MOON 23:04 P(A)M #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน END (สนพ. B2S)

ตอนที่ 12 : #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน x ฉันภาวนาให้ได้อยู่เคียงข้างเธอ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,826 ครั้ง
    28 เม.ย. 63

-นิยายเรื่องนี้คำหยาบค่อนข้างเยอะนะคะ ควรพิจารณาและอ่านเพื่ออรรถรสเพียงเท่านั้น

ในคืนที่ดาวอยู่เต็มฟ้า ฉันภาวนาให้ได้อยู่เคียงข้างเธอ : )




     นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนยี่สิบเก้านาทีซึ่งเป็นเวลาปกติของการกลับมาเยือนห้องพักหลังออกไปเผชิญหน้ากับลูกค้ามากมายใช้แรงกายแรงใจทำงานแลกเงิน

     กระเป๋าเป้ใบเก่งถูกโยนลงบนเตียงเหมือนทุกครั้ง มือเรียวจับปลั๊กกาต้มน้ำไฟฟ้าเสียบเพื่อใช้งานแล้ววนกลับมาที่เตียง ชายหนุ่มผิวขาวถอดเสื้อยืดออกทางศีรษะแล้วโยนใส่ตะกร้า เขาทิ้งร่างล้มตัวนอนลงข้าง ๆ กระเป๋าเป้สีน้ำตาล ยกแขนข้างที่มีลอยสักตั้งแต่หัวไหล่จนถึงข้อมือขึ้นมาก่ายหน้าผากพลางหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจ

     เหนื่อยชะมัด

     พร่ำบ่นคำว่าเหนื่อยกับตัวเองในใจไม่รู้จักกี่รอบหวังจะให้ความรู้สึกนั้นมันเบาบางลงแต่ก็เปล่าเลย มันไม่ช่วยอะไรสักนิด บ่นไปก็เท่านั้นอย่างไรเสียพรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานอยู่ดี

     เที่ยงคืนนอนหลับตาอยู่อย่างนั้นราวสิบนาทีจึงจะตัดสินใจลุกขึ้นมาแกะมาม่า คัพแล้วกดน้ำร้อนใส่ให้พอดีกับเส้นที่ขีดไว้ในถ้วยตามด้วยแกะเครื่องปรุงใส่แล้วใช้ส้อมพลาสติกทับฝาของมันเอาไว้ เดินหิ้วมาม่า คัพมานั่งกินที่โต๊ะทำงาน เขาฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วงีบรอเส้นมาม่าสุก

     ทว่างีบได้ไม่นานนักเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงวอร์ที่สวมใส่ก็ดังขึ้น เที่ยงคืนสะดุ้งเล็กน้อยแล้วล้วงมันออกมาปัดหน้าจอกดรับสายในทันที

     เกือบหลับสนิทไปแล้ว

     ฮัลโหลร่างสูงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มติดจะแหบพร่าเล็ก ๆ เขาขยับลุกขึ้นนั่งหลังตรงแล้วเปิดฝามาม่า คัพ ใช้ส้อมคนให้เครื่องปรุงและเส้นมันเข้ากัน

     [เที่ยง หลับอยู่เหรอลูก] ความเป็นห่วงเป็นใยถูกถ่ายทอดออกมาทางเสียงของปลายสายทำเรียวปากอิ่มคว่ำน้อย ๆ กระตุกยิ้มด้วยความดีใจ

     แม่

     อ่า ครับ เผลองีบไป

     [แม่กวนหรือเปล่าลูก ถ้ากวนแม่ขอโทษนะ เที่ยงจะหลับต่อไหมวางสายแม่เลยก็ได้]

     “ไม่กวนครับ แม่ยังไม่นอนอีกเหรอ

     [แม่รอโทรหาเที่ยง แม่คิดถึง]

     “คิดถึงแม่เหมือนกันครับ สบายดีใช่ไหม เงินพอใช้หรือเปล่า

     [แม่สบายดีแล้วก็เงินพอใช้จ้ะ ไม่ต้องส่งมาแล้วล่ะ เก็บไว้กินไว้ใช้เองเถอะลูก]

     “ครับ

     [ช่วงนี้น่ะ.. เรียนเป็นยังไงบ้าง เที่ยงกินอิ่มนอนหลับใช่ไหม แม่เป็นห่วงนะ]

     หัวอกคนเป็นแม่เมื่อลูกห่างไกลเกินจะเอื้อมไม่สามารถเห็นหน้าคร่าตาได้มันเงียบเหงาและวังเวงลึก ๆ เธอเจ็บปวดที่ไม่อาจมองเห็นลูกชายเปิดประตูห้องออกมาทักทายยามเช้า ไม่อาจทำกับข้าวให้เจ้าตัวได้กิน ไม่อาจกอดและหอมอย่างเช่นแม่ลูกคู่อื่น เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าความคิดถึงมันทรมานสักเพียงใด

     เดือนแรกที่เปิดประตูห้องนอนของเที่ยงคืนเข้าไปแล้วไม่เห็นลูก น้ำตามันพาลไหล เจ็บหัวใจเหลือเกิน แต่พักหลังมาจำต้องเข้มแข็ง

     นัยน์ตาสีเฮเซลนัทหลุบมองถ้วยมาม่า คัพเพียงชั่วขณะหนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มแล้วกล่าวคำโป้ปดออกไปเพื่อให้มารดาคลายความกังวล

     เรียนก็เรื่อย ๆ ครับ อยู่ที่นี่สบายดีไม่มีปัญหา กินอิ่มแล้วก็.. นอนหลับครับ

     ขอโทษที่พูดทุกเรื่องเว้นเสียแต่ความจริง..

     บอกแม่ทุกครั้งว่าทำงานสบาย โกหกหน้าตาย ทั้งที่ไหล่สองข้างแทบจะหลุด

     [ดีแล้วจ้ะ อืม.. งั้นเที่ยงหลับต่อเถอะลูก แม่ไม่กวนแล้ว]

     “ครับ

     [ฝันดีนะลูก ห่มผ้าให้ถึงคอแล้วก็อย่าถอดเสื้อนอน เดี๋ยวจะป่วยเอา]

     “ฮ่ะ ๆ ครับแม่ ฝันดีครับ

     [แม่รักเที่ยงนะ]

     “ผมก็รักแม่ครับ

     รักที่สุด..

     แม้สายจะถูกตัดแต่โทรศัพท์ก็ยังคงแนบไว้ที่หู ซึมซับอุ่นไอรักที่มาจากมารดาผ่านสมาร์ทโฟนในมือ หากตอนนี้เขาได้อยู่เคียงข้างแม่คงสวมกอดแล้วซบลงกับอกอุ่น ๆ ปล่อยทิ้งเรื่องราวเลวร้ายไว้ด้านหลัง ให้ฝ่ามือคู่นั้นลูบลงมาบนศีรษะอย่างอ่อนโยน

     คงได้นอนหนุนตักแม่แทนหมอน.. ไปแล้ว

     ทว่าในเมื่อเลือกที่จะเดินออกมาเองก็ต้องทำใจยอมรับผลลัพธ์ที่มันตามมา เขาต้องดำรงอยู่ให้ได้โดยที่ไม่มีพ่อและแม่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้มีแค่เพียงเขาคนเดียวที่เลือกเส้นทางนี้ ยังมีคนอีกมากมายที่ต้องจากบ้านมาไกลเพราะเหตุผลบางอย่าง

     เที่ยงคืนทำท่าจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหากแต่มันดันสั่นครืดและแผดเสียงลั่นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับเป็นสายโทรเข้าจากแอพพลิเคชั่นไลน์ และชื่อที่ขึ้นโชว์ทำร่างสูงประหลาดใจ

23:00 PM

เสียง LINE…

     ห้าทุ่ม.. มันโทรมาทำไมตอนนี้

     ชั่งใจอยู่นานว่าจะกดรับหรือรอให้สายมันตัดไปเอง เที่ยงคืนพยายามคิดหาเหตุผลว่าเพราะอะไรบัดดี้ถึงโทรหากันตอนเกือบตีหนึ่ง คิดว่าจะหลับไปแล้วเสียอีกเพราะพรุ่งนี้มีงานประกวดเฟ้นหาดาวและเดือนของมหาลัยแล้ว นอนดึกขนาดนี้หน้าไม่โทรมแย่หรือไง

     รับก็รับวะ

     ฮัลโหล

     [ไง พึ่งถึงห้องเหรอ] ปลายสายกล่าวด้วยสุ้มเสียงทุ้มราบเรียบ

     ถึงสักพักแล้ว

     [ทำอะไรอยู่ กินข้าวยัง]

     “กำลังจะกิน โทรมามีอะไร

     [ว่าง ไม่มีไรทำ]

     “ไม่มีอะไรทำก็ไปนอน พรุ่งนี้ประกวดแล้วตื่นสายเดี๋ยวพี่บลูก็บ่นอีกเที่ยงคืนเอ่ยปากไล่กลาย ๆ ก่อนจะตักเส้นมาม่าอืดคับถ้วยเข้าปาก

     มัวแต่คุยโทรศัพท์ไม่ได้กินสักที

     [พี่บลูบ่นตลอด แค่กูหายใจก็บ่นแล้ว]

     “มึงทำตัวไม่ดีเองหรือเปล่า

     [กูมันลูกชัง]

