MOON 23:04 P(A)M #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน END (สนพ. B2S)

ตอนที่ 10 : #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน x อยากเจอเธอคนเดิมที่เคยได้เจอในเมื่อวาน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,954 ครั้ง
    24 เม.ย. 63

-นิยายเรื่องนี้คำหยาบค่อนข้างเยอะนะคะ ควรพิจารณาและอ่านเพื่ออรรถรสเพียงเท่านั้น

อยากเจอเธอคนเดิมที่เคยได้เจอในเมื่อวาน




     จากที่ยืนกอดแปรเปลี่ยนเป็นนอนหันหลังให้กัน ภายในห้องสี่เหลี่ยมนั้นมืดและเงียบเชียบเหลือเกิน หากไม่มีเสียงพัดลมปลายเท้าที่กำลังทำงานอยู่คงคิดว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ในห้องนี้เป็นแน่

     ห้าทุ่มกอดอกนอนตะแคงบนฟูกปูพื้น เขาค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นท่ามกลางความมืด

     นอนไม่หลับ

     แม้หยดน้ำตาที่เปียกชื้นบนไหล่กว้างจะเหือดแห้งไปแล้ว แต่ทว่าความรู้สึกเหล่านั้นยังคงอยู่ เขายังสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด เสียใจ และทุกข์ระทม มันถูกกลั่นออกมาเป็นหยาดน้ำสีใสหล่นกระทบเนินแก้มเนียนจรดปลายคางและค่อย ๆ ซึมเข้าเสื้อนักศึกษาของเขาในที่สุด

     ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะพลิกตัวหันมาอีกทาง มันเป็นจังหวะพอดีกับที่คนบนเตียงเองก็พลิกตัวนอนตะแคงหันหน้ามาทางเดียวกันกับเขา มือเรียวเลยขอบเตียงมาเล็กน้อย ดวงตาเฉี่ยวคมกะพริบแผ่วเบาแล้วมองมันผ่านความมืดสลัว

     คนผิวขาวหายใจเข้าและออกอย่างสม่ำเสมอ เป็นสัญญาณบอกว่าเจ้าตัวนั้นกำลังหลับสนิท เสียน้ำตาไปมากโขจนหมดแรง จำต้องนอนพัก

     ห้าทุ่มนอนมองมือของบัดดี้อยู่อย่างนั้น ภายใต้ความเงียบกลับมีเสียงหัวใจของชายหนุ่มมันกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านี้มันเรียกว่าอะไร แต่มันเป็นความรู้สึกที่ดีและทรงอิทธิพลกับหัวใจอย่างน่าเหลือเชื่อ

      สมองและหัวใจออกคำสั่งเดียวกัน ร่างสูงค่อย ๆ ยกมือแกร่งขึ้นทีละน้อยจนปลายนิ้วสัมผัสกับฝ่ามืออุ่นของคนบนเตียง เรียวปากหยักลึกเค้นยิ้มกับตัวเอง นึกอยากจะสอดประสานนิ้วไว้ด้วยกันแต่ก็ทำได้แค่เพียงแตะเบา ๆ เพราะกลัวอีกฝ่ายจะตื่น อีกอย่าง

     เพื่อนกันเขาไม่จับมือกัน

     ปลายนิ้วเรียวลูบไปตามฝ่ามือหยาบผ่านการกรำงานมาอย่างหนักตั้งแต่เด็กผิดกับเขาที่เนียนนุ่ม ค่อย ๆ ลากขึ้นมาตามข้อนิ้วกระทั่งสุดปลายนิ้วก่อนจะตัดสินใจชักมือกลับ

     ไม่กวนแล้วล่ะ

     ชายหนุ่มวางมือไว้บนหน้าท้องแกร่งมีมัดกล้ามขึ้นเป็นลอนแล้วเคลื่อนไปตรงตำแหน่งที่พึ่งผ่านเข็มสักมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เขาลูบมันอย่างเบามือพร้อมกับถอนหายใจ นัยน์ตาสีเข้มมองขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง

     ความมั่นใจที่เคยมีตอนนี้แทบจะไม่เหลือเลยสักนิด เกิดความลังเลและสับสน

     ควรบอกพระจันทร์ถึงการมีตัวตนอยู่ของหมู่ดาวหรือเปล่า ?

     หรือควร.. เก็บไว้แบบนี้จนกว่าพระจันทร์จะโหยหามัน

     ควรทำอย่างไรดี

     หนึ่งคนกำลังหลับพริ้ม หากแต่อีกคนกำลังนอนไม่หลับ เขาไม่อาจข่มตาลงได้เลยแม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาเกือบตีสามและพรุ่งนี้มีเรียนตอนเก้าโมงเช้า ไม่เคยเลยสักครั้งที่ต้องเผชิญกับความเครียดจนต้องยกแขนขึ้นมาก่ายหน้าผาก ห้าทุ่มเหม่อมองเพดานห้อง รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่มีอะไรให้มองสักนิดแต่ทว่ามันก็เป็นที่พักสายตาได้ดีที่สุดในยามนี้

     ถ้าบอกไปว่าที่ทำทั้งหมดก็เพื่อเที่ยงคืน มันจะทำให้อีกฝ่ายอึดอัดหรือเปล่า ?

     แล้วสถานะระหว่างเราสองคน สำหรับเที่ยงคืนแล้ว.. เขามันเป็นบัดดี้ เป็นเพื่อนซี้ หรือเป็นแค่ไอ้ตัวเสือกกันแน่

     

 

     กระเป๋าเป้ถูกโยนลงบนโต๊ะเรียนก่อนจะมีเสียงลากเก้าอี้ดังตามมา เจียร์หันมองเพื่อนซี้ที่พึ่งโผล่หน้ามาเข้าเรียน ปกติห้าทุ่มจะมาก่อนเธอหรือไม่ก็มาพร้อมกัน ตั้งแต่คบกันมาไม่มีเลยสักครั้งที่อีกฝ่ายจะมามหาลัยสายโด่งแบบนี้ โชคดีที่อาจารย์ยังไม่เข้าสอน ไม่อย่างนั้นห้าทุ่มคงได้โดนบ่นเป็นแน่

     เป็นอะไรปะเนี่ย หน้าบึ้งมาเลย

     “เปล่า

     “แล้วเมื่อคืนไปนอนที่ไหนมา ไม่ได้กลับหออีกแล้วเหรอ ?”

