คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Boruto ; SASUNARU

โดย Pegus.J

เนื่องจากไปดู Boruto naruto the movie มาแล้วเกิดอาการฟินสุดใจ และในเมื่อหาฟิคอ่านไม่ได้...ก็เลยแต่งเองมันซะเลย!!

ยอดวิวรวม

5,806

ยอดวิวเดือนนี้

16

ยอดวิวรวม


5,806

ความคิดเห็น


27

คนติดตาม


133
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 ม.ค. 59 / 17:23 น.
นิยาย Fic Boruto ; SASUNARU Fic Boruto ; SASUNARU | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับนารูโตะเรื่องแรกที่แต่งเลย
สาเหตุมาจากความฟินจากการไปดูโบรูโตะค่ะ!
นั่งดูนี่นั่งกรี๊ดจิกเบาะในโรงไปด้วย (ที่จริงพวกเธอแต่งงานเพื่อบังหน้าใช่มั๊ย!!)
และเนื้อเรื่องภาคคุณพ่อ(?)ยังไม่เห็นมีใครแต่ง เราที่เกิดอาการลงแดงเลยจัดการแต่งเองมันซะเลย!!



นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา ชาย x ชาย 
(ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ได้กล่าวอย่างชัดเจนก็เถอะ -3-)
ใครรับไม่ได้ก็กดปิดได้เลยนะคะ 
ขอบคุณที่อ่านค่ะ!

ป.ล. เนื่องจากเราทิ้งการแต่งนิยายมานานมากกกก หากอ่านแล้วทำให้รู้สึกแปลกๆต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ




เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ม.ค. 59 / 17:23


Fanfic : Boruto:Naruto The Movie

Pairing : Sasuke x Naruto

Rate : PG

author : Pegus.J

----------------------------------------------------------------------

“ไง กลับมาแล้วเหรอ? เหนื่อยหน่อยนะ...ซาสึเกะ”โฮคาเงะรุ่นที่ 7แห่งหมู่บ้านโคโนฮะพูดขึ้นพร้อมกับแววตาเป็นประกายสดใส ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูถูกเปิดออกโดยร่างสูงของคนที่ถูกกล่าวถึง

                “อืม”ร่างสูงผมดำ อุจิวะ ซาสึเกะ กล่าวตอบรับเรียบๆพลางเดินมาที่กลางห้อง

                “ได้เรื่องยังไงบ้าง?”นารูโตะถาม แม้น้ำเสียงจะเหมือนเล่นๆแต่แววตาที่สดใสนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง  ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองไปที่บุรุษเบื้องหน้า

                “ยังไม่มีการเคลื่อนไหว ทุกอย่างเงียบสนิท เจ้าพวกนั้นไม่ยอมโผล่หางออกมาง่ายๆ แต่คิดว่าคงอีกไม่นาน”ซาสึเกะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเจือด้วยความเคร่งเครียด ภารกิจของเขาคือการไปสำรวจตามชายแดนหรืออาจต้องออกไปไกลกว่านั้น เพราะหน่วยข่าวกรองแจ้งมาว่า มีการซ่องสุมกำลังพลเพื่อเตรียมก่อความไม่สงบ

                “เหมือนคลื่นสงบก่อนพายุใหญ่เข้าสินะ เฮ้อ น่ารำคาญจริงๆ”ชิกามารุที่ปรึกษาคนสำคัญของโฮคาเงะพูดขึ้นอย่างเบื่อหน่าย ให้เขาพักบ้างอะไรบ้างหน่อยจะได้มั๊ยเนี่ย

                “เอาน่าๆ ชิกามารุ เฮ้อ เรื่องยุ่งยากคงตามมาในอีกไม่ช้าสินะ เอาล่ะ นายไปพักผ่อนเถอะซาสึเกะ ซากุระกับซาราดะจังคงคิดถึงแย่ เกือบ2เดือนเหมือนกันนะเนี่ย ช่วงนี้ก็ใช้เวลาว่างให้มันคุ้มๆล่ะซาสึเกะ ฉันจะพยายามไม่มอบภารกิจให้นายถ้าไม่จำเป็น”โฮคาเงะหนุ่มพูดกับชิกามารุ ก่อนจะหันไปบอกร่างสูงอีกคน อ่า ที่จริงก็แอบรู้สึกผิดนะที่ต้องส่งหมอนี่ออกไปทำภารกิจบ่อยๆ เอาเป็นว่าจะพยายามไม่ใช้ละกัน นารูโตะได้แต่สาบานกับตัวเองในใจพลางยิ้มแหะๆ

                “งั้นฉันไปล่ะ”เจ้าของเนตรวงแหวนบอกลาราบเรียบก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป

.               .