     “หึ

     เหมือนกับว่าอีกฝ่ายจะว่างมากจริง ๆ ถึงได้โทรมาชวนคุยสัพเพเหระ เล่าเรื่องตลกที่เจอในแต่ละวันบ้าง พูดถึงอาหารที่อยากกินในตอนเช้าบ้าง ปล่อยให้เกิดเดดแอร์ได้ยินแต่เสียงลมหายใจและเสียงเพลงบ้าง แต่ถึงกระนั้นกลับไม่ได้รู้สึกน่าเบื่ออยากจะวางสายเลยสักนิด ทั้งที่เขาเองมันก็ไม่ใช่พวกชอบคุยโทรศัพท์กับใครนาน ๆ เสียด้วยซ้ำ แต่กับห้าทุ่มต้องยอมรับว่าสามารถคุยได้นานเกือบชั่วโมงแล้ว

[Yeah, yeah walkin' around with a stick
Yeah, yeah I got a brick, mm, yeah, whippin' that x, uh
Takin' a picture, yeah, she takin' a picture
She all up on, she in love with me]

     จากเพลงเกาหลีเปลี่ยนมาเป็นเพลงฮิปฮอปสัญชาติอเมริกัน มีสไตล์เพลงคล้ายมัมเบิล แรป ออกจะโฟลวใช้คำได้ลื่นไหลและประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากทั้งที่อายุยังน้อย

     มึงฟังลิล โมซีเหมือนกันเหรอเที่ยงคืนเอ่ยถามเมื่อเพลงที่เขาฟังเป็นประจำทุกวันดังเข้ามาในสาย

     [เออ She screamin' "Mosey", I'm in her gut]

     บัดดี้นอนดึกทั้งขานรับในลำคอแล้วร้องท่อนต่อไปไม่มีผิดเลยสักคำ เที่ยงคืนหัวเราะเสียงแผ่วแล้วกดเปิดสปีกเกอร์โฟน เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแทนการถือ

     เห็นทีราตรีนี้คงอีกยาวไกล

[Just tryna get racks to the ceiling
Pour up the lean, what a feelin’
Daydream ‘bout money and xes
Speed racin’ so I am speedin’
When I’m with you, I’m wildin’
See a new car, I bought it, yeah
You don’t get money, so stop it, yeah
See a new house, I bought it, uh]

Lil Mosey – Speed Racin

     มีเพื่อนคุยยามดึกมันก็รู้สึกดีไปอีกแบบ เพราะตั้งแต่ย้ายเข้ามาเรียนในกรุงเทพเขาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางแสงสีในร้านอาหาร พบปะผู้คนมากหน้าหลายตาแต่ไม่คิดจะไว้ใจใคร ไม่ค่อยได้คุยกับใครเท่าไหร่นัก ทำงานเสร็จก็กลับมานอน บางวันอาจจะไปต่อกับคู่ขาชั่วคราว แต่เพื่อนที่สามารถเรียกว่าเพื่อนได้จริง ๆ ก็ไม่เคยเจอ

     จนกระทั่งได้รู้จักกับห้าทุ่ม

     ใจยังลังเลที่จะมอบสถานะเพื่อนให้กับอีกฝ่าย แต่ลองมาคิดบททวนดูอีกทีทั้งชีวิตวัยรุ่นของเขายังไม่เคยเข้าใกล้คำว่ามิตรภาพมากขนาดนี้มาก่อนเลย

     [เที่ยง] ร่างสูงเอ่ยเรียก

     อือเที่ยงคืนขานรับค่อย ๆ ลดถ้วยมาม่าที่พึ่งยกซดน้ำลง

     [ถ้ากูได้เป็นเดือนมหาลัย มึงจะให้อะไรกู] ปลายสายถามขึ้นมาเล่นเอาคิ้วเรียวกระตุกเบา ๆ

     โตเป็นควายยังจะมาขอรางวัลอีกนะ เกร่อจริงคนผิวขาวเหล่ตามองสมาร์ทโฟน

     [ตอบดิ มึงจะให้อะไรกู] ห้าทุ่มก็ยังคงตื๊อจะเอาคำตอบให้ได้

     ไม่รู้ มึงอยากได้อะไรล่ะ อย่าขอของแพงนะเว้ย

     ในเมื่อเพื่อนอยากได้ของรางวัลเขาก็ไม่คิดจะขัด เนื่องจากเขาเองก็มีส่วนทำให้ห้าทุ่มต้องก้าวเข้าสู่วงการประกวดดาวและเดือนของมหาลัย

     ของแพงกูไม่มีปัญญา—”

     [ขอจับมือพี่เที่ยงนี่นับว่าเป็นของแพงหรือเปล่าวะ]

     ประโยคเถรตรงมีเป้าหมายที่ชัดเจนของหนุ่มมัลติทำคนผิวขาวชะงักมือที่กำลังจะหยิบถ้วยมาม่า คัพไปทิ้งลงถังขยะ เที่ยงคืนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเงียบไปพักใหญ่

     ขอจับมือ.. งั้นเหรอ

     บ้าหรือไง

     ต่างฝ่ายต่างเงียบฟังเสียงลมหายใจของกันและกัน อีกคนกำลังคิดคำตอบและอีกคนกำลังรอคำตอบ ห้าทุ่มไม่เร่งเร้าปล่อยให้บัดดี้ได้ใช้ความคิดเพราะเขาเข้าใจดีว่าสิ่งที่ร้องขอออกไปมันคงสะกิดใจเที่ยงคืนไม่น้อย

     ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะควานหาเสียงตัวเองเจอ ยกมือเรียวขึ้นมาลูบหน้าก่อนจะลอบพ่นลมหายใจโดยไม่ให้ปลายสายได้ยิน เที่ยงคืนส่ายศีรษะไปมา

     ไม่เป็นไรหรอก

     ไปชนะมาให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาจับมือกู

     สู้เขา มึงมันเก่งอยู่แล้ว.. ห้าทุ่ม

 

 

     ช่วงบ่ายของวันใหม่ดูเหมือนที่มหาลัยจะวุ่นวายมากพอสมควรเนื่องจากกิจกรรมประกวดดาวและเดือน หรืองาน เจแอลยูเฟรชชี่ สตาร์ กำลังเริ่มขึ้น เหล่าผู้เข้าประกวดมาเตรียมพร้อมเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมกันตั้งแต่เช้ามืด ห้าทุ่มเองก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น เมื่อคืนดีดกว่าจะได้นอนก็เกือบตีสี่ คุยกับบัดดี้จนลืมไปเลยว่ามีนัดตอนเจ็ดโมงเช้า สภาพตอนนี้อย่างกับซอมบี้

     นักศึกษาและคณะครูบาอาจารย์ทยอยเข้าหอประชุมใหญ่เพื่อไปร่วมชมร่วมเชียร์เด็กในสังกัดของตนเอง ภายในงานไม่ได้มีเพียงแค่การประกวดแต่ยังมีมินิคอนเสิร์ตจากชมรมดนตรี การแสดงจากนักศึกษาคณะนิเทศอีกด้วย

     คนที่ยังตกค้างอยู่ตามห้องเรียนเร่งเก็บของเข้ากระเป๋าแล้วสะพายขึ้นบ่ากึ่งเดินกึ่งวิ่งจากตึกเรียนมายังหอประชุมขนาดใหญ่ เที่ยงคืนหลุบมองนาฬิกาข้อมือขณะสับขาวิ่งเหยาะ ๆ ไปให้ถึงหอประชุม เขาไม่รู้ว่าตอนนี้กิจกรรมดำเนินไปถึงไหนแล้ว มัวแต่ทำงานอยู่ในห้องจนลืมมองเวลาไปเลย

     เวรเอ้ย คนเต็มหอประชุมแล้วแน่ ๆ

     ร่างสูงวิ่งมาจนถึงประตูทางเข้าแล้วแทรกตัวเข้าไปด้านใน เป็นไปอย่างที่คิดเพราะในหอประชุมใหญ่ในตอนนี้อัดแน่นไปด้วยนักศึกษาจากทุกคณะและบุคคลภายนอกที่มีส่วนเกี่ยวข้องอีกไม่รู้กี่สิบชีวิต แถมการประกวดก็ดำเนินไปเกือบครึ่งทางแล้วด้วย

     เดินเปิดตัวกันไปแล้วสินะ

     ห้าทุ่มอยู่ไหนวะ

     ไม่สนว่าจะยืนอยู่ในอาณาบริเวณของคณะใด เที่ยงคืนสนใจอย่างเดียวคือตำแหน่งของบัดดี้บนเวทียกสูง เขากวาดสายตามองไปจนทั่วกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มตัวสูงสมชายชาตรีสวมชุดสูทสีขาวสะอาดขลิบดำ ใบหน้านิ่งสนิททว่าสายตาทรงเสน่ห์ดูขี้เล่นขัดกับนิสัยใจคอ ผมสั้นเกรียนเกือบติดหนังหัวไม่ได้ทำให้ความหล่อคมลดลง อกข้างขวาติดป้ายบอกเลขของผู้เข้าประกวด

     M03

     ไอ้ทุ่มอยู่นั่นไง

     ไหนวะ ๆ .. เชี่ยยย โคตรหล่ออ

     หล่อจริง เหมือนเจ้าชายเลยว่ะ

     เสียงพูดคุยของชายหนุ่มสามชีวิตดังเข้ามาในหูเรียกความสนใจจากคนผิวขาวได้เป็นอย่างดีเพราะบุคคลที่สามที่พวกเขาเอ่ยออกมานั้นเป็นชื่อของห้าทุ่ม เดือนคณะเทคโนโลยี

