God daddy ! #ทูนหัวของหนู [ END ] [ตีพิมพ์กับสนพ. Deep Publishing]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 675,891 Views

  • 4,723 Comments

  • 16,121 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    31,127

    Overall
    675,891

ตอนที่ 24 : #ทูนหัวของหนู [ Train ] R e w r i t e

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2726 ครั้ง
    20 ก.พ. 62


นิยายเรื่องนี้คำหยาบค่อนข้างเยอะนะคะ

 

 

#ทูนหัวของหนู [ Train ]

 

 

 

    

      วันนี้อากาศสดใสแต่ช่างขัดกับหัวใจของเด็กนิเทศตัวขาวเสียเหลือเกิน  หน้าตาจิ้มลิ้มจ๋อยสนิทพร้อมแอบลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างรู้สึกหนักอกหนักใจแต่พูดออกไปไม่ได้

 

 

 

     ก็แหงล่ะ  รุ่นพี่ปีสองยืนค้ำหัวเขียนชื่อเขาเข้าลงแข่งขันเล่นบาสเกตบอลของงานกีฬาเฟรชชี่เกมอยู่นี่

     ขืนพูดออกไปว่า  ผมไม่อยากเล่นโว้ย!  ก็น่าจะโดนรุมกระทืบนะ

 

 

 

     ตลกตัวเองที่ตอนแรกก็นั่งยิ้มแย้มดีใจไปกับไอ้เอิ๊กและเพื่อนคนอื่นๆที่มันได้ลงแข่งบาส  แต่ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนถึงมีชื่อผมอยู่ในรายชื่อนักกีฬาบาสกับเขาด้วย

 

 

 

     อยากจะร้องไห้..

 

 

 

ครบสิบสองคนแล้วนะครับ  เป็นผู้เล่นในสนามห้าคนแล้วก็เป็นตัวสำรองอีกเจ็ดคน  ขอบคุณน้องๆที่ให้ความร่วมมือมากครับ

 

 

 

อ้อ  ใครที่มีรายชื่อตามนี้  หลังเลิกคลาสแล้วให้ไปเจอพี่ที่สนามบาสใหญ่นะครับ  ขอบคุณครับ

    รามรุ่นพี่ปีสองคณะนิเทศทอดสายตามองมาที่หนุ่มน้อยผิวขาวผุดผ่องทางด้านหลังห้องที่เอาแต่นั่งก้มหน้าเงียบกริบก่อนจะพูดจบแล้วเดินถือแฟ้มรายชื่อนักกีฬาเดินออกจากห้องไปพร้อมกับพี่ปีสองอีกหกคน  เสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวขึ้นทันทีเมื่อคล้อยหลังรุ่นพี่  ประเด็นการแข่งบาสในเฟรชชี่เกมกำลังเป็นประเด็นร้อนที่น่าสนใจเพราะจากที่พี่ปีสองบอก  เราเหลือเวลาซ้อมอีกแค่หนึ่งอาทิตย์  และคณะแรกที่เราจะต้องสู้ด้วยก็คือ  รัฐศาสตร์ หรือรัดสาดตามที่เด็กในมอเขาเรียกกัน

 

 

 

ไอ้คริสสส  เราจะได้แข่งบาสกันแล้วเว้ย

     อัครภัทรหนุ่มตี๋หน้าหล่อไม่แพ้เพื่อนสนิทตัวขาวจับมืออีกฝ่ายแล้วชูขึ้นอย่างปลื้มปิติและดีใจ

 

 

 

     คริสก้มหน้าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ปล่อยให้เอิ๊กเพื่อนรักกระโดดโลดเต้นไป

 

 

 

     ไม่อยากเล่นบาส..

 

 

 

     เอิ๊กขมวดคิ้วมองเพื่อนสนิทแล้วค่อยๆกลับคืนสู่สภาพปกติเลิกดีใจเกินเบอร์  มือลากเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงเท้าคางมองคริส

มึงเป็นไรปะวะ  หน้าซึมจัง  ทะเลาะกับเฮียเหรอไอ้คริส?”

 

 

 

     คริสส่ายหัวไปมา

เปล่าว่ะ  ไม่มีอะไรหรอก

 

 

 

เอ้า  ไม่มีอะไรได้ไงหน้าเพื่อนกูจ๋อยขนาดนี้  หรือว่ามึงไม่อยากเล่นบาส?”

     เอิ๊กเอียงหน้าแล้วเลิกคิ้วมอง

 

 

 

     ใช่  เขาไม่อยากเล่นบาส  ไม่อยากแตะต้องเลยด้วยซ้ำเพราะกลัวประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอยอีก 

อืม  ประมาณนั้นว่ะ  กูไม่อยากเล่น .. กูเล่นไม่เป็นเลยมึง

     คนตัวขาวยอมรับอย่างลูกผู้ชาย  ลมหายใจถูกพ่นออกมาหนักๆเป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาก็ไม่ได้นับ

 

 

 

     รู้สึกหม่นในใจจนยิ้มไม่ออก

 

 

 

     นั่งเงียบปล่อยให้เพื่อนสนิทมองหน้าอยู่ได้สักพักอีกฝ่ายก็ส่งมือมาวางไว้บนบ่าก่อนจะตบเบาๆเป็นเชิงบอกกลายๆว่า  ‘เขาเข้าใจ และอยากให้กำลังใจ

 

 

 

กูเข้าใจมึง  แต่ลองสักหน่อยมันก็ไม่เสียหายนะเว้ย  ถือว่าเปิดโลกใหม่ไง

 

 

กูเล่นไม่เป็นจริงๆไอ้เอิ๊ก  กูกลัว.. เป็นตัวถ่วง

     คริสพูดด้วยน้ำเสียงที่มีแต่ความกังวลอยู่ในนั้น  ดวงตากลมเหลือบมองสมาชิกทีมบาสในห้องอย่างรู้สึกหนักในอก  ถ้าเขาปฏิเสธไปตั้งแต่เมื่อกี้คงไม่ต้องมานั่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้

 

 

 

     รู้อยู่แล้วว่าถ้าเล่นไม่เป็นรุ่นพี่ปีสองและปีสามจะสอนให้  แต่มันมีอีกหลายชีวิตในห้องที่เล่นบาสเป็นแล้วไม่ได้มีรายชื่ออยู่ในทีมบาส  บางคนอาจจะเล่นเก่งกว่าเขามากมายก็เป็นได้แค่ตัวสำรอง

 

 

 

     อยากเดินเข้าไปถามว่าใครแม่งเป็นคนคัดตัวนักกีฬาวะ

 

 

 

