายค่อย ๆ คลายแรงจับแล้วปล่อยมือเขาให้เป็นอิสระ

     หัวใจของหนุ่มมัลติกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้เห็นหน้าของเที่ยงคืน ความคิดถึงเสียจนใจแทบขาดมันทรมานเพียงใดเขาย่อมเข้าใจมันดี การคลั่งรักไม่ได้สวยงามและหอมหวานเฉกเช่นที่ใครเคยได้อ่าน หรือได้ฟัง

     ความจริงนั้นมันทรมานเหลือเกิน

     ไอ้เที่ยง..”

     เสียงทุ้มพร่ำเรียกชื่อคนตรงหน้าคล้ายคนกำลังอ้อนวอนขอความเมตตา เขาไม่เคยเสียอาการและเสียการเป็นตัวเองขนาดนี้มาก่อน แม้จะรู้เต็มอกว่าเที่ยงคืนไม่พร้อมจะรับรู้เรื่องความรู้สึกที่มันเกินเลยมากกว่าเพื่อนแต่กระนั้นเขาก็ห้ามตัวเองไม่ได้เลย

     เรื่องวันนั้น.. กูขอโทษ

     ขอโทษที่พูดออกไป

     เที่ยงคืนเม้มริมฝีปากเล็กน้อยพลางพยักหน้าเบา ๆ ช่างมันเถอะ

     ลืมมันไปเลยก็ได้

     สีหน้าและแววตาของเที่ยงคืนกำลังไม่สู้ดี ภาพของชายหนุ่มตัวสูงสมส่วนสะท้อนอยู่ในแก้วตาใสแฝงความเงียบขรึมและเจือไปด้วยความเศร้าโศกอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ปัญหาที่ค้างคาอยู่ในจิตใจของเขามันมีมากมายเหลือเกิน อยากพูดให้อีกฝ่ายได้รับรู้หากแต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้จะต้องเริ่มจากตรงไหน

     แววตาเฉยชาซ่อนความเศร้าสร้อยทำห้าทุ่มปวดร้าวตรงกลางใจ เขายกมือแกร่งข้างที่เป็นแผลขึ้นมาค้ำยันกำแพงเอาไว้คล้ายกับจะให้มันเป็นกรงขังคนเย็นชาสร้างความเหน็บหนาวในใจให้กับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

     ไม่ได้อยากให้เรื่องระหว่างเรามันจบแบบนี้เลย

     แผ่นหลังกว้างแนบชิดกำแพง ดวงตาทรงอัลมอนด์พิศมองใบหน้าคมคร้ามทุกข์ระทม ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรกับความเจ็บปวดรวดร้าวที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย รู้สึกเจ็บไม่ต่างกันแต่ร่างกายมันไม่อาจแสดงออกมาได้

     ถ้ามันเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน กูขออะไรมึงสักอย่างจะได้ไหมห้าทุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วสามารถรับรู้ได้ว่าคนพูดกำลังเจ็บปางตาย

     อืม..” คนในวงแขนแกร่งขานรับเบา ๆ มึงจะ—”

     จูบกับกูได้ไหม แล้วกูจะไม่ขออะไรจากมึงอีกเลย กู.. สัญญา

     จูบด้วยความรู้สึกเหมือนกับนี่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เราต่างจะลาลับจากกันไปอยู่คนละวงโคจร..