     เที่ยงคืนชำเลืองสายตามองสามหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขาสักเท่าไหร่นัก มีคู่แฝดคาดว่าเรียนวิศวะเพราะมีสร้อยเกียร์คล้องคอ ส่วนอีกคนไม่แน่ชัดว่าเรียนอะไรแต่มองจากมุมนี้ออร่าความไบร์ทมันกระแทกตาไม่หยอก ทั้งสามมองขึ้นไปบนเวทีแล้วชูสองนิ้วเป็นการให้กำลังใจเพื่อน

     ไม่รู้ว่าห้าทุ่มจะเห็นหรือเปล่า

     โจโฉและโจชัวคู่แฝดรักยมชูสองนิ้วแล้วโบกไปมา แก้ปเองก็ทำเช่นเดียวกัน พวกเขายอมเป็นกบฏไม่เชียร์คณะตัวเองแต่แอบย่องมาเชียร์คณะเทคโนโลยีเพราะเพื่อนรักลงประกวด

     ใครจะว่ายังไงก็ช่าง

     เออ ไอ้ชัวโจโฉหันมาสะกิดน้องชาย

     ว่าไงงงโจชัวเลิกคิ้วมอง

     มึงดูนู่นดิ.. นั่นพี่แคมป์ปะวะ

     แฝดพี่พยักเพยิดหน้าไปทางอาณาเขตของเด็กสถาปัตย์นั่งรวมกันเป็นกลุ่มใหญ่หลังรั้วที่กั้นแบ่งโซนแต่ละคณะอย่างชัดเจน หนึ่งในนั้นมีชายหนุ่มผิวขาวผ่องหน้าตาหล่อเหลาเอาการ มัดผมสีน้ำตาลเข้มเป็นทรงแมนบัน สวมเสื้อช็อปสีน้ำตาลปักตราสถาบันและคณะไว้ตรงอกซ้าย ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังสุด สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนกำลังโกรธใครสักคนก็ไม่ปาน

     ใช่เลย คนที่ทำหน้านิ่งแล้วน่ากลัวฉิบหายขนาดนั้นน่ะมีไม่กี่คนหรอก

     อ๋อ เออใช่ พี่แคมป์โจชัวพยักหน้าเบา ๆ

     แกมาทำอะไรวะ อยู่ปีห้าแล้วไม่ใช่เหรอโจโฉเอ่ยถามอย่างมึนงงและสงสัย

     ไม่คิดว่าพวกปีห้าจะมาร่วมงานแบบนี้ด้วย

     อ้าว ก็ต้องมาดิ มึงไม่รู้เหรอว่าเขาเชิญเฮียมาเป็นกรรมการด้วย

     “ห้ะ ?”

     ปริศนาถูกไขกระจ่าง เจ้าแฝดพี่หลุดร้องเสียงหลงแล้วรีบหันขวับมองหากรรมการคนพิเศษในทันที ไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่าเฮียสิงห์ใหญ่จะได้เป็นกรรมการของปีนี้

     โจโฉแทบจะนอนหมอบแล้วมองหาเฮียใต้โต๊ะกรรมการแต่โชคดีที่เจอเข้าเสียก่อน ดวงตาเรียวเล็กสบมองเสี้ยวหน้าคร้ามคมของผู้ชายผิวสีน้ำผึ้งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็คเข้ารูป ผมสีดำขลับตัดอันเดอร์คัตแล้วเสยขึ้น มีปอยผมร่วงลงมาคลอเคลียหน้าผากเนียนเกลี้ยงเล็กน้อย ร่างสูงนั่งเป็นคนที่สามหากนับจากกรรมการคนแรกทางด้านซ้ายมือ บุคลิกดูสุขุมและน่าเกรงขามเหมือนอย่างเคย

     อดีตเดือนมหาลัยที่สาว ๆ ปันใจเทคะแนนโหวตให้มากที่สุด เป็นพี่โชนของใครหลายคนแต่น่าเสียดายที่พี่โชนเวอร์ชั่นเถื่อนนี้ดันมีน้องน้ำเป็นของตัวเองแล้ว

     น้องน้ำยืนหน้านิ่งพร้อมบวกทุกเบอร์อยู่นั่นไง..

     ถึงกับพักวิทยานิพนธ์แล้วมายืนเฝ้าวิทยานิผัวกันเลยทีเดียว

     ได้ยินมาว่าพี่แคมป์ขี้หึงฉิบหาย กูไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเฮียนึกคึกมีบ้านเล็กบ้านน้อยจะเป็นยังไงแก้ปพูดแล้วลูบแขนตัวเองเบา ๆ ทำท่าขนลุกขนพอง

     พี่กูคงปล่อยสัตว์หางออกมาอาละวาดโจโฉว่า

     ไม่เฮียก็พี่แคมป์ กูว่าต้องมีเข้าโรงบาลกันบ้างโจชัวส่ายหัวไปมา

     อย่าให้ทะเลาะกันเลย จบยากน่าดู

     บทสนทนาเริ่มพาดพิงถึงคนที่เที่ยงคืนไม่รู้จักแต่จำได้ลาง ๆ ว่าเคยเห็นหน้าที่โรงอาหารเอสาม คนผิวขาวเบนสายตากลับมามองเดือนคณะเทคโนโลยีอีกครั้ง ห้าทุ่มยืนเคียงคู่กับกวางมองจากมุมนี้เขารู้สึกว่าทั้งคู่ดูเหมาะสมกันดี หากอีกฝ่ายจะมีแฟนสักคนแม่สาวเจ้าก็ไม่ได้แย่อะไร

     จะเป็นยังไงหากห้าทุ่มมีแฟน

     คนแบบนั้นจะได้แฟนแบบไหนกันนะ

     ก่อนจะไปร่วมโหวต ในโอกาสนี้นะคะ ดิฉันขอเรียนเชิญท่านประธานในพิธีได้มอบของที่ระลึกให้แด่ท่านคณะกรรมการพิเศษทั้งหกท่านของเราในวันนี้ค่ะ ขอเรียนเชิญท่านอธิการบดีค่ะ

     สิ้นเสียงพิธีกรสาวท่านอธิการบดีที่รู้หน้าคร่าตากันดีอยู่แล้วก็สาวเท้าขึ้นไปยืนบนเวที มือใหญ่กระชับเสื้อสูทตัวนอกพลางวาดยิ้มอย่างมีไมตรีจิต สตาฟเสื้อดำถือพานทองใส่ของที่ระลึกเดินเรียงแถวเข้ามายืนทางฝั่งขวามือของประธานในพิธี

     ท่านแรกนะคะ คุณอริษรา เขมอักษร ค่ะ

     หญิงสาวผมยาวประบ่าสวมชุดกึ่งพิธีการเดินขึ้นมารับรางวัลพร้อมถ่ายรูปเก็บไว้ลงเพจประชาสัมพันธ์กิจกรรมมหาลัย คนแรกผ่านไปคนที่สองก็ตามมา พิธีกรสาวขานชื่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น กระทั่งมาถึงกรรมการท่านที่สาม เสียงปรบมือดังเกรี้ยวกราวตั้งแต่ยังไม่ได้ขานชื่อเสียงเรียงนาม โดยเฉพาะทางฝั่งของคณะวิศวกรรมศาสตร์ดูเหมือนว่าจะคึกคักคึกครื้นยิ่งกว่าใคร

     ท่านต่อมาค่ะ คุณสหัสพัฒณ์ จิระบวรวัชร์ ค่ะ

     วุ้ฮู้วววววว!!!”

     เฮียยยยย!!!”

     เฮียสิงห์ครับบบบ!!!”

     หล่อเหมือนเดิมเพิ่มเติมคืออายุมากขึ้น

     สิงห์ใหญ่ก้าวขึ้นสู่เวทีที่เขาเคยลงประกวดเดือนมหาลัย แม้จะผ่านมานานหลายปีแต่เขายังจำได้ว่ามันกดดันไม่เบาเพราะต้องฟาดฟันกับเด็กจากคณะอื่น แต่ละคนมีความพิเศษและไหวพริบที่ไม่เหมือนกัน มายืนตรงนี้ได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

     แอบคิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ เหมือนกัน ตอนนั้นเป็นทุกอย่างให้คณะแล้ว ทั้งเดือน คฑากร กัปตันทีมฟุตบอล มือกลอง ประธานค่ายอาสา ช่างภาพ และสตาฟ

     เรียกได้ว่าคุ้ม

     มือใหญ่รับของที่ระลึกมาไว้กับตัวแล้วยืนถ่ายภาพร่วมกับท่านอธิการบดีหนึ่งภาพก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินลงจากเวทีไปนั่งที่เก้าอี้กรรมการ

     ดวงตาเฉี่ยวคมเปลือกตาถูกแต่งแต้มด้วยอายแชโดว์สีอ่อน ๆ สบมองแผ่นหลังกว้างแข็งแรงของชายที่มักจะถามหาเขาอยู่เสมอแต่ไม่เคยได้เจอกันอย่างจริงจังสักที สิงห์ใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้นห่างจากร่างสูงเพียงไม่กี่ก้าวแต่ไม่อาจส่งมือไปสะกิดหรือทักทายได้

     แต่ทว่าแค่ยืนมองจากตรงนี้ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น และภาวะของการเป็นผู้นำที่ดีได้อย่างชัดเจน สิงห์ใหญ่ที่ใคร ๆ พูดถึงมีออร่าอย่างว่าจริง ๆ