     “รู้ได้ไง

     “เจอไอ้แก้ปที่โรงอาหารเมื่อเช้า มันฟ้องใหญ่เลย

     “ขี้ฟ้อง

     “ก็ทุ่มไม่กลับไปค้างที่หอเลย มันต้องคอยเซ็นชื่อให้ตลอด ถ้าไม่มีมันทุ่มโดนไล่ออกจากหอไปนานแล้ว สำนึกบุญคุณเพื่อนบ้าง

     “อย่าบ่นเยอะได้เปล่า รำคาญ

     คนโดนบ่นไม่ได้สลดซ้ำยังยกมือขึ้นมาปิดหูแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ห้าทุ่มหลับตาพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

     เมื่อเช้าที่ตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองยังนอนอยู่ในห้องพักของเที่ยงคืน เห็นชุดนักศึกษารีดเรียบแขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า และถุงน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แต่ทว่าไร้วี่แววของเจ้าของห้อง อีกฝ่ายออกไปเรียนตั้งแต่เขายังไม่ตื่น ไม่คิดจะปลุกกันเลยด้วยซ้ำ

     เรียนที่เดียวกัน คณะเดียวกัน ทำไมถึงไม่รอไปพร้อมกัน

     เพราะกลัวว่าเขาจะพูดเรื่องเมื่อคืนหรือไง

     เอาแต่คิดวนไปวนมาเกี่ยวกับเรื่องของบัดดี้จนไม่มีสมาธิเรียน ห้าทุ่มนั่งเท้าคางเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่สนใจจอโปรเจกเตอร์ที่กำลังฉายสไลด์เนื้อหาความรู้เลยสักนิด ไม่อาจรู้ตัวว่าถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวัน

     เจียร์ชำเลืองสายตามองเพื่อนเกลอแล้วส่ายศีรษะไปมา เธอคอยสะกิดเรียกห้าทุ่มเป็นระยะ แต่ดึงสติกลับมาได้ไม่กี่นาทีไอ้เพื่อนตัวดีก็เบือนหน้าหนีหันมองนกมองฟ้าอีกแล้ว

     ทุ่มเป็นอะไรของทุ่มอะ

     ทุ่ม คาบหน้ามีควิซนะยัยตัวเล็กพยายามกระตุ้น

     “อืมห้าทุ่มขานรับอย่างไร้อารมณ์ ไม่กระตือรือร้น

     ไอแพดว่างเลย จะไม่เลคเชอร์อะไรสักหน่อยเหรอ

     “อืม

     “ว่าแต่เที่ยงนี้จะกินอะไรกันดี

     “ไม่รู้

     “ก๋วยเตี๋ยวที่เอสามอร่อยมากกกกก น่าสนใจเนาะ ไปกันนน

     “เออ

     ถามอะไรไปก็ตอบเหมือนไม่อยากคุยทำเอาเจียร์อ่อนใจ เธอตัดสินใจปล่อยเพื่อนเกลอไปตามยถากรรมไม่เซ้าซี้สร้างความรำคาญให้อีกฝ่าย

     ปกติก็ไม่มีชีวิตชีวาอยู่แล้ว แต่วันนี้ห้าทุ่มดูเหมือนหุ่นยนต์มากขึ้นไปอีก ร่างสูงไม่พูดคุยกับใครและไม่มองหน้าใคร อาจารย์เรียกให้ตอบคำถามยังไม่ลุกขึ้นตอบเลย ร้อนให้ยัยตัวเล็กต้องเป็นคนตอบคำถามแทน แถมยังต้องพูดจาโป้ปดกับอาจารย์ว่าเพื่อนไม่ค่อยสบายจึงเซื่องซึม สมองทำงานช้านิดหน่อย

     อย่าลืมส่งงานนะครับ ส่งในเมลล์พิมพ์ชื่อกับเลขประจำตัวมาให้เรียบร้อย ผมไปก่อน สวัสดีครับ

     สวัสดีค้าบจารย์

     บายค่าอาจารย์

     ประตูห้องเรียนปิดลงพร้อมกับร่างของอาจารย์ประจำรายวิชาที่พึ่งจะเดินออกไป นักศึกษาสาขาคอมประยุกต์ถึงกับเฮลั่น มือกวาดข้าวของบนโต๊ะเรียนลงกระเป๋า สะพายขึ้นบ่าแล้วทยอยกลับบ้าน บางส่วนที่ต้องรีบกลับเพราะมีนัดกินเลี้ยงสายรหัส พึ่งจะประกาศกันไปเมื่อวานว่าใครได้อยู่สายเดียวกับใคร

     อยู่สายไหนไม่สำคัญเท่าเย็นนี้จะได้กินอะไร

     มือเล็กรูดซิปกระเป๋าสะพายข้างสีชมพูอ่อนแล้วสาวเท้าเดินตามพ่อหนุ่มหน้าบึ้งตึงรำคาญโลกไปติด ๆ เจียร์ลอบมองเสี้ยวหน้าร่างสูงอีกครั้งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดเรียกขวัญกำลังใจแล้วค่อย ๆ สอดแขนสวมกอดแขนแกร่งเอาไว้พลางเอนศีรษะเล็กทุยพิงต้นแขน

     ห้าทุ่มไม่บ่นหรือทำท่าทีรำคาญแต่อย่างใดเพราะรับรู้ได้ว่าเจียร์กำลังปลอบโยน เขาปล่อยให้ยัยตัวเล็กกอดแขนอยู่อย่างนั้นกระทั่งเดินมาถึงจีทีอาร์สีดำเงา

     ปล่อย กลับบ้านได้แล้วร่างสูงพูดขึ้นก่อนจะวางมืออีกข้างไว้บนศีรษะทุยออกแรงยีเบา ๆ

     อือฮึ วันนี้ทุ่มมีเลี้ยงสายหรือเปล่าเจียร์ช้อนตามอง

     เออ

     “เหมือนกันเลย แต่เจียร์ต้องกลับไปอาบน้ำก่อน

     “เลี้ยงที่ไหน ? ไปกี่คน ? ในสายมีผู้หญิงหรือเปล่า ? แล้วใครไปส่ง ?”