     เป็นอีกครั้งที่เที่ยงคืนพูดอะไรไม่ออก เขามองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่มันกำลังสั่นระริก ความรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียของสำคัญไปแล่นเข้ามากัดกร่อนหัวใจในอกซ้าย  ห้าทุ่มคือหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขากล้าออกมาเผชิญกับเรื่องราวแย่ ๆ ในแต่ละวันเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายจะคอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอไม่ว่าจะเจอผู้คนในรูปแบบไหน เจอเรื่องเลวร้ายเพียงใดก็ตาม

     แต่ทว่าความกลัวมันมีมากเหลือเกิน

     กลัวว่าถ้าหากเปิดใจให้อีกฝ่ายเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต.. สักวันหนึ่งเขาจะโดนทิ้งเหมือนอย่างที่แล้วมา

     เที่ยงคืนไม่มีทีท่าว่าจะตอบคำถามหากแต่แววตาสับสนปนอึดอัดใจทำให้ร่างสูงตัดสินใจโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ๆ จนลมหายใจร้อน ๆ รินรดปรางแก้มเนียนหมายจะกดริมฝีปากหยักลึกแนบเข้ากับริมฝีปากอิ่มเพื่อส่งมอบจูบสุดท้ายทั้งที่ใจปวดร้าว ทว่าคนผิวขาวกลับเบือนหน้าหนีแล้วยกสองมือขึ้นมาดันอกกว้างเบา ๆ เป็นการบอกให้อีกฝ่ายถอยออกห่าง ห้าทุ่มยอมผละใบหน้าออกก่อนจะเกิดความสงสัย เขาช้อนสายตามองลึกเข้าไปในดวงตาสีเฮเซลนัท มันไม่เข้มขรึมแต่กำลังอ่อนไหว

     กู.. ไม่อยากให้มันเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้คุยกันเที่ยงคืนพูดเสียงแผ่วพลางชำเลืองมองคู่สนทนาด้วยหางตาเพียงเล็กน้อย

     ถ้อยคำที่คนผิวขาวพูดออกมายังเป็นปริศนา ห้าทุ่มไม่แน่ชัดว่าอีกฝ่ายต้องการจะพูดถึงอะไรแต่ดูเหมือนว่าหัวใจของเขาตอนนี้มันกำลังกลับมาเต้นไม่เป็นส่ำหลังจากแผ่วเบาจนเกือบหยุดทำงาน

     หมายความว่ายังไงเขาเอ่ยถามเสียงอ่อน

     เที่ยงคืนถอนหายใจเฮือกใหญ่คล้ายกับคนกำลังต่อสู้อยู่กับความคิดของตัวเองก่อนที่จะหันกลับมามองหน้ากันตรง ๆ มือเรียวขยำเสื้อนักศึกษาของร่างสูงเบา ๆ ห้าทุ่มไม่ว่าอะไร เขาทำแค่เพียงลดมือลงมาวางพักไว้ที่เอวสอบเพรียวของเที่ยงคืน

     ไอ้ทุ่มคนผิวขาวกล่าวเรียกแล้วตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น มึงเป็นคนเดียวที่กูอยาก.. อยู่ข้าง ๆ

     เป็นคนเดียวและไม่คิดจะเปลี่ยนใจเป็นคนอื่น

     กูขอโทษที่เดินหนีในวันนั้นแต่มันเป็นเพราะ.. กูไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง และเพราะไอ้คนที่พูดถึงเรื่องความรู้สึกมันเป็นมึง กูเลยกลัว กูกลัวมาก ๆ

     กลัวต้องเริ่มต้นใหม่กับคนที่ยกให้เป็นสิ่งสำคัญในชีวิต

     กลัวว่าวันหนึ่งความสัมพันธ์และมิตรภาพที่เคยมีมันจะจางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงหยดน้ำตาและเศษซากความรู้สึกที่มันพังยับเยินยากจะประกอบกลับมาใหม่ให้เป็นรูปร่าง

     กูกลัวว่ามึงจะทิ้งกู กลัวว่าท้ายที่สุดแล้วเราก็ไม่ควรเลื่อนสถานะ กลัวว่ากูจะเสียมึงไปสักวัน เพราะแบบนั้นการเป็นเพื่อนกันมันคงจะดี—”