     ออร่าของคุณพ่อ.. ทั้ง ๆ ที่ไม่มีลูกเสียด้วยซ้ำ

     ลำดับต่อไปจะเป็นการโหวตครับ เป็นการเปิดโหวตในรอบแรกซึ่งรอบที่สองจะเปิดโหวตหลังรอบการแสดงของผู้เข้าประกวดทั้งยี่สิบหมายเลขนะครับ เป็นช่วงพิเศษที่เราจะเปิดโอกาสให้ทุกท่านได้มีส่วนร่วมส่งน้อง ๆ เข้าสู่รอบสิบคนสุดท้ายอัตโนมัติครับ

     คุณพิธีกรชายทำหน้าที่อธิบายถึงกติกาการโหวตอย่างละเอียดถี่ถ้วน จังหวะเดียวกันเหล่าสตาฟก็เดินถือกล่องสี่เหลี่ยมสำหรับรับคูปองโหวตมาให้ผู้เข้าประกวดทั้งยี่สิบหมายเลข

     ช่วงนี้เป็นการเปิดโหวตในรอบแรกนะครับ ท่านใดที่ต้องการโหวตสามารถเดินมาหย่อนคูปองลงกล่องได้เลยครับ

     หลังพิธีกรประกาศเปิดโหวตนักศึกษาทั้งหญิงและชายที่รออยู่แล้วก็กรูเข้ามาหย่อนคูปองลงกล่องของผู้เข้าประกวดทันทีไม่รีรอ

     คณะวิศวกรรมศาสตร์ประเดิมไปที่สองร้อยห้าสิบโหวต ตามมาด้วยคณะบ้านใกล้เรือนเคียงอย่างเทคโนโลยี หรือไอที ห้าทุ่มตบไหล่กวางดาวพากันเดินถือกล่องมารับคะแนนโหวตจากรุ่นพี่และเพื่อนในคณะที่หน้าเวที เรียวปากหยักกระตุกยิ้มเมื่อเห็นหน้าเจ้าเจียร์

     ยัยตัวเล็กที่วันนี้ใช้ยางสีเหลืองมีลูกเป็ดห้อยมัดผมครึ่งหนึ่งแบบปล่อยหอบป้ายโหวตมาสามถึงสี่ป้าย เธอเหล่ตามองคู่ดาวเดือนคณะวิศวกรรมแล้วบึนปากเล็ก ๆ

     นี่! ให้ทุ่มกับกวางไม่แบ่งใครเลย!” พูดจบก็หย่อนป้ายโหวตลงกล่องเพื่อนซี้และเพื่อนร่วมคณะ รวมแล้วได้คนละห้าร้อยโหวต ไอทีต้องชนะ

     ใจปล้ำเหมือนกันนี่หว่ามึงอะห้าทุ่มหลุดหัวเราะให้กับความมุ่งมั่นของยัยตัวเล็ก อยากส่งมือไปยีหัวสักทีรอลงจากเวทีก่อนเถอะ

     แน่น๊อน ว่าแต่เหนื่อยปะเจ้าเจียร์เงยหน้าคุยเพราะห้าทุ่มอยู่บนเวทีส่วนเธอยืนอยู่ข้างล่าง ลำพังตอนยืนข้างกันก็เมื่อยคอมากพออยู่แล้ว

     ไม่เท่าไหร่ ว่าแต่.. มึงเห็นไอ้เที่ยงบ้างไหมร่างสูงย่อตัวลงมากระซิบถามเสียงแผ่วให้ได้ยินกันสองคน

     เที่ยงเหรอ อืมม ไม่เห็นเลยแต่เดี๋ยวจะไปตามหาให้ สู้ ๆ นะทุ่ม กวางด้วย ขอให้ปัง ๆ เลย เจียร์ไปก่อนน้า เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่เลยนะ

     เจ้าเจียร์รีบพูดรีบถอยออกมาเพราะคนที่อยากหย่อนคะแนนลงกล่องรับโหวตในมือห้าทุ่มนั้นมีเยอะเหลือเกิน เกรงว่าการไปยืนคุยแบบนั้นจะเป็นการเกะกะคนอื่นเสียเปล่า ๆ แล้วอีกอย่างตอนนี้เธอมีภารกิจที่ต้องทำ

     ออกตามหาเที่ยงคืน

     สาวน้อยผิวขาวตามแบบฉบับลูกครึ่งไทยจีนพยายามเขย่งแล้วชะโงกหน้ามองหน้าเพื่อนที่เคยไปช้อปปิ้งด้วยกันเมื่อไม่กี่วันก่อน เที่ยงคืนเป็นคนสูงและมีหน้าตาที่เป็นเอกลักษณ์หาคนเหมือนได้ยากเพราะฉะนั้นคงไม่ลำบากหากจะตามหา เจียร์เดินเบียดกับผู้คนนับร้อยนับพันลัดเลาะไปตามจุดต่าง ๆ ที่คิดว่าอีกฝ่ายจะยืนอยู่แต่ก็ไม่เจอ

     หรือว่าเที่ยงคืนจะไม่มา..

     ในขณะที่สาวน้อยกำลังออกตามหาหนุ่มวิทย์คอมอยู่นั้น ห้าทุ่มก็กำลังยิ้มแห้ง ๆ รับคะแนนโหวตอย่างล้นหลาม ไม่คิดเลยว่าจะมีคนสนใจเขามากถึงขนาดนี้

     ทุ่มกวางลูกแม่!! เอาไปเลยยยยยยย เอาไปปปป คนละพันโหวต!!”

     บลูทำทัพแก๊งสโมสรวิ่งถลาเข้ามาหาดาวเดือนที่พร่ำสอนและอุ้มชูเลี้ยงดูมาเองกับมือแล้วเทคะแนนโหวตให้เด็ก ๆ อย่างไม่นึกเสียดาย กว่าจะมีวันนี้ได้พวกเธอต้องสู้รบปรบมือกับห้าทุ่มจนเหงื่อตก ถอดใจกันไปหลายรอบเพราะสอนอะไรไปก็เหมือนพูดกับหมา พ่นน้ำลายใส่กำแพง แต่พอถึงวันจริงไอ้เด็กหน้าปลาตายมันกลับทำได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ แถมตกคนนอกด้อมไอทีได้เยอะอีกต่างหาก

     นี่แหละพลังของหัวเกรียน

     แค่นี้ผมก็เข้ารอบแล้วพี่ห้าทุ่มว่าพลางหลุบตามองป้ายโหวตในกล่อง

     จริงค่ะ เยอะมากเลยกวางหัวเราะเบา ๆ

     เอาอีก รอบต่อไปต้องเอาอีก ไอทีสุดปังบลูพูดพร้อมไหวไหล่

     เอาซี่ วิดวะก็วิดวะเถอะ คณะแกมีไซตามะเหมือนคณะฉันไหมคะ

     อีกสองนาทีจะปิดโหวตรอบแรกแล้วนะครับ

     เสียงประกาศบอกเวลาที่ยังเหลืออยู่ดังก้องหอประชุมใหญ่ ห้าทุ่มยืดตัวเต็มความสูงแล้วบิดเอวเล็กน้อยคล้ายความเมื่อย เขากวาดสายตาเช็กอีกครั้งว่าไม่มีใครอยากจะเข้าคูหากาเบอร์ทุ่มแล้วจึงหมุนตัวหมายจะเดินกลับไปยืนประจำที่ของตัวเอง

     แต่ทว่าเสียงเรียกที่ดังมาจากด้านหลังทำเท้าของชายหนุ่มหยุดชะงักกลางอากาศ

     ห้าทุ่ม

     เป็นน้ำเสียงคุ้นเคยที่ได้ยินบ่อยเหลือเกินในช่วงนี้ เจ้าของชื่อไม่คิดตรึกนึกอะไรทั้งสิ้นรีบหมุนตัวกลับมาหน้าเวทีอีกครั้ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาและสายตาล่อกแล่กของบัดดี้ผิวขาว ในมือเรียวมีป้ายโหวตอยู่สองใบ เที่ยงคืนกัดกระพุ้งแก้มตัวเองเบา ๆ ก่อนจะสาวเท้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูง

     เขาหย่อนป้ายคะแนนโหวตจำนวนห้าสิบคะแนนลงในกล่องของกวาง และอีกร้อยคะแนนลงในกล่องของห้าทุ่ม หากแต่ชายหนุ่มกลับเบี่ยงกล่องไปอีกทางแล้วส่งมือแกร่งไปรับป้ายคะแนนโหวตหนึ่งร้อยคะแนนจากมือของบัดดี้ด้วยตัวเอง

     ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเมื่อตาจ้องตา หัวใจเดือนคณะไอทีเต้นไม่เป็นส่ำมิหนำซ้ำยังสะท้านไปทั้งตัวราวกับโดนไฟช็อต ไม่รู้อะไรดลใจให้เขายื่นมือไปรับป้ายทั้งที่ความจริงมันไม่จำเป็นเลยสักนิด ห้าทุ่มจับป้ายคะแนนไว้อย่างนั้นก่อนที่จะคลี่ยิ้มเล็ก ๆ แทนคำขอบคุณ

     เรียวปากที่เคยเบะคว่ำกำลังระบายยิ้มเช่นเดียวกัน แม้ไม่มีคำพูดใดกระตุ้นหรือให้กำลังใจแต่ทว่าในสายตาคู่นี้มันบอกอีกฝ่ายหมดแล้วว่าเขาจะคอยยืนดูจากตรงนี้

