God daddy ! #ทูนหัวของหนู [ END ] [ตีพิมพ์กับสนพ. Deep Publishing]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 675,890 Views

  • 4,723 Comments

  • 16,121 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    31,126

    Overall
    675,890

ตอนที่ 33 : #ทูนหัวของหนู [ Lover boy ] R e w r i t e

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3234 ครั้ง
    20 ก.พ. 62


นิยายเรื่องนี้คำหยาบค่อนข้างเยอะนะคะ

 

 

#ทูนหัวของหนู [ Lover boy ]

 

 

 

 

 

 

 

  

     สัปดาห์สอบมิดเทอมแสนทรหดไม่แพ้ที่เคยสอบไฟนอลได้ผ่านไปอย่างฉลุย ได้นอนหลับฝันดีสักทีหลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งอ่านหนังสือไปด้วยติวกับเพื่อนในกลุ่มไปด้วยจนแทบไม่ได้นอน

 

 

 

     และนี่คือวันหยุดซึ่งเป็นวันพักผ่อนร่างกายที่สะบักสะบอมจากการสอบ

 

 

 

     ภายในคอนโดราคาหลายล้านบาทมีผู้ชายสองคนใช้ชีวิตร่วมกันอยู่ในนี้ หนึ่งคนกำลังตั้งใจทำงานบ้านอย่างขมักเขม่น ส่วนอีกหนึ่งคนกำลังตั้งใจเล่นเกม ปิดประตูขังตัวเองไว้ในโลกส่วนตัวเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว

 

 

 

     หนุ่มวิศวะกดจอยดูอัลช็อคโฟร์ในมืออย่างเอาเป็นเอาตาย ดวงตาคมเฉี่ยวมองจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่แปดสิบสองนิ้วกำลังฉายเกมMortal Kombat XL แผ่นละสองพันกว่าบาทที่พึ่งไปแวะซื้อมาเมื่อวันก่อนหลังกลับจากมหาลัย เขาตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะหยิบมันขึ้นมาลองเล่นดูเมื่อมีเวลาว่างไม่ได้ออกไปไหนต่อไหน แล้ววันนั้นก็มาถึงแถมเขายังอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้อีกต่างหาก

 

 

 

     ตอนไปซื้อแผ่นเกมไอ้แมวอ้วนไม่ได้ไปด้วยเพราะเจ้าตัวขอไปกินชาบูกับเพื่อน เขาก็ไม่ได้ติดขัดอะไรเลยปล่อยไปพร้อมให้ตังค์ไปหนึ่งพัน ขาดเหลืออะไรให้โทรบอกจะได้โอนเพิ่ม ดีลกันเสร็จสรรพก็ต่างคนต่างไป น้องไปร้านชาบู ส่วนเขาไปห้างกับไอ้เลข นัดกันไว้นานแล้วว่าต้องหาจังหวะไปซื้อแผ่นเกมพีเอสโฟร์ให้ได้

 

 

 

     ตอนเดินเข้าไปในร้านขายแผ่นเกมร้านประจำนี่รู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเสียทรัพย์ แล้วก็เสียจริงๆ ปลิวไปเลยห้าพันกว่าบาทแต่ได้มาแค่สามแผ่นเท่านั้น กลับคอนโดมาเมียถามอีกว่าไปซื้ออะไรมา ตอนน้องถามน่ะน้องก็ยิ้มสดใสอยู่หรอก แต่พอตอบว่าไปซื้อแผ่นเกมมาเกือบห้าพันบาทเท่านั้นแหละ

 

 

 

     โดนเทศน์ไปสามกัณฑ์ ถ้าไม่บอกว่าอยู่คอนโดนี่กูนึกว่าอยู่งานเทศน์มหาชาติ

 

 

 

     ด่านที่หนึ่งผ่านไป ตามมาด้วยด่านที่สองและสามแบบไม่เว้นว่างไว้พักหายใจ  หนุ่มวิศวะผู้รักการเล่นเกมพอๆกับรักเมียนั่งจมจุมปุ๊กอยู่บนโซฟาหน้าโทรทัศน์มาตั้งแต่เช้าจนเที่ยงวันก็ยังไม่มีท่าทีจะลุกไปไหน เพลิดเพลินกับการฆ่าบอสและการปลดล็อกตัวละครต่างๆอยู่นานครึ่งค่อนวันจนกระทั่งมีท่อนแขนเพรียวขาวสองข้างกอดคล้องรอบลำคอจากทางด้านหลังพร้อมกับปลายคางมนวางเกยอยู่บนหัว

 

 

 

      เพลิงสิงเอียงใบหน้าแล้วอ้าริมฝีปากกัดแขนขาวๆไปหนึ่งที ตาคมมองจอโทรทัศน์ไม่ละไปไหน

 

 

 

     คนโดนกัดไม่ได้ร้องโวยวายแต่กลับยืดตัวขึ้นเล็กน้อยแล้ววางฝ่ามือขาวนุ่มแทนที่ปลายคางของตัวเองก่อนจะลูบหัวคนพี่แผ่วเบา ดวงตากลมโตมองจอโทรทัศน์สลับกับเสี้ยวหน้าด้านข้างพลางกัดเม้มริมฝีปากอย่างชั่งใจ

 

 

 

     จะชวนดีไหม.. หรือจะไปคนเดียวดีวะ

     แต่ก็อยากพาเฮียไปเจอพ่อกับแม่ด้วย เอาไงดี..

 

 

 

     ยืนถกเถียงกับตัวเองในใจอยู่นานสองนานจึงได้ข้อสรุปและหวังไว้อย่างสูงว่าจะไม่โดนอีกฝ่ายปฏิเสธกลับมาให้หน้าสั่นเล่น

 

 

 

เฮีย..”

     คนตัวขาวด้านหลังโซฟาย่อตัวลงเล็กน้อยแล้ววางคางเกยไหล่กว้าง สองแขนขาวยังโอบรอบคอคนพี่ไม่คลาย

 

 

ว่าไง

     เพลิงสิงตอบทั้งๆที่ยังให้ความสนใจกับจอด้านหน้าอยู่

 

 

สองสามวันนี้เฮียติดธุระที่ไหนบ้างหรือเปล่า

 

 

     คำถามลองเชิงและไม่ต้องคิดให้ปวดหัวก็พอรู้ว่าน้องคงอยากไปที่ไหนสักที่ หรืออยากทำอะไรร่วมกับเขาสักหนึ่งอย่าง

 

 

มีไปเป็นแขกวีไอพีงานไนท์กราวด์ที่เขาเคยขอให้กูเป็นสปอนเซอร์ วันไหนยังไม่แน่ใจ แล้วมึงมีอะไรหรือเปล่า?”

     หนุ่มวิศวะกดหยุดเกมก่อนจะเอี้ยวใบหน้าหันไปมองดวงหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราของแมวอ้วนที่ยื่นมาวางเกยไหล่ของเขาจากทางด้านหลัง

 

 

     เด็กน้อยพยักหน้าแผ่วเบา ตากลมใสแจ๋วสบตากับคนพี่ก่อนที่จะขยับหัวกลมทุยถูไถซอกคออีกฝ่ายเป็นเชิงออดอ้อนกลายๆพร้อมกับพูดเสียงแผ่ว

หนูว่าจะชวนเฮียไป.. ที่บ้านหนูพรุ่งนี้

 

 

บ้านมึง?”

    

 

อืออ อยากให้เฮียไปเจอพ่อแม่หนูบ้าง แต่ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็—”

 

 

ว่าง ไนท์กราวด์ค่อยให้พวกไอ้เดรกไปแทน

     เสียงทุ้มตอบขึ้นมาทันควัน

 

 

 

    ไม่ว่างก็ต้องว่างแหละ จะปฏิเสธได้ยังไงก็ในเมื่อรอให้น้องชวนมานานแล้ว

 

 

 

จริงเหรอ.. เย้งั้นหนูไปจัดกระเป๋าให้นะ รักเฮียที่สุดเลยย

      เด็กนิเทศตัวขาวยิ้มแป้นแทบจะเห็นฟันครบทุกซี่ กดจมูกหอมแก้มคนพี่ยกใหญ่ก่อนจะรีบร้อนลุกขึ้นหมายจะเตรียมจัดกระเป๋าทั้งของตัวเองและของอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหนสักก้าวแขนเพรียวก็ถูกฝ่ามือหนาจับรั้งไว้ คริสหันกลับมามองพร้อมเลิกคิ้วเล็กน้อย

 

 

เดี๋ยวมืดๆค่อยจัด ตอนนี้มานั่งตักกูก่อน เร็ว

 

 

เฮียเล่นเกมอยู่ หนูไปนั่งตักก็เกะกะดิ

 

 

เมียกูไม่เคยเกะกะ มานั่ง เร็วๆ

 

 

 

     คำสั่งถือเป็นสิทธิ์ขาด ถ้าไม่อยากให้พ่อคุณพ่อทูนหัวหงุดหงิดก็ต้องรีบเดินอ้อมไปนั่งคร่อมตักให้ไว

 

 

 

     คริสเดินอ้อมไปด้านหน้าของโซฟาก่อนจะย้ายตัวเองขึ้นไปหย่อนบั้นท้ายกลมกลึงพร้อมแยกขาคร่อมทับหน้าตักแกร่งของคนพี่ สองแขนกอดรอบลำตัวของอีกฝ่ายเอาไว้หลวมๆ

 

 

 

     มือหนาละออกจากจอยเกมหนึ่งข้างเพื่อเอามาวางพักไว้บนบั้นท้ายกลมแน่นพลางบีบเบาๆ เพลิงสิงกดจูบหัวไหล่มนหนึ่งทีก่อนจะวางคางเกยไหล่เล็กแล้วเริ่มเล่นเกมต่อจนจบด่านที่ห้าได้อย่างง่ายได้แต่กินเวลาไปเกือบยี่สิบนาทีโดยมีเด็กน้อยตัวขาวนุ่มบนตักนั่งนิ่งไม่ขยับตัวหรือพูดเจื้อยแจ้วกวนสมาธิแต่อย่างใด คริสทำแค่เพียงลูบหัวคนพี่ไปเรื่อยสลับกับจูบซอกคอสีน้ำผึ้งสวยไปพลาง ริมฝีปากอิ่มเริ่มชวนคนพี่คุย

 

 

เฮียจะกลัวพ่อกับแม่หนูมั้ย ถ้าแบบไปเจอกัน..”

 

 

ไม่หรอก กลัวทำไม

 

 

พ่อหนูดุ .. แล้วถ้าสมมุติว่าเค้าเกิดไม่ถูกชะตากับเฮียขึ้นมาล่ะ เฮียจะทำยังไง

     เป็นการสมมุตินึกเอาเองของเด็กนิเทศเพราะในใจลึกๆแล้วไอ้เรื่องที่ค่อนข้างกังวลมันก็คือเรื่องแบบนี้ กลัวจะมีศึกพ่อตากับลูกเขยเหลือก้ำเหลือเกิน..

 

 

 

     แต่ทว่าหนุ่มวิศวะเจ้าของตักแกร่งไม่ได้รู้สึกรู้สาว่าจะต้องกลัวหรือหวาดหวั่นกับครอบครัวของน้อง เพราะเตรียมใจรอรับมืออยู่ตลอด แค่รอวันที่จะได้ไปเจอพวกท่านก็เท่านั้น

เจอหน้ากันครั้งแรกพ่อมึงอาจจะไม่ชอบกู แต่ถ้าเค้าได้รู้ว่ากูรักยัยหนูของเค้าขนาดไหน..”