                .

                .

                “กลับมาแล้ว”ซาสึเกะพูดพลางถอดรองเท้า

                “ยินดีต้องรับกลับบ้านนะ ซาสึเกะคุง”ซากุระ ภรรยาสาวของเขาออกมาตอนรับพร้อมยิ้มกว้างก่อนจะช่วยถอดเสื้อคลุมให้

                “กลับมาแล้วเหรอคะป๊ะป๋า?”ซาราดะลูกสาวตัวน้อยที่หน้าถอดเค้าเขามาเต็มๆถาม แม้จะทำหน้าเรียบเฉยแต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความดีใจในแววตาคู่นั้น

                “อื้ม กลับมาแล้ว”มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

                นานๆทีจะได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขพร้อมหน้าพร้อมตากันสักที...

                .

                .

                .

                แต่เขาว่ากันว่าความสุขมักอยู่กับเราไม่นาน....

                .

                “อ่า...โทษทีนะซาสึเกะ...”นารูโตะพูดพลางยิ้มเจื่อนๆให้

                สังหรณ์ใจไว้ไม่มีผิด...อุจิวะหนุ่มคิดในใจ  มื้อเย็นที่แสนสงบสุขหลังจากจบภารกิจมาเกือบหนึ่งอาทิตย์ถูกขัดจังหวะด้วยการโดนเรียกตัวเข้าพบโฮคาเงะอย่างเร่งด่วน เลยได้แต่บอกที่บ้านให้กินกันได้เลยไม่ต้องรอแล้วรีบออกมา

                “มีอะไรล่ะ?”ซาสึเกะถามด้วยสีหน้าเอือมๆ ก็อยากจะโกรธอยู่หรอกนะที่จู่ๆก็เรียกตัวมาและคิดว่าคงไม่พ้นโยนภารกิจมาให้อีก แต่พอมาเห็นสีหน้าสำนึกผิดของโฮคาเงะตรงหน้าทำเอาโกรธไม่ลงจริงๆ

                “โอเค...ฉันอยากให้นายเอาเอกสารชิ้นนี้ไปส่งให้กาอาอื้ม..คาเสะคาเงะของซึนะงาคุเระน่ะ  แล้วก็อยากให้นายเล่ารายละเอียดเรื่องที่ไปสืบมาเมื่ออาทิตย์ก่อนให้หมอนั่นฟังด้วย ขอโทษจริงๆที่ต้องให้นายไป แต่เอกสารชิ้นนี้สำคัญมาก และนายก็เป็นคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุด ฉันมั่นใจในฝีมือนายที่สุด...ซาสึเกะ”นารูโตะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาสีฟ้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลของอีกคน

                “เฮ้อ ตกลง แต่ฉันขอเริ่มภารกิจพรุ่งนี้แล้วกันนะ”ซาสึเกะได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยังไงก็แพ้สายตาของหมอนี่ทุกที สายตาที่เชื่อมั่นในตัวเขาขนาดนั้นน่ะ

                “ขอบใจนะซาสึเกะ”นารูโตะยิ้มกว้าง ใจยิ่งตุ้มๆต่อมๆอยู่ กลัวว่าซาสึเกะจะไม่รับภารกิจ แหม ใช่ว่าจะบังคับซาสึเกะได้ง่ายๆ หมอนี่มันอาร์ตจะตาย หลายครั้งเคยให้ภารกิจไปเจ้าตัวกลับบอกไม่อยากไปละก็หนีไปเลย เล่นเอาเขาวุ่นวายไปสักพัก(แม้สุดท้ายเจ้าตัวจะยอมกลับมาทำก็เถอะ)