มึงอย่าแพนิค  ตีตนไปก่อนไข้หน่า

     เอิ๊กวางมือไว้บนหัวกลมทุยของคนตรงหน้าแล้วยีเบาๆจนกลุ่มผมดำขลับยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

 

 

 

อือๆ  รู้แล้ว  ทำงานแม่หวีกันต่อดีกว่าไอ้เอิ๊ก

     คนตัวขาวพยักหน้าให้เพื่อนรักแผ่วเบาก่อนจะเก็บหนังสือบนโต๊ะใส่กระเป๋าแล้วหยิบโน้ตบุ๊คขึ้นมานั่งสุมหัวกับเอิ๊กเพื่อปั่นงานคู่ต่อในระหว่างรออาจารย์เข้าสอน

 

 

 

 

……

 

 

 

 

 

      ห้องสมุดใหญ่ของมหาลัยในตอนสี่โมงเย็นเงียบสงบ  ไม่ได้ไร้ผู้ไร้คนแต่ไม่มีใครส่งเสียงเอะอะโวยวายออกมาเพราะมันเป็นการรบกวนชาวบ้านชาวช่องที่นั่งอ่านหนังสือ  หรือค้นหาข้อมูลไปทำรายงานอย่างต้องการใช้สมาธิสูง

 

 

 

     สี่หนุ่มแก๊งพี่ว้ากนั่งจมอยู่กับกองหนังสือปึกใหญ่หนาเตอะบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวใหญ่ตั้งบนพื้นห้องสมุด  ยกมือขึ้นมากุมขมับไปพร้อมกับการเปิดหาข้อมูลทำรายงานกลุ่มและต้องพรีเซ้นท์ในวันมะรืนนี้ด้วยความตึงเครียด  และก็ต้องค่อยๆเงยหน้าจากหนังสือขึ้นมามองเพื่อนสนิทซี้ย่ำปึกอีกหนึ่งชีวิตที่ดูเหมือนจะมีความสุขกว่าใครเพื่อน  เพลิงสิงใส่หูฟังอินเอียร์แล้วเปิดเพลงเร่งเสียงเกือบสุด  มือจับปากกาเลคเชอร์ข้อมูลที่หามาได้ลงในสมุด  ริมฝีปากหนาได้รูปฮัมเพลงตามแผ่วเบา

 

 

 

ฉันผ่านมาหมดแล้ว ฉันนี่โคตรจะสุดแล้ว

แต่ตอนนี้อยากจะหยุดแล้ว มีเยอะมันวุ่นวาย

เมื่อก่อนเจ้าชู้อันนี้ยอม แต่เลิกหมดแล้วตอนนี้พร้อม

แค่เธอได้มั้ยฉันขอร้อง ให้เธอเป็นคนพาเข้านอน

เสือสิ้นลาย (feat. Youngohm, P-Hot, Fymme)

 

 

 

มึงว่ามันมีความสุขมากปะ

     เลขเอนตัวไปกระซิบกระซาบกับบอม

 

 

 

กูว่ามาก  เราเครียดเกือบตายไอ้เพลิงร้องเพลง  มือจดยิกๆ

     บอมเอนตัวกระซิบกลับ

 

 

 

ปล่อยมันเถอะพวกมึง  กูเชื่อในฝีมือของไอ้เพลิง  ไอ้ที่มันจดไปนั่นน่ะข้อมูลแน่นเน้นๆ

     เดรกกอดคอเพื่อนเกลอทั้งสองแล้วพูดขึ้นบ้าง  สิ่งที่เดรกพูดคือเรื่องจริงที่สุด  ไม่ว่าใครก็ตามได้ทำรายงานหรืองานคู่กับเพลิงสิงเรียกได้ว่าคะแนนเต็มไปได้เลยช่องนั้น  เพราะงานจะออกมาเนี๊ยบข้อมูลแน่นตรงทุกจุดไม่มีพลาด  แถมตอนพรีเซ้นท์พ่อก็พูดแบบไม่ต้องจำในสคริป  เอาที่ตัวเองเข้าใจและคนอื่นก็เข้าใจไปกับมันด้วย  เคยผ่านช่วงเดดไลน์รายงานข้อมูลก็จำกันไม่ได้  หันไปมองไอ้เพลิงรายนั้นคือนั่งเฉยสงบนิ่งหน้าไร้อารมณ์เหมือนเดิม  หยิบสคริปขึ้นมาอ่านอยู่สามวิแล้ววางแต่ตอนพรีเซ้นท์แม่งโคตรจะแม่นยำจนพาเอาพวกเขาทึ่งไปตามๆกัน

 

 

 

     ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครมันจะได้เกียรตินิยม

 

 

 

     ว่าแต่มันเอาเวลาที่ไหนไปอ่านหนังสือวะ  อันนี้สงสัยจริงๆ  เพราะบางครั้งที่ต้องมานั่งตอบแชทลูกค้าด้วยตัวเองกับนั่งคิดดีไซน์วางแบบเสื้อของมันใหม่ก็ใช้เวลาเกือบจะทั้งวันเข้าไปแล้ว เรียนโหดอีกเพราะแม่งก็อยู่ปีสาม แล้วช่วงไหนต้องแพ็คของส่งไอ้เพลิงแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนจนอุ๋งอิ๋งสงสารแล้วอาสาเข้าไปช่วย  ตังค์ก็แล้วแต่จะให้

 

 

 

     สามหนุ่มเลิกสงสัยใคร่รู้เรื่องส่วนตัวของเฮดว้ากแล้วกลับมานั่งงมหาข้อมูลต่อไปอย่างเร่งด่วน  เพราะในขณะที่พวกเขาเขียนไปได้หนึ่งหน้า  ไอ้เกลอเพื่อนยากที่มีความสุขกับโลกของดนตรีมันเขียนข้อมูลไปได้แล้วสามหน้า

 

 

 

     มีปากกาโดเรม่อนหรือไงสัด!

 

 

 

     เพลิงสิงเคาะปากกาลงกับโต๊ะตามจังหวะของงดนตรีที่ดังก้องอยู่ในหูไล่สายตามองเนื้อหาในหนังสือก่อนจะก้มหน้าก้มตาเขียนต่อโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง  หนุ่มวิศวะฮัมเพลงในลำคอไปคิดถึงแมวอ้วนตัวอวบไป  ที่รีบเขียนให้เสร็จก็เพราะอยากไปหาคริสเร็วๆนี่แหละ  ไม่ได้ขยันอะไรหรอก..