     รัวคำถามออกไปด้วยความเป็นห่วงตามประสาคนหวงเพื่อน ถึงจะแสดงออกว่ารำคาญแต่ลึก ๆ แล้วห้าทุ่มห่วงเจียร์ยิ่งกว่าอะไรดี ทะนุถนอมมาตลอด ได้ยินแว่ว ๆ มาว่าสายรหัสของเจียร์ส่วนใหญ่แล้วเป็นผู้ชายเกือบทั้งหมด ตรงกันข้ามกับเขาที่ในสายมีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นผู้ชาย

     เลี้ยงที่ร้านหมูกระทะ ไปกันหกเจ็ดคน มีผู้หญิงสองคน เจียร์กับพี่โน ป๊าไปส่งเจียร์บอกป๊าแล้ว

     “แค่สองคนเองเหรอวะ

     “ช่าย อิจฉายัยแก้วจังเนาะ อยู่สายเดียวกับพี่บลูด้วย เห้อ

     ทำไมต้องพรากพี่บลูไปจากอกน้องเจียร์ด้วยนะ ใจร้ายจังเลย ฮือ

     อยู่สายเดียวกันก็ใช่ว่าจะได้เจอกันบ่อย ไม่ต้องน้อยอกน้อยใจ รีบกลับบ้านไปได้แล้ว ดูแลตัวเองด้วย

     “รู้น่า ทุ่มก็ดูแลตัวเองด้วยนะใกล้จะประกวดแล้ว กลับมานอนที่หอบ้างขี้เกียจฟังไอ้แก้ปบ่นแล้ว

     “เออ

     “เจียร์ไปละ

     “อืม มีปัญหาหรือจะให้ไปรับก็โทรมา

     “ค่าาา คุณพ่อ

     เจียร์วาดยิ้มกว้างจนตาหยีก่อนจะโบกมือบ้ายบายเพื่อนซี้สุดรักแล้วเดินไปรอรถหน้ามหาลัย มือแกร่งล้วงกุญแจรถยนต์ออกมาแล้วกดปลดล็อกประตู ห้าทุ่มนั่งประจำที่หลังพวงมาลัย เสียงเครื่องยนต์ของเจ้าจีทีอาร์ไพเราะเสนาะหูเรียกสายตานักศึกษาได้เป็นอย่างดี เขาไม่ได้อยากจะขับเจ้าก็อตซิลล่าคันนี้มาเลย แต่จะให้ขับไปเปลี่ยนกับจีพีเอ็กซ์ที่อู่เฮียจัสก็ไม่ใช่เรื่อง

     กว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมามองโลกได้ก็เกือบสิบโมง แถมเข้าเรียนสายฉิบหายเลย

     ไอ้เที่ยงมันไม่ยอมปลุก หนีไปเรียนคนเดียวหน้าตาเฉย ไอ้เวร

     ห้าทุ่มขับรถกลับหอพักเพื่อจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนจะออกไปกินเลี้ยงสังสรรค์กับสายรหัส ร่างสูงหย่อนชุดนักศึกษาที่ยืมมาลงเครื่องซักผ้าแบบหยอดเหรียญ อยากซักเองแต่ซักผ้าด้วยมือไม่เป็น ไม่เคยทำเลยสักครั้ง ตอนเรียนมัธยมก็มีแม่บ้านคอยซักให้ตลอด

     อยากลองซักเองบ้างแฮะ

     นั่งเล่นโทรศัพท์รอเครื่องปั่นแห้งทำงานกระทั่งมันร้องเตือนจึงจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเดินไปเปิดฝาถังหยิบชุดนักศึกษาออกมาสะบัด มันยังไม่แห้งดีคงต้องเอากลับไปตากที่หอต่อ แล้วค่อยนำไปคืนเจ้าของพรุ่งนี้เช้า

     ร่างสูงกลับมาที่หอพักทำการแขวนชุดนักศึกษาของบัดดี้ไว้ที่ราวนอกระเบียงแล้วเปลื้องผ้าเตรียมอาบน้ำ เจ้าแก้ป รูมเมทของเขากลับมาถึงห้องแล้วสภาพเหมือนซอมบี้เชียว

     โอ้ยยยยย เมื่อยยยยยยแก้ปพูดเสียงยานแล้วทิ้งตัวดิ่งลงเตียง

     เรียนหนักเหรอวะห้าทุ่มเลิกคิ้วมอง

     เออ กูจะสำลักออกมาเป็นแคลคูลัสเจ้าแก้ปนอนมองเพดานแล้วพูดเหมือนคนกำลังจะหมดแรง

     “อาการมันเป็นไง ร่างสูงหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวแล้วเอนไหล่พิงขอบประตูห้องน้ำ สายตามองตรงไปที่รูมเมท

     วันนี้กูเจอควิซ กูคิดว่าคะแนนกูจะสูงสัด ๆ สูงที่สุดแล้วนะ แต่กูลืมไปว่าไอ้แอเรียที่กูอยู่เนี่ยแม่งมีแต่พวกเทพเดินกันให้ว่อน เด็กสอวน. เอย เด็กทุนต่าง ๆ เอย แม่งกดดันฉิบหาย บอกตรงกูไม่อยากรับรู้คะแนนของตัวเองเลย มีคนตีเสมอกูเกือบสิบคน ไอ้เชี่ย กูจะบ้า

     ฮือ แม่จ๋าช่วยแก้ปด้วยยยยยยยยยย

     มึงก็ไปอย่ากดดันตัวเองขนาดนั้นห้าทุ่มว่า

     เข้าใจเหตุผลว่าทำไมแก้ปถึงพยายามตั้งใจเรียนเพื่อให้ได้เกรดสวย ๆ มาครอบครอง ก็เพราะว่าครอบครัวเจ้ารูมเมทของเขานั้นเป็นหมอกันทั้งบ้าน มิหนำซ้ำยังเป็นเจ้าของโรงพยาบาลอีกต่างหาก ไม่แปลกใจเลยว่าเพราะอะไรเจ้าแก้ปถึงเลือกเรียนหมอ แล้วก็ไม่แปลกใจว่าทำไมสมองเจ้าตัวถึงไบร์ทขนาดนี้

     อยากผ่าออกมาดูว่ามีรอยหยักกี่เส้นกัน

     ยืนฟังเพื่อนปรับทุกข์จนเจ้าตัวเหนื่อยและผล้อยหลับไปในที่สุด ห้าทุ่มมองไอ้เกลอแล้วส่ายหัวไปมาก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำ

     ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนักเพราะใกล้ถึงเวลานัดเต็มที ร่างสูงเดินตัวเปียกปอนออกมาค้นเสื้อผ้าในตู้เหล็ก หยิบเป็นเสื้อยืดสีดำสกรีนลาย กางเกงวอร์มสีดำแต่งแถบขาว หมวกแก๊ป และรองเท้าผ้าใบเหยียบส้น