     ตรงที่ห้าทุ่มสามารถมองเห็น

     มาเอากำลังใจจากตรงนี้.. ได้เลยนะ

     ได้กำลังใจกลับมาเต็มเปี่ยมพร้อมสู้กับอีกสิบเก้าคณะในรอบต่อไปซึ่งเป็นรอบการแสดง ผู้เข้าประกวดมอบกล่องให้กับสตาฟเพื่อนำกลับไปนับคะแนนโหวตแล้วจะเอามารวมกันอีกทีหลังจากปิดโหวตรอบที่สอง เด็ก ๆ เดินเรียงแถวเข้าหลังเวทีเพื่อทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าและซักซ้อมการแสดงแบบคร่าว ๆ อีกครั้ง

     ในขณะที่รอผู้เข้าประกวดเตรียมพร้อม นักศึกษคณะนิเทศศาสตร์ก็ขึ้นมาทำการแสดงคั่นเวลา ช่วยสร้างบรรยากาศการงานเจแอลยูเฟรชชี่ สตาร์ให้สนุกสนานครึกครื้นยิ่งกว่าเก่า หรรษาไปกับโชว์จากคณะนิเทศเกือบสิบนาทีในที่สุดผู้เข้าประกวดหมายเลขศูนย์หนึ่งก็ขึ้นมาทำการแสดง

     ไฟในหอประชุมค่อย ๆ หรี่ลงจนมืดสนิทแล้วเปิดให้สว่างอีกทีตอนดาวและเดือนจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ยืนอยู่กลางเวที เสียงปรบมือจากหน้าม้าและเสียงกรี๊ดดังกระหึ่มช่วยสร้างความมั่นใจให้กับผู้ประกวดขึ้นอีกเป็นกอง

     วิศวกรรมศาสตร์ปีนี้มาในคอนเซป ไม่เน้นหล่อสวยแต่เน้นขายขำ เด็ก ๆ โรลเพลย์ หรือที่รู้จักกันในบทบาทสมมติเป็นตัวละครในภาพยนตร์เรื่องพี่มากพระโขนงเรียกเสียงฮาครืน ถูกอกถูกใจคณะกรรมการและคงจะได้คะแนนมากพอดู ไม่ต้องเดาให้ยากเลยอย่างไรเสียรอบสิบคนสุดท้ายก็ต้องมีวิศวกรรมศาสตร์อยู่แล้ว

     ยืนหนึ่งเรื่องปั้นเด็กมาตลอด

     คณะแรกผ่านไปได้ด้วยดีตามมาด้วยคณะที่สองและสามตามลำดับ ถึงคิวของคณะเทคโนโลยีสารสนเทศหมายเลขศูนย์สาม สตาฟช่วยกันยกคีย์บอร์ดไฟฟ้า กีต้าร์เบส และขาตั้งไมโครโฟนขึ้นมาตั้งไว้กลางเวที เป็นชุดการแสดงที่คล้ายกับปีก่อน ๆ ที่เคยมีมา การเปิดมินิคอนเสิร์ตไม่ใช่อะไรที่แปลกใหม่แต่มันก็ยังน่าสนใจเหมือนเดิม

     ห้าทุ่มเปลี่ยนชุดจากสูททางการเป็นลำลอง เสื้อฮาวายสีขาวลายดอกกุหลาบชมพูสลับเหลืองและกางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่า ตัวเสื้อปลดกระดุมลงมาสามเม็ดพอให้เห็นแผงอกวับ ๆ แวม ๆ กวางเองก็ใส่เสื้อแบบเดียวกันแต่ท่อนล่างเป็นกระโปรงเทนนิสลายสก็อตสีชมพู เน้นความเรียบง่ายเคลื่อนไหวสะดวกเป็นหลัก

     ร่างสูงยืนหลังคีย์บอร์ดไฟฟ้าและไมโครโฟนเสียบเข้ากับขาตั้งเคียงข้างดาวคณะคู่หู เขากระแอมกระไอเล็กน้อยก่อนจะกล่าวผ่านไมค์ ทุกสายตาในหอประชุมตอนนี้จับจ้องไปที่คู่ดาวเดือนหมายเลขศูนย์สาม

     ขอเสียงประชากรชาวเฟรนด์โซนหน่อยครับ

     กรี๊ดดดดดดด !!”

     เจ็บปวดดดดด !!”

     วู้วววววว !!”

     ประชากรชาวเฟรนด์โซนพร้อมใจกันกู่ก้องร้องตะโกนออกไปอย่างสุดเสียงหลังเดือนคณะไอทีทำการซาวด์เช็ก ใคร ๆ ก็รู้ว่าตอนนี้สถานะเพื่อนที่เป็นให้เธอได้ทุกอย่าง ยกเว้นเป็นแฟน มันกำลังฮิตมากแค่ไหน กระจายอยู่ทุกหย่อมหญ้า ก้าวขาไปทางไหนก็เจอไม่ต้องกลัวเหงา

     กลัวเขาให้เป็นแค่เพื่อนจนตายดีกว่า

     เที่ยงคืนยืนกอดอกอยู่แถวหน้าเกือบสุดชมมินิคอนเสิร์ตเพียงลำพังไม่พูดคุยกับใคร ดวงตาคู่งามให้ความสนใจแต่กับมือคีย์บอร์ด เขาไม่เคยสัมผัสสถานะเฟรนด์โซนอะไรนั่นที่ห้าทุ่มพูดเลยสักครั้ง แต่ทำไมถึงได้รู้สึกจุกแปลก ๆ จุกแบบบอกไม่ถูกเหมือนโดนต่อย

     เฟรนด์โซน.. มันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะวะ

เป็นพรสวรรค์ที่ไม่น่าอิจฉาเลย
แค่อยากจะซึ้งกับคนนั้นมากกว่านี้
ไม่เคยจะลึกเกินคำว่า friend zone เป็นอย่างงั้นไป
อยากใกล้กว่านี้ควรทำยังไง
กลัวดูออกว่าฉันคิดไปถึงไหน
ยังเจอกันก็ยังดีก็ไม่เสียหาย
ให้มีความหมายกับฉันพอ

     ท่ามกลางผู้คนมากมายหากแต่สายตาของนักร้องนำกลับโฟกัสได้เพียงแค่ผู้ชายผิวขาวคิ้วข้างขวาแหว่งยืนโดดเด่นอยู่ตรงกลางคนรอบข้างกลายเป็นเพียงภาพเบลอ นิ้วเรียวกดแป้นคีย์บอร์ดไฟฟ้าตามโน้ตที่ฝึกซ้อมมาไม่มีผิดเพี้ยนพร้อมทั้งเปล่งเสียงทุ้ม ๆ ออกมาจากลำคอ บทเพลงไพเราะเนื้อหากินใจเหมาะกับยุคสมัยทำคนฟังโยกศีรษะตามได้ไม่ยาก

     ห้าทุ่มมันก็.. เสียงเพราะเหมือนกันนี่

เนียนเกินไปจนเธอก็ดูไม่ออก
ความในใจเลยล็อคปิดไว้ตลอด
อาจเสี่ยงไป
ถ้าไปไกลกว่านี้

Mamakiss – เพื่อนซี้

     มินิคอนเสิร์ตจบภายในเวลาที่กำหนดไว้ไม่ขาดไม่เกิน คู่ดาวเดือนจากคณะเทคโนโลยีฝากบทเพลงไว้หลายบทเพลง คณะกรรมการพิจารณาและหันไปปรึกษาหารือกันเรื่องการให้คะแนน

     การแสดงจากยี่สิบคณะสิ้นสุดลงถึงคราวเปิดโหวตรอบที่สอง ห้าทุ่มยังคงได้รับความสนใจจากพี่น้องร่วมสถาบันเหมือนอย่างรอบแรก ป้ายคะแนนโหวตในกล่องเต็มจนล้นเพราะพลังแห่งการเอนเตอร์เทรนดีเยี่ยม

     หมดเวลาโหวตเหล่าสตาฟเดินมาเก็บกล่องไปนับคะแนนกันหลังเวทีแล้วรวมรายชื่อผู้ที่มีสิทธิ์ผ่านเข้าไปในรอบสิบคนสุดท้ายเพื่อตอบคำถาม

     เป็นวินาทีที่ลุ้นระทึก พิธีกรกล่าวชื่อของผู้ผ่านเข้าไปในรอบต่อไปและหนึ่งในนั้นมีรายชื่อของดาวและเดือนจากคณะเทคโนโลยีสารสนเทศ ประวัติศาสตร์ครั้งใหม่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ชาวไอทีไม่เคยมีชื่อเข้าชิงตำแหน่งดาวเดือนมหาลัยเลยตั้งแต่มีการจัดกิจกรรมนี้ขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกและถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีเยี่ยม

     ห้าทุ่มและกวางเข้ารอบไปด้วยคะแนนเกินห้าพันตีคู่สูสีกับวิศวกรรมศาสตร์ ทางฝั่งเลือดแดงทองคะแนนนำอยู่ไม่กี่ร้อยคะแนน แต่ก็ยังถือว่าน่ากลัวประมาทไม่ได้อยู่ดี

     ผู้เข้าประกวดทั้งหมดสิบชีวิตแบ่งเป็นชายห้าคนและหญิงห้าคนที่ผ่านเข้ารอบเปลี่ยนจากชุดทำการแสดงเป็นชุดนักศึกษาเต็มยศยืนเรียงแถวหน้ากระดานแบ่งฝั่งชายและหญิง

     นี่คือโฉมหน้าของผู้ที่ได้ผ่านเข้ามายังรอบสิบคนสุดท้ายนะครับ และในช่วงโอกาสต่อจากนี้ไปจะมีการถามคำถามและการตอบคำถาม ขอให้ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบนะครับ เพื่อที่จะได้ไม่เป็นการรบกวนสมาธิของผู้เข้าประกวด ขอบคุณครับพิธีกรชายขอความร่วมมือจากกองเชียร์นักศึกษา หรือท่านผู้มีเกียรติทุกท่านด้วยความสุภาพและอ่อนโยน