 

 

 

 

 

 

เสร็จแล้วโว้ยยยยยย”  เลข

เป็นไทสักทีไอ้สัดดด”  บอม

เหลือเอาไปพิมพ์”  เพลิงสิง

ห้ะ.. อ๋อ โอเค เดี๋ยวพวกกูตามไป”  เดรก

 

 

 

     สามหนุ่มที่พึ่งบิดขี้เกียจเสร็จหันมองเดรกที่พึ่งวางสายโทรศัพท์ไปเป็นตาเดียว

 

 

 

ไอ้เกรซมันโทรตามพวกเราไปที่สนามบาสใหญ่

     เดรกตอบคำถามที่ไม่มีใครเปล่งเสียงออกมาแต่หน้าตาทุกคนมีเครื่องหมายเควสชั่นมาคอยู่บนหัว

 

 

 

อ๋อ ที่มันจะให้ไปช่วยปีสองซ้อมบาสเด็กอะเหรอ

     เลขพูดพลางเก็บสมุดเข้ากระเป๋าเป้

 

 

 

เออ  คงงั้น  พวกเราก็รีบไปเหอะเดี๋ยวมันรอนาน”      

     เดรกตบบ่าเพลิงสิงที่พึ่งถอดหูฟังออกแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อช็อป  ชายหนุ่มร่างสูงสี่คนต่างเก็บปากกากับสมุดแล้วหยัดยืนขึ้นเดินเอาหนังสือไปคืนที่ชั้นเพื่อจะไปสนามบาสตามที่เพื่อนอีกหนึ่งคนโทรมานัดแนะไว้เมื่อสักครู่

 

 

 

 

     ค้นและเขียนข้อมูลกันนานจนตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นจวนจะหนึ่งทุ่ม  แก๊งพี่ว้ากเดินเรียงแถวหน้ากระดานพูดคุยหยอกล้อกันมาตลอดทางตามภาษาคนอารมณ์ดี  แต่เฮดว้ากหน้านิ่งไม่ได้ร่วมหยอกล้อหรือเล่นตลกกับเพื่อนเกลอสามคนที่เหลือ  หัวใจของเพลิงสิงจดจ่ออยู่ที่เด็กนิเทศตัวขาวที่ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่  โทรไปหาน้องก็ไม่รับสาย  ไลน์ไปน้องก็ไม่ตอบ  ครั้นจะถ่อเดินไปที่คณะก็ติดจะต้องมาช่วยปีสองซ้อมบาสให้ปีหนึ่งอีก

 

 

 

     สี่สหายสายบรรเทิงเดินทอดน่องมาถึงสนามบาสใหญ่และก็ต้องหันมองหน้ากันอย่างงุนงงเมื่อในสนามมันมีคนยืนล้อมกันอยู่เป็นโขยง  เดรกเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนก่อนจะเป็นคนกึ่งเดินกึ่งวิ่งนำไปก่อนและตามด้วยสามหนุ่มโดยมีเพลิงสิงปิดท้าย

 

 

 

     เสียงเอะอะดังลั่นสนาม  เกรซยืนจ้องหน้าราม นิเทศปีสอง ด้วยแววตาโกรธเกรี้ยวซึ่งไม่มีให้เห็นกันบ่อยนัก  ร่างสูงตรงหน้าเองก็ไม่ยอมแพ้ส่งสายตาฟาดฟันกลับไป

 

 

 

กูมาถึงสนามก่อน  มึงไม่เห็นเหรอว่าของกูวางอยู่ตรงนั้น

     เกรซชี้ไปที่กระเป๋าเป้กับถุงขนมสามถุงวางอยู่ใต้แป้นบาส  คนตัวสูงโย่งปรายตามองก่อนจะไหวไหล่

 

 

 

ไม่มีคนอยู่ในสนาม  ก็แปลว่าไม่มีใครจองครับ

     รามตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท  จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ยี่หระ

 

 

 

ไม่มีใครจองห่าอะไร  เด็กกูนั่งกันเป็นฝูงปะวะ

แต่ตอนผมมามันไม่มีคนไง  ใครจะรู้วะว่าพี่จองไว้อะ  ทีหลังแปะป้ายชื่อพี่ตัวโตๆดิ่ผมจะได้ไม่เข้ามา

มึงกวนส้นตีนกูเหรอไอ้เด็กสัด!!”

 

 

 

     อดีตเดือนมหาลัยคว้าคอเสื้อของชายหนุ่มที่ตัวสูงพอๆกันตรงหน้าอย่างเหลืออดกับความกวนประสาท  รามนิ่วหน้าเล็กน้อยก่อนจะปัดมือของรุ่นพี่ต่างคณะทิ้ง

 

 

 

เหอะ  แล้วพี่เป็นพ่อผมเหรอวะ  ถึงกวนตีนม—”

 

 

 

 

 

 

พวกมึงเป็นเหี้ยอะไรกัน

 

     เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นพร้อมกับร่างของเฮดว้ากวิศวะตัวสูงสมส่วน  เพลิงสิงใช้ท่อนแขนดันเด็กปีหนึ่งกับปีสองที่ไม่ได้ช่วยอะไรแต่ยืนมุงกันเกลื่อนสนามออกไปให้พ้นทาง  ขายาวก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเพื่อนตัวเองและรุ่นน้องต่างคณะที่กำลังฆ่าแกงกันทางสายตา  สองหนุ่มละสายตาออกจากกันแล้วหันมามองสี่หนุ่มผู้มาใหม่  ทางฝั่งเด็กนิเทศปีสองไม่ยอมน้อยหน้ารีบกรูกันเข้ามายืนเป็นแบล็คหลังให้ราม

 

 

 

เชี่ยคริสสส เร็วในสนามมีอะไรกันไม่รู้เนี่ย

เออกูวิ่งอยู่โว้ย

 

 

 

     สองเกลอสะพายกระเป๋าสับขาวิ่งหน้าตั้งมายังจุดเกิดเหตุที่ดูเหมือนกำลังจะมีประเด็นระหว่างสองคณะ  นั่นก็คือนิเทศศาสตร์ กับวิศวกรรมศาสตร์  ที่รู้เพราะเห็นคนใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมูยืนจังก้ากันห้าคน

 

 

 

     หวังว่าหนึ่งในนั้นจะไม่มีเฮียเพลิง

 

 

 

ไอ้เด็กเหี้ยนี่มันแย่งสนาม  กูเอาของมาวางเอาเด็กมานั่งตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้วพาเด็กไปหาข้าวกินแปบเดียว  กลับมานิเทศเต็มสนาม  หมายความว่าไงวะ

 

 

ก็ผมบอกว่าผมไม่รู้ไงว่าพี่จองไว้

 

 

ตามึงบอดเหรอ ไม่เห็นของที่กูวาง?”