     ไอ้แก้ป.. ไอ้แก้ปห้าทุ่มสะกิดหนุ่มทันตะให้ลืมตาตื่น

     อืมม.. มีไรวะแก้ปตาปรือพยายามลืมตามอง

     กูจะออกไปเลี้ยงสาย

     “อือ ๆ แล้วจะกลับตอนไหน

     “ไม่แน่ใจ

     “มึงเอากุญแจห้องไปยัง

     “เอามาแล้ว กูไปก่อนนะ

     “เออ ๆ กลับให้ทันเวลาเข้าหอล่ะ กูขี้เกียจโกหกพี่เป้ง อ้อ ล็อกห้องให้กูด้วยนะเว้ย

     พ่อหนุ่มทันตะพูดจบก็พลิกตัวนอนตะแคงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงศีรษะแล้วหลับสนิทอีกครั้ง ห้าทุ่มพยักหน้ารับก่อนจะสำรวจความเรียบร้อยอีกครั้งแล้วเดินออกจากห้องโดยไม่ลืมล็อกประตูให้เรียบร้อย

     สายจะแย่แล้ว โดนพี่รหัสบ่นหูชาแน่

     ห้าทุ่มสะพายกระเป๋าแล้วเดินลงบันไดมายังลานจอดรถข้างหอพักชาย ขับจีทีอาร์สีดำคู่ใจมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารตามโลเคชั่นที่พี่รหัสแชร์มาให้ในไลน์

     ไม่เชิงว่าเป็นร้านอาหารเพราะเขาเคยขับผ่าน มันเหมือนเป็นคาเฟ่แมวมากกว่า ถามว่าน้ำหน้าอย่างเขาสมควรเข้าคาเฟ่แมวไหม ก็คงไม่ แต่จะให้ทำยังไงได้ก็ในเมื่อสายรหัสของเขามีแต่ผู้หญิง พวกเธอต้องนัดกันไปสังสรรค์ที่ร้านน่ารัก ๆ มันก็ถูกแล้ว

     ไม่แปลกเลยสักนิด

     ฝ่าการจราจรที่น่ารำคาญมายังคาเฟ่แมวน้อยสุดคิวท์ ห้าทุ่มเงยหน้าอ่านป้ายชื่อร้านก่อนจะถอนหายใจแล้วผลักประตูเดินเข้าไปด้านใน

     เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นเมื่อประตูถูกเปิด พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มของทางร้านสวมคาดผมหูแมวเดินออกมาต้อนรับและยิ้มให้ ห้าทุ่มไม่ได้ยิ้มตอบ เขาทำแค่ก้มศีรษะเล็กน้อยตามมารยาทแล้วเดินเลี่ยงไปยังโต๊ะรวมสายรหัส

     แต่ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเท้าข้างซ้ายก็รู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีอะไรมากดทับเอาไว้ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแล้วหลุบตามอง

     เจออุ้งเท้าน้อย ๆ มีขนปุกปุยสองข้างเหยียบอยู่บนหลังเท้า เจ้าตัวแสบมีลายเหมือนเสือค่อย ๆ เงยหน้าทู่ ๆ ขึ้นมามองเจ้าของเท้าที่กำลังเหยียบ

     หนึ่งหนุ่มหนึ่งแมวมองหน้ากันไปมา แต่ไม่ว่าจะมองสักกี่ครั้งไอ้ตัวแสบแถมอ้วนปุ๊กก็ยังไม่ยกเท้าน้อย ๆ ออกไปสักที

     หาเรื่องกันหรือเปล่าวะเนี่ย

     ห้าทุ่มค่อย ๆ ย่อตัวลงไปอุ้มช้อนเจ้าแมวส้มขึ้นมาจากพื้น

     หาเรื่องเหรอเราน่ะ นักเลงมากเลยใช่ไหม

     ม๊าวววว

     “ไม่ต้องมาร้องเลย เหยียบเท้าเนี่ย งับพุงสักทีดีไหม

     ไม่ว่าเปล่าหนุ่มมัลติจัดการแก้แค้นนักเลงขนปุยโดยการฟัดพุงนุ่มนิ่มทันที เจ้าตัวกลมดิ้นขลุกขลังอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ส่งเสียร้องโวยวายยกใหญ่ กว่าจะโดนปล่อยให้เป็นอิสระก็เกือบจะตะปบหน้าเข้าให้แล้ว

     เติมพลังด้วยการหอมแมวจนชื่นใจเสร็จแล้วก็เดินไปนั่งรวมกลุ่มกับรุ่นพี่ มือแกร่งลากเก้าอี้สีชมพูออกมาแล้วหย่อนก้นนั่งลงก่อนจะไหว้รอบวงด้วยความนอบน้อม

     สวัสดีครับพี่น้ำ พี่ติม พี่นุ่มนิ่ม แล้วก็พี่เบลล์

     มากันหมดทั้งพี่ ป้า ยาย ทวด

     สวัสดีจ้ะ เจ้าหนูผู้ชายคนเดียวในสายเราไอติมพูดพลางหัวเราะเบา ๆ

     หลุดออกมาได้ยังไงก็ไม่รู้พี่ติม ตอนแรกคิดว่าจะเป็นผู้หญิงเสียอีก แล้วได้ยินมาว่าสายไอ้กายก็มีผู้หญิงหลุดไปคนหนึ่ง ประคบประหงมกันใหญ่เลยแหละไอ้สายชายฉกรรจ์นั่นน่ะน้ำใสว่าก่อนจะเลื่อนจานสเต็กปลาดอลลี่ให้น้องรหัส

     ขอบคุณครับห้าทุ่มกล่าว เขาลอบพิจารณาใบหน้าและบุคลิกของคนในสายทีละคนจนพอใจ

     สวยมาก สวยทุกคนเลย..