                “ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นฉันกลับล่ะ”ซาสึเกะพูดก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินออก ถ้าไม่ติดเสียงเรียกของอีกคนในห้องซะก่อน

                “เอ่อ...อันที่จริงมี...”โฮคาเงะหนุ่มพูดอย่างไม่มั่นใจเท่าไหร่ เมื่อเห็นอีกคนเลิกคิ้วถามเชิงว่ามีอะไร

                “ไปกินราเม็งด้วยกันหน่อยมั๊ย? เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”นารูโตะพูดพลางฉีกยิ้ม เขาไม่ได้นั่งกินราเม็งกับซาสึเกะนานแล้ว แถมอยากจะเลี้ยงขอโทษที่ต้องเรียกมาใช้งานอีก

                เจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลนิ่งคิดเล็กน้อย ยังไงที่บ้านก็กินมื้อเย็นกันไปแล้ว ถ้าไปกินกับเจ้านี่คงไม่เสียหายอะไร

                “ตกลง”

                .

                .

                “เหมือนเดิมนะลุง”โฮคาเงะหนุ่มยิ้มแป้นเมื่อเดินเข้ามาในร้านอิจิราคุ ราเม็งเจ้าประจำที่เจ้าตัวแทบจะกินมาตั้งแต่จำความได้

                “อ้าว ท่านรุ่น 7 หายหน้าหายตาไปนานเลยนะ”เทะอุจิเจ้าของร้านราเม็งอิจิราคุทักทายอย่างเป็นกันเอง

                “ช่วงนี้งานหนักไปหน่อยน่ะ เอ้า ซาสึเกะจะกินอะไรก็สั่งเลยฉันเลี้ยงเต็มที่!”นารูโตะตอบอย่างร่าเริงก่อนจะหันไปเรียกอีกคนที่นั่งข้างๆให้สั่งอาหาร

                “งั้น เอามิโสะราเม็งที่นึง”ซาสึเกะตอบก่อนจะลอบยิ้มขำกับท่าทางของโฮคาเงะหนุ่มที่ทำตาเป็นประกายเหมือนเด็กๆเมื่อราเม็งชามโตสุดโปรดของเจ้าตัวมาเสิร์ฟ จะกี่ปีๆก็ไม่เปลี่ยนจริงๆ ตั้งแต่เด็กยันลูกสองเนี่ย

                “จะทานล่ะนะครับ!!”เจ้าของเรือนผมสีตะวันยิ้มแป้นพนมมือก่อนจะเริ่มลงมีกินราเม็งในชาม

                เด็กจริงๆนั่นล่ะ แต่ก็นะ...คิดถึงภาพแบบนี้เหมือนกัน...อุจิวะหนุ่มคิดในใจก่อนจะหันมาสนใจชามราเม็งตรงหน้าของตน

                .

                .

                “ขอบคุณนะครับ!!”นารูโตะกล่าวกับเทะอุจิก่อนจะเดินออกมาจากร้านพลางเอามือลูบท้องตัวเอง อิ่มชะมัด!

                “ขอบใจที่เลี้ยง  ไม่ได้มานั่งกินแบบนี้หลายเดือนแล้วเหมือนกันนะ”ซาสึเกะที่เดินตามออกมาพูด

                “นั่นสินะ...อ่า แปปเดียวดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย”นารูโตะตอบพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด

                “นี่ซาสึเกะ...ช่วยไปที่ๆนึงกับฉันหน่อยได้มั๊ย?”

                .

                .

                “คิดยังไงมาที่นี่เนี่ย?”เจ้าของเรือนผมสีเดียวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนถามขึ้นอย่างสงสัย เมื่ออีกคนนำเขามาถึงลานฝึกที่เคยฝึกร่วมกันครั้งแรก

                “ตรงนี้มันเห็นดาวชัดดีน่ะ”หนุ่มเก้าหางตอบยิ้มๆพลางเงยหน้ามองท้องฟ้ากว้างที่รายล้อมไปด้วยหมู่ดาว ที่ตรงนี้ห่างจากตัวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสี อีกทั้งยังเป็นสถานที่แห่งความทรงจำหลายๆอย่างของเขา