 

 

แล้วพี่เปลี่ยนไปเล่นสนามสองไม่ได้หรือไงวะ  รำคาญว่ะ

 

 

กูมาก่อนทำไมกูต้องไป!”

     เกรซเริ่มขึ้นเสียงและโกรธหนักกว่าเก่าจนเดรกต้องคว้าเสื้อช็อปไว้กันเพื่อนวิ่งพุ่งเข้าไปต่อยหน้าไอ้เด็กนิเทศที่ยืนต่อปากต่อคำโดยไม่สนเลยว่าตัวเองน่ะผิดเข้าเต็มประตู

 

 

 

     มาทีหลังยังเสือกมีหน้าไล่พวกกูอีก

 

 

 

มึงเลิกตีกันเหมือนเด็กได้แล้ว  อายน้องมึงบ้างไหม?”

     เป็นเพลิงสิงเองที่ถอนหายใจหนักๆแล้วขมวดคิ้วมองเกรซกับรามสลับกัน

 

 

 

พี่ก็ถามเพื่อนพี่ดิ่ว่าอายเด็กบ้างไหม  ปีสามแล้วนะครับยังดิ้นเร่าๆจะเอาให้ได้  เสียสละหน่อยน่ะคิดเป็นไหม  หึ

      รามหัวเราะหึก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกแล้วจ้องเกรซตาไม่กระพริบ

 

 

 

     หนุ่มวิศวะผู้ดำรงตำแหน่งเฮดว้ากของรุ่นหัวคิ้วกระตุกทันทีที่ได้ยินประโยคค่อนขอดจากปากรุ่นน้องต่างคณะ  เพลิงสิงดันเพื่อนตัวสูงโปร่งให้ไปอยู่ด้านหลังของตัวเองก่อนจะเดินเข้ามายืนจ้องหน้ากับอีกฝ่ายแทน  ดวงตาคมดุดันฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดจนรามต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ  แต่ชายหนุ่มยังคงรักษามาดเก็กท่าทีไร้ความกลัวเกรงต่อหนุ่มรุ่นพี่ตรงหน้าที่เขาเองก็ได้ข่าวเลื่องลือมาหนาหูว่า  โคตรโหด

 

 

 

เมื่อกี้มึงว่าไงนะ

     น้ำเสียงเย็นยะเยือกจนน่าขนลุกทำเอาหนุ่มนิเทศที่เคยปากเก่งไม่กล้าโต้ตอบ

 

 

 

ก่อนหน้านี้ใครมันปากเก่งกับเพื่อนกูนัก  แล้วตอนนี้มึงเงียบทำไม

     ประโยคคำถามที่แสนนิ่งแต่แฝงไปด้วยความดุดันถูกเปล่งออกมาอีกครั้ง  แม้จะไม่ใช่คำถามเดิมแต่รุ่นน้องตรงหน้าก็ไม่กล้าปริปากตอบอยู่ดี

 

 

 

พวกกูมาถึงที่นี่ก่อนอันนี้มึงรู้ดีอยู่แก่ใจ  ของก็วางเอาไว้มึงก็เห็นอยู่ทนโท่แต่มึงเลือกที่จะสะเหล่อพาเด็กของมึงเข้ามาเล่น  นี่มันหมายความว่ามึงอยากมีเรื่องกับพวกกู  ถูกไหม?”

     คิ้วเรียวเฉียงเลิกขึ้นเล็กน้อย  ใบหน้าคมคายหล่อเหลาเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ หากแต่ตรงกันข้ามกับแววตาที่คุกรุ่น

 

 

 

แต่ผมไม่รู้ไงพี่เพลิง

 

 

 

มึงเลิกอ้างคำนี้  กูรำคาญว่ะราม

     เพลิงสิงพูดตัดประโยคของรุ่นน้องด้วยความรำคาญก่อนดวงตาคมจะปรายมองเด็กหนุ่มสองคนที่พึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในสนามบาสพร้อมกับสามยอดกุมารวิ่งตามหลังมาติดๆ

 

 

 

     คริสตาเบิกโพลงทันทีเมื่อเห็นรุ่นพี่คณะของตัวเองยืนประจันหน้าอยู่กับเฮียเพลิง  ใบหน้าหล่อคมเข้มดูเกรี้ยวกราด  คนตัวขาวขมวดคิ้วน้อยๆก่อนจะยืนสบตาคนพี่กลับจากจุดที่ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก  เพลิงสิงเหลือบตามองน้องในชุดเสื้อบาสสีแดงสดกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าเหมือนกับคนในทีมอีกเกือบสิบคน

 

 

 

     เด็กนิเทศตัวขาวผู้เป็นดั่งหัวใจของเฮดว้ากวิศวะได้เข้าร่วมลงแข่งเป็นหนึ่งในนักกีฬาทีมบาสเกตบอลของคณะนิเทศศาสตร์  เพลิงสิงสบมองดวงตากลมสวยด้วยความลังเลใจและความคิดถึง  ลังเลว่าเขาควรจะพาพรรคพวกย้ายถิ่นไปอยู่สนามสองดีหรือเปล่า  นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนแย่งชิงสนามบาสใหญ่เพราะความครบครันของอุปกรณ์และมาตรฐานเทียบเท่ากับสนามแข่งจริงจึงทำให้สนามบาสใหญ่เป็นที่นิยมในการฝึกซ้อมมากกว่าสนามสอง

 

 

 

     แต่ในเมื่อพวกเขามาก่อน  ก็ต้องได้ฝึกซ้อมกันที่สนามนี้นั่นแหละถูกแล้ว

 

 

 

มาทีหลังก็ไสหัวไปซ้อมกันที่สนามสองซะ  ที่นี่พวกกูจะซ้อม

     การตัดสินใจของชายหนุ่มถือเป็นสิทธิ์ขาด  เพลิงสิงชั่งน้ำหนักตามความสมเหตุสมผลแล้วยังไงพวกเขาก็ต้องเป็นคนได้ซ้อมกันที่สนามนี้อยู่ดี  มาก่อนต้องได้ก่อน  มาที่หลังไสหัวออกไป  เหล่าสหายกับสามยอดกุมารด้านหลังยกยิ้มแล้วมองกลุ่มเด็กปีสองนิ่ง

 

 

 

     รามอ้าปากหมายจะพูดค้านแต่ก็ต้องเงียบลงเมื่อเผลอสบตากับเพลิงสิงเข้า  ร่างสูงถอนหายใจก่อนจะมองเกรซด้วยหางตาแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดนำเด็กทีมบาสและพวกพ้องออกจากสนามใหญ่เพื่อย้ายฐานไปสนามสอง

 

 

 

     คริสกัดเม้มริมฝีปากอิ่มแผ่วเบา  ดวงตากลมสบมองคนพี่อีกครั้งก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินตามรุ่นพี่ไปเป็นคนสุดท้าย  เขาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ถ้าจะให้เดาก็คงจะเป็นเรื่องสนามบาส  ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะตีกันไปเพื่ออะไร..