 

 

“…”

 

 

เค้าก็จะชอบกูเอง

    

 

 

     แค่พูดไปอย่างที่ใจนึก ไม่เคยหวั่นใจเรื่องครอบครัวเพราะมั่นใจในความรักของตัวเองว่ามันมีมากพอที่จะทำให้ผู้ใหญ่ทางฝั่งของน้องรักและเอ็นดูเขาเหมือนกับที่พ่อและแม่ของเขารักและเอ็นดูน้อง

 

 

 

     น้ำเสียงนุ่มทุ้มอบอุ่นถูกเปล่งออกมาข้างใบหูของคนบนตักทำเอาเด็กน้อยถึงกับไปไม่เป็น ใบหน้าพริ้มเพราซบลงกับไหล่กว้างของคนพี่แล้วส่งเสียงงึมงำผะแผ่วในลำคอ เพลิงสิงคลี่ยิ้มก่อนจะเปลี่ยนจากจับจอยพีเอสโฟร์มาเป็นจับก้นกลมกลึงทั้งสองข้างไว้แทนพลางบีบเล่นเบาๆ

 

 

 

     คริสมีน้ำมีนวลขึ้นมากกว่าแต่ก่อนตอนเจอกันครั้งแรก ตอนนั้นน้องดูหุ่นดีตัวบาง แต่ว่าตอนนี้จับตรงไหนก็เจอแต่เนื้อนุ่มๆขาวๆ ก้นก็เด้งสู้มือ ส่วนแก้มไม่ต้องพูดถึงเลย

 

 

 

     เคยยืนมองตอนน้องชั่งน้ำหนักแล้วไอ้ผลที่ออกมาโชว์บนเครื่องชั่งทำให้เขารับรู้ได้เลยว่า น้องน้ำหนักขึ้นมาสามโล

 

 

 

      สงสัยจะเลี้ยงดีไป..

 

 

 

     แต่คริสไม่ได้อ้วนน่าเกลียดหรืออ้วนออกข้างพุงย้อยอะไรแบบนั้น น้องแค่มีเนื้อมีหนังจ้ำม่ำตัวอวบกว่าเดิมแค่นั้นเอง มันถือว่าเป็นเรื่องดีเสียอีก เพราะหน้าหนาวจะได้กอดเมียแทนไม่ต้องไปพึ่งผ้าห่ม แต่รายนี้ไปแซวเขาเรื่องอ้วนหรือถามเรื่องน้ำหนักไม่ได้เลย โดนเหวี่ยงฟาดงวงฟาดงาใส่เจ็บตัวกลับมาตลอด

 

 

 

     ถามว่าชอบไหมไปแหย่ให้เมียโกรธแล้วทุบจนช้ำ

     ขอตอบเลยว่า ชอบ..

 

 

 

น้ำหนักขึ้นหรือเปล่า

 

 

ถามทำไม

    

 

     นั่นไง จากที่อ้อนออเซาะอยู่เริ่มผงกหัวขึ้นมามองหน้าทำเสียงแข็งแล้วไง

    

 

ก็รู้สึกว่ามึงตัวหนักขึ้น

 

 

ไม่ขึ้น น้ำหนักเท่าเดิม

     เด็กนิเทศตัวขาวอวบพูดเสียงเรียบนิ่ง จากแมวน้อยกลายร่างเป็นแมวป่าหรี่ตามองหน้าราชสีห์ตัวใหญ่อย่างไม่กลัวเกรง

 

 

 

     ใครสอนให้ถามเรื่องน้ำหนักวะ เสียมารยาท!

 

 

 

     หนุ่มวิศวะพยายามตีหน้านิ่งกลั้นหัวเราะ เขาอยากรู้เหลือเกินว่าถ้าปั่นจนเมียโกรธจัดจะเป็นยังไง ครั้งนี้จะโดนอะไรสวนกลับมา

 

 

 

     ครั้งแรกโดนตบ ครั้งที่สองโดนขวดแชมพู ครั้งที่สามโดนทุบหลัง ส่วนครั้งที่สี่ยังไม่รู้แต่น่าจะได้รู้เร็วๆนี้

     หรือกูจะเป็นมาโซคิสม์..

 

 

 

เหรอ ไม่ขึ้นจริงเหรอ..”

 

 

ถามแบบนี้หมายความว่าไง จะบอกว่าหนูอ้วน?”

 

 

ก็เปล่า กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย

 

 

แล้วจะถามย้ำทำไมเรื่องน้ำหนักอ้วนแล้วมันหนักหัวเฮียเหรอวะ ใช่สิ หนูมันไม่ใช่ผู้หญิงที่เฮียเคยไปเต๊าะไว้ตามผับตามบาร์นี่ ไม่ได้มีหุ่นสะโอดสะองมีนมมีตูดใหญ่ๆให้จับไงเลยมากระแนะกระแหนกันแบบนี้ อยากได้แม่หุ่นสะบึ้มก็ออกไปหาเอาข้างหน้า แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่ากลับมามึงตายไอ้เฮีย จะฟาดด้วยกระทะในครัวแล้วไล่ออกไปนอนกับยามหน้าคอนโดเลยคอยดู!!”

 

 

 

     ราวกับเฮลิคอปเตอร์ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ยักษ์ลงตรงกลางหัวของหนุ่มวิศวะเข้าจังๆจนสมองแบลงค์ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งกะพริบตาปริบๆมองตามเมียเด็กที่กระฟัดกระเฟียดลุกออกจากตักเดินปึงปังหายเข้าครัวไป เพลิงสิงส่ายหัวเบาๆเพื่อตั้งสติ เมื่อกี้น้องไม่ได้ทำร้ายร่างกายเขาแต่ด่าฉอดร่ายยาวเป็นหางว่าว หน้าตาน่ารักบึ้งตึง ตากลมแข็งกร้าว ฟันขบกันจนได้ยินเสียงกรอด

 

 

 

      มิชชั่นคอมพลีส.. เพราะเมียโกรธจริง

     ขอโทรไปบอกชาวแก๊งก่อนแล้วกันว่าฝากหายใจต่อด้วย เพราะดูจากทรงแล้ว.. ไม่ตะหลิวก็ชาม ไม่ตายก็น่าจะพิการแหละงานนี้

            

 

 

 

 

 

…….

 

 

 

 

 

          ขณะนี้เป็นเวลาตีห้าครึ่งของเช้าวันอาทิตย์ เด็กนิเทศกับหนุ่มวิศวะช่วยกันตรวจตราความเรียบร้อยในห้องว่าปิดไฟดีหรือยัง  รวมถึงพวกปลั๊กไฟเพราะสองหนุ่มจะเดินทางไปชลบุรีบ้านเกิดเมืองนอนของคริสถึงสามวันสองคืนด้วยกัน 

 

 

 

เฮีย ในห้องเรียบร้อยแล้วนะ

 

 

 

     เสียงของคริสตะโกนจากส่วนในของห้องนอนแล้วเดินออกไปหาคนพี่ที่ดึงปลั๊กทีวีอยู่กลางห้อง มือป้อมเล็กพลางยกปิดปากหาวด้วยความง่วงงุน การตื่นตั้งตีสี่เกือบตีห้านิดๆไม่ได้ทำให้คริสรู้สึกตื่นตามไปด้วยเลย และเมื่อเดินมาถึงตัวเด็กนิเทศตัวขาวก็จัดการซุกใบหน้าพริ้มเพราเข้ากับแผ่นหลังกว้างพลางหลับตา

 

 

 

     เพลิงสิงเอี้ยวตัวไปมองเห็นกลุ่มผมบนหัวทุยของเมียเด็กซุกอยู่ก็ส่ายหัวเบาๆ

 

 

 

     คนเรามันจะง่วงอะไรขนาดนั้น นี่ขนาดงัดขึ้นมาจากเตียงแล้วจับอาบน้ำไปแล้วนะ..

 

 

 

     ชายหนุ่มหมุนตัวไปรับกอดจากอีกฝ่าย แขนเรียวของคริสสอดเข้ารอบเอวสอบอัตโนมัติ เขาก้มมองสักพักใบหน้าจิ้มลิ้มที่ในตอนนี้ตากลมใสกำลังปรือปรอยเงยมองเขาถ้าให้เดาสักพักอาการงอแงจะตามมา

 

 

 

เฮีย ..เราไปวันอื่นกันดีไหม ตอนนี้หนูง่วงมากเลย เนี่ย พอหนูง่วงก็จะไม่มีคนช่วยเฮียดูทาง ..พอไม่มีคนช่วยเฮียดูทางเฮียก็จะไปไม่ได้ ไปวันอื่นกั—”

 

 

 

     เดาผิดซะที่ไหน เพิ่มเติมมาด้วยคือการแถของเด็กมันนี่แหละ

 

 

 

คริสยุคนี้มีGPS”

 

 

 “GPS มันมั่วนะเฮีย รอหนูหายง่วงแล้วไปวันอื่นเนอะ

 

 

 

     เด็กนิเทศยังคงไม่ยอมแพ้ แก้วตาใสกะพริบปริบๆมองเขามือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มแล้วสอดนิ้วสางเบาๆ เขาพอจะเห็นความกังวลจากนัยน์ตากลมของคริสอยู่บ้างเจ้าตัวถึงได้พยายามเบี่ยงเบนให้เขาไปวันอื่นแทน

 

 

 

     ทั้งๆที่เจ้าตัวเป็นคนออกปากชวนเขาเองแท้ๆ

    แต่เข้าใจเด็กมันนะ ก็ครั้งนี้น่ะไปบ้านเมียครั้งแรก

 

 

 

แค่ไปบ้านมึงเองนะคริส  มึงกังวลอะไร?”

 

 

 

     พอโดนถามคริสพลางกลอกตาไปมา หัวคิ้วเรียวเริ่มขมวดชนกันใบหน้าจิ้มลิ้มกำลังแสดงสีหน้าไม่สบายใจอยู่ทำให้คนพี่ถึงต้องใช้น้ำเสียงที่ซอฟลงเป็นการไม่คาดคั้นอะไรน้องมากนัก 

 

 

 

ครั้งที่แล้วหนูไปเจอพ่อแม่เฮีย  ครั้งนี้เฮียไปเจอพ่อแม่หนูเลยนะ

 

 

แล้วยังไงต่อ

 

 

 

     เพลิงสิงถามอีกครั้งพร้อมกับเลื่อนมือลงลูบแผ่นหลังบางเห็นอีกคนกังวลเขาเองก็แอบหวั่น แต่เอาตามความจริงก็ไม่ได้กลัวอะไรสำหรับเขาจะเจอพ่อแม่เมียในรูปแบบไหนก็พร้อมสู้ทั้งนั้น

 

 

 

     รักเด็กมันเข้าแล้วจะไม่สู้ได้ยังไง จริงไหม?

 

 

 

     คริสที่เงียบไปครู่นึงช้อนตามองเฮียเพลิง มือเล็กยกขึ้นลูบสันกรามคมถึงแก้มสากคริสไม่รู้ว่าเฮียเพลิงจะไหวหรือเปล่ากับการเจอพ่อแม่ของเขา คนแม่น่ะไม่เท่าไหร่แต่พ่อนี่สิ

 

 

ฮื่อ กลัวพ่อไม่ใจดีกับคุณสาของหนูอะ

 

 

คิดมากน่ะ  เขาไม่ใจดีกูก็จะหน้าด้านใส่ไปเลยดีไหม

 

 

 

     ร่างสูงพูดออกมายิ้มๆติดตลก เพราะดูท่าแล้วเมียเด็กของเขาจะกังวลมากจริงๆ ใบหน้าคมโน้มลงเพื่อกดจูบริมฝีปากอิ่มหนักๆหนึ่งทีเป็นการปลอบและเด็กน้อยก็ให้ความร่วมมือโดยการจูบตอบกลับมา อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้จนต้องงับริมฝีปากล่างเบาๆเป็นการตบท้ายแล้วจึงผละออกจากกัน

 

 

 

พ่อแม่มึงดุขนาดไหนกูไม่รู้  แต่มาขนาดนี้แล้วนะคริส กูสู้ไม่ถอย

 

 

 

     กล้าตีรันฟันแทงไปวันๆได้ก็ต้องกล้าไปเจอหน้าพ่อตาแม่ยายได้เหมือนกันล่ะวะ

 

 

 

     แก้มกลมขึ้นสีแดงเรื่อมันก็ทั้งเขินอายทั้งรู้สึกดีที่ได้ยินคำพูดหนักแน่นจากคนเป็นแฟนกัน คริสยิ้มรับพยักหน้าขึ้นลงรัวๆ ยอมสลัดความกังวลทิ้งไป 

 

 

 

     เอาไงเอากันเฮียเพลิงสู้หนูก็จะสู้ด้วย ถ้าโดนพ่อแกล้งหนูจะแกล้งพ่อกลับเอง !