     เรือนกายของหนุ่มวิทย์คอมถูกแขนแกร่งคว้าเข้าไปสวมกอดเอาไว้ใบหน้าหล่อไร้ที่ติอยู่พอดีกับไหล่กว้าง เที่ยงคืนนิ่งค้างไปชั่วขณะลืมประโยคที่ต้องพูดหมดสิ้น ร่างสูงแบ่งความอบอุ่นจากกายหนาให้บัดดี้ในอ้อมแขน เขากระชับกอดให้แน่นขึ้นไม่ต้องการจะฟังต่อ

     พอเถอะ เลิกพูดคำว่าเพื่อนสักที

     ไอ้เที่ยงห้าทุ่มพร่ำเพรียกเรียกชื่อข้างใบหูขาว กูไม่บังคับให้มึงมารักกูในวันนี้ หรือพรุ่งนี้ กูจะรอจนกว่ามึงจะพร้อมเหมือนที่รอมาตลอด กูรอได้เสมอขอแค่พูดออกมาว่าจะให้โอกาสกัน

     ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านั้น

     ไม่ว่ามึงจะกังวลอะไรอยู่ จำไว้ว่ากูเข้าใจ กูเข้าใจทุกอย่าง

     เข้าใจทั้งหมด

     แล้วมึงก็ไม่ต้องกลัวว่ากูจะทิ้งชายหนุ่มพูดก่อนจะค่อย ๆ คลายแรงกอดแล้วใช้มือสองข้างจับไหล่คนตรงหน้าเอาไว้ ดวงตาเฉี่ยวคมจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างอ่อนโยนแล้วพูดต่อ

     เพราะกูจะอยู่กับมึงจนกว่ามึงไม่ต้องการ

     ห้าทุ่มจะอยู่ด้วยกันกับเที่ยงคืนตรงนี้

     ตรงที่ ที่มีแค่เราสองคน

     สิ้นประโยคชายหนุ่มแลเห็นแสงสะท้อนจากหยดน้ำตาที่หลั่งรินลงมาทางหางตาของเที่ยงคืน เขารีบลดใบหน้าลงต่ำเพื่อทำการจูบซับหยาดน้ำสีใสให้แห้งเหือดก่อนจะทิ้งท้ายด้วยการเคลื่อนหน้าไปฝากสัมผัสอ่อนโยนด้วยริมฝีปากนุ่มทิ้งไว้บนไหล่กว้าง

     คนผิวขาวหาได้ขัดขืน เขายอมให้เพื่อนสนิทจูบซับน้ำตาบนเนินแก้มและไหล่กว้าง สัมผัสเหล่านั้นอ่อนโยนเกินกว่าหัวใจจะรับไหว เที่ยงคืนเม้มริมฝีปากแผ่วเบาก่อนจะเป็นฝ่ายสวมกอดร่างสูงเอาไว้แล้วเคลื่อนมือขึ้นไปวางบนศีรษะพลางลูบอย่างเบามือ

     นานมากแล้วที่ไม่ได้ลูบหัวใครด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งเป็นห่วง

     กูไม่ได้ขอให้มึงรอกู กูจะไม่ขวางหากมึงอยากตัดใจจากกูเพื่อไปเจอคนที่มึงรู้สึกมากกว่าที่รู้สึกกับกู

     เที่ยงคืนพูดเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคนโดยไม่ได้ผละตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งทั้งทรงพลังและอบอุ่นอย่างน่าเหลือเชื่อ ห้าทุ่มวางคางเกยไหล่บัดดี้พลางหลับตาพริ้มรอฟังทุกถ้อยคำที่อีกฝ่ายพูดอย่างตั้งใจ

     แต่กูขอเวลา.. ขอเวลาหน่อยนะทุ่ม

     ขอเวลารักษาบาดแผลให้มันหายดีเสียก่อน.. จะได้ไหม

     ต่อให้ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตกู.. กูก็ให้มึงได้ไอ้เที่ยง