                “ดูดาวเนี่ยนะ? มาอารมณ์ไหนเนี่ยนายน่ะ”ซาสึเกะเลิกคิ้วถาม ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองคนเบื้องหน้า แม้แถวนี้จะไม่มีแสงไฟ แต่แสงจันทร์ก็สว่างมากพอที่จะมองเห็นคนอีกคนได้ชัดเจน เสื้อคลุมโฮคาเงะสะบัดเบาๆไปตามแรงลม ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยตามวัยเผยรอยยิ้มบางๆแม้ว่าดวงตาของเจ้าตัวจะไม่เป็นเหมือนรอยยิ้มนั้นก็ตาม

                “ที่นี่สงบดีจังนะ ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นอีกก็คงดีเนอะ”นารูโตะพูดขึ้นมาลอยๆ หลายๆอย่างช่วงนี้มันทำให้ใจเขาไม่ค่อยสงบสักเท่าไหร่ การได้มาอยู่ในที่เงียบๆสงบๆพร้อมกับใครสักคนที่เชื่อใจได้มันดีไม่น้อยเลย

                เจ้าของเนตรสังสาระถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาชายหนุ่มอีกคน ถึงจะแสดงออกว่าไม่คิดมากอะไร แต่ข้างในมันตรงข้ามกันไม่ใช่รึไง

                “เจ้าบ้า...ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย ทุกอย่างที่นายปกป้องไว้น่ะ มันจะต้องไม่เป็นอะไร”มือเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่วางลงบนเรือนผมของอีกคนเบาๆ  ดวงตาสีรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกคนที่ฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด

                “ทุกอย่างที่นายปกป้อง ฉันเองก็จะช่วยด้วยเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเลิกกังวลได้แล้ว เจ้าเบ๊อะเซอะ”ซาสึเกะว่าก่อนจะรวบตัวคนตรงหน้าให้เข้ามาในอ้อมกอดพลางตบไปที่แผ่นหลังที่แบกรับทุกสิ่งอย่างไว้เพียงลำพังอย่างเบามือ

                ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าหมอนี่ต้องทนรับอะไรบ้าง ตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมกับภาระที่แสนสำคัญที่ต้องแลกด้วยการเสียสละหลายๆอย่าง แบกรับความรับผิดชอบของทุกคน

                “ถ้ามันเลิกกังวลได้ง่ายๆฉันคงไม่มายืนซบไหล่นายอย่างนี้หรอกน่า”เสียงอู้อี้ดังขึ้นเบาๆ นารูโตะซบหน้าลงบนไหล่กว้างของเพื่อนคนสำคัญ เปลือกตาปิดลงอย่างเหนื่อยล้า เรื่องบางเรื่องเขาไม่อาจระบายให้คนรอบข้างฟังได้ โดยเฉพาะที่บ้าน เขาไม่ต้องการให้ภรรยาของเขาต้องกังวลไปกับเขาอีกคน แต่กับซาสึเกะเขาสามารถแสดงทุกอย่างให้หมอนี่ได้โดยไม่ต้องกลัวอะไร ความอ่อนแอทั้งหมดของเขามีแค่หมอนี่เท่านั้นที่รู้ คนที่ไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจได้ทุกอย่าง คนที่เข้าใจทุกสถานการณ์ที่เขาเป็นอยู่

                “ขอบใจนะซาสึเกะ”นารูโตะพูดขึ้นเบาๆ มือทั้งสองข้างที่ตอนแรกทิ้งไว้ข้างลำตัวยกขึ้นสวมกอดอีกคน “ขอบใจสำหรับทุกอย่าง...”

                มือเพียงข้างเดียวที่เหลือกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีกพร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ

“ด้วยความยินดี...”

เพื่อนรัก คู่แข่ง และครอบครัวคนสำคัญ สายสัมพันธ์ที่ไม่มีวันตัดขาดเพียงคนเดียวของเขา...

-The end-






แถม...