     ค่ะ โดยในการตอบคำถามเราจะเริ่มจากฝ่ายชายทั้งหมดก่อนแล้วตามด้วยฝ่ายหญิงนะคะ

     “ไม่ให้เป็นการเสียเวลา เรามาเริ่มจากฝ่ายชายคนแรกก่อนครับ หมายเลขหนึ่ง จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ครับ

     เพื่อนพ้องน้องพี่ช่วยกันส่งแรงกายแรงใจไปให้ผู้เข้าประกวด บางคนถึงกับยกป้ายไฟขึ้นมาเหนือหัวหวังว่าเจ้าตัวจะเห็นมัน

     ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งระบายยิ้มแล้วหยุดยืนอยู่ด้านหลังไมโครโฟน ข้างกายมีพี่สตาฟถือพานใส่ซองคำถาม

     เชิญเลือกซองคำถามค่ะ

     พกความมั่นใจมาเต็มร้อยจึงไม่ต้องคิดให้มันมากนักว่าจะเลือกซองไหน ครูสหยิบซองสีขาวบรรจุกระดาษที่พิมพ์คำถามซ่อนไว้ด้านในแล้วยื่นให้กับพิธีกรสาว

     เธอรับซองคำถามมาไว้กับตัวก่อนจะแกะออกแล้วหยิบกระดาษคำถามออกมาอ่าน

     คำถามของผู้เข้าประกวดหมายเลขหนึ่ง น้องครูส มีอยู่ว่า หากคุณได้รับตำแหน่งดาว เดือนของมหาวิทยาลัย คุณจะทำอะไรเพื่อมหาวิทยาลัยบ้างและถ้าคุณไม่ได้รับตำแหน่งนั้นคุณจะยังดำรงความคิดนั้นไว้แล้วทำมันให้สำเร็จอยู่หรือเปล่า เธออ่านคำถามรอบแรกจบพลางชำเลืองมองหน้าผู้เข้าประกวดก่อนจะอ่านทวนอีกครั้ง

     ครูสพยักหน้าขึ้นลงแผ่วเบาเป็นเชิงรับรู้และกำลังใช้ความคิด เขาเงียบไปชั่วขณะหนึ่งก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถาม

     หากผมได้ตำแหน่งเดือนมหาลัยผมจะช่วยเหลือทุกกิจกรรมที่สามารถช่วยได้ ทำหน้าที่เป็นทูตทางกิจกรรมอย่างเต็มประสิทธิ์ภาพ คอยประชาสัมพันธ์ และคอยช่วยอำนวยประโยชน์แก่คณะ สาขา และมหาลัยในการดำเนินการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ผมบอกตัวเองมาตลอดในระหว่างการเก็บตัวซักซ้อมว่ากว่าจะได้มายืนในจุดนี้ที่รุ่นพี่หลายคนเคยยืนมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเลย และต่อให้วันนี้ผมจะไม่ได้เป็นเดือนดวงใหม่ของมหาลัยผมก็จะยังคงรักษาอุดมการณ์ของผมเอาไว้ไม่ทำให้เวลาและหยาดเหงื่อที่เสียไปทั้งหมดสูญเปล่าครับ

     คำตอบเหนือความคาดหมายสร้างความปิติให้กับพี่เลี้ยงทั้งหลายจนต้องกอดกันกลม จากที่เคยหวั่นใจกลับรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก ทัศนคติและตรรกะของครูสดีเยี่ยมและเชื่อว่าจะไม่เป็นสองรองใครแน่นอน

     ห้าทุ่มเหล่ตามองเพื่อนบ้านตึกเรียนใกล้กัน หากเป็นช่วงเวลาปกติเขาคงปรบมือยินดียอมยกธงขาวไม่ขอเป็นคู่ต่อสู้ด้วยเพราะไอ้หมอนี่ความคิดดีอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่ทว่าเพราะต้องการของรางวัลจากบัดดี้เขาจึงไม่สามารถยอมได้

     ศึกครั้งนี้จะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด

     ยังไงก็แพ้ไม่ได้ กูจะจับมือเที่ยงคืนเพราะฉะนั้นมึงรีบยอมแพ้ไปซะไอ้หน้าจืด

     ต่อไปค่ะ เชิญหมายเลขศูนย์สาม น้องห้าทุ่ม จากคณะเทคโนโลยีสารสนเทศค่ะ

    แค่พิธีกรขานชื่อแม่ยกไซตามะก็พร้อมใจกันกรี๊ดลั่นหอประชุม เสียงดังจนแสบหูพอ ๆ กับตอนที่พิธีกรขานชื่อเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์

     ห้าทุ่มไม่ยิ้มแย้มเพราะกำลังรู้สึกอยากเบียดครูสให้ตกเวที อาจจะฟังดูเป็นคนเกเรไม่มีน้ำใจนักกีฬาแต่ก็แน่นอนอยู่แล้วว่าถ้าเป้าหมายของเขาไม่ใช่การได้จับมือกับเที่ยงคืนก็คงไม่เรียกปีศาจลงมาสิงร่างแบบนี้ คงจะยอมแพ้ไปนานแล้ว

     คำถามของน้องห้าทุ่มนะคะ คำถามมีอยู่ว่า หากคุณต้องเสนอชื่อเพื่อนสักคนให้เป็นดาว - เดือน คุณจะเสนอชื่อใคร เพราะเหตุใดจึงเสนอชื่อบุคคลนี้

     ฟังดูจะรู้สึกว่ามันเป็นคำถามที่ง่ายแต่ถ้านำคำถามนี้ไปถามนักศึกษาสักสิบคนเชื่อเถอะว่าคำตอบมักจะเป็นไปในทิศทางเดียวกันหรืออาจจะเหมือนกันไปเลยก็ได้

     คล้ายกับกำลังเจอกับดักที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เขามีสองทางเลือกคือหนีมันหรือเหยียบมัน หนีคือคำตอบที่ดีที่สุดแต่ทว่าเราไม่อาจรู้ได้เลยว่ายังมีกับดักอีกกี่ชิ้นซ่อนอยู่ หากหนีจากชิ้นนี้จะไปเหยียบอีกชิ้นหนึ่งหรือเปล่าก็ยังไม่มีอะไรมาพิสูจน์ได้

     ห้าทุ่มยกมือขึ้นมาจับไมโครโฟนแล้วมองตรงไปยังคณะกรรมการด้านล่าง ชายหนุ่มสูดลมหายใจอีกครั้งแล้วตัดสินใจตอบคำถามในที่สุด

     ผมตอบไม่ได้ว่าใครสมควรได้รับตำแหน่งนี้ไปครอบครองเพราะผมยังไม่สามารถเรียนรู้และซึมซับอุปนิสัย กระบวนการคิดของพวกเขาได้มากพอ แต่ดาว เดือนในอุดมคติของผมคือคนที่สามารถใช้เป็นต้นแบบให้กับคนที่เหลือในสังคมนั้นได้ ในชุดความคิดแรกของผู้คนมักจะคัดเลือดดาว - เดือนจากหน้าตาเป็นหลัก ซึ่งในชุดความคิดนั้นผมไม่ขอเถียงเพราะมันเป็นมาตรฐานอยู่แล้ว เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะมีหน้าตาที่ธรรมดาแต่สามารถดึงดูดผู้คนได้ แต่ภายใต้ความสวยหล่อนั้นผมคิดว่าควรจะมีอะไรสักอย่างเป็นสิ่งที่ดีตามค่านิยม นำมาประกอบกับบุคลิก รูปลักษณ์ภายนอก และคนที่มีองค์ประกอบเหล่านั้นครบถ้วนแล้วคือคนที่สมควรได้รับตำแหน่งดาว - เดือนของมหาลัยครับ

     คำถามไม่กี่บรรทัดทว่าคำตอบยาวเหลือเกิน ใครจะไปคิดว่าคนที่เอาแต่ทำหน้ารำคาญมนุษย์โลกจะมีความคิดที่น่าทึ่ง ทีมพี่เลี้ยงยืนอ้าปากค้างจะปรบมือก็ปรบไม่ได้เพราะกำลังอึ้ง เจียร์เองก็เช่นกัน ยัยตัวเล็กกะพริบตาปริบ ๆ อยู่พักใหญ่ก่อนจะเรียกสติกลับมาแล้วปรบมือจนฝ่ามือแดงไปหมด

     ทุ่มมมมมมมมมม !!!! สุดยอดเลย !!!!!!”

     เพื่อนเจียร์ค่ะ เพื่อนเจียร์เอ๊ง !