     ทุ่มไม่อึดอัดใช่ไหมอยู่ท่ามกลางผู้หญิงแบบนี้นุ่มนิ่มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

     ไม่ครับร่างสูงส่ายศีรษะเบา ๆ

     ก็ดีแล้วล่ะ ว่าแต่อยู่สาขาอะไรนะเรา ช่วยแนะนำตัวให้พี่ได้รู้จักหน่อยได้ไหม พี่ชื่อเบลล์เรียนจบแล้ว แกคงจะรู้อยู่แล้วแหละเบลล์แนะนำตัวก่อน

     ห้าทุ่มครับ หมื่นทิศ ไตรวิชญา เรียนคอมประยุกต์ เว็บและมัลติมีเดีย

     “ได้เป็นเดือนคณะด้วยนะเจ้น้ำใสช่วยโปรโมทน้องรหัสเต็มที่

     จริงดิ เออ ๆ หน่วยก้านดีแต่ระวังพวกวิศวะล่ะ คณะนั้นเหมือนคัดหน้าตา เตี้ยกว่าร้อยแปดสิบไม่รับอะไรแบบนี้เบลล์อดไม่ได้ที่จะแซวคณะเพื่อนบ้านตึกใกล้ ๆ กัน

     จริงเจ้ เหมือนคัดหน้าตาจริง ๆ นะ สาขาไหนก็เจอคนหล่ออะ มีหลายแบบให้เลือกมากไม่ว่าจะหล่อเซอร์ หล่อเนี้ยบ หล่อกวน หล่อเถื่อนนุ่มนิ่มพูดบ้าง

     ไอทีก็ไม่ใช่เล่น ๆ ปีนี้มีหน้าตาดีหลายคน น้องเราก็เป็นหนึ่งในนั้นไอติมพยักเพยิดหน้าไปทางน้องเล็กสุดของสาย

     ช่ายยย น้ำใสพยักหน้าเห็นด้วย

     สายรหัสพิงค์แอเรียนั่งพูดคุยสัพเพเหระจัดปาร์ตี้ขนมหวานโนแอลกอฮอล์ตั้งแต่หกโมงเย็นจนถึงสองทุ่มจึงจะได้ฤกษ์ได้ยามแยกย้ายกันกลับบ้าน ห้าทุ่มยกมือไหว้ลารุ่นพี่อีกครั้งก่อนจะเดินออกจากร้านตรงดิ่งมาที่รถยนต์ของตนเอง นัยน์ตาสีเข้มหลุบมองเวลาบนจอสมาร์ทโฟน

     สองทุ่มยี่สิบแปดนาที

     ครั้นจะขับรถกลับหอแต่ในใจนั้นยังไม่อยากกลับสักเท่าไหร่ เรื่องเมื่อเช้ายังติดอยู่ในความรู้สึกของเขา วันทั้งวันไม่ได้คิดเรื่องอะไรเลยนอกจากเรื่องของเที่ยงคืน เจ็บหัวใจทุกครั้งที่ยังได้ยินเสียงสะอื้นผะแผ่วดังก้องอยู่ในโสตประสาท

     เจ็บเป็นบ้า

     ร่างสูงนั่งนิ่งอยู่ในจีทีอาร์สีดำเงา ดวงตาเฉี่ยวคมมองตรงไปด้านหน้าอย่างไร้จุดหมายก่อนจะกะพริบแผ่วเบาแล้วหยิบโทรศัพท์บนคอนโทรลมาปลดล็อกเฟซไอดีแล้วต่อสายโทรหาคนที่กำลังมีอิทธิพลต่อหัวใจของเขาที่สุดในยามนี้

     เที่ยงคืน..

     สมาร์ทโฟนเครื่องสวยแนบอยู่ที่หู นิ้วเรียวเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะขณะรอปลายสายกดรับ

     [ฮัลโหล]

     อ่า.. หวัดดี มึงเลิกงานหรือยัง

     ห้าทุ่มชั่งใจอยู่นานกว่าจะเอ่ยถามออกไป เสียงเพลงในร้านดังเข้ามาในโทรศัพท์และดูเหมือนว่าคู่สนทนาของเขากำลังเดินหาที่เงียบ ๆ เพื่อสื่อสารกัน

     [ยังหรอก พึ่งสองทุ่ม]

     “แล้วมึงเลิกกี่โมง

     [เที่ยงคืน]

     “อ๋อ

     กลับหอไม่ทันอีกแล้วสินะ

     [มึงมีอะไรหรือเปล่า]

     “คืนนี้มึงกลับห้องกับกูไหม พอดีว่ากูมีธุระแถวนั้น แวะรับได้

     นับไม่ได้ว่าโกหกออกไปทั้งหมดกี่ครั้ง แต่เพราะอยากอยู่ใกล้ เพราะอยากดูแล จึงยอมโกหก

     [อืม แล้วแต่มึง] เที่ยงคืนไม่ปฏิเสธน้ำใจ มารับก็ดีเขาจะได้ไม่ต้องเสียเงินค่ารถ [แค่นี้ก่อน กูต้องทำงานละ—]

     อ่า ไอ้เที่ยง

     [อะไร]

     "ระหว่างรอกูไปรับ มึง.. ไม่ไปมีอะไรกับใครได้ไหมวะ"

 

 

     [ระหว่างรอกูไปรับ มึง.. ไม่ไปมีอะไรกับใครได้ไหมวะ]

     ไม่แน่ชัดว่ามันเป็นประโยคขอร้อง หรือประโยคคำสั่งกันแน่แต่ฟังจากน้ำเสียงคนพูดแล้วมันออกค่อนไปทางขอร้องเสียมากกว่า เที่ยงคืนเงียบสนิทไม่ปริปากพูดโต้ตอบ ร่างสูงค่อย ๆ เอนหลังพิงกำแพงด้านนอกร้านแล้วแหงนหน้ามองท้องฟ้ากว้างขณะเดียวกันมือก็ถือโทรศัพท์แนบหู

     ทำไมถึงขอร้องอะไรแบบนี้..

     [ได้หรือเปล่า] เสียงทุ้มแผ่วเบาเอ่ยซ้ำอีกครั้ง

     อืมเที่ยงคืนสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะขานรับในลำคอแล้วตัดสายทิ้งในทันที

     หมดเวลาจะไตร่ถามว่าเพราะอะไรห้าทุ่มถึงพูดอย่างนั้น ร่างสูงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงวอร์มแล้วสาวเท้าเดินกลับเข้าไปในร้านเพื่อทำหน้าที่ของตนเองต่อ

     ชายหนุ่มผิวขาวจัดทำงานตั้งแต่หนึ่งทุ่มกระทั่งหมดเวลางานคือเที่ยงคืนแบบพอดิบพอดี เขาถอดผ้ากันเปื้อนของทางร้านออกแล้วแขวนไว้ที่ตะขอก่อนจะยกมือไหว้ร่ำลารุ่นพี่ที่รู้จักกันและทำงานมาด้วยกัน มือเรียวยกกระเป๋าเป้สะพายบ่นบ่าแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้รู้สึกสดชื่น

     เที่ยงคืน

     ทว่าเสียงเรียกที่ดังมาจากทางด้านหลังทำให้ร่างสูงต้องเงยหน้าขึ้นมามองกระจกเงา นัยน์ตาสีเฮเซลนัทสบเข้ากับหญิงสาวผมสั้นสีเทาหม่น เจอส่งสายตาให้กับเขาตั้งแต่นำข้าวไปเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะ ไม่คิดว่าจะมารอเจอที่นี่