     ไม่มีอะไรที่กูให้มึงไม่ได้ ไม่มีเลย

     มึงเคยคิดไหมว่าบางทีเราก็เหมือนกันจนเกินไปเที่ยงคืนกล่าว

     เหมือนจนน่ากลัว

     คิดอยู่ตลอด

     ห้าทุ่มกลั้วหัวเราะในลำคอ เขาตัดสินใจผละตัวออกจากอ้อมกอดของหนุ่มวิทย์คอมแล้วยกมือขึ้นไปวางไว้บนศีรษะกลมทุยพลางสอดนิ้วเข้าใกล้กลุ่มผมดำขลับแล้วสางเล่นอย่างเบามือ

     เราเหมือนจิ๊กซอว์ที่มีรูปแบบเหมือนกันมันไม่มีวันต่อกันติด แต่จะบอกอะไรให้ว่า..

     เขาหยุดพูดไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีเข้มไล่พิจารณาเครื่องหน้าที่เมื่อนำมาประกอบบนใบหน้าแล้วมันทำให้ชายผู้นี้ดูดีจนหาที่ตำหนิติเตียนไม่ได้ เรียวปากหยักลึกคลี่ยิ้มอย่างละมุนละไม บอกว่าตัวเขานั้นรักใคร่ชอบพอเที่ยงคืนมากเพียงใด

     กูยอมสร้างรอยแหว่งให้กับตัวเองเพื่อต่อเข้ากับจิ๊กซอว์อีกตัวได้สมบูรณ์

     จริงอยู่ที่การคลั่งรักมันทรมาน ขาดไม่ได้ทุรนทุรายคล้ายโดนสารเสพติดชนิดหนึ่ง

     แต่มันเป็นความทรมานที่เคล้าไปด้วยความสวยงาม และต่อให้มันเป็นสารเสพติดเขาก็จะยอมโอเวอร์โดส..

 





_____________________________

สปอย : พี่น้องเที่ยงหนูจะใตน้ายกะรุ้กชายอุนแม่ได้ลงคอจบิงเหรอคะ แง T-    T

ปล. เพลงในตอนนี้ชื่อเพลง หยดนี้ให้เธอ - i hate monday นะคะ เจ่บปวดจบิง

100% : อะ.. โอเว่อโด๊ด หดาเยงดสวเว อาการหนักเนาะ ไม่ไหวเลย 55555555555555555555555555555555555555

ฝากสกรีมในทวิตเตอร์ #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน และคอมเมนต์เยอะๆ ด้วยนะคะ

จะตามอ่านตามไปรีให้หมดเลยยยยยยยยย


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.889K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,822 ความคิดเห็น

  1. #5786 เจ้ากระต่ายจมูกหมู (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 22:49
    นี่ชอบความพูดตรงๆของทุ่มมากอะ ถ้าเป็นคนอื่นนะตอนนี้ก็อาจจะยังไม่คืบหน้าไปถึงไหนแบบนี้
    #5,786
    0
  2. #5721 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 17:37
    อุแงงงงงงงง น้องทุ่มค้าบบบบบบ
    #5,721
    0
  3. #5683 sinramello (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 22:06
    เขียนได้เข้าถึงอารมณ์ภายใต้ก้นบึ้งของหัวใจมาก
    #5,683
    0
  4. #5664 CallistoJpt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 19:36
    โอ๊ยยยยยยเจ้าทุ่ม แต่ละคำพูดของห้าทุ่มมันจุกไปหมด //น้ำตาซึม
    #5,664
    0
  5. #5637 myjminds (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 00:04
    ฮืออออ เขียนดีมากๆเลยค่ะ น้ำตาซึมเลย
    #5,637
    0
  6. #5627 Mt_mpp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 06:19

    แส้วเลยแม่ เปียกปอนไม่หยุดอแงง

    #5,627
    0
  7. #5623 Ploy944 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 20:19