“เดินทางดีๆนะคะป๊ะป๋า”ซาราดะพูดพลางโอบกอดผู้เป็นพ่อ

“นี่ข้าวกล่องจ้ะ”ซากุระยิ้มก่อนจะยื่นห่อข้าวกล่องติดตราตระกูลอุจิวะให้กับสามี

“ไว้จะรีบกลับนะ”ซาสึเกะพูดกับภรรยาและลูกสาวของตน เขาโอบกอดตอบซาราดะเล็กน้อยก่อนจะผละออกมา ทั้งคู่มาส่งเขาที่หน้าประตูเมืองเหมือนทุกครั้งที่ออกไปทำภารกิจ เจ้าของนัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองภาพภรรยาและลูกสาวโบกมือให้อยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันหลังเดินจากมา

 

กึก

ซาสึเกะหยุดฝีเท้าลง ดวงตาเหลือบมองใครอีกคนที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้พลางยิ้มกวนๆตามสไตล์เจ้าตัว

“ไม่คิดว่านายจะมาส่ง”อุจิวะหนุ่มพูด “นึกว่านอนตายจมกองเอกสารไปแล้วซะอีก”แถมไม่วายจิกกัดตามประสาเพื่อนรัก(?)

“ถ้ารู้ว่ามาส่งแล้วจะเจอแบบนี้  รู้งี้ฉันนั่งทำงานต่อซะดีกว่า”หนุ่มจิ้งจอกยู่ปากเล็กน้อย ไอ้เราก็อุตส่าห์ตามมาส่ง ไอ้หัวเป็ดเอ้ย

“หึ ยังไงก็ร่างแยกไม่ใช่รึไง”ซาสึเกะตอบพลางเลิกคิ้วใส่

“โอ้ย พูดกับนายแล้วชวนอารมณ์เสียชะมัด ไปดีมาดีละกัน...”นารูโตะพูดอย่างเหนื่อยอ่อน(ไม่รู้จะเถียงอะไรหมอนี่ดี)

ซาสึเกะยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดีที่ได้กวนอารมณ์อีกคนก่อนจะหุบยิ้มลงทันทีเมื่อได้ยินประโยคที่ตามมา

“ฝากความคิดถึงถึงกาอาระด้วยล่ะ บอกว่าเดี๋ยวว่างๆจะแวะไปหา”

อุจิวะหนุ่มสาวเท้าเดินเข้าหาอีกคนอย่างอารมณ์เสีย คิ้วขมวดเข้าหากัน ดวงตาแสดงถึงความไม่สบอารมณ์อย่างไม่ปิดบัง

“อยากจะบอกอะไรก็ส่งจดหมายไปหาหมอนั่นเองสิ ฉันไม่ใช่บุรุษไปรษณีย์นะ เจ้าเบ๊อะเซอะ!”ซาสึเกะพูดเสียงเข้มยกนิ้วขึ้นดีดกลางหน้าผากอีกคนเสียเต็มแรง ก่อนจะสะบัดตัวหันหลังกระโดดหายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความงุนงงของคนถูกทำร้ายร่างกาย

“เจ้าบ้าซาสึเกะเอ้ย เล่นอะไรเนี่ยเจ็บชะมัด!”โฮคาเงะหนุ่มตะโกนไล่หลัง(ที่หายไปแล้ว)ของซาสึเกะพลางยกมือขึ้นลูกหน้าผากตัวเองป้อยๆ

“อารมณ์เสียอะไรของหมอนั่นเนี่ย เข้าใจยากจริงวุ้ย!”ได้แต่บ่นกระปอดกระแปดกับตัวเองก่อนจะคลายร่างแยกของตน     

ปุ้ง!

 

อีกด้านทางซาสึเกะ

“เจ้าเบ๊อะเซอะนารูโตะ แกล้งเซ่อหรือเซ่อจริงกันแน่”ซาสึเกะที่กำลังกระโดดไปตามกิ่งไม้ใหญ่บ่นอย่างอารมณ์เสีย เพราะเขารู้นิสัยของเจ้าบ้านั่นดี ป่านนี้คงนั่งงงกับการกระทำของเขาเมื่อครู่อยู่แน่ๆ และเพราะแบบนั้นมันเลยยิ่งทำให้เขาอารมณ์เสีย

...รู้ตัวช้าชะมัด ทึ่มเอ๊ย...