 

 

 

     ขาเรียวสวยเดินจ้ำอ้าวตามหลังเพื่อนในทีมให้ทันเพราะทางไปสนามสองมันค่อนข้างมืดไม่มีไฟ  จะมีอีกทีก็ในสนามเลย 

 

 

 

เชี่ย…”

     คริสรีบเดินจนเหยียบเชือกรองเท้าสะดุดล้มหน้าเกือบคะมำแต่นับว่ายังดีที่เขาจับเสาปูนด้านหน้าไว้ได้ทัน  คนตัวขาวพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะย่อตัวลงไปผูกเชือกรองเท้า  แต่ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมากลับพบเพียงความมืดและความว่างเปล่าไร้วี่แววของเพื่อนในทีมที่เมื่อกี้ยังเดินนำหน้าเขาไปแค่ไม่กี่ก้าวอยู่เลย

 

 

 

เวรแล้วกู..  ฉิบหายเอ้ย

     หนุ่มน้อยรีบรุดลุกขึ้นแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไม่มองสองข้างทาง  ใครจะรู้ว่านอกจากบาสเกตบอลแล้วเขายังกลัวความมืดเข้าไส้  กลัวขนาดไหนไม่รู้  รู้แค่ว่าตอนนี้ตัวสั่นไปหมดแล้ว  …

 

 

 

     คริสจับสายกระเป๋าเป้แน่นแล้วพยายามวิ่งไปให้ถึงสนามสองให้เร็วที่สุด  แต่ยิ่งวิ่งสองข้างทางก็ยิ่งมืดสนิทแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย  มือขาวป้อมสั่นเทาล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วเปิดหน้าจอและพบว่ามันเป็นเวลาหนึ่งทุ่มครึ่ง  ท้องฟ้ามืดสนิทเร็วผิดปกติเพราะช่วงนี้คือช่วงที่อากาศกำลังเย็น  มันยังคงอยู่ในช่วงฤดูหนาว  คริสเปิดไฟฉายโทรศัพท์แล้วส่องไปตามทาง

 

 

 

     โรงจอดรถ 224

 

 

 

     คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อเจอป้ายด้านหน้า 

 

 

 

     โรงจอดรถ 224 คืออะไร?  แล้วทำไมถึงไม่มีไฟเลยวะแถวนี้

 

 

 

     Rrrr!!  Rrrr!!

 

    

 

    โทรศัพท์ในมือแผดเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบเล่นเอาเจ้าของสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ  หัวใจเต้นตึกตักราวกับวิ่งมาราธอน  คริสสบถก่นด่าตัวเองในใจก่อนจะกดรับสายเพื่อนสนิทด้วยมือไม้ที่สั่นเทาไม่เลิก

 

 

 

ไอ้เอิ๊ก… ฮึก..”

 

 

คริสไอ้เหี้ยมึงอยู่ไหนเนี่ย เขาให้มาสนามสองนะเว้ย! ]

 

 

กูอยู่ไหนก็ไม่รู้ ฮึก.. ไอ้เอิ๊กกูกลัว กูกลัว..”

     เสียงหวานสั่นเครือจนเอิ๊กร้อนรน

     ใช่  เขารู้ว่าไอ้คริสมันกลัวความมืดจับใจ

 

 

มึงอะอยู่ไหน เดี๋ยวกูไปหา รออยู่ตรงนั้นเลย! ]

 

 

.. กูไม่รู้ แต่มันมี ฮึก ป้ายเขียนว่าโรง จ..จอดรถ 224”

 

 

ฉิบหาย.. มึงวิ่งไปหาเตี่ยมึงเหรอตรงนั้นน่ะ ไอ้คริสส!! ]

 

 

เอิ๊กกูกลัว มันไม่มีไฟเลย ม..ไม่มีใครอยู่ตรงนี้กับกู ฮึกๆ

 

 

รอมึงห้ามขยับไปไหนเลย รอกูตรงนั้น กูกำลั— ]

 

 

 

     ยังไม่ทันจบประโยคสายของเอิ๊กก็ถูกตัดไปทันทีพร้อมกับไฟฉายที่เปิดไวดับลงทำให้รอบตัวมืดสนิท  คริสยกโทรศัพท์ออกจากหู  ลำคอแห้งผาก  มือขาวป้อมสั่นระริก

 

 

 

     โทรศัพท์แบตหมด..

 

 

 

     คนตัวขาวยกสองมือขึ้นมาปิดบังใบหน้าและดวงตาไม่อยากรับรู้หรือมองรอบตัวที่มันมีแต่ความมืดและบรรยากาศวังเวงน่ากลัวสุดขั้วหัวใจ  พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาแต่เสียงสะอื้นกลับเล็ดลอด

 

 

 

     ไม่ไหวแล้ว  กลัวจนตัวสั่น  ร่างกายในตอนนี้ขยับไปไหนแทบไม่ได้

 

 

 

     แต่แล้วเอวบางภายใต้เสื้อบาสสีแดงสดถูกมือปริศนาของใครอีกคนคว้าแล้วรั้งตัวเด็กนิเทศตัวขาวนุ่มเข้าไปกอดไว้แนบอก  คริสสะดุ้งแล้วขัดขืนสุดตัวมือขาวป้อมทั้งผลักทั้งทุบอีกฝ่ายด้วยแรงทั้งหมดที่มี  เรียวปากอิ่มร้องโวยวายทั้งๆที่ดวงตากลมหลับปี๋ปิดสนิท

 

 

 

ปล่อย!! ปล่อยนะเว้ย!! ฮึกมึงเป็นใครวะ!!”

 

 

 

คริส!!”

     เสียงทุ้มเรียกชื่อของเด็กน้อยในอ้อมอกเสียงดังก่อนจะดันตัวอีกฝ่ายให้ผละออกมาเผชิญหน้ากับตัวเองท่ามกลางความมืดมิด

 

 

 

     น้ำเสียงคุ้นเคยดังก้องในโสตประสาทเรียกสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาประกอบกันใหม่อีกครั้ง  เด็กน้อยเพ่งมองใบหน้าหล่อคมคายในความมืด  มือขาวป้อมค่อยๆยกขึ้นมาสัมผัสแก้มของชายหนุ่มตรงหน้าให้แน่ใจว่าเป็นคนรักของตนเองจริงๆ

 

 

 

     และให้แน่ใจว่านี่คืออัศวินที่ตามปกป้องเขาเรื่อยมา..