     ห้าทุ่มก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินกลับไปยืนในที่ของตัวเอง ช่วงตอบคำถามยังคงดำเนินไปอย่างเรื่อย ๆ ไม่รีบร้อนกระทั่งผู้เข้าประกวดคนสุดท้ายของฝ่ายหญิงพูดจบ

     เข้าสู่ช่วงรวมคะแนนกันอย่างจริงจัง ผู้เข้าประกวดเดินเข้าหลังเวทีเพื่อรอประกาศรางวัลอีกครั้ง มีมินิคอนเสิร์ตจากชมรมดนตรีเล่นฆ่าเวลา ห้าทุ่มนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกมีพี่สตาฟเข้ามาช่วยซับเหงื่อและเสิร์ฟน้ำ

     ด้านในกำลังพักหายใจส่วนด้านนอกกำลังลุ้นระทึก เหล่ากรรมการพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดอย่างตรงไปตรงมา สิงห์ใหญ่หนึ่งในคณะกรรมการไล่สายตามองกระดาษคะแนนก่อนจะยื่นให้กับสตาฟในที่สุด

     พิธีกรทั้งหญิงและชายเดินขึ้นมาบนเวทีอีกครั้งพร้อมกับผู้เข้าประกวดทั้งสี่สิบคนในคราแรก โดยผู้ที่ผ่านเข้ารอบสิบคนก้าวเท้าออกมายืนด้านหน้าแยกจากเพื่อนพ้องด้านหลัง

     ขอเชิญผลการตัดสินครับ ขอบคุณคุณเมษิณีด้วยครับที่เป็นเกียรตินำผลการตัดสินมาส่งถึงมือของผม

     “อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเราจะได้รู้กันแล้วค่ะว่าใครจะได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง รองชนะเลิศอันดับสอง รองชนะเลิศอันดับสาม และรองชนะเลิศอันดับสี่ ซึ่งรางวัลจะได้รับเป็นสายสะพาย โล่รางวัล และช่อดอกไม้ และยังมีรางวัลจากผู้สนับสนุนที่จะมอบให้อีกทั้งสิบคนด้วยนะคะ

     “ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ทุกท่านรอคอย ผลการตัดสินอยู่ในมือของผมแล้วครับ ต่อไปนี้จะเป็นการประกาศผลเจแอลยูเฟรชชี่ สตาร์ในค่ำคืนนี้ ผมขออนุญาตเริ่มจากรางวัลรองชนะเลิศอันดับสี่ก่อนเลยนะครับ

     ผู้เข้าประกวดใจเต้นไม่เป็นส่ำ กองเชียร์ก็เช่นกันนั่งแทบไม่ติดที่ เที่ยงคืนยืนกอดอกพิงรั้วมองหน้าบัดดี้ไม่เบนสายตาไปมองใครอื่น เขาได้แต่ส่งกำลังใจไปให้ห้าทุ่มจากตรงนี้ แววตาอีกฝ่ายดูมุ่งมั่นจนน่ากลัว ตอนตอบคำถามสีหน้าก็ไม่ค่อยสดใสร่าเริงสักเท่าไหร่ ผิดกับตอนแรกอย่างชัดเจน

     เหมือนกำลังวางแผนฆ่าใคร

     โอกาสนี้ขอเรียนเชิญ นางสาว รจนา ขาวเทศ นายกองค์การนักศึกษาของมหาวิทยาลัยให้เกียรติขึ้นมาเป็นผู้มอบรางวัลแก่ผู้เข้าแข่งขันด้วยครับ

     นายกองค์การนักศึกษาเดินเวทียืนประจำที่หลังจากได้ยินการประกาศชื่อ

     ขอเริ่มจากฝ่ายชายก่อนเลยนะคะ ผู้ที่ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับสี่จากการประกวดเจแอลยูเฟรชชี่ สตาร์ ได้แก่หมายเลขพิธีกรสาวเว้นช่วงให้ดนตรีช่วยบิ้วอารมณ์กองเชียร์และผู้เข้าประกวดแล้วประกาศชื่อทันทีหลังดนตรีแผ่วลง

     เอ็มศูนย์หนึ่งหก นาย กรวิชญ์ จัดกลั่น จากคณะศิลปกรรมศาสตร์ค่ะ ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ

     ศิลปกรรมศาสตร์ได้รางวัลรองชนะเลิศไปครองทั้งฝั่งชายและหญิง เสียงเชียร์ยังคงดังเป็นระยะไม่มีแผ่วตั้งแต่ประกาศรางวัลรองชนะเลิศอันดับสี่เรื่อยมาจนถึงรางวัลที่ทุกคนรอคอย

     ชนะเลิศอันดับหนึ่ง

     เป็นไปคามที่คาดเดาเพราะสองคนสุดท้ายคือตัวเต็งจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ และคณะเทคโนโลยี สองหนุ่มถูกเชิญให้มายืนอยู่ด้านหน้า ครูสถือวิสาสะสอดแขนโอบเอวชายหนุ่มตัวสูงกว่าเขาหลายเซนติเมตรเพื่อหวังจะสร้างสัมพันธไมตรี คิดว่าห้าทุ่มจะรู้สึกแบบเดียวกันแต่ก็เปล่าเลย ไม่ใกล้เคียง ครูสไม่รู้เลยสักนิดว่าห้าทุ่มกำลังวางแผนลอบสังหารตนในความคิดเป็นสิบครั้ง

     ยอมให้โอบเอวก็จริง แต่จิตใจกูมันสกปรกเหลือเกินไอ้ครูส

     “และถัดไปค่ะ เป็นรางวัลที่พวกเราทุกคนรอลุ้นนั่นคือรางวัลชนะเลิศในการประกวดดาว - เดือน มหาวิทยาลัยเจแอลยู เฟรชชี่ สตาร์ค่ะ ในขณะนี้ขอกราบเรียนเชิญท่านรองศาสตราจารย์ สำราญ เพียรภูมิประดิษฐ์ รองอธิการบดีฝ่ายพัฒนานักศึกษาขึ้นมามอบรางวัลค่ะ ขอกราบเรียนเชิญค่ะ

     “ผมจะประกาศรางวัลชนะเลิศฝ่ายชาย และเจแอลยูเฟรชชี่ สตาร์ ได้แก่

     น้ำเสียงทุ้มก้องกังวานพาใจคนในหอประชุมใหญ่เต้นระทึกครึกโครม ห้าทุ่มปล่อยให้เพื่อนบ้านตึกใกล้กันกอดเอวอยู่แบบนั้น เขาแทบจะไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากผลประกาศที่อยู่ในมือพิธีกร

      พูดเร็ว ๆ เข้า

     หมายเลข

     เลขอะไร..

     เอ็มศูนย์หนึ่ง นาย อนุวัฒณ์ เจริญปัญญา จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ครับ

     สิ้นเสียงประกาศผู้ชนะเลิศในการประกวดเสียงกลองจากคณะวิศวะก็ดังกระหึ่มควบคู่กับเสียงกรี๊ดอันทรงพลังในทันที ครูสผละมือออกจากเอวชายหนุ่มข้างกายที่กำลังลอบกลอกตามองบน คนตัวบางโผเข้ากอดห้าทุ่มด้วยความดีใจ ร่างสูงจำต้องเค้นยิ้มร่วมแสดงความยินดีพร้อมดังตบหลังเบา ๆ

     ในใจกูน่ะขย้ำมึงไปแล้วไอ้ครูส โถ่โว้ย !

     ดีใจด้วยครูส

     “ขอบคุณมากทุ่ม ขอบคุณนะ

     “อืม มึงสมควรได้แล้วล่ะ

     ได้หมัดกูนี่ไง สักฝุ่นไหมหลังห้องน้ำตึกสิบแปด เออ กูมันแพ้แล้วพาล !

     กล่าวแสดงความยินดีด้วยคำพูดสุขุมแต่แววตาอำมหิต ห้าทุ่มแสยะยิ้มให้กับเดือนมหาลัยคนใหม่แต่ครูสไม่ได้ใส่ใจรอยยิ้มน่ากลัวนั่น เขามองเห็นเพียงแค่มิตรภาพที่ห้าทุ่มยอมหยิบยื่นกลับมา

     ห้าทุ่มเป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ

     “ขอเรียนเชิญท่านอธิการบดี ท่านรองอธิการบดี ท่านผู้ช่วยอธิการบดี ท่านคณะบดี คณะผู้บริหาร และคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิร่วมบันทึกภาพพร้อมกันบนเวที ขอกราบเรียนเชิญครับ

     หลังจากเดือนมหาลัยดวงใหม่กับรองเดือนรับสายสะพาย โล่ และช่อดอกไม้เสร็จก็ขยับเปลี่ยนจุดยืนเพื่อถ่ายรูปร่วมเฟรมด้วยกันกับท่านประธานในพิธี พร้อมด้วยคณะผู้บริหาร คณาจารย์ และคณะกรรมการ

     ห้าทุ่มยืนถ่ายภาพหมู่ด้วยสีหน้านิ่งสนิทรำคาญโลกเหมือนเดิมเมื่ออะไรไม่เป็นดั่งที่เขาหวังเอาไว้ รู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่จู่ ๆ ก็รู้สึกเฟลทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยมีนิสัยแพ้แล้วพาลไปทั่วแบบนี้ ร่างสูงลงจากเวทีแล้วหนีหายเข้าไปในห้องน้ำชายทันทีที่งานทั้งหมดเลิกรา

     ดวงตาคมเฉี่ยวสบมองตัวเองในกระจก มันมีแต่ความผิดหวังแปะอยู่บนหน้าผากเนียนเกลี้ยง เขาตั้งความหวังเอาไว้สูงเกินไปพอตกลงมามันเลยเจ็บเป็นธรรมดา และเรื่องที่น่าเจ็บใจอีกอย่างคือทำไมต้องซีเรียสกับการจับมือของเที่ยงคืนขนาดนั้น

     ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

     โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสแล็คสั่นครืดเป็นเจ้าเข้าแต่ทว่าเขาไม่กดรับมัน ห้าทุ่มยืนค้ำอ่างล้างหน้าแล้วมองตัวเองอยู่แบบนั้นเป็นการสงบสติไปในตัว