 

 

 

     เกือบหกโมงเช้ากว่าจะทั้งคู่จะยกสัมภาระและพาตัวเองมาอยู่บนสปอร์ตคาร์คันเก่ง เด็กนิเทศตัวอวบอิ่มข้างกายรั้งสายเข็มขัดพาดกับตัวเองและตัวของคนพี่ ส่วนหนุ่มวิศวะทำการเปิดGPSบนสมาร์ทโฟนเครื่องสวยแล้วตั้งไว้บนที่ตั้งหน้ารถเป็นอันว่าเราทั้งคู่พร้อมออกเดินทาง

 

 

 

เฮียออกทางถนนหมายเลข7ก็ดีนะ มันผ่านมอเตอร์เวย์อะ ผ่านสุวรรณภูมิด้วย

 

 

เอางั้นเหรอ

 

 

อื้อ หนูไปทางนี้ประจำอะ  มันจะผ่านจุดพักรถด้วยเดี๋ยวไปกินข้าวที่นั่นกัน

 

 

 

     เพลิงสิงพยักหน้ารับ มือเอื้อมไปด้านหลังหยิบเอาหมอนรองคอสีเหลืองลายการ์ตูนส่งให้ตุ๊กตาหน้ารถ เด็กน้อยรับมันไว้ก่อนจะเอามารองคอ

 

 

 

เหมือนเฮียรู้อะว่าหนูจะหลับ

 

 

ง่วงก็นอนไปก่อน  กูพอรู้ทางอยู่

 

 

งั้น จะข้ามสะพานแม่น้ำบางปะกงเรียกหนูนะตรงนั้นรถเยอะ

 

 

อืม

 

 

 

     ฝ่ามือหนาอุ่นวางพักไว้ที่หน้าขาของตุ๊กตาหน้ารถแทนเกียร์ ปล่อยให้คริสกุมไว้หลวมๆพร้อมกับหลับไป  ขณะที่มืออีกข้างบังคับพวงมาลัยรถหรูมุงหน้าออกจากคอนโดในเวลาหกโมงไม่กี่นาที 

 

 

 

     บนถนนมอเตอร์เวย์รถบีเอ็มดับบลิวกำลังแล่นด้วยความเร็วตามสมรรถนะ หน้าปัดดิจิตอลบอกความเร็วอยู่เก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง แสงจากพระอาทิตย์ขึ้นสาดเข้ามาภายในรถแม้ว่าจะติดฟิมล์มาอย่างดีกับคนข้างกายที่หลับคอพับคออ่อน ครั้นจะเอื้อมตัวไปปรับเบาะให้ก็ไม่สะดวก

 

 

 

     เพลิงสิงจึงเลื่อนมือไปขยับหมอนรองคอให้เด็กน้อย แก้มกลมยุ้ยเบียดกับหมอนแล้วน่าเอ็นดูไม่น้อยเลยสำหรับเขาเห็นแล้วนุ่มนิ่มน่าบีบดี ความขี้แกล้งในหัวถูกส่งผ่านมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มนั้นสักที รอยยิ้มวาดขึ้นบนมุมปากได้รูปของชายหนุ่ม

 

 

 

     เด็กมันต้องง่วงขนาดไหนวะ เขาแกล้งขนาดนี้ไม่ยักจะตื่น

 

 

 

     แกล้งจนพอใจถึงได้กลับมาตั้งใจขับรถต่อ เช้านี้รถยังไม่เยอะเท่าที่คิดแต่คาดว่าเจ็ดโมงเมื่อไหร่คงไปกองรวมกันแถวอมตะนครกับทางเข้าเมืองชลบุรียังไงคงไม่เกินสองชั่วโมงในการเดินทาง เว้นเสียแต่เด็กนิเทศข้างกายจะอยากแวะที่อื่นก่อนถึงบ้านที่อำเภอศรีราชา

 

 

 

อือ เฮีย..ไม่ปลุกหนูเลย ถึงไหนแล้วอะ

 

 

 

     ผ่านไปเกือบชั่วโมงเสียงจากคนข้างกายทำให้เพลิงสิงละสายตาจากถนนตรงหน้ามาสนใจเด็กเพิ่งตื่นจากนอน มือขาวป้อมยกขึ้นมาขยี้ตาแต่โดนร่างสูงรั้งมือไว้เป็นการห้ามเพราะกลัวว่าตากลมนั้นจะช้ำเอาจึงได้รับรอยยิ้มแป้นแล้นกลับมาแทนเป็นไม้กันไม่ให้เขาดุ

 

 

 

ห้ามดุหนูนะ

 

 

รู้ทันนักไอ้เด็กขี้เซา

 

 

 

     คนเด็กกว่าหัวเราะคิกคัก ถอดหมอนรองคอออกแล้ววางไว้บนหน้าขาแทน หัวกลมเอียงไปซบไหล่กว้างออดอ้อนตามประสา ตากลมมองไปข้างหน้าเพื่อช่วยดูทางอย่างที่พูดไว้ ทิวทัศน์รอบข้างเปลี่ยนจากเมืองหลวงที่มีแต่ตึกราสูงใหญ่เป็นทุ่งนาลาดยาวเกือบตลอดเส้น มีบ้านเรือนประปราย เบื้องหน้าคือแม่น้ำบางปะกงมีสะพานข้าม

 

 

 

เนี่ย เดี๋ยวลงสะพานไปเฮียก็ชิดซ้ายรอเลย จะได้แวะกินข้าว

 

 

เออ

 

 

 

     ตอบรับในลำคอสั้นๆ ขณะจดจ่อกับการบังคับรถให้แล่นไปตามเส้นทาง แรงขยับยุกยิกมาจากคริสที่กลับไปนั่งตัวตรงบนเบาะข้างคนขับเหมือนเดิม มือเล็กประกบเข้ากันตากลมหลับพริ้ม สีหน้าตั้งใจของน้องนั่นเขามองด้วยความไม่เข้าใจแต่ไม่ได้ขัดอะไรเพราะตัวรถกำลังแล่นไปบนสะพานข้ามแม่น้ำ

 

 

 

     ขอให้พ่อกับแม่ใจดีกับเฮียเพลิงเยอะๆ 

     ขอให้พ่อชอบเฮียเพลิง

     ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีเถอะ เพี้ยงๆ

 

 

 

     จนกระทั่งรถเคลื่อนตัวพ้นสะพานข้ามแม่น้ำ มือหนาค่อยๆหมุนพวงมาลัยเปลี่ยนเลนชิดซ้ายพร้อมกับลดความเร็วจากร้อยยี่สิบเหลือเพียงเก้าสิบกว่าเพื่อจะได้แวะจุดพักรถที่อยู่ไม่ไกล ขณะเดียวกันคริสลืมตาขึ้นพร้อมกับโกยอากาศเข้าปอดเพราะเมื่อครู่เขากลั้นหายใจตลอดการข้ามสะพาน อากัปกิริยาชวนฉงนเหล่านั้นทำให้เพลิงสิงที่มองอยู่นานเอ่ยถาม

 

 

มึงทำอะไรน่ะ

 

 

กลั้นหายใจแล้วอธิษฐานไง

 

 

     คริสเลิกคิ้วก่อนจะตอบเฮียเพลิงออกไปยิ้มๆ ผิดกับคนพี่ที่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจจนเด็กน้อยไขข้อสงสัยนั้นให้ด้วยการบอกเล่า  ถึงความเป็นมา

 

 

 

     สะพานข้ามแม่น้ำบางปะกงนี้เข้าเขตแปดริ้วเปรียบเสมือนเข้ามาถึงวัดหลวงพ่อพุทธโสธร วัดหลวงพ่ออยู่ติดแม่น้ำบางปะกง การเดินทางที่ไม่มีเวลาหรือไม่ได้เข้าไปที่วัดโดยตรง ส่วนมากก็จะตั้งจิตอธิษฐาน ขอพรหลวงพ่อตรงนั้นเลยประมาณว่า ขอให้เดินทางแคล้วคลาดปลอดภัย ทำนองนั้นแต่ของคริสน่ะขอให้พ่อแม่เอ็นดูเฮียเพลิงแทน

 

 

 

มันก็เป็นแบบนี้แหละเฮีย

 

 

แล้วมึงอธิษฐานว่าอะไร

 

 

 

     หลังจากฟังเด็กน้อยพูดเจื้อยแจ้วให้ฟัง  หนุ่มวิศวะเกิดอยากรู้ว่าน้องนั้นขอพรว่าอะไรเป็นจังหวะเดียวกับที่เขากำลังบังคับรถเข้ามาจอดบริเวณข้างทางซึ่งเป็นจุดพักรถขนาดใหญ่ที่ใครผ่านมาทางนี้ต้องได้แวะ

 

 

 

     รถยนต์ถูกดับเครื่องไปแล้วแต่คำถามที่เพลิงถามไปยังไม่ได้คำตอบ ตาคมจ้องแฟนเด็กอย่างคาดคั้นแต่อีกคนยังลอยหน้าลอยตายิ้มหวานทะเล้นใส่

 

 

 

ใครเขาบอกคำอธิษฐานกันเล่า  ..ไปเร็วว หนูหิวข้าวแล้ว

 

 

จริงๆเลยมึงเนี่ย

 

 

 

     เมื่ออีกคนไม่บอกเขาก็ไม่คิดคาดคั้นต่อ มือหนาส่งไปวางบนหัวกลมทุยก่อนจะออกแรงขยี้ผมนุ่มจนยุ่งเหยิงไปหมดได้รับเสียงแง้วๆตอบกลับมา เพลิงสิงหัวเราะที่ได้แกล้งและเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มมุ่ยแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวไปจูบปากอิ่มที่เบะใส่เขาอีกสักทีถึงได้พากันลงจากรถเพื่อหามื้อเช้าทานกัน

 

 

 

     เกือบแปดโมงหลังจากออกจากจุดพักรถ พวกเขาเดินทางยาวๆจนตอนนี้รถคันเก่งของเขาแล่นอยู่บนถนนเส้นอำเภออมตะนคร บนถนนเริ่มแออัดไปด้วยรถบรรทุกทำให้เกิดรถติดเล็กน้อยพอให้ไหลไปตามทางเรื่อยๆ คนข้างกายก็ยังเคี้ยวขนมเรื่อยๆไม่หยุดแก้มกลมพองออกน้อยๆเพราะจำนวนขนมที่ยัดเข้าไปคำโต บนตักของคริสเต็มไปด้วยห่อขนมที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อ ในมือก็ถือถุงเลย์สีเขียวห่อใหญ่รสเมี่ยงคำ

 

 

 

เฮียไม่กินจริงเหรอ รสนี้อร่อยนะ

 

 

เอามาลองสักชิ้นก็ได้

 

 

 

     เพราะว่ารถติดได้อะไรมาเคี้ยวแก้เบื่อคงจะดีอยู่เหมือนกัน ริมฝีปากได้รูปอ้าปากรับแผ่นมันฝรั่งแบบเรียบเข้าปาก รสชาติที่หวานอมเปรี้ยวเล็กๆทำให้ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้ายอมรับว่ารสชาตินั่นอร่อยอย่างที่คริสว่า ตลอดทางจึงมีตุ๊กตาหน้ารถคอยป้อนขนมให้คนขับไปตลอดการเดินทาง คริสหยิบขนมป้อนใส่ปากคนพี่ตามด้วยน้ำเปล่าเย็นชื่นใจกันอีกฝ่ายฝืดคอ