     ครับ

     แม่สาวเจ้าเดินเข้ามาใกล้จนหน้าอกเกือบจะแนบชิดกัน เธอช้อนตามองหน้าชายหนุ่มก่อนจะวางมือเล็ก ๆ ไว้บนต้นแขนที่เต็มไปด้วยรอยสัก กรีดนิ้วไปตามกรอบหน้าอนูบิสลากลงต่ำจนถึงดวงตาของฮอรัส

     ยั่วกันชัด ๆ

     ชอบผู้หญิงผมสั้นหรือเปล่าเธอถามแล้วก็ดูเหมือนว่าจะต้องการคำตอบอย่างจริงจัง

     ชอบครับเที่ยงคืนตอบก่อนจะโดนไล่ต้อนจนสะโพกชิดขอบอ่างล้างหน้า

     แสดงว่าถ้ามีสาวผมสั้นมาขอ เที่ยงคืนก็จะให้สินะคะ

     “คงจะแบบนั้น

     “งั้น.. ถ้าแฟร์ขอ เที่ยงคืนจะให้หรือเปล่าคะ

     ขออะไร.. ก็มีอยู่อย่างเดียวเท่านั้นในตอนนี้

     ชายหนุ่มตัวสูงหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งที่ติหลุบตามองสาวน้อยสูงแค่อกด้วยสายตาที่ยากจะอ่านความคิด เหมือนจะสนใจแต่ก็ไม่ เหมือนจะให้แต่ก็เปล่า เที่ยงคืนเงียบไปชั่วขณะแล้วค่อย ๆ เบี่ยงตัวหลบมาอีกทาง เขาก้มศีรษะให้เธอเล็กน้อยแทนคำขอโทษแล้วทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำไปในที่สุด

     ผมทำไม่ได้ ขอโทษด้วยนะครับ

     ทำให้ใครไม่ได้ทั้งนั้นเพราะห้าทุ่ม.. ขอเอาไว้

     ปฏิเสธหญิงสาวอย่างไร้เยื่อใยแล้วเดินออกมายืนรอรถอยู่หน้าร้าน เที่ยงคืนเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ไม่นานจีทีอาร์สีดำสนิทกลืนกับความมืดก็ขับมาจอดเทียบฟุตบาท กระจกทางฝั่งข้างคนขับถูกลดลงทำให้เห็นโฉมหน้าเจ้าของรถ

     ห้าทุ่ม

     ขึ้นมา

     “อืม

     เที่ยงคืนเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับก่อนที่กระจกจะค่อย ๆ เลื่อนปิดจนสนิท ดวงตาเรียวสวยลอบสำรวจภายในรถยนต์คันสวยที่พอจะรู้ว่ายี่ห้ออะไรแต่ไม่ยักรู้ราคาเพราะเขามันก็ไม่ใช่พวกสนอกสนใจรถราสักเท่าไหร่ มีความรู้แค่ผิวเผินเท่านั้น เมื่อเช้าตอนออกจากหอก็เห็นจอดอยู่ข้างป้อมยาม ไม่คิดว่าจะเป็นรถของห้าทุ่มด้วยซ้ำ

     กี่บาทกันนะคันนี้น่ะ

     นี่รถมึงเหรอเที่ยงคืนถามเพราะรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างตามประสาผู้ชาย

     อืมสารถีจำเป็นขานรับ เขาผละมือออกจากพวงมาลัยหนึ่งข้างเพื่อไปกดเปิดเพลง

     ไม่อยากให้รถมันเงียบ

     เท่าไหร่วะ

     “ไม่กี่บาท

     “มึงซื้อเองหรือยังไง

     “แม่กับพ่อซื้อให้

     “อืม.. ดีนะ ไปไหนมาไหนสะดวกดี

     “เออ

     “แล้วไอ้จีพีเอ็กซ์ของมึงหายไปไหนแล้ว

     “อยู่ที่อู่

     คิดถึงจะแย่แล้ว

     แล้วมึง.. ไปไหนมาเที่ยงคืนเหลือบตามองการแต่งตัวของบัดดี้ อดสงสัยไม่ได้ ที่บอกไปทำธุระน่ะคือธุระที่ไหนกัน

     เลี้ยงสาย มึงไม่ได้ไปเลี้ยงกับเขาหรือไง

     “อ่า เปล่า กูบอกพี่รหัสไปแล้วว่ากูทำงาน

     “อ๋อ อืม

     รับรู้ได้ถึงความผิดปกติเพราะไม่ว่าเขาจะถามอะไรไปห้าทุ่มก็ตอบเหมือนไม่อยากคุย ตอบแบบขอไปที แถมน้ำเสียงยังผิดกับที่ฟังในสาย ราวกับว่าร่างสูงกำลังโกรธหรือเคืองใครบางคนอยู่ และได้แต่หวังว่าใครคนนั้นจะไม่ใช่เขา

     เที่ยงคืนพยักหน้าขึ้นลงแผ่วเบา เลือกที่จะไม่พูดต่อเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรำคาญ แผ่นหลังกว้างเอนแนบลงกับเบาะอย่างดีแล้วผินหน้ามองออกไปนอกกระจกรถ เสียงเพลงดังคลอไม่แผ่วเบาจนไม่ได้ยิน แต่ก็ไม่ได้ดังจนทำลายสมาธิ

     ตกอยู่ในมนตร์เสน่ห์ของช่วงเวลากลางคืนและบทกวี

แค่อยากรู้รังเกียจกันไหม
ขอให้มันอย่าเป็นแบบนั้นเลย
อยากได้ยินเสียงคนที่คุ้นเคย
อยากจะเจอคนเดิมที่เคยที่เจอในเมื่อวาน

     ดวงตาเฉี่ยวคมชำเลืองมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาเพียงเล็กน้อย เผลอถอนหายใจออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ตอนที่ไม่ได้เห็นหน้ากันเขารู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ แต่พอได้เห็นหน้าแล้วกลับรู้สึกโกรธเคืองเรื่องที่อีกฝ่ายทิ้งเขาไว้ในห้องเพียงคนเดียว เจอที่มหาลัยก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน พยายามหลบหน้าอย่างเห็นได้ชัด

     เพราะอะไรวะ

     เที่ยง

     ไม่สามารถกักเก็บความสงสัยใคร่รู้ไว้ได้อีกต่อไป ห้าทุ่มเอ่ยเรียกชื่อของบัดดี้ด้วยน้ำเสียงทุ้มราบเรียบในทันที