 

 

 

เฮีย.. เฮียเพลิงฮืออออออ

     คนตัวขาวโผเข้ากอดคนพี่แน่นจนใบหน้าจิ้มลิ้มฝังลงกับอกกว้าง  หยดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ก่อนหน้านี้ไหลล้นออกมาเป็นสาย   เพลิงสิงใช้สองแขนโอบกอดเด็กน้อยที่สะอื้นตัวโยนเช็ดน้ำตาลงกับแผงอกแข็งแกร่ง  คริสตกใจจนอกสั่นขวัญแขวนมือป้อมๆเกาะเกี่ยวขยำเสื้อช็อปของเพลิงสิงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

 

 

 

     น่าสงสารจับใจ..

 

 

 

     เพลิงสิงกดจูบขมับสวยหนักๆแล้วค้างไว้แบบนั้น  ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังบางแผ่วเบาอย่างทะนุถนอมราวกับอีกฝ่ายเป็นดั่งคริสตัลใสแสนเปราะบาง  ริมฝีปากหนาหยักเอ่ยปลอบโยนน้องน้อยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มอบอุ่น

 

 

 

     เป็นการยืนยันให้น้องมั่นใจว่าเขายืนอยู่ตรงนี้  ไม่ได้ปล่อยให้น้องเดียวดายภายในความมืดแค่เพียงคนเดียว

 

 

 

หนูกลัว.. หนูกลัว ฮือออ ฮึกๆ

 

 

ใจเย็นๆคริส  ไม่ต้องกลัว กูอยู่กับมึงตรงนี้ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว

 

 

 

       เพลิงสิงส่ายหัวเบาๆพร้อมกับกระชับท่อนแขนแล้วโยกตัวไปมา

ไอ้อ้วนเอ้ย..”

 

 

 

      คริสสูดน้ำมูกแล้วยกหลังมือมาเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบพวงแก้มให้แห้งสนิทแต่ไม่ยอมผละหน้าออกจากอกของคนพี่  แก้มกลมยุ้ยแปะแนบแผงอกแน่น สองแขนเพรียวกอดเอวสอบไว้ไม่ปล่อย หายใจไปสะอื้นไป

 

 

 

วิ่งไวฉิบหายเลยมึงเนี่ย กูอุตส่าห์ตามหลังมาติดๆตอนออกจากสนาม หันไปรับโทรศัพท์ไอ้เกรซอีกทีมึงก็วิ่งหน้าตั้งไปนู่นแล้ว

     หนุ่มวิศวะพูดติดตลก  มือลูบหัวกลมทุยไปพลาง

 

 

 

..หนูกลัวตามเพื่อนไม่ อึก ทัน

 

แล้วเป็นไง  ตามทันไหมล่ะมาโผล่อยู่ที่โรงจอดรถเก่าแบบนี้

 

 

“….”

 

 

ดีนะที่กูมาทัน  ไม่งั้นมึงอาจจะเจอของดี  หึหึ

     เพลิงสิงกดเสียงให้พร่าต่ำแล้วพูดข้างใบหูของอีกฝ่าย

 

 

 

ฮือออออออออ!! หยุดพูด ไม่เอา ฮือออออ พาหนูกลับสนาม ฮึกๆ กลับ ไม่เอาตรงนี้

     คริสปล่อยโฮอีกครั้งเมื่อโดนคนพี่ปั่น  ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกุมหัวใจดวงน้อย  เด็กตัวขาวดิ้นเร่าๆวอนขอให้หนุ่มวิศวะขี้แกล้งพาเขาออกไปจากตรงนี้เสียที

 

 

 

     เพลิงสิงกลั้นขำก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมแขนแล้วจับมือนุ่มของน้อง  คริสเหลียวซ้ายแลขวาแล้วเปลี่ยนจากที่เดินตามอยู่ด้านหลังมายืนซ้อนด้านหน้าแทน

 

 

 

กลัวอะไร?”

 

 

“… ..ไอ้นั่นแหละ

 

 

ขึ้นสมองหมดแล้วคริส

 

 

ใครจะไปรู้ ถ..ถ้ามีคนมาจับมือหนูขึ้นมาทำไงล่ะ

     พูดเองก็กลัวเอง แล้วก็ไม่รู้จะพูดออกมาทำไมเหมือนกัน บรรยากาศยิ่งวังเวงอยู่ไอ้คริสเอ้ย ไอ้โง่

 

 

 

กูบอกว่าไม่ต้องกลัวไง

 

 

เฮียไม่กลัวก็พูดง่า—”

 

 

ใครหน้าไหนมันจับเมียกู ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดแน่ กูสาบาน

 

 

 

     เลือดนักเลงยังไหลพล่านอยู่ทั่วร่าง  เพลิงสิงไม่เคยหลงลืมอดีตที่ร่วมตีรันบุกตะลุยไปกับเพื่อนพ้องน้องพี่เมื่อครั้งก่อนตอนอายุเพียงแค่ 15-16 ปี ทำให้ความไม่กลัวตายและไม่กลัวเกรงใครมันมีติดตัวมาจนถึงทุกวันนี้  แต่ในเมื่อโตขึ้นความคิดความอ่านในสมองก็ควรจะเพิ่มมากขึ้นตามอายุ  อันไหนที่เลิกได้ก็เลิกแล้วต่อกันไป ตอนนี้ไอ้พวกที่เคยต่อยตีเป็นอริกันก็กลายมาเป็นเพื่อนกันเสียส่วนใหญ่  พอได้มานั่งนึกแล้วมันตลกดี  เหมือนกันว่าเราพึ่งต่อยกันไปเมื่อวานซืนแต่ในความเป็นจริงมันก็ผ่านมาหลายปีดีดักแล้ว

 

 

 

     จะให้ไปเสี่ยงตีนเสี่ยงตายตอนนี้ก็ขอปฏิเสธถ้าไม่จำเป็นจริงๆ  ไม่อยากให้น้องเป็นห่วง

 

 

 

 

 

     หนุ่มวิศวะเดินประกบแผ่นหลังบางของเด็กนิเทศตัวขาวจนกระทั่งเดินมาถึงสนามสอง  แต่ไร้ซึ่งร่างเพื่อนร่วมทีมและพี่ปีสอง  จะมีก็แต่เอิ๊กที่ยืนกอดอกหน้านิ่วคิ้วขมวด

 

 

 

ไอ้คริส ไอ้เอ๋อ กูเป็นห่วงแทบแย่ไอ้เพื่อนเชี่ย!”