 

 

 

นั่นไง เฮียขับไปตามป้ายเลย เดี๋ยวเข้าเมืองไปแปปนึงก็จะถึงศรีราชาแล้ว

 

 

ศรีราชามีอะไรให้เที่ยวบ้าง

 

 

 

     เมื่อเข้ามาถึงเขตเมืองชลบุรี มือหนาขยับแว่นกันแดดที่คริสบังคับให้ใส่ได้ไม่นานเนื่องจากแดดที่แรงขึ้นเรื่อยๆ คริสกลอกตาไปมากำลังนึกถึงสถานที่ท่องเที่ยวในบ้านเกิดตัวเอง

 

 

 

อืม ปกติหนูก็ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนบ่อยนะ ถ้าใกล้บ้านหนูก็เกาะลอยดูเต่า ที่เหลือก็พวกไร่องุ่น สวนเสือ เฮียอยากไปเที่ยวไหนล่ะ

 

 

ไว้ไปถามพ่อกับแม่มึง

 

 

 

     ทูนหัวหนูมั่นใจจังเลยว่าเสด็จพ่อจะยอมไปเที่ยวด้วย

 

 

 

     เด็กนิเทศยิ้มเจื้อนคนเดียวเมื่อนึกไปถึงบุพการี ก็หวังลึกๆว่าท่านทั้งสองจะไปเที่ยวกับเฮียเพลิง  บรรยากาศในรถกลับมาเงียบอีกครั้งแต่ไม่ได้สร้างความอึดอัดแต่อย่างใด ใช้เวลาไม่นานผลัดเปลี่ยนจากอำเภอเมืองชลบุรี เป็นอำเภอศรีราชาบ้านของคริสนั้นอยู่ในตำบลบ่อวิน

 

 

 

      ขับเข้ามาในตำอำเภอถือว่าเจริญอยู่ รอบข้างมีตลาดน้อยใหญ่เต็มไปหมดคริสบอกทางให้คนพี่เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไม่กี่ครั้งก็มาถึงซอยที่เป็นย่านพื้นที่ส่วยบุคคล ขนาดบ้านแต่ละหลังจึงมีขนาดไม่เท่ากันขึ้นอยู่กับความพอใจของใครของมัน เช่นเดียวกับบ้านของคริสที่อยู่เกือบท้ายซอย

 

 

 

เฮีย หลังนี้แหละจอดชิดกำแพงไปก่อนนะเดี๋ยวค่อยมาขยับไปจอดในบ้านทีหลัง”  

 

 

 

     เพลิงสิงชะลอความเร็วรถจนหยุดนิ่งบนถนนสองเลนกว้างพอสมควร มองไปทางซ้ายมือคือกำแพงบ้านหลังขนาดกลางชั้นเดียว มองผ่านเข้าไปมีรถมอเตอร์ไซจอดอยู่สองคัน หนุ่มวิศวะสำรวจจนพอใจจึงหันกลับมาหาคนข้างกายที่มีท่าทีลุกลี้ลุกลนมากกว่าเขาที่ควรจะเป็นคนตื่นเต้น

 

 

 

     มือเล็กเลื่อนมาจับมือเขาไว้แล้วสอดนิ้วประสานแน่น นัยน์ตากลมมีเค้าของความกังวลส่งมาให้ ช่างขัดกับคำพูดของเจ้าตัวจนเขาสงสารปนเอ็นดู

 

 

 

เฮีย ..เฮียไม่ต้องกลัวนะหนูอยู่ตรงนี้

 

 

 

     ยืนจับมือกันอยู่ไม่นานเสียงประตูบ้านที่พึ่งถูกใครสักคนเปิดออกดังขึ้นเรียกให้สองหนุ่มหันกลับไปมอง เพลิงสิงไม่ได้ปล่อยมือออกจากน้องซ้ำยังจับไว้แน่นกว่าเดิม ดวงตาสองคู่สบมองคนที่ยืนกอดอกจ้องเขม็งมาทางเขา เด็กนิเทศยกมือข้างที่ว่างขึ้นมาเกาแก้มตัวเองเบาๆก่อนจะคลายมือออกจากกันแล้วไหว้บุพการีของตัวเอง

 

 

 

     พ่อไงจะใครล่ะ… แล้วแม่ไปไหน ทำไมเปิดมาก็ให้เจอพ่อเลย เวรกรรม

 

 

 

สวัสดีครับ

     เพลิงสิงยกมือไหว้พ่อตาหน้าโหดด้วยความนอบน้อม

 

 

อืม

     คมสันต์รับไหว้อย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก เมื่อวานตอนเย็นไอ้เจ้าลูกชายโทรมาบอกว่าจะกลับบ้าน แต่ไม่ได้กลับมาคนเดียวเพราะจะพาแฟนมาให้พ่อกับแม่รู้จักด้วย ไอ้เขาน่ะก็คิดว่ายังไงก็คงได้ลูกสะใภ้ชัวร์ป้าบ แต่ไหงได้ลูกเขยมาแทน แถมไอ้ลูกเขยคนนี้มองจากหน่วยก้านแล้วดูท่าจะนักเลงไม่เบา

 

 

พ่อค้าบบ แม่ไปเปิดร้านแล้วเหรอ

     เมื่อเห็นสายตาพ่อกับสายตาเฮียเพลิงที่ฟาดฟันกันไปมา เด็กนิเทศจึงผละตัวออกจากคนพี่แล้วเดินไปออเซาะพ่อแทน

 

 

ใช่ แม่มึงไปเปิดร้านนู่นแล้ว พ่อว่าจะตามไปช่วยอยู่

     ฝ่ามือหยาบกร้านลูบหัวลูกชายคนเดียวของบ้านด้วยความรักเนื่องจากไม่ได้เจอหน้าคร่าตากันมาแรมเดือน

 

 

 

     ไม่รู้ว่าติดไอ้หนุ่มนั่นหรือติดกิจกรรมของมหาลัยกันแน่ น่าเขกหัวเสียจริง

 

 

 

     เพลิงสิงยืนมองภาพคนตัวขาวกระเง้ากระงอดบิดาอยู่สักครู่ก่อนจะลอบยิ้มแล้วปลีกตัวออกจากจุดนั้นเพื่อไปยกกระเป๋าสัมภาระทางด้านหลังรถแทน หนุ่มวิศวะหยิบกระเป๋าเป้ไม่กี่ใบมาถือไว้เองคนเดียวเพื่อรอให้น้องบอกว่าเขาควรจะเอาของไปเก็บไว้ส่วนไหนของบ้าน เด็กน้อยตัวขาวเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบร้อนผละตัวออกจากพ่อแล้วปรี่เข้ามาช่วยคนพี่ยกข้าวยกของทันที

 

 

 

ไม่เรียกให้หนูไปช่วยล่ะเฮีย

 

 

ไม่เป็นไร กูยกได้ ว่าแต่จะให้เอาไปวางไว้ตรงไหน

 

 

ในห้องหนูเลย ป่ะ

 

 

อืม

 

 

 

     คริสเดินนำคนพี่เข้าบ้านไปจนถึงห้องนอน กระเป๋าเป้สองใบถูกเจ้าของคว้าจากมือไปวางไว้บนเตียงนอน เพลิงสิงยืนกวาดสายตาสำรวจตรวจตราภายในห้องนอนที่ไม่กว้างขนาดของเขาแต่ก็ไม่ได้เล็กจนอึดอัด ตู้เสื้อผ้าลายไม้ตั้งอยู่มุมห้องทางด้านซ้าย โต๊ะคอมมตั้งอยู่ปลายเตียง ส่วนข้าวของเครื่องใช้จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่บนโต๊ะไม้ข้างตู้เสื้อผ้า ผนังห้องทาสีฟ้าครามสะอาดตาไม่มีรอยร้าวหรือรอยขีดเขียนใดใด แต่สิ่งที่ทำให้หนุ่มวิศวะสนใจมากที่สุดก็คือ รูปภาพที่แปะอยู่บนกระจกใสข้างผนังห้อง

 

 

 

     เพลิงสิงก้าวขาเดินเข้าไปดูรูปภาพเหล่านั้นในระยะใกล้

 

 

 

     สามรูปแรกเป็นรูปของคริสตอนที่ยังเด็กมาก อาจจะยังเดินไม่ได้เลยด้วยซ้ำเพราะน้องคลานอยู่บนเบาะ ยิ้มหวานโชว์ฟันกระต่ายสองซี่

 

 

 

     แก้มยุ้ยมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกเชียว..

 

 

 

     สองรูปถัดมาคือรูปครอบครัว สามคนพ่อแม่ลูก ถ้าเดาไม่ผิดคงจะอยู่ในงานโรงเรียนหรืองานอะไรสักอย่างที่โรงเรียนจัดขึ้นเพราะน้องใส่ชุดไทย มือน้อยๆจับนิ้วของพ่อและแม่ไว้คนละข้าง ริมฝีปากอิ่มเล็กน่ารักนั้นยังคงส่งยิ้มให้กล้องเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน

 

 

 

     น่ารัก

 

 

 

     ส่วนรูปสุดท้าย.. เป็นรูปที่โดนดัดแปลงนำมาเป็นโพลารอยด์ ซึ่งมันเป็นรูปคู่รูปแรกของเขาและคริส รูปคู่วันที่ไปเดินสะพานแขวนที่บางกลอย น้องเอนหัวซบลงบนไหล่กว้างพร้อมกับยิ้มแป้น ดวงตากลมโตฉายแววความสุขออกมาล้นใจ และเขาเองหันหน้าให้เห็นเพียงด้านข้างแล้วกดจมูกหอมกลางกระหม่อมของเด็กน้อยตัวขาวอย่างสุขล้นไม่ต่างกัน

 

 

 

     ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้.. ก็มีแต่ความสุขมาตลอด

 

 

 

     แรงบีบไหล่จากทางด้านหลังเรียกให้หนุ่มวิศวะหันกลับไปมองก่อนจะเจอกับเจ้าของห้องยืนอมยิ้มน้อยๆ มือขาวบีบไหล่กว้างแผ่วเบาก่อนจะรั้งคอเสื้อเชิ้ตที่ติดกระดุมเพียงไม่กี่เม็ดให้ร่นลงมาเผยให้เห็นยันต์ห้าแถวบริเวณหลังไหล่ซ้าย คริสกดริมฝีปากนุ่มหยุ่นพรมจูบรอยสักของคนพี่ สองแขนโอบรอบเอวสอบแนบแน่น มือลูบไล้ไปตามหน้าท้องแกร่งมีซิกแพคขึ้นเป็นลอนเรียงตัวสวยใต้เสื้อเชิ้ตผ้าลื่นสีกรมท่า

 

 

 

เป็นยังไงบ้าง โอเคใช่ไหมเฮีย

 

 

เออ โอเคดี ไม่เป็นไรเลย

 

 

อื้อ .. หนูออกไปช่วยแม่ขายข้าวนะ จะไปด้วยกันมั้ย

 

 

ไปสิ

 

 

งั้นก็เปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนกางเกง ไปช่วยทั้งชุดแบบนี้เดินเหินไม่สะดวกหรอก

 

 

อืม ช่วยเปลี่ยนหน่อยสิ

 

 

ครับ

 

 

 

     คนตัวขาวรับคำ มือขาวนุ่มเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายจากทางด้านหลังก่อนจะค่อยๆลดมือลงไปปลดตะขอกางเกงยีนส์สีซีดพร้อมกับรูดซิปลงช้าๆ คริสถอดเสื้อเชิ้ตแล้วนำไปใส่ไม้แขวน จัดปกจัดทรงให้เรียบร้อยก่อนจะพาตัวเองเดินกลับมาดึงรั้งกางเกงยีนส์เดฟเข้ารูปของคนพี่หมายจะถอดออกให้ เพลิงสิงยืนเปลือยท่อนบนหลุบตามองเมียเด็กแสนจะปรนนิบัตรพัดวีเก่งเหลือหลายด้วยความพึงพอใจที่น้องนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นส่งมือขึ้นมารูดกางเกงของเขาลงแล้วถอดออกใส่ตะกร้าผ้า