     เซ็ง กูเซ็งฉิบหาย

     สบถก่นด่าตัวเองอยู่ในใจพักใหญ่ก่อนตัดสินใจเปิดน้ำล้างหน้าแล้วเดินตัวเปียกซ่กออกมาจากห้องน้ำชาย เขาไม่พร้อมจะเสวนากับใครและไม่พร้อมจะให้ใครปลอบใจทั้งนั้น ขอกลับไปนอนเลียแผลของความผิดหวังที่คอนโดเพียงคนเดียวจะดีกว่า

     แต่ทว่าทันทีที่เดินออกจากห้องน้ำชายเสื้อนักศึกษาถูกรั้งไว้ด้วยน้ำมือของบุคคลปริศนาทางด้านหลังทำให้จังหวะการก้าวเดินเป็นต้องชะงัก ห้าทุ่มที่กำลังเดือดได้ที่พลิกตัวกลับไปหมายจะฉะกับคนจอมจุ้นสักตั้ง หากแต่ไอ้สิงสาราสัตว์ที่เตรียมจะกระโจนออกมาจากปากกลับถูกกลืนลงคอเมื่อหันกลับมาเจอใบหน้าของบัดดี้อยู่ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงไม่กี่คืบ

     ไอ้เที่ยง

     ห้าทุ่มผงะถอยหลังสามก้าว ความละอายผนวกรวมกับความเฟลทำให้เขาเลือกที่จะถอยหลังอีกก้าว บอกแล้วว่ายังไม่พร้อมคุยกับใครตอนนี้

     ขอร้องเลย

     กูขอกลับคอน—”

     หากแต่พูดยังไม่ทันจบประโยคคนผิวขาวก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความรวดเร็วพร้อมทั้งสอดประสานนิ้วเรียวของตัวเองเข้ากับของห้าทุ่มอย่างแน่นหนาคล้ายกับว่าต้องการบอกบางสิ่งบางอย่างแต่ไม่อาจพูดออกไป

     รู้สึกเหมือนโลกมันหยุดหมุนอีกครั้งและตัวของเขากำลังลอยขึ้นจากพื้น ไร้แรงโน้มถ่วง บังคับอะไรไม่ได้สักอย่างแม้แต่ความรู้สึกของตัวเอง ห้าทุ่มพิศมองใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติราวกับคนหลงละเมอเผลอบีบรัดมือเรียวให้แน่นขึ้นอีกนิด นี่มันไม่ได้อยู่ในสัญญา เขาไม่เคยพูดเผื่อเอาไว้ว่าถ้าได้เป็นรองชนะเลิศอันดับหนึ่งจะมาขอจับมือ

     แล้วทำไมเที่ยงคืนถึง.. ยอมให้จับมือ

     ผลมันออกมาเป็นอย่างนั้นกูก็พอจะเข้าใจได้..” คนผิวขาวพูดพลางค่อย ๆ เคลื่อนมืออีกข้างขึ้นไปวางไว้บนศีรษะบัดดี้ แต่สำหรับกู มึงชนะแล้ว มึงชนะตั้งแต่มึงยอมทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบเพื่อกู เพื่อคณะ เพื่อคนอื่น ๆ มึงคือคนที่ชนะ เพราะฉะนั้น.. อย่ารู้สึกผิดหวัง เพราะกูไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับมึงเลยแม้แต่นิดเดียว

     ไม่เคยเลยที่จะรู้สึกแบบนั้น

     ไอ้เที่ยง.. กู..”

     มีคำพูดมากมายแต่พูดไม่ออก

     มึงเป็นดาวของกู

     ห้าทุ่มจะเป็นดาวที่โอบล้อมพระจันทร์ของเที่ยงคืน.. นับตั้งแต่วันนี้

     และหวังว่า.. จะเป็นดาวให้กันตลอดไป





_____________________________

สปอย : มักน้อยยยยยยยยยยยย ขอจับมือพี่เที่ยงงงงงงงงงงงง แหม๊ ได้ข่าวว่าแกเกิดก่อนเค้าชั่วโมงนึง!! คูมแม่เจ่บท้องคลอดตอนห้าทุ่มจ่ะหนู!!! แกน่ะเปนพี่เค๊า!!!

ปล. เพลงในตอนนี้ชื่อเพลง ดาวเต็มฟ้า (Wish) - FIAT X NARALAM นะคะ เพลงดีอีกแล้วค่ะ T - T

100% : อ๊อย ;-; หวานจบิงงงงงงงงงงงง หวานอารัยขนาดนิ้ค้ะ!!! แอแงงงงงง หวานไปหมดเบย ไม่ไหวาอนดเยงส จาเปนรม แม่ปื้ม แม่ชอบรุ้ก แม่ชอบ!!

ฝากสกรีมในทวิตเตอร์ #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน และคอมเมนต์เยอะๆ ด้วยนะคะ

จะตามอ่านตามไปรีให้หมดเลยยยยยยยยย



B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.826K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,822 ความคิดเห็น

  1. #5808 B_Bipora_a (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2564 / 05:44
    พี่บลูคือเริ่ด!!!วิดวะก็วิดวะเถอะ!ไอทีมีไซตะมะ ชนะขาดลอย!!!
    #5,808
    1
    • #5808-1 B_Bipora_a(จากตอนที่ 12)
      15 เมษายน 2564 / 06:03
      เม้นก่อนจะอ่านจบ เป็นไงละฉันหมาเลย55555
      #5808-1
  2. #5780 Wiwha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 11:09
    โอ๋ๆ ไม่ต้องเศร้าใจนะคะน้องทุ่มม มีคนพิเศษมาให้กำลังใจขนาดนี้แล้ว
    #5,780
    0
  3. #5760 3063230632 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 16:59

    ชอบบมากกกกก
    #5,760
    0
  4. #5744 ilee2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 19:51
    ทุ่มมมมมม ยังอยู่มั้ยยย ดาวของเที่ยงเชียวนะะะะะ อิอิ
    #5,744
    0
  5. #5717 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 17:24
    น้องห้าทุ่มมมกับพี่เที่ยงคืน อิอิ
    #5,717
    0
  6. #5660 CallistoJpt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 23:09
    เอ็นดูห้าทุ่มกับเป้าหมายในการเป็นเดือนของเขาอะ แต่ต่อให้ไม่ได้เป็นก็ได้จับมือแล้วนะทุ่มน่ะ >< และก็ขำความพาลคู่แข่งเดือนในใจของเจ้าทุ่มด้วย 555555555555555
    #5,660
    0
  7. #5549 Xakas (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 16:15
    แอแงงงงงงงงงงงง
    #5,549
    0
  8. #5124 Saguramio (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 21:33
    กริ๊ดดดดด มากมากแม่!!!!!
    #5,124
    0
  9. #5116 Black-color (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 08:42
    ความร๔้สึกของทั้งคู่คือไม่ว่าสถานะใด คืออบอุ่นมาก
    #5,116
    0
  10. #4890 MeiJuu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:12
    ฮืออออ

    พี่ทุ่มกับพี่น้อนเที่ยงทำคูมแม่ปริ่มไม่ไหวแน้ววววว
    #4,890
    0
  11. #4521 tunxmay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 07:22
    แม่น้องงงงงกรี่ดดดกดก ไม่ได้แล้วป่ะ เขิน ฮือ
    #4,521
    0
  12. #3898 noosea19 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 08:03
    น้ำตาก็มา ซึ้งงงงงง
    #3,898
    0
  13. #3793 cactus090 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 10:09
    รู้สึกปริ่มค่ะเหมือนลูกได้เเต่งงานเเล้วฉันจะจัดงานค่ะลูกชั่นต้องได้เเต่ง!!
    #3,793
    0
  14. #3573 doublendoubleo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:32
    ไม่ไหว ตาพร่าไปหมดดด
    #3,573
    0
  15. #3570 M_M9397 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 08:31
    เขินเเทนทุ่มกรี้ดดดดดดดด

    เจ้าเเคมป์ก็เฝ้าพ่อไม่ห่างนะค้า. คิดถึงงง
    #3,570
    0
  16. #2705 Nenula_la (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 19:20
    น้ำตาปริ่ม ชื่นใจแทนลูกทุ่ม
    #2,705
    0
  17. #2495 icescreammmm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 19:23
    กีสสสสสส งือละมุ่นมากกกกกกกกก เเงงงงงง พี่เที่ยงงงงงงเริ่มมมหวั่นไหวเเร้ววววน๊าาาาพี่ทุ่มมม
    #2,495
    0
  18. #2274 -m a w. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 21:21
    กี้สสสสสสส ทำไมมันอบอุ่นอย่างเน้ กิ้สววสววว
    #2,274
    0
  19. #2248 +++DOUBLE B++++ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 22:24
    ฮือออออ พ่อบุญทุ่มของแมมมมมมม่
    #2,248
    0
  20. #1995 tarun_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 00:55
    ฮื่อออออ ร้องไห้ รักน้องทุ่มมมม
    #1,995
    0
  21. #1736 Paaaooo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 00:41
    ทำไมตอนนี้ เราถึงร้องไห้ก็ไม่รู้
    #1,736
    0
  22. #1730 May Ling Pcm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 22:22
    ทุ่ม คนมักน้อย 555555
    #1,730
    0
  23. #1489 Nekkoya02 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 15:30
    เอ็นดูอะ มักน้อยมาก หวังแค่จับมือ น่ารักอะแงง
    #1,489
    0
  24. #1411 0818770547 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 13:29
    หลงน้องทุ่มจิงๆๆ
    #1,411
    0
  25. #1264 ponnyyyy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 11:08
    ชอบบบบบบบบบบบ
    #1,264
    0