     เอิ๊กโผเข้ากอดเพื่อนสนิทตัวขาวทันทีที่เห็นหน้า

 

 

     เป็นห่วงมันจนไม่เป็นอันซ้อม  ไอ้พี่ปีสองแม่งก็เร่งเร้าจะให้เขาตั้งใจซ้อมให้ได้  เพื่อนกูหายไปทั้งคนมึงไม่คิดจะช่วยหาก็ไม่ต้องพูดมากโว้ย

 

 

 

     ดีที่เห็นเฮียเพลิงเดินผ่านมาเลยบอกพิกัดไอ้ตัวป่วนนี่ไปแล้วฝากความหวังไว้ที่แก  ความหวังที่ว่านั่นก็คือหวัง.. ว่าไอ้คริสจะไม่ช็อคตายไปเสียก่อน

 

 

 

เชี่ยเอิ๊กกูโคตรกลัวเลยแม่ง…”

     คริสสวมกอดเพื่อนรักกลับก่อนจะผละออกแล้วมองไปในสนาม

 

 

 

เค้ากลับกันไปหมดแล้ว เหลือแต่กูที่ยืนรอมึง

     เอิ๊กมองตามแล้วตอบคำถามที่มาจากสายตาสงสัยใคร่รู้

 

 

 

แล้วกู.. ยังไม่ได้ซ้อมเลย

 

 

พรุ่งนี้ก็ได้เพื่อน กลับไปนอนพักผ่อนเถอะอย่าซีเรียส

     เอิ๊กตบไหล่คริสเบาๆก่อนจะมองหน้าของหนุ่มวิศวะรุ่นพี่

 

 

พามันกลับไปนอนดีกว่าเฮีย ดึกแล้ว ผมกลับก่อนนะพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่  กูไปก่อนไอ้เด๋อ

 

 

อือ บายไอ้เอิ๊ก

 

 

เออ ฝันดีๆ

 

 

 

     คริสยืนเม้มริมฝีปากมองเพื่อนสนิทที่เดินห่างออกไปไกลจนลับสายตา  ใบหน้าจิ้มลิ้มก้มงุดคางชิดอก  คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นพลางกัดเม้มกลีบปากอิ่มเบาๆ

 

 

 

     เขายังไม่ได้ซ้อมอะไรเลยสักอย่างแล้วมันก็เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้น

     ได้แต่โทษตัวเองที่โง่เดินหลงทาง.. ทำให้อะไรๆมันผิดเพี้ยนไปหมด

 

 

 

คิดอะไรอยู่

     เพลิงสิงยืนมองเด็กนิเทศตัวขาวในชุดนักบาส  น้องก้มหน้าเงียบไม่พูดไม่จาแต่เขาสามารถรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดมากกับอะไรสักอย่าง

 

 

เฮีย.. หนูต้องแข่งบาส

     คริสก้มหน้ามองพื้น  มือกำขยำชายเสื้อตัวเองเบาๆ

 

 

เออ  รู้แล้ว

 

 

หนูเล่นไม่เป็น หนูยังไม่ได้ซ้อมอะไรเลยสักอย่าง..”

 

 

อืม

 

 

หนูกลัวจะเป็นตัวถ่วง..ของทีม หนูไม่เก่ง ไม่ได้เรื่องเลย แถมยังกลัวบาสอีกต่างหาก

     คำว่าตัวถ่วงที่หลุดออกมาจากปากน้องมันแผ่วเบาหากแต่มันกระทบหัวใจของเพลิงสิงได้ไม่น้อย  นี่เป็นเหตุผลที่น้องทำหน้าไม่สู้ดี กระอักกระอ่วนใจและไม่กล้าพูดปฏิเสธออกไป

 

 

     เพลิงสิงพยักหน้าอย่างเข้าใจสุดซึ้งเพราะทุกๆปีเด็กในทีมบาสมักจะตกอยู่ในความรู้สึกเดียวกับที่คริสกำลังรู้สึก  และเขาเองก็เคยเป็นแบบนี้มาก่อน  ตอนปีหนึ่งถูกจับมาเล่นบาสทั้งๆที่ทำห่าเหวอะไรไม่เป็นเลยแต่เพราะความกลัวที่ต้องเป็นตัวถ่วงของทีมมันทำให้เขามีแรงฮึดสู้  ฝึกซ้อมและอยู่กับมันให้มากที่สุดเท่าที่จะมีเวลาทำได้

 

 

 

     เด็กปีหนึ่งแทบทุกคนต้องสู้ต้องฟาดฟันด้วยฝีไม้ลายมือกันในสนามบาสอย่างดุเดือด  พวกเขาเหล่านั้นต่างต้องแบกชื่อของคณะไว้กลางหลัง

 

 

 

     และคณะวิศวะกรรมศาสตร์  ไม่เคยแพ้ใคร

 

 

 

 

คริส

 

 

อือ..”

 

 

เดี๋ยวกูซ้อมให้มึงเอง

 

 

 

     สิ้นประโยค ใบหน้าหวานรีบเงยขึ้นมามองหน้าของอีกฝ่ายแล้วกระพริบตาปริบๆอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

     เฮียเพลิงจะซ้อมให้เขาจริงๆเหรอ  นี่นักบาสตัวท็อปของมอเชียวนะเว้ย..

 

 

 

จริงเหรอเฮีย

 

 

เออ  แต่มีข้อแม้

     เด็กน้อยที่ทำท่าจะดีใจต้องชะงักเล็กน้อยแล้วรอฟังเงื่อนไขอย่างใจจดใจจ่อ

     ให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นจังหวะนี้

 

 

 

     ดวงตาคมพินิจมองใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักและเมื่อใดก็ตามที่มีรอยยิ้มปรากฏอยู่บนหน้า  คริสจะสวยขึ้นมาทันตาเห็น  สวยจนละสายตาไม่ได้..

 

 

 

กูไม่ชอบที่มึงดูถูกตัวเอง  มึงรู้ตัวดีว่ามึงทำไม่ได้มึงไม่ถนัดแต่มึงต้องพยายาม  พยายามให้มากกว่าคนอื่นๆ  ทำให้เขาเห็นว่ามึงทำสุดความสามารถของมึง แล้วจนถึงจุดนั้นมึงจะไม่รู้สึกว่ามึงเป็นตัวถ่วงของทีม

 

 

ครับ

 

 

มึงเป็นเมียกู  เป็นเมียเพลิงสิง มึงต้องห้ามอ่อนแอให้ใครเห็นนอกจากกูกับพ่อแม่ของมึง

 

 

“….”

 

 

ไม่เก่งก็แค่ต้องพยายาม  อย่าบั่นทอนตัวเองด้วยคำพูดแบบนั้นมันไม่ช่วยทำให้มึงมีกำลังใจ

 

 

 

อื้อ หนูเข้าใจแล้ว

     คริสพยักหน้ารับแผ่วเบา

     เข้าใจอย่างถ่องแท้..

 

 

 

และเงื่อนไขของกูก็คือ  ไม่ว่าจะผลจะออกมาเป็นยังไง มึงจงภูมิใจในตัวเองแล้วยิ้มหวานๆมาทางกูที่จะยืนมองมึงอยู่ข้างสนาม ทำได้ไหมคริส?”

     เงื่อนไขที่แสนง่ายดายแต่มันค่อนข้างยากสำหรับคนคิดมากและอ่อนไหวง่าย  ถ้าได้รับความพ่ายแพ้ขึ้นมาจริงๆ.. เขาจะสามารถทำตามเงื่อนไขที่ตกลงกับอีกฝ่ายไว้ได้หรือเปล่า

 

 

 

หนู.. ทำได้

     เด็กน้อยตอบได้ไม่เต็มเสียง

 

 

"กูเชื่อ"

 

 

เออ  แล้วอีกอย่าง

     เพลิงสิงยกมือขึ้นมาเชยปลายคางมนให้ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่คิ้วตกเงยมองสบตากับตัวเอง

 

 

 

     ดวงตากลมสวยเจือไปด้วยหลากหลายอารมณ์ความรู้สึกมองตาคมดุดันแต่อ่อนโยนและเข้มแข็ง

 

 

 

"ถ้ามีใครมันว่ามึงเป็นตัวถ่วง เดินมาบอกกู เดี๋ยวเข้าไปเตะปากแม่งให้"

 

 

"...."

 

 

"นึกถึงหน้ากูไว้คริสแล้วกูจะตามไปปกป้องมึงเอง.. ไอ้แมวอ้วนของกู

     

 

 

 

 

 

 

 

------------------

 

ปกป้องเก่งงงงงงงงง แหมมมมมมมม รำคาญญญญ //กลอกตา  สงสารลูกหลายแง  น้องกลัวความมืด T-T //กอด หอมหัวปลอบใจ

นี่ตื่นมาปั่นตอนสองทุ่มแต่เสร็จตอนนี้เพราะมัวเล่นเกมอยู่ ฮืออ หนูขอโทษ ,____,❤️

เข้ามาเม้าท์กันได้ที่ #ทูนหัวของหนู นะครัชช จุ้บๆ

 

 

 

 

 

 

 

    

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.726K ครั้ง

130 ความคิดเห็น

  1. #4720 Tj-ni (@Tj-ni) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 23:29

    รำคาญ​เฮียจังเลยยยยย หวานเก่งงงงปกป้องเก่งงงง เอะอะๆเตะปากกก5555

    #4720
    0
  2. #4668 napa_toey (@napa_toey) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 03:05
    จ้าาาาาา พ่ออออออ
    รำคาญเหมือนกันค่า
    #4668
    0
  3. #4621 premmiii (@premmiii) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 23:43

    อ่ะรถน้ำตาลคว่ำหรอคะ พึ่งรู้
    #4621
    0
  4. #4594 MindThanyalak (@MindThanyalak) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 16:40
    จาก-ตัวดี เปลี่ยนเป็นแมวอ้วนเเล้ว
    #4594
    0
  5. #4581 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 08:42
    รักเก่ง หวงเก่ง ปกป้องเก่งอีก พี่เพลิงคือดี๊!!
    #4581
    0
  6. #4539 phetmanee33 (@phetmanee33) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:54

    -แมวอ้วนของกู
    #4539
    0
  7. #4495 Preaw30 (@Preaw30) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 01:58
    เขินเฮียยยยฮือออออ
    #4495
    0
  8. #4457 ผีขนมหยก (@yokandmom) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 16:01
    พี่สิงจ่ายค่าไฟให้ครบนะอย่าให้โดนตัดเชียว น้องกลัวความมืด
    #4457
    0
  9. #4432 โอปอ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 04:48

    อ่านไป หน้าน้องหัวกลมก็ลอยมาตลอด น่ารัก

    #4432
    0
  10. #4342 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 16:42
    เฮียเพลิงน่ารักจริงๆ
    #4342
    0
  11. #4299 sky (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:27

    เฮียเพลิงคนจริง

    #4299
    0
  12. #4292 Krathay (@myloveyaoi) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 19:23
    บางทีก็รู้สึกอยากได้เฮียนะ หลงเมียเก่ง ปกป้องเก่ง ขี้อวดด้วย แต่....กลัวโดนคริสตบ ไม่เอาดีกว่า 5555
    #4292
    0
  13. #4197 MaiNatkamon (@MaiNatkamon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:45
    อ๋อยยยยเฮียยย อบอุ่นมว้ากกกก
    #4197
    0
  14. #4183 loveseriesY (@loveseriesY) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:30
    ดาเมจเฮียยเขารุนแรงงงจริงๆๆ
    #4183
    0
  15. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:33
    เขิลลลลลล
    #4130
    0
  16. #4076 Phutthamali (@Phutthamali) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:17
    แมวอ้วนนน
    #4076
    0
  17. #4015 agapeploychi (@agapeploychi) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:36
    ง่อวววววววว !!!!!! อิจฉาน้องคริสมาก ที่มีผ สระอัว เพอเฟ็คขนาดนี้
    #4015
    0
  18. #3990 nnptpk (@naeyht) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:37
    เฮียจะใส่เดี่ยวกับทุกอย่างไม่ได้นะ
    #3990
    0
  19. #3947 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:36
    กะผีก็ไม่เว้น ก็มาดิค้าบ
    #3947
    0
  20. #3642 nee_nii (@neenii84) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:10
    งือ ปกป้องเก่งงี้ อีพี่สิง น้องคริสของของแม่ใจบางหมดแล้ว โธ่ลูก
    #3642
    0
  21. วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:40
    รักเฮียจังเลย
    #3568
    0
  22. #3446 Solalanp (@Solalanp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 14:07
    กร้าใจมากเลยค่ะเฮียยย ชอบมากกก
    #3446
    0
  23. #3308 Abracadabra (@sy-thip) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 19:19
    เฮียขา. หนูเขิน
    #3308
    0
  24. #3221 Farrung17 (@Farrung17) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 20:34

    เขินจ้าาา
    #3221
    0
  25. #3064 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 09:29
    หลงน้องงงง
    #3064
    0