 

 

 

     กลายเป็นว่าตอนนี้หนุ่มวิศวะเหลือเพียงชั้นในสีเข้มติดตัวเท่านั้น เพลิงสิงหยิบเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์กับกางเกงผ้าร่มขาสั้นพอดีเข่ามาสวมใส่เพื่อเตรียมพร้อมออกไปช่วยว่าที่พ่อตาแม่ยายขายข้าวแกง

 

 

 

     จัดแจงตัวเองและล็อกบ้านเสร็จเรียบร้อยเด็กนิเทศคว้าฟีโน่ที่จอดแน่นิ่งหน้าบ้านสวมวิญญาณเด็กแว้นเก่าสมัยมัธยมขี่ไปยังร้านข้าวแกงของแม่ที่เปิดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากซอยหมู่บ้านเท่าไหร่นักโดยมีหนุ่มวิศวะซ้อนท้ายมาด้วย ตอนแรกก็กะจะขี่เอง แต่อยากเห็นสกิลเด็กแว้นของเมียก็เลยยอมนั่งซ้อนท้าย

 

 

 

     คบกันมาตั้งหลายเดือน พึ่งรู้ว่าน้องขี่มอเตอร์ไซเป็นด้วย แถมซิ่งพอกันกับเขาเลยเถอะ

 

 

 

     สองหนุ่มพากันมาถึงร้านได้อย่างสวัสดิ์ภาพและปลอดภัยครบทั้งสามสิบสอง ร่างของชายหนุ่มทั้งสองที่สูงไล่เลี่ยและเตี้ยกว่ากันอยู่แค่ไม่กี่เซนบวกเข้ากับหน้าตาหล่อเหลากันไปคนละแบบ อีกคนหนึ่งหล่อระคนน่ารัก ผิวขาว แก้มยุ้ย คุ้นหูคุ้นตาลูกค้าประจำและชาวบ้านชาวช่องในระแวกนี้ แต่กับอีกคนนั้นไม่เคยมีใครได้เห็นหน้าคร่าตาจึงสร้างความแปลกใจให้ลูกค้าในร้านได้ไม่น้อย

 

 

 

     ร่างสูงกำยำสมส่วน โครงหน้าคมชัดเจนและมีจุดเด่นอยู่ที่ดวงตาคู่สวยคมกริบแต่ทว่ามันมากไปด้วยเสน่ห์ ผมดำขลับทรงบัซคัต ผิวกายสีน้ำผึ้งสวยสม่ำเสมอ คิ้วเรียวเฉียงขึ้นหางคิ้วข้างซ้ายกรีดเป็นสองช่องเหมือนอย่างที่เคยเห็น แทบจะเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้เลยก็ว่าได้ เล่นเอาสาวน้อยสาวใหญ่ในร้านแอบยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ดูกันยกใหญ่

 

 

 

     คริสเอ่ยทักพี่ที่เป็นลูกจ้างประจำอยู่ในร้านก่อนที่จะหันกลับไปเลิกคิ้วมองลูกค้าที่บ้างก็หวีดร้องจนไม่เป็นอันกินข้าว บ้างก็ถ่ายรูปคนพี่เก็บไว้ในโทรศัพท์ ด้วยความหงุดหงิดเล็กๆ หนุ่มน้อยขี้หึงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงจัดการคว้ามือของอีกฝ่ายมาจับไว้ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวพาคนพี่ตรงดิ่งไปหาแม่กับพ่อที่คาดว่าจะอยู่หลังร้านกันแน่นอน

 

 

 

     มองได้แต่อย่าชอบ เพราะว่าหวง มาก

 

 

 

     สองขาหยุดก้าวเดินเมื่อมายืนอยู่ตรงประตูทางเข้าหลังร้าน เสียงพูดคุยของพ่อและแม่ดังอยู่ด้านใน ความหงุดหงิดเมื่อครู่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นความกังวลใจเล็กน้อย ไม่มากเท่าตอนแรกแต่ก็ยังกังวลอยู่ดีถึงแม้จะเปรยกับครอบครัวไปบ้างแล้วว่าจะพาแฟนมาที่บ้าน

 

 

 

     หวังว่าแม่จะไม่จ้องเฮียเพลิงตาเขม็งเหมือนกับที่พ่อทำหรอกนะ..

 

 

 

     เพลิงสิงรับรู้ความกังวลใจของน้องได้เสมอแต่เขาเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมาแต่กลับปลอบโยนน้องด้วยการบีบมือนุ่มเบาๆ

 

 

 

     คริสหันกลับมามองมือของตัวเองและของคนพี่เล็กน้อยก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วผลักประตูไม้ให้เปิดออก

 

 

 

     ทันทีที่บานประตูถูกเปิดออกกว้าง เสียงพูดคุยของสองสามีภรรยาเงียบกริบลงพร้อมกับชายหนุ่มสองคนยืนเคียงข้างกันอยู่ตรงหน้าของพวกเขา คนหนึ่งเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นแฟน.. ของลูกชาย

 

 

 

     มารีย์ชะงักมือที่ทำท่าจะตักแกงในหม้อใส่ถาดแล้วมองสองหนุ่มด้วยแววตาตกตะลึงเล็กน้อย เธอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเท่าไหร่นักแต่เมื่อมองลงมาที่มือของลูกชายแล้ว ไม่เชื่อก็คงต้องเชื่อ เพราะไอ้ตัวแสบน่ะจับมือพ่อหนุ่มหน้าคมไว้ไม่ปล่อยเลย คมสันต์กระแอมกระไอเล็กน้อยเพื่อเตือนให้เด็กสองคนปล่อยมือออกจากกันได้แล้ว ตามองว่าที่ลูกเขยด้วยแววตาดุๆและไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ตามภาษาคนหวงลูก เพลิงสิงยกมือไหว้ทั้งแม่และพ่ออีกครั้งด้วยความนอบน้อมเช่นเคย แต่ครั้งนี้ว่าที่แม่ยายยิ้มแย้มแจ่มใสแล้วยกมือขึ้นมารับไหว้เข้าอย่างใจดี

 

 

 

     รู้แล้วว่าน้องยิ้มสวยเหมือนใคร..

 

 

 

แม่จ๋า คิดถึงจังเลยยยย

 

 

ขี้อ้อนเก่ง มาให้แม่หอมเลยไอ้ตัวแสบ

     ลูกชายคนเดียวที่ห่างหายจากการกลับบ้านกลับเรือนมานานรีบโผเข้าไปสวมกอดคุณแม่ยังสาวพร้อมกับเอียงแก้มยุ้ยๆให้คนเป็นแม่หอมซ้ายทีขวาทีแถมจุ้บหน้าผากเนียนไปอีกหนึ่งทีปิดท้าย มารีย์ส่งต่อทัพพีให้กับสามีของตัวเองก่อนจะจูงมือลูกชายกับชายหนุ่มตัวสูงอีกคนให้เดินตามมานั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวที่ตั้งชิดกำแพงร้าน เพลิงสิงนั่งลงเป็นคนสุดท้ายและเลือกที่จะนั่งข้างกายน้อง

 

 

 

     กิริยาสำรวมและสุขุมไม่มีโผงผางหรือทำตัวเถื่อนเหมือนตอนอยู่กับเพื่อนกับฝูงค่อนข้างเป็นที่พอใจของคริสมากในระดับหนึ่ง อย่างน้อยอีกฝ่ายก็รู้ว่าควรทำตัวยังไงให้พ่อกับแม่เขาเอ็นดู

 

 

 

     คุณแม่ยังสาวเจ้าของร้านข้าวแกงรสเด็ดนั่งมองเด็กหนุ่มสองคนสลับกันพร้อมกับตั้งคำถามมากมายขึ้นในหัว

 

 

 

     คนนี้จริงเหรอ.. ไม่ใช่แค่เพื่อนกันหรอกเหรอ..

     แล้วถ้าเป็นคนนี้จริงๆ ไปเจอกันที่ไหนล่ะนั่น

     พ่อหนุ่มนี่จะไม่เข้ามาเพื่อหลอกให้ลูกชายของเธอเสียใจเล่นแล้วเขี่ยทิ้งไปใช่ไหม?

     อีกอย่างคือ.. ผิดผีกันไปบ้างหรือยัง

 

 

 

คริส คนนี้ใช่ไหมที่หนูบอกแม่กับพ่อว่าจะพามาเจอ

     มารีย์มองพลางเลิกคิ้วเล็กน้อย

 

 

ใช่จ้ะ.. คนนี้แหละที่หนูบอก

     เจ้าตัวน้อยของเธอพยักหน้ารับแผ่วเบาเพื่อยืนยันว่าใช่จริงๆ

 

 

อืมม.. แล้วชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ เรียนอะไรล่ะพ่อหนุ่ม หืม?”

     ครั้งนี้คำถามพุ่งเป้าไปที่หนุ่มวิศวะที่นั่งหลังตรงอยู่ข้างลูกชาย

 

 

     เพลิงสิงคลี่ยิ้มก่อนจะตอบคำถามของผู้ใหญ่ตรงหน้า

ผมชื่อเพลิงสิงครับ เพลิงสิง ปวรพัฒณ์ อายุยี่สิบสามครับ เรียนวิศวะไฟฟ้าปีสามแล้วครับคุณแม่

 

 

     วิศวะไฟฟ้าปีสาม.. อายุยี่สิบสาม ก็ห่างจากคริสไม่กี่ปี

 

 

 

คบกันมานานแค่ไหนแล้วทำไมแม่พึ่งรู้ล่ะคริส?”

     คนรับเคราะห์คนต่อไปคือลูกชายตัวแสบที่แอบหนีพ่อกับแม่ไปมีแฟนเป็นตัวเป็นตน คบกันมาเท่าไหร่แล้วก็ไม่เคยได้รับรู้เลย พึ่งมารู้เมื่อวานแถมลูกชายยังขนข้าวขนของไปอยู่กินกับอีกฝ่ายเขาอีกต่างหาก

 

 

 

     จะหวงดีไหม ถึงแม้จะไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีโอกาสพลาดท่าท้องป่องเสียอนาคตก็เถอะ

 

 

 

     เด็กน้อยตัวขาวเกาแก้มตัวเองก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนความผิด

..เกือบห้าเดือนแล้วจ้ะแม่

 

 

เกือบห้าเดือนแต่แม่พึ่งรู้เมื่อวานเนี่ยนะ คริสเอ้ยเด็ดก้านมะยมมาตีสักทีดีไหม

 

 

ไม่ดีฮืออ หนูไม่กล้าบอก ขืนบอกไปโต้งๆแม่กับพ่อต้องไปลากคอหนูมาตีแน่ ใครจะเสี่ยงอะ เฮียช่วยหนูด้วย..”

     ปากอิ่มสวยเบะบึนน้อยๆก่อนจะเอียงหน้าไปซบไหล่กว้างของคนพี่อย่างลืมตัวจนโดนแม่ฟาดเพียะลงมาบนขาขาวๆหนึ่งทีจึงจะเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งหลังตรง หนุ่มวิศวะมองสองแม่ลูกพลางยิ้มแหยๆ

 

 

อยู่ด้วยกันมาเกือบห้าเดือน ผิดผีกันไปบ้างหรือยัง ตอบแม่

     คำถามจากปากแม่ทำเอาคริสเลิ่กลั่กไม่กล้าตอบ เด็กน้อยกะพริบตาปริบๆแล้วหันไปขอความช่วยเหลือจากคนพี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

 

 

     ถ้าตอบว่าผิดผีไปแล้ว ผิดกันจนผีกระเจิงไปแล้ว เชื่อเถอะว่ายังไงก็โดนตี..