    น้ำตาไหลเลย
    #5,623
    0
  8. #5554 Xakas (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 17:18
    งื้ออออออออออ
    #5,554
    0
  9. #5251 จิ้งจอกสีลม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 12:11
    น้ำตาไหลถึงตีน;-;;;;
    #5,251
    0
  10. #5104 LittleWaew (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 22:08
    ลืมอดีตให้ได้น้องเที่ยง ทุ่มรอที่เดิมตรงนี้❤
    #5,104
    0
  11. #4963 ลัลลิต (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 22:06

    ตากูบวมเป็นอึ่งอ่างเพราะเรื่องนี้เลยนะเนี่ย

    #4,963
    0
  12. #4895 dubleT (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:07
    ร้องไห้หนักมากกันสองตอนนี้
    #4,895
    0
  13. #4547 prang9018 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 20:14
    ใจนายมันได้อะ! ห้าทุ่มของผ้มมม
    #4,547
    0
  14. #4482 promna (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 19:52

    มันเป็นอะไรที่หาคำอธิบายไม่ได้
    #4,482
    0
  15. #3742 Makkham (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 12:56
    เค้าจูบกันเเล้วค่ะเเม่เเล้วเค้าก็กำลังจะเปิดใจต่อกันค่ะ//กุมกำเดา
    #3,742
    0
  16. #3242 miemieYG (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 10:22
    ขอบคุณพี่เที่ยงนะ แม่ขอบคุณจริงๆ อย่างน้อยก็ที่เปิดโอกาศให้พ่อทุ่ม ขอบคุณมากๆนะ ต่อจากนี้ก็คุยกันดีๆ ทำตามใจตัวเองได้แล้วนะ
    //ขอบคุณหนูเจียร์มากนะลูก ช่วงที่แม่ไม่อยู่ก็มีหนูมาอยู่ข้างๆพ่อทุ่มเขา แม่ขอบคุณมากจริงๆ
    #3,242
    0
  17. #2915 Milddimmy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 19:50
    หัวอกคนเป็นแม่อ่ะค่ะ ฮืออออ เข้มแข็งไว้นะ-สองแสบ พ่อทุ่มเดินหน้าเต็มกำลังไปเลยลูก จีบให้จั๋งหนัก เอาให้พ่อเที่ยงลืมอิพี่เซียนไปเลย
    #2,915
    0
  18. #2710 Rabbiitao (Su:D) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 20:17
    ทุ่มสมชื่อ ทุ่มให้เค้าไปทั้งชีวิตแล้วมั้ยยยย
    #2,710
    0
  19. #2616 iiiiiiiir (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 00:43
    ต่อไปนี้ อะไรก็มาฉุดทุ่มไม่ได้ เดินหน้าด้วยความคลั่งรัก
    #2,616
    0
  20. #2466 0964106162 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 13:50

    เจ็บจัง
    #2,466
    0
  21. #2253 pingkana2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 11:04
    อ่านตอนนี้เรารู้สึกรักยัยน้องเจียร์มากเลยอ่ะ นางรักเพื่อนมากจริงๆ นึกภาพนางนั่งร้องให้ทำแผลให้พี่ทุ่มคือแบบ เพื่อนดีๆมันมีจริงนะ แงงงงง
    #2,253
    0
  22. #2252 mew_406 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 10:43
    เจ่บหัวใจปัยหมดรอค่ะเที่ยงเรารอได้เเง้
    #2,252
    0
  23. #2239 MasTERFOX (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 02:59
    เป็นตอนนี้อ่านแล้วร้องไห้มากเลยค่ะ พอฟังไปกับเพลงที่ให้มาเขื่อนแตกเลย บีบแล้วบีบอีกฮือออออออ
    #2,239
    0
  24. #2231 071727 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 05:14

    รับรองน้องทุ่มจะไม่ทำให้ไม่ผิดหวังแน่ๆพี่เที่ยงhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-06.png

    #2,231
    0
  25. #2227 __qq (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 23:48
    ลุ้น ลุ้นมากกก ในที่สุดเค้าก็เริ่มเปิดใจให้กัน //หอมหัวนะลูกกก
    #2,227
    0