     อืม ว่าไงเที่ยงคืนขานรับทั้งที่ยังหันหน้ามองออกไปด้านนอก

     มึงกำลังอยากจะหลบหน้ากูอยู่หรือเปล่า

     ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องอ้อมค้อม ในเมื่ออยากรู้ก็ควรถามออกตรง ๆ

     “ทำไมถึงคิดแบบนั้นคนผิวขาวกะพริบตาแผ่วเบาแล้วช้อนมองสีของสัญญาณไฟจราจร

     เมื่อเช้ามึงทิ้งกูไว้คนเดียวในห้อง มึงออกไปเรียนก่อนทั้งที่มึงสามารถปลุกกูขึ้นมาเพื่อไปเรียนพร้อมกันก็ได้ แต่มึงไม่ทำ ที่มหาลัยมึงก็ทำเหมือนมองไม่เห็นกู

     “มึงโกรธที่กูทำให้มึงไปเรียนสายเหรอวะ

     “ไม่หรอกห้าทุ่มส่ายศีรษะแผ่วเบา กูโกรธที่มึงหนีกูต่างหาก

     หนีหน้ากันทำไม

     “กูรีบไปเรียน—”

     มึงกลัวว่ากูจะพูดถึงเรื่องเมื่อวานมากกว่า

     กลัวว่าเขาจะรื้อฟื้นความอ่อนแอที่เที่ยงคืนพยายามหลบซ่อนมันเอาไว้ขึ้นมาพูด..

     ความน่ากลัวของห้าทุ่มคืนการอ่านความรู้สึกนึกคิดของเขาได้อย่างแม่นยำไม่มีผิดพลาด เที่ยงคืนสะอึกเล็กน้อยเมื่อได้ยินอย่างนั้น แสงสีเขียวจากไฟจราจรสะท้อนอยู่ในแก้วตาใสก่อนที่เปลือกตาจะกะพริบแผ่วเบาพร้อมกับจีทีอาร์คันสวยเคลื่อนตัวไปข้างหน้า

     ใช่.. กลัวว่าห้าทุ่มจะพูดมันออกมา ไม่อยากรู้ว่าตัวเองเสียน้ำตาไปมากแค่ไหน

     กูไม่รู้เลยว่ามึงต้องผ่านเรื่องอะไรมาบ้าง กูไม่รู้ว่าเพราะอะไรมึงถึงเจ็บปวดกับมันขนาดนั้น

     ไม่รู้เลยสักอย่าง

     แต่กูรู้ว่ามึงกำลังโดดเดี่ยว รู้ว่ามึงกำลังบอกตัวเองให้เข้มแข็ง และใช่ ในสายตาของกูมึงเข้มแข็งมาก ๆ มึงเก่งฉิบหายเลยที่ผ่านมันมาได้

     เก่งที่สุดแล้ว

     มึงเก่งอยู่แล้ว แต่มึงจะเก่งได้มากกว่านี้ถ้ามึงยอมรับว่าตัวเองอ่อนแอแค่ไหน มึงจะเก่งกว่าที่มึงเคยเป็นถ้ามึงร้องไห้ได้โดยที่ไม่รู้สึกผิดหรือโทษว่าตัวเองยังเข้มแข็งไม่พอ มีน้ำตาไม่ได้แปลว่ามึงน่าสมเพช เข้าใจที่กูกำลังพูดใช่ไหม

     น้ำเสียงทุ้มนุ่มผิดจากคราแรกที่ได้ยินทำคนฟังใจกระตุกเบา ๆ เที่ยงคืนรับฟังและตีความหมายในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะสื่อให้กระจ่างแจ่มแจ้ง

     มีน้ำตาไม่ได้แปลว่าน่าสมเพช.. เหรอวะ

     ไม่ต้องร้องไห้ให้กูเห็น โคตรน่าสมเพชเลยเที่ยง

     หัวใจพลันเจ็บแปลบเมื่อประโยคทิ่มแทงจากคนเคยรักกันลอยเข้ามาในหัว มันเป็นสาเหตุที่เขาไม่อาจร้องไห้และแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น แม้กระทั่งตัวเองในกระจก

     ถ้ามึงไม่รู้จะระบายเรื่องเหี้ย ๆ ที่เจอในแต่ละวันกับใครห้าทุ่มหันมองหน้าคนข้างกายเล็กน้อย ก็โทรมาหากู

     โทรมาหาได้เท่าที่ต้องการ

     กูเป็นที่ปรึกษาให้ใครไม่ได้ แต่กูเป็นผู้ฟังให้มึงได้ ใครไม่ฟังแต่กูฟัง ไม่ว่าเรื่องนั้นจะไร้สาระหรือมีสาระก็ตาม

     นัยน์ตาสีเข้มมองมือเรียวที่วางอยู่ไม่ไกลไปจากมือของเขา แต่ไม่อาจคว้าเอาไว้ได้ถึงจะรู้สึกอยากกุมมือข้างนั้นสักเพียงใด

     เที่ยงคืนไม่ตอบอะไร ทว่าดวงตาคู่สวยสบมองเงาของห้าทุ่มที่สะท้อนอยู่บนกระจกรถ อธิบายความรู้สึกในตอนนี้ไม่ถูกเหมือนกันว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร ห้าทุ่มพูดถูกแล้วเรื่องที่เขาไม่อยากให้ใครจดจำภาพตัวเองกำลังร่ำไห้แล้วนำกลับมาพูดตอกย้ำกัน มันคือสิ่งที่เขาหวาดกลัว

     กลัวว่าห้าทุ่มจะทำแบบนั้นจึงเป็นฝ่ายหลบหนี

     ทว่าเมื่อได้มองตาคู่นั้นเขากลับไม่เจอการตอกย้ำ หรือทับถม มีแต่ความห่วงใยดูไม่เหมือนคนขี้รำคาญในตอนแรกเลยสักนิด

     ขอโทษ แล้วก็.. ขอบคุณ

     ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้คนผิวขาวยกมือขึ้นไปวางไว้บนศีรษะของบัดดี้แล้วยีเบา ๆ พร้อมกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะชักมือกลับมาแล้วกอดอกหันมองออกไปนอกกระจกเหมือนเดิม

     ห้าทุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เขาเองก็ไม่รู้ว่าบัดดี้นึกคึกอะไรถึงปีนเกลียวเล่นยันหัว แต่ที่แน่ ๆ