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Writer Talk : จบแล้ววว ขอบคุณที่อ่านนะคะ!! เป็นการแต่งสนองนิสที่ปิดโปรเจกต์ในสองชม.ค่ะ ฮาาาาาา

ให้ตายเถอะ! พอสองคนนี้มีลูกมีเมียแล้วมันมันทำให้แต่งลำบากจริงเฟ้ย!! แต่ก็ยังพยายามดั้นด้นแต่งออกมาจนได้ล่ะนะ 555 (ถึงแม้มันจะสั้นสุดๆก็ตาม ขอโทษตรงนี้ด้วยนะคะ TT)

ถ้าเกิดใครไปเจอหรือแต่งฟิคคู่นี้ภาคตอนเป็นคุณพ่อ(?)อย่าลืมเอามาเผื่อแผ่กันนะคะ  อยากอ่านมากจริงๆ ฮ่าาา


ป.ล. อ่านจบแล้วจะคอมเม้นท์ติชม หรือกรีดร้องฟินร่วมกับเราก็ได้นะคะ

ป.ล.2 คอมเม้นท์เถอะค่ะ...อยากได้... #ผิด




อัพเดต : ตอนนี้เราเปิดเรื่องใหม่ -Fanfic เรื่องสั้น รวมเรื่องอยากจะแต่ง- (https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1454564สำหรับรวมแฟนฟิคจากอนิเมะ มังงะ รวมถึงเกมและหนังนะคะ สำหรับใครที่อยากอ่านคู่นี้อีกก็สามารถไปตามได้ที่นั่นนะคะ -..-

20/10/2019

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Pegus.J จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

27 ความคิดเห็น

  1. #27 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 09:42
    บาปปปปปปปปปปปปปปปปป*////////*
    #27
    0
  2. วันที่ 19 เมษายน 2562 / 20:45

    ดีงามมากค่ะะะ ฟิคที่ทั้งสองมีเมียมีลูกแล้ว มันหายากจริงๆค่ะ แล้วอีนี่ชอบของบาปไง 555

    #26
    0
  3. #25 BNyoung622 (@BNyoung622) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 06:44

    ชอบ~~~
    #25
    0
  4. #24 0988687528 (@0988687528) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 23:44
    ส่วนตัวชอบมาก อยากให้เเต่งต่อนะคะอยากอ่านเเนวนี้😂😂
    #24
    0
  5. วันที่ 26 กันยายน 2561 / 01:23
    โอ๊ยฟิน คู่นี้มันเป็นตำนานจริงๆ มีลูกเมียแล้วก็หาใช่อุปสรรค 555
    #23
    0
  6. #22 ปอมปอม
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 19:35

    งงืออออออฟินนน????????????

    #22
    0
  7. #21 เชี่ย (@blooddynnn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:12
    เดี๋ยวนะ....เป็ดมีเมียแล้วไม่ใช่เรอะ!! แถมลูกอีกกกก
    #21
    0
  8. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:37
    ชอบมากเลยคร้าาา... สนุกมาก💝
    #20
    0
  9. #19 _NRT (@ninthdj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 20:54
    อ๊ากกกก น่ารักง่าาาา ชอบมากเลยค่ะ อยากให้เเต่งอีก ฟินมากมากเลย -////-
    #19
    0
  10. วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 10:26
     เอาอีกกกก ฟินนนน ชอบ55
    #18
    0
  11. #17 ้hikari
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 20:22
    แอบเสียวคู่นี้อยู่เหมือนกัน ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะค่ะ
    #17
    0
  12. #16 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 22:17
    ชอบจังเลยคะตอนแรกแอบกังวลว่าสองคนนี้จะรักกันเกินเพื่อนรึป่าวแต่ก็ดีใจที่รักกันแบบที่เป็นเพื่อนคนนึงสามารถกันกันได้ ถึงจะแอบหวังหน่อยๆ55 แต่ก็มีภรรยาลูกกันแล้ววก็ช่วยไม่ได้>?<
    #16
    0
  13. วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 22:22
    ถ้ารักกันทำไมไปเเต่งานกับคนอื่นล่ะ โตะเเต่งกับเกะไปเลย!!!!
    #15
    0
  14. วันที่ 28 เมษายน 2559 / 00:02
    ฟินมากกก เกะหึงก็มