ดอกเหมยสีเทา

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ต.ค. 61

ในค่ำคืนที่มีผู้คนนั่งดื่มชา สังสรรค์กันตามประสาเพื่อนพ้อง มีสาวน้อยผู้หนึ่งกำลังทำงานเสริฟอาหาร และเหล้าให้ตามโต๊ะต่างๆ
"เจ้ามานี่หน่อยสิ"เสียงของชายจากโต๊ะทำงานใหญ่เรียกนาง
"เจ้าค่ะเถ้าแก่"นางขานรับ"มีอันใดให่ข้ารับใช้หรือเจ้าค่ะ"
"เจ้าจงนำเหล้าไปให้ที่บนชั้นสองห้องซายมือในสุด"เถ้าแก่จองร้านพูดขึ้น
"เจ้าค่ะ"นางตอบรับโดยดี
นางเดินไปยังชั้นสองตามที่เถ้าแก่สั่งเมื่อเดินมาถึงตรงหน้าประตูห้องนางได้ยินเสียงบุรุษเฮฮา
พูดคุยกันอยู่ในห้องนั้น
นางเดินไปเคาะประตูเพื่อขออนุญาตและเปิดออก
"เหล้ามาพอดี"ชายรูปงามผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นนาง
"หยางจื่อ!!นี่เจ้าจะให้อี้หนานดื่มอีกหรือ"ชายที่นั่งข้างๆกันเอ่ยร้องขึ้น
"เถอะน่านานๆครั้ง อี้หนานของเราจึงจะกลับสักทีหนึ่ง"ข้าได้ยินพวกเขาสนทนากันอยู่นานจึงหลังจะอย่างเท้าเดินออกจากห้อง
แต่กลับมีชายผู้หนึ่งเรียกนางไว้"เดี๋ยวก่อน" เมื่อเห็นว่าข้าไม่ยอมขยับเขาจึงกล่าวอีกครั้ง
"ข้าบอกให้เจ้ามานี้!! มาหาข้า"ข้าสะดุ้งเล็กน้อยด้วยกลัวว่าเขาจะโกรธมากกว่านี้จึงยอมเดินไปหา
เขายืนขึ้นและพาข้าออกไปจากห้อง"เดี๋ยว หนานเอ๋อร์ เจ้าจะพานางไปไหน"เข้าไม่สนใจที่จะตอบคำถามนั้นและพาข้าให้เดินตามไปอย่างไว
เขาเดินเข้ามาในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเหล้ากึ่งหอนางโลมมาก
เขาเดินมามาในห้องห้องหนึ่งซึ่งดูแล้วกว้างขวางและสบายเสียจริงๆเข้าผลัก นางลงไปบนเตียงแล้วจึงค่อยๆย่างกายขึ้นมาบนเตียงนาง
กลัวจนตัวสั่นกับบุรุษตรงหน้า ข้าจะทำอย่างไรดีนางคิดอย่างตระหนก ข้าจะทำอย่างไรแย่แน่ๆข้าต้องแย่แน่ๆ ระหว่างที่นางกำลังคิดกัวนปนกลัวเขาค่อยๆประกบริมฝีปากและจูบอย่างร้อนเร้าในทันตานางรู้สึกเหมือนจะหลอมละลายเป็นผุยผงเสียให้ได้ เมื่อแสงตะวันอ่อนๆสาดส่องเข้ามให้ห้องข้าลืมตาขึ้มาเช่นทุกเช้า ข้ากำลังจะลุกขึ้นจากเตียงแต่ก็รู้สึกหนักอึ้งตรงช่วงลำตัว ข้าหันหลังกลับมาพบบุรุษผู้หนึ่ง นอนหลับอยู่บนเตียงข้า เอะ!!!ที่นี้มิใช่บ้านข้า ข้ามองไปรอบๆห้อง ข้าค่อยนึกย้อนกลับไปช่วงเวลาเมื่อคืนที่ผ่านมา มันมิใช่ความจริงใช่หรือไม่ นางๆนางเสียตัวให้ชายผู้นี้เสียแล้วหรือ!!!!!








0 ความคิดเห็น