     รู้สึกดี.. ฉิบหาย

     นี่แหละ.. เที่ยงคืนที่อยากเจอ

หากพรุ่งนี้ทุกอย่างหมุนไป
ฉันคนหนึ่งจะยืนตรงที่เก่า
อยู่เพื่อบอกเธอ คำที่ค้างใจ
ต่อให้มันจะไม่มีวันเป็นจริงเลยก็ตาม
อยากให้รู้ว่ารักเธอ

อยากให้รู้ว่ารักเธอ - จอนนี่ อันวา




_____________________________

สปอย : เริ่มมีฟามหึงหวงดุออกกกกกกกก ไอ่เจ้าพี่น้อนเที่ยงก้ออย่าทัมร้ายดวงจัยของคุมแม่นักนะคะ พ่อหนุ่มคนนี่เค้าคลั่งรักจบิง ๆ ค่ะ ตามจัยพ่อหนุ่มเค้าสักอีพีนะคะ แง T 3T 

100% : เร่นหัวเรยน้าาาาาาาาาา ไม่ทำดาาาาาาา รุ้กชายชั้นไม่สระผมแน้ว ไม่ตัดผมด้วย เพาะว่าสั้นกว่านี้ก้อโกนหัวบวชจร้า

ฝากสกรีมในทวิตเตอร์ #ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน และคอมเมนต์เยอะๆ ด้วยนะคะ

จะตามอ่านตามไปรีให้หมดเลยยยยยยยยย

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.954K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,822 ความคิดเห็น

  1. #5779 Wiwha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 08:55
    ขอให้เค้าไม่ไปกับคนอื่น เป็นอะไรกับเค้ารึยังจ๊ะ ฮ่าๆๆ
    #5,779
    0
  2. #5715 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 16:58
    พ่อคนอบอุ่นนนนน
    #5,715
    0
  3. #5658 CallistoJpt (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 22:14
    อบอุ่นกว่าฮีตเตอร์ก็ห้าทุ่มเขาเลยค่ะ
    #5,658
    0
  4. #5618 freedom_fong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 19:25
    ใจชื้นขึ้นมาทันทีเรยยย ฮืออออออ
    #5,618
    0
  5. #5546 Xakas (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 14:14
    ฮึ่มมมมม
    #5,546
    0
  6. #5524 hyunllama (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 21:57
    ฮือออออ เขินอ่อนๆนะเนี่ยฮ่าๆ
    #5,524
    0
  7. #5345 Ohmycandy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 20:31
    อ่านtalk ไรท์แล้วปวดหัวมาก5555555 วิบัติแบบอ่านไม่ออกโอ๊ยยยยยยยยยยยยยย5555555555555
    #5,345
    0
  8. #3572 doublendoubleo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 09:38
    จะต้องใจบางกับทุ่มอีกกี่ครั้ง แง
    #3,572
    0
  9. #3549 M_M9397 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 21:27
    เฟรนโซนเข้าเเล้วออกยากนะพ่อบุญทุ่มมมมมม
    #3,549
    0
  10. #3449 tales story (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 00:04
    ขำไรท์555555 ความโกนหัวบวช -พี่เซียนนี่ร้ายไม่หยุด ตามหลอกหลอนไม่เลิกเรยจ่ะ คนพูดไม่จำ คนฟังไม่ลืมที่แท้ทรู โอ๋ๆนะเที่ยง
    #3,449
    0
  11. #3002 Rucheerut (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 01:14
    เเม่รักหนูจังทุ่มคนดีของเเม่
    #3,002
    0
  12. #1994 tarun_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 00:32
    ทุ่มมมมม อบอุ่นเกินไปแล้ว
    #1,994
    0
  13. #1487 Nekkoya02 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 14:37
    ชอบความหวีดภาษาวิบัติของไรท์ท้ายตอนอะ ได้ใจเรามาก 55555 อ่านกี่ตอนๆก็ขำ
    #1,487
    0
  14. #1241 Conasu0_0 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 11:27
    -พี่ทุ่ม-คนอบอุ่นฮื่ออออออออออ อยากให้มีคนแบบพี่ทุ่มอีกร้อยคน
    #1,241
    0
  15. #1201 jxxngjay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 12:55
    แสนดีเหลือเกิน ห้าทุ่มไม่ควรมีคนเดียวค่ะ
    #1,201
    0
  16. #1193 Gamk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 12:06
    จะหาใครที่ดีเท่าห้าทุ่มได้อีกอะแม่!!!
    #1,193
    0
  17. #959 jjattu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 03:35
    ทุ่มจิงอ่าเนอะทั้งกายทั้งใจเลยนายคนนี้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เองลูเจ้าเจียร์มากๆๆๆ อยากจะหอมแจ้มมมมมมม
    #959
    0
  18. #958 miemieYG (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 01:25
    เวนเหิะ อยากเพนเมียพี่ทุ่มขึ้นทุกๆวัน อยากมีผัวเพนพี่ทุ่มว้อยยย -คนอบอุ่นดั่งไมโคเวฟที่อยู่ข้างๆพีะอาที้ดดดด อยากเป็นเมียนายบุญทุ่ม!!!!
    #958
    0
  19. #953 bebobow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 19:45
    ทุ่มเอ้ยยยย คือชอบทุ่มอ่ะแบบทุ่มเทสุดพร้อมเคียงข้างสุด แล้วตอนนี้แบบโอ้ยยยย ไม่ชอบเห็นน้ำตาเทอนะเพราะมันทำให้เราเจ็บแต่ถ้าเทอรู้สึกเศร้าก็ร้องมาเถอะเราจะคอยอยู่ข้างๆเองแบบ
    โอ้ยใจเหลวไปหมดแล้ว
    #953
    0
  20. #948 somruetai-pueng (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 18:08
    ขอห้าทุ่มได้มั้ย อยากได้
    #948
    0
  21. #942 ponnyyyy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 15:31
    ห้าทุ่มอบอุ่นจนจะร้อนเเล้ววว
    #942
    0
  22. #926 thidaratza006 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 11:12
    ฉันอยากเป็นเที่ยงคืนมากเลยแม่
    #926
    0
  23. #910 Kazael (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 10:28
    พี่ทุ่มกับน้องแมวน่ารักมากเลยค่ะ เจ้าทุ่มต้องสู้ๆนะคะ
    #910
    0
  24. #896 Tuktik67820631 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 09:59
    ชอบตอนพี่ทุ่มเล่นน้อนเเมวมันดูน่ารักนุ้บนิ้บหัวใจไปหมดเลยคิคิ;-;;;;;;;;;;;;;
    #896
    0
  25. #895 ananarnaaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 09:43
    น่ารักกกก
    #895
    0