     งั้นให้เฮียเพลิงพูดให้แล้วกัน เผื่อจะแบ่งเบาโทษกันไปคนละครึ่ง

 

 

 

     มารีย์จับอากัปกิริยาเลิ่กลั่กร้อนรนของลูกชายออกและรู้ทันทีว่าไอ้สิ่งที่เธอถามไปน่ะจะได้คำตอบมาว่าอย่างไร

 

 

 

     ไม้เรียวในมือแม่นี่สั่นไปหมดแล้วคริส

 

 

 

ครับ ผมกับน้อง.. นอนด้วยกันไปแล้วครับคุณแม่ ผมขอโทษครับ

 

 

     แม้จะรู้ว่าคำตอบของแฟนลูกชายจะเป็นไปในทิศทางไหนแต่มารีย์ก็ยั้งมือตัวเองไว้ไม่ได้จึงฟาดลงไปที่ขาของหนุ่มวิศวะตัวสูงโย่งเบาๆหนึ่งทีแล้วตีขาคริสไปอีกหนึ่งที ใบหน้าสะสวยเคร่งขรึมไร้รอยยิ้มพาลเอาหัวใจเด็กน้อยตัวขาวสั่นไหวและเครียดตามไปด้วย

 

 

 

อายุพึ่งจะสิบเก้าแต่ชิงสุกก่อนห่ามไปแล้วคริส ถึงจะเป็นผู้ชายก็เถอะแต่แม่ก็หวงหนูอยู่ดี รู้บ้างหรือเปล่า

 

 

รู้ครับ..”

 

 

เพลิงก็อีกคน หักห้ามใจไว้บ้างได้ไหมลูก คนเสียหายน่ะคือน้องนะไม่ใช่เพลิง

 

 

ครับ ผมขอโทษครับ

 

 

แม่รู้ว่าคริสไม่ท้อง แต่แม่เลี้ยงของแม่มาตั้งแต่เกิด แม่หวงมาก แม่รักน้องมากเท่าชีวิตของแม่

 

 

“….”

 

 

สำหรับแม่แล้วน้องยังเด็ก เล่นชิงไปอยู่กินด้วยกันแบบนี้ มีอะไรกันแล้วแบบนี้ เพลิงมั่นใจมากแค่ไหนว่าจะไม่เบื่อแล้วทิ้งน้องให้เสียใจเพื่อที่ตัวเองจะไปหาผู้หญิงคนใหม่

     คำถามที่คริสกลัวคำตอบมาตลอดดังเข้าไปในโสตประสาท ใบหน้าหวานไม่หันกลับไปมองคนพี่แต่อย่างใดเพราะเอาเข้าจริงแล้ว เขาก็กลัวคนพี่จะไม่มั่นใจในความรักของเราทั้งคู่อยู่เหมือนกัน..

 

 

 

      รู้ว่าเฮียเพลิงรักเขามากแค่ไหน แต่ในอนาคตล่ะ เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยด้วยซ้ำ

 

     ถ้าวันหนึ่งต้องถูกทิ้งให้กลับมาอยู่คนเดียวกับหัวใจที่แหลกเหลวไม่มีชิ้นดี วันนั้นคงเป็นวันที่เขาร้องไห้หนักที่สุดในชีวิต คงจะไม่หลงเหลือเค้าความแมนอยู่เลยแม้แต่นิด คงไม่ได้ออกไปกินเหล้าย้อมใจเหมือนครั้งที่เลิกกับจีจี้ แต่ต้องนอนกินน้ำตาตัวเองจนไม่เหลือเลยสักหยด..

 

 

 

     ไร้เสียงตอบรับกลับไป เพลิงสิงนั่งมองใบหน้าของหญิงวัยกลางคนที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ละม้ายคล้ายคลึงกับคริสไปเสียหมด

 

 

 

     ถ้าถามว่าเขามั่นใจแค่ไหนว่าจะไม่เบื่อแล้วทิ้งน้อง..

     ก็มั่นใจในระดับที่เรียกว่ามั่นใจฉิบหายนั่นแหละ

     ยอมทุกอย่างและเป็นทุกอย่างให้น้องแล้ว เหลือก็แต่เป็นคนส่งเสียค่าเทอมเท่านั้น

 

 

 

     เป็นเกือบห้าเดือนที่ผ่านเรื่องห่าเหวมาด้วยกันเยอะพอสมควร แต่ไม่ว่าเขาจะทำตัวเกเรหรือทำน้องร้องไห้มากี่ครั้ง น้องก็ไม่เคยปล่อยมือจากผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง

 

 

 

     ถ้าไม่ให้รักคนนี้ แล้วจะให้ไปรักคนไหนอีก

 

 

 

ว่าไงเพลิง ถ้าเงียบแบ—”

 

 

ผมมั่นใจครับ

     น้ำเสียงทุ้มแต่หนักแน่นเปล่งออกจากลำคอของหนุ่มวิศวะทำให้คนตัวขาวนั่งใจแป้วกลับมาอมยิ้มได้อีกครั้ง เพลิงสิงส่งมือไปวางทับกับหลังมือของน้องก่อนที่จะออกแรงบีบเบาๆ นัยน์ตาคมฉายแววของความแน่วแน่และจริงจัง

 

 

ถ้าเพลิงมั่นใจ.. แม่ก็ไม่ได้ติดขัดอะไร ไม่ได้จะห้ามอยู่แล้ว แต่แม่ขออย่างเดียวได้ไหม

 

 

ได้ครับ

 

 

อย่าทำน้องเสียใจ แม่ขอแค่นี้ เพลิงทำให้แม่ได้ใช่หรือเปล่า?”

 

 

ผมทำได้ครับ

 

 

 

     ง่ายดายเหลือเกินกับการแค่พยักหน้ารับแต่มันค่อนข้างยากที่จะทำสำหรับคู่รักข้าวใหม่ปลามันอย่างเขาและคริส ไม่เคยอยากจะทำให้น้องเสียใจแต่บางครั้งเหตุการณ์มันก็ไม่เป็นใจเท่าไหร่นัก แต่ถึงกระนั้นเพลิงสิงก็ไม่เคยปล่อยให้น้องเป็นทุกข์อยู่คนเดียว ไม่ว่าน้องจะรู้สึกแย่หรือรู้สึกอะไรก็ตาม เขาพร้อมจะเข้าไปนั่งเป็นเพื่อนแล้วดึงมือให้น้องลุกขึ้นยืนเพื่อตั้งหลักใหม่ แล้วก้าวออกจากจุดแย่ๆไปพร้อมกันเสมอ

 

 

 

     เหมือนกับที่คริสคอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอไม่เคยทิ้งให้รู้สึกเดียวดายแม้แต่ครั้งเดียว

 

 

 

 

 

……

 

 

 

 

 

     ผ่านด่านแม่ยายที่รักไปได้แล้วโดยการใช้ความจริงใจและคำพูดแสนหนักแน่นตามสไตล์เข้าช่วยจนแม่ยายไฟเขียว แม้จะโดนตีกันมาคนละทีสองทีแต่ก็ถือว่าคุ้มค่า แต่ด่านต่อไปที่หนุ่มวิศวะต้องเผชิญก็คือด่านของพ่อตาที่ดูท่าแล้วไม่น่าจะผ่านไปได้ง่ายๆ

 

 

 

     เพลิงสิงสวมบทเป็นลูกจ้างร้านข้าวแกงข้างทางเดินเสิร์ฟข้าว เสิร์ฟน้ำให้ลูกค้าที่เริ่มทยอยกันมาแน่นร้านจนโต๊ะแทบจะไม่เหลือเว้นว่างไว้เลย ชายหนุ่มตักกับข้าวราดลงไปบนข้าวโดยพยายามกะปริมาณให้มันไม่มากและไม่น้อยเกินไป จำมาจากที่แม่ของน้องสอนเมื่อสักครู่นี้แล้วยังต้องจำอีกว่ากับข้าวอันไหนคืออะไรบ้าง ถ้าลูกค้าสั่งพิเศษต้องตักให้ปริมาณแค่ไหนถึงจะพอดี ทุกการกระทำที่พยายามจะช่วยเหลืองานในร้านของหนุ่มวิศวะล้วนอยู่ในสายตาของคริสทั้งสิ้น คนตัวขาวกลั้นยิ้มจนแก้มแทบปริ

 

 

 

     อดจะเอ็ดดูพ่อคุณพ่อทูนหัวไม่ได้จริงๆ.. โถ่ถัง อยู่ที่คอนโดนอนกระดิกเท้าสบายใจ เล่นเกม ดูหนัง รอเวลากินข้าวกินปลาแล้วกลับไปนอนแผ่บนเตียงต่อ ถ้าวันไหนไม่ได้เรียนเฮียเพลิงก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอน แต่ดูตอนนี้สิ ต้องมาเสิร์ฟข้าว ตักกับข้าว เช็ดโต๊ะเช็ดเก้าอี้ไม่ได้หยุดนิ่งเลย ทำยิ่งกว่าพี่ต้าลูกจ้างตัวจริงอีก ..

 

 

 

     วันนี้ข้าวขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ทุกอย่างหมดเกลี้ยงภายในเวลาหนึ่งทุ่มครึ่งจากที่ปกติสองทุ่มก็จะหมดบ้างเหลือบ้าง แต่วันนี้หมดเลยไม่เหลือสักถาดแถมข้าวในหม้อใหญ่ๆสองใบก็หมดอีก และในเมื่อไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่แล้วจึงช่วยกันเก็บข้าวเก็บของปิดร้านทันที

 

 

 

เฮีย หนูพาแม่ไปซื้อของก่อนนะ เฮียเอาอะไรมั้ย?”

     คริสว่าพลางยกเก้าอี้พลาสติกตัวสุดท้ายขึ้นไปไว้บนโต๊ะ คิ้วเรียวเลิกขึ้น ตากลมสบมองใบหน้าคมคายมีเหงื่อผุดพรมของคนพี่ก่อนจะยกหลังมือขึ้นไปเช็ดเหงื่อให้

 

 

ไม่เอาว่ะ แต่มึงรีบไปรีบกลับนะ มืดค่ำแล้ว

 

 

อือฮึ รออยู่ที่นี่แหละเดี๋ยวหนูกลับมาล้างจานอีก ไปละ เดี๋ยวมาๆ

 

 

เออ ขี่รถดีๆ

 

 

ครับบ

 

 

 

     เพลิงสิงยืนมองเด็กน้อยตัวขาววิ่งดุ๊กดิ๊กออกไปหาแม่ที่ยืนรออยู่หน้าร้านก่อนจะหมุนตัวกลับมาเดินเก็บเศษขยะที่ตกอยู่ตามพื้นแล้วเอาไปทิ้งลงถัง

 

 

 

     เสียงดังกุกกักดังขึ้นจากทางหลังร้านเรียกให้หนุ่มวิศวะเดินไปชะเง้อหน้ามองแล้วก็เจอเข้ากับว่าที่พ่อตากำลังตั้งท่าเหมือนจะล้างจานกองพะเนินในกะละมังใบใหญ่สองใบ เพลิงสิงจึงไม่รอช้าตรงปรี่เข้าไปถามไถ่ทันที เผื่อจะมีงานอื่นให้ทำอีก แต่ถ้าเป็นงานล้างจานขอโบกมือลาตรงนี้เลยแล้วกัน เพราะเขาเองเป็นคนที่แพ้น้ำยาล้างจานขั้นหนัก ปกติที่ล้างกับน้องจะใส่ถุงมือยางหรือไม่ก็เป็นคนคอยเก็บเข้าตู้ให้

 

 

 

ล้างจานอยู่เหรอครับ

 

 

อืม

     คมสันต์ตอบเสียงนิ่ง

 

 

มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับ

 

 

ล้างจานไง ล้างเป็นไหมล่ะ?”

     ชายร่างท้วมหันกลับมามองพร้อมเลิกคิ้ว

 

 

     เพลิงสิงสบตากับคมสันต์อยู่สามวิก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

ล้างเป็นครับ แต่ผมแพ้น้ำยาล้างจาน คุณพ่อมีถุงมือยา—”

 

 

ถ้าอ่อนแอนักก็ไม่ต้องล้าง ไปนั่งเฉยๆรอให้คริสมันกลับมาล้างก็แล้วกัน อ้อ แล้วอีกอย่าง

 

 

“….”

 

 

ถึงจะคบกันมาหลายเดือนแต่อยู่ที่บ้านนี้ก็ยังไม่อนุญาตให้นอนร่วมเตียงกัน อย่าพึ่งดีอกดีใจไป

     สิ้นประโยคคมสันต์ล้างมือแล้วลุกขึ้นยืนทิ้งจานกองใหญ่ไว้แล้วเดินผ่านหน้าชายหนุ่มไปโดยไม่มองแม้แต่หางตา

 

 

 

     อยากรู้ว่าไอ้หนุ่มนี่มันจะทำยังไง

 

 

 

     เพลิงสิงยืนนิ่งทบทวนไปที่คำพูดก่อนหน้าพลางหลุบตามองจานชามกองพะเนินเทินทึกในกะละมังพลางคิดไปถึงว่าถ้าน้องกลับมาแล้วต้องนั่งล้างจานกองนี้อีก เมื่อไหร่กันที่น้องจะได้เข้าบ้าน ตอนนี้มันก็จวนจะสองทุ่มอยู่รอมร่อ ฟ้าเริ่มมืดสนิทลงไปทุกที และในเมื่อมันเป็นอย่างนั้นเขาจึงไม่ต้องไปคิดอะไรให้มันมากมายนอกจากย่อตัวแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเตี้ยหน้ากะละมังใบใหญ่แล้วเริ่มลงมือล้างจานทีละใบอย่างกระงกกระเงิ่น เนื่องจากไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มาสักพักใหญ่แล้วแถมแอบหวั่นใจเรื่องที่ตัวเองเป็นคนแพ้น้ำยาล้างจานนี่อีก

 

 

 

     นอนร่วมเตียงก็ไม่ได้ จานก็ต้องล้าง อาภัพโคตรๆเลยชีวิตลูกเขยบ้านนี้    

     มือแหกแน่ปวรพัฒณ์..

 

 

 

     นานนับชั่วโมงกว่าสองแม่ลูกจะเดินทัวร์ตลาดกลางคืนแล้วได้ของกินกลับมาเต็มไม้เต็มมือ คริสหิ้วถุงขนมยิ้มแป้นเดินกลับเข้ามาในร้านที่ปิดไฟมืดยกเว้นไฟทางหลังร้าน มือขาวป้อมวางถุงไว้บนโต๊ะก่อนจะมองพ่อตัวเองด้วยความแปลกใจสลับกับมองประตูหลังร้านที่ปิดสนิทอยู่แต่มีเสียงคนล้างจานดังออกมาให้ได้ยิน

 

 

 

     พ่อนั่งอยู่นี่ แล้วใครล้างจานวะ..

     เดี๋ยวๆ เวรแล้ว นอกจากพ่อก็เฮียเพลิงไง !

 

 

 

     เมื่อคิดได้ดังนั้นเด็กนิเทศตัวขาวจึงรีบวิ่งกุลีกุจอไปเปิดประตูหลังร้านทันที ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจก่อนจะตีมือหนาที่กำลังถือฟองน้ำล้างจานแล้วรีบเปิดน้ำล้างมือให้คนพี่อย่างรีบเร่ง เพลิงสิงเงยหน้ามองคริสสลับกับมองมือตัวเอง

 

 

 

เฮียใครใช้ให้มานั่งล้างจานห้ะถุงมือยางก็ไม่ใส่รู้ว่าแพ้น้ำยาแล้วจะมาล้างทำไม!”

     คริสขึ้นเสียงใส่คนพี่ด้วยอารมณ์ที่โมโหไม่น้อย จับมือทั้งสองข้างมาเช็ดเข้ากับเสื้อของตัวเองให้แห้งสนิทแล้วดึงมืออีกฝ่ายให้ลุกขึ้นเดินตามออกมา

 

 

     เสียงเอะอะโวยวายของคริสดังออกไปยันหน้าร้านจนมารีย์ต้องเดินเข้ามาดู

มีอะไรกันคริส หนูโวยวายทำไม

 

 

แม่.. เฮียเพลิงแพ้น้ำยาล้างจาน แม่มียาทาบ้างมั้ย

 

 

อ้าวตายแล้ว ยาอยู่ในกล่องหลังตู้เย็นในบ้านนะ หนูพาพี่เขากลับไปเลยก็ได้เดี๋ยวแม่ล้างเอง ไปๆ ทิ้งไว้นานมือพังกันพอดี

 

 

จ้ะๆ

 

 

 

 

 

……

 

 

 

 

     คริสพาคนพี่กลับเข้ามาที่บ้านอย่างรีบเร่งและร้อนรน คนตัวขาวสั่งให้หนุ่มวิศวะเข้าไปนั่งรอในห้องนอนส่วนตัวเองเดินมาค้นครีมทาบำรุงรักษาอาการแห้งของผิวแล้วเดินถือเข้าห้อง ปิดประตูแล้วล็อกให้เรียบร้อยก่อนจะทิ้งตัวหย่อนบั้นท้ายนั่งลงบนเตียง มือขาวป้อมจับมือของคนพี่มาวางไว้บนหน้าตักแล้วลูบสัมผัสแผ่วเบา

 

 

 

     ฝ่ามือที่เคยนุ่มพอๆกันกับเขาแต่ ณ ตอนนี้กลับแห้งกร้าน ลอกเป็นขุยและแดงเห่อไปทั่วทั้งสองมือ คริสถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะบีบครีมใส่มือตัวเองแล้วถูกันไปมาแล้วทาลงบนฝ่ามือของเพลิงสิง คนตัวขาวทาครีมตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงทั่วฝ่ามือสองข้างพลางนวดเบาๆ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันก่อนจะลอบเบะน้อยๆพร้อมกับขอบตาร้อนผ่าว

 

 

 

     ไม่เจียมตัวเลยคนบ้าอะไรวะ แม่งเอ้ย.. หาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อย

 

 

 

อะไรที่ทำไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืนทำ.. รู้มั้ย

 

 

รู้ กูขอโทษ

 

 

ไม่ต้องขอโทษหนู ขอโทษมือตัวเองเถอะ แหกหมดแล้ว..”

     คนตัวขาวบ่นไปพลางลูบมือของคนพี่ไป ริมฝีปากอิ่มเบะคว่ำจวนจะร้องไห้แต่ต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้

 

 

 

     ใครจะไปอยากขี้แง แต่เห็นเฮียเพลิงเจ็บตัวทีไรรู้สึกปวดใจจนจะร้องไห้ทุกที

 

 

 

ไปอาบน้ำก่อนไปแล้วค่อยกินข้าว หนูซื้อข้าวหมกไก่มาให้ด้วย

     คริสทำลายความอ่อนไหวของตัวเองโดยการลุกออกจากเตียงแล้วไล่อีกฝ่ายไปอาบน้ำอาบท่า พลิกตัวยืนหันหลังให้พร้อมกับยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่คลอหน่วย สองขาก้าวเดินพาตัวเองออกจากห้องนอนเพื่อเตรียมหาข้าวหาน้ำให้คนพี่กิน

 

 

 

     วันนี้เฮียเพลิงเหนื่อยมาเยอะ ยังไม่ได้พักเลยตั้งแต่เช้าแล้ว

 

 

 

     เพลิงสิงลุกขึ้นไปอาบน้ำตามที่น้องสั่งอย่างว่าง่าย แม้จะไม่ได้พูดตอบโต้แต่ก็เป็นห่วงเด็กขี้คิดมากไม่ต่างกัน

 

 

 

     ชายหนุ่มร่างสูงหุ่นดีเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอว เรือยกายพรมไปด้วยหยดน้ำเกาะพราวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า มือหนาควานหาเสื้อยืดและกางเกงนอนในกระเป๋าเป้แล้วนำมาวางไว้บนเตียงกว้างพลางเช็ดตัวให้แห้งสนิทก่อนจะสวมใส่ทั้งเสื้อทั้งกางเกง ยืนบิดขี้เกียจอยู่สักพักหางตาเหลือบไปเห็นเสื่อบนหลังตู้เสื้อผ้าแล้วนึกย้อนไปถึงประโยคที่ว่าที่พ่อตาเอ่ยกับเขา

 

 

 

     ไม่ให้นอนร่วมเตียงเดียวกัน

 

 

 

     เพลิงสิงเอื้อมมือไปหยิบเสื่อออกมาสะบัดแล้วกางบริเวณข้างเตียงนอนของคริสแล้วหยิบหมอนบนเตียงลงมาหนึ่งใบวางไว้บนเสื่อ

 

 

 

     แค่นี้ก็นอนได้แล้ว แต่แม่งเหมือนกับตอนไปเข้าค่ายรด.เลยว่ะ

 

 

 

     บ่นพึมพำไปตามภาษาเสร็จสรรพจึงได้ฤกษ์ได้ยามออกจากห้องไปกินข้าวหมกไก่เสียที

 

 

 

     บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กมีชายหนุ่มสองคนนั่งกินข้าวไปพลางดูข่าวช่วงค่ำสลับกับพูดคุยกันเล็กน้อย คริสรินน้ำเย็นจากขวดใส่แก้วพลาสติกจนเต็มทั้งสองแก้ว มือขาวหยิบแก้วของตัวเองขึ้นมากระดกดื่มน้ำหลังจากกินข้าวหมกไก่พิเศษในจานของตัวเองหมด แต่ของคนพี่ยังเหลืออยู่เกินครึ่ง เพลิงสิงเกาฝ่ามือของตัวเองจนไม่เป็นอันกินข้าวเห็นแล้วทรมานใจแทน เด็กนิเทศจึงหยิบช้อนในจานแล้วตักข้าวขึ้นมาป้อนถึงปากอีกฝ่ายแทนการให้เจ้าตัวกินเอาเอง

 

 

 

อย่าเกาสิ เดี๋ยวเป็นหนักกว่าเดิม

 

 

คันว่ะ

 

 

รู้แล้ว พรุ่งนี้เช้าจะไปซื้อยาแก้แพ้มาให้ ตอนนี้กินข้าวให้หมดแล้วรีบเข้านอนกัน

 

 

อือ

 

 

 

     ข้าวหมกไก่พร่องไปเยอะแต่ไม่ถึงกับหมดเพราะคนพี่อิ่มเสียก่อน คริสไม่ได้ว่าหรือบังคับให้อีกฝ่ายกินให้หมดแต่หยิบจานข้าวกับแก้วน้ำทั้งหมดขึ้นมาถือไว้แล้วเดินเอาไปล้างแล้วเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อยก่อนจะเดินกลับมาพับโต๊ะญี่ปุ่นพิงไว้ข้างผนังบ้าน เพลิงสิงนั่งมองทุกการขยับตัวของน้องก่อนที่จะหยัดกายยืนขึ้นเต็มความสูงเดินตามหลังคนตัวขาวที่เก็บงำข้าวของเรียบร้อยแล้วจึงเดินเข้าห้องนอนไป

 

 

 

     ทันทีที่เข้ามายืนอยู่ภายในห้อง คิ้วเรียวสวยพลันขมวดเข้าหากัน ตากลมหลุบมองเสื่อกับหมอนที่วางแผ่อยู่ข้างเตียงของตัวเอง

นี่อะไร?”

 

 

พ่อไม่ให้กูนอนบนเตียงกับมึง กูเลยหยิบเสื่อหลังตู้กับหมอนบนเตียงมาปูนอนข้างล่าง

     หนุ่มวิศวะพูดพร้อมกับเดินไปทิ้งตัวนอนหงายบนเสื่อเปล่าๆ หัวหนุนหมอนใบเล็กหนึ่งใบ

 

 

บ้าหรือไง นอนแบบนี้ปวดหลังตายเลยเฮีย ขึ้นมานอนกับหนูข้างบนเถอะ พ่อไม่รู้หรอก เดี๋ยวล็อกห้องเอาก็ได้นี่..”

     คริสเดินอ้อมตัวอีกฝ่ายแล้วขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนเตียงกว้างของตัวเอง คิ้วขมวดมุ่นไม่คลาย แววตาห่วงใยอีกฝ่ายชัดเจน

 

 

กูนอนได้ เคยไปเข้าค่ายมา แค่นี้สบายมาก

     เพลิงสิงยืนกรานด้วยน้ำเสียงสบายๆแต่คนฟังไม่ได้รู้สึกสบายด้วยแม้แต่นิด

 

 

งั้นหนูลงไปนอนกับเฮียข้างล่างนะ

 

 

ไม่ต้อง มึงนอนข้างบนไป กูนอนตรงนี้ได้จริงๆคริส ไม่ต้องห่วง

 

 

เห้อ.. อือ

     เสียงหวานตอบรับแผ่วเบา มือเอื้อมไปปิดสวิตซ์ไฟข้างเตียง ดวงตากลมสวยหลุบมองคนพี่อีกครั้งในความมืดก่อนจะพ่นลมหายใจแล้วทิ้งตัวนอนตะแคงหันหน้าไปทางที่อีกฝ่ายนอนอยู่

 

 

 

     ผ่านไปเนิ่นนานหลังจากไฟในห้องถูกปิดลง ต่างคนต่างนอนตะแคงหันหน้าเข้าหากันแต่ไม่เห็นหน้าเพราะน้องนอนอยู่บนเตียงส่วนเขานอนอยู่บนพื้น พยายามข่มตาให้หลับลงแต่ทำไม่ได้ เพราะท่ามกลางความเงียบไร้ซึ่งเสียงพูดคุยของเขาทั้งคู่ กลับมีเสียงสะอื้นไห้ของใครอีกคนดังผะแผ่วราวกับว่ากลัวเขาได้ยินแล้วมันจะเป็นการรบกวน

 

 

 

     น้องกำลังร้องไห้.. และเพลิงสิงเองก็ไม่รู้สาเหตุ

 

 

 

คริส

     เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆจากคนที่นอนอยู่ด้านล่าง

 

 

อือ..”

     เด็กน้อยบนเตียงขานรับเสียงสั่นเครือ

 

 

ร้องไห้ทำไม

 

 

 

     คนโดนถามไม่ตอบกลับมา คริสทำแค่เพียงใช้หลังมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองออกไป

 

 

 

ขี้แง

     เพลิงสิงกลั้วหัวเราะเบาๆพลางหยอกเอิ้นเด็กน้อยตัวขาว

 

 

เปล่าขี้แง..”

     คริสตอบกลับมาเสียงอู้อี้

 

 

แล้วร้องไห้ทำไม

 

 

หนูอยากให้เฮียขึ้นมานอนกับหนู..”

 

 

เดี๋ยวก็เช้าแล้วคริส

 

 

หนูอยากให้เฮียกอดหนู.. หนูนอน ฮึกก.. ไม่หลับ

 

 

อย่าร้องไห้ กูอยู่ตรงนี้ไง ข้างๆมึง

 

 

ขึ้นมานอนกอดหนูไม่ได้เหรอเฮีย.. หนูจะไม่บอกพ่อ จริงๆนะ

 

 

หึหึ ลักไก่นี่หว่า

 

 

หนูจริงจัง ขึ้นมาเร็ว.. นอนตรงนั้นมันเมื่อย

 

 

 

     เพลิงสิงยังคงนอนหงายอยู่กับพื้นเสื่อเหม่อมองเพดานห้องอย่างใช้ความคิด อยากขึ้นไปนอนกอดน้องใจแทบขาดแต่เขาเป็นคนจริงที่ยึดถือคำพูดของผู้หลักผู้ใหญ่ พ่อของน้องไม่ให้นอนด้วยกันเขาก็จะไม่นอน จะนอนก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายยอมรับในตัวเขาแล้วเป็นคนอนุญาตด้วยตัวเองเท่านั้น แต่ไม่ใช่แค่หนุ่มวิศวะคนเดียวที่อยากกอดเด็กนิเทศใจจะขาด เพราะคนตัวขาวก็เช่นกัน อันที่จริงเขาหลับตาลงไปแล้วแต่ทำยังไงก็ไม่หลับสักที รู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาและอยากกลับเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของคนพี่เหมือนที่เคยได้รับมันทุกคืน

 

 

 

     พึ่งรู้ตัวว่าโหยหาอ้อมกอดของเฮียเพลิงมากแค่ไหนก็ตอนได้นอนแยกกัน

 

 

 

     เสียงสะอื้นของน้องเงียบไปมีเสียงขยับตัวดังขึ้นแทนพอให้ใจชื้นได้บ้าง

คริส หลับหรือยัง

 

 

ยัง

 

 

ขอมือหน่อยสิ

 

 

อือ

    

 

 

     มือขาวป้อมข้างที่ห้อยเกียร์เอาไว้ค่อยๆหย่อนลงมาข้างเตียงหลังจากสิ้นประโยค เพลิงสิงเบนสายตากลับมามองมือของน้องก่อนจะลอบยิ้มพลางส่งมือหนาขึ้นไปใช้นิ้วเรียวทั้งห้าแตะเข้ากับนิ้วป้อมก่อนจะสอดประสานนิ้วมองของทั้งคู่เข้าด้วยกัน แบ่งปันความอุ่นจากอุณหภูมิที่ฝ่ามือให้แก่กันและกันบ่งบอกว่าต่างฝ่ายต่างนอนอยู่ข้างๆไม่ได้ห่างตัวไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

 

 

 

ไม่ได้กอดแต่จับมือแทนแล้วกันนะ

 

 

อือ มือเฮียอุ่นจัง

 

 

ชอบหรือเปล่า

 

 

ชอบ

 

 

ชอบก็หลับซะคนเก่ง.. แล้วถ้าคืนนี้มึงฝันร้ายก็ไม่ต้องกลัว

 

 

“…”

 

 

เพราะกูจับมือมึงไว้แล้ว กูจะปกป้องมึงเอง

 






__________


อมกกกกก. เฮียเพลิงหรือสาจ๋าอะ เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วจริงๆ สงสารพ่อ 55555555

ไหนขอเสียงคนรอเล่มหนูหน่อยเร็วว แจ้งความคืบหน้าว่าตอนนี้บรีฟปกไปเรียบร้อยแล้วค้าบบ ^w^

ไว้เจอกันน้า  <3

เข้ามาเม้าท์กันได้ที่ #ทูนหัวของหนู นะครัชช จุ้บๆ


หนูขอพื้นที่ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยค้าบ

---> #รักเมียหลงแมว  <3

---> #เพราะเป็นเราจึงเจ็บปวด <3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.234K ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #4629 premmiii (@premmiii) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 10:52

    พ่อทูนหัวววววววววววของหนู
    #4629
    0
  2. #4590 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 06:11
    โถ่เฮียเพื่อเมียก็ทนๆๆปก่อนนะ
    #4590
    0
  3. #4555 phetmanee33 (@phetmanee33) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 02:35
    เฮียแม่งใจว่ะ
    #4555
    0
  4. #4466 ผีขนมหยก (@yokandmom) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 19:34
    แค่จับมือก็ปกป้องได้แล้วหราาาาาาาาา
    #4466
    0
  5. #4465 ผีขนมหยก (@yokandmom) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 19:18
    ฮ่าๆๆ โดนเมียเทศน์เรื่องเงินแล้ว

    เป็นไงล่ะเฮีย อยากยั่วให้เมียโกรธนัก ฮ่าๆๆๆ
    #4465
    0
  6. #4205 MaiNatkamon (@MaiNatkamon) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:35
    เฮียยยย ฮือออ มันดีมาก
    #4205
    0
  7. #4200 Benyapa_KS (@Benyapa_KS) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:32
    ไงละพ่อกู..
    #4200
    0
  8. #3992 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:15
    แงงงงงงเฮียยยย เฮียดีงามมากค่าาา เฮียยขาาาาา
    #3992
    0
  9. #3817 toonytoony (@toonytoony) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:01
    กรีดดดดดดดดดด
    #3817
    0
  10. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:37
    ดีงามพระรามแปดมากค่ะเฮีย
    #3671
    0
  11. #3657 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:26

    อีเฮียยยย พ่อของลูกกกกกก

    #3657
    0
  12. #3562 zaferious (@zaferianight) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:41
    ตอนนี้คุณพ่อไม่น่ารักเลย เฮียเค้าก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ช่วยไม่ทำอะไรเลยนะ แค่จะถามว่ามีถุงมือมั้ยแค่นั้นเอง ตอนนี้เลยดูคุณพ่อไร้เหตุผลเกินไป แถมเฮียแพ้รุนแรง คนมันแพ้จะให้ทำยังไงอ่ะ มันไม่ได้เกี่ยวกับอ่อนแอเลยอ่ะ ยังไงเฮียก็สู้ๆนะคะ
    #3562
    0
  13. #3554 ปอปา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:19

    รักเฮียที่สุด รักหนูมากมาย

    #3554
    0
  14. #3551 piriya_ang (@piriya_ang) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:40
    มีเล่มมั้ยค่าาาาอยากได้
    #3551
    1
    • #3551-1 jaylerqr (@jaylerqr) (จากตอนที่ 33)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:31
      รวมเล่มมีฮับบ เดี๋ยวเค้าจะแจ้งอีกทีน้า ขอบคุณที่สนใจฮะ
      #3551-1
  15. #3434 ampair323 (@ampair323) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 00:36
    อ่านจบแล้วก็ถามตัวเองว่า ฉันร้องไห้ทำไม อีบ้าาาาา
    #3434
    0
  16. #3432 fonfon2547 (@fonfon2547) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:11
    เฮียเพลิงฉู้ๆ เฮียเพลิงฉู้ตายย
    #3432
    0
  17. #3420 meondekdee (@meondekdee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 08:25
    เฮียเพลิงคนจริง พ่ออ่ะเรื่องบางเรื่องจะตึงมากเกินไปก็ไร้เหตุผล ก็คนมันแพ้น้ำยาล้างจานอ่ะ แค่จะถามว่ามีถุงมือยางมั้ยกลับพูดดักคอขึ้นมา ยังไงก็เอาใจช่วยให้พ่อยอมรับในตัวเฮียนะ
    #3420
    0
  18. #3413 JeeJackJae (@JeeJackJae) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 23:29
    หลงเฮียเพลิงงงงไม่ไหวววแล้ววว คริสก็น่ารักเกินเบอร์มากกก รักเรื่องนี้ รอมาต่อนะคะ
    #3413
    0
  19. #3410 #avrilsd (@sirithorn-smjyg) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:57
    แง้ เฮียยยย น้ำตาไหลเลนยน
    #3410
    0
  20. #3409 Kanokpornbb (@Kanokpornbb) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:56
    เฮียเพลิงอบอุ่นเว่อออออออ
    #3409
    0
  21. #3405 nunut_2540 (@nunut_2540) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:05

    เฮียยยยยย น้ำตาลในเลือดขึ้นเลย
    #3405
    0
  22. #3404 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:04
    คุณสาของหนู งื้ออออ
    #3404
    0
  23. #3399 money2810 (@money2810) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:10
    หนูต่องอ้วกใส่ช็อปคนอื่นก่อนใช่ไหม ถึงจะเจอคนอย่างคุณปวรพัฒน์อ่ะค่ะ555
    #3399
    0
  24. #3398 BEEKAP (@beverforever) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:01

    คุณสาของหนู
    #3398
    0
  25. #3394 yukimaze283 (@yukimaze283) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 20:54
    งื้อออ เฮียอ่อนโยนนนน
    มืออุ่นเพราะมันจะอักเสบรึเปล่า... เอาใจช่วยให้ผ่านด่านพ่อตาไปได้
    #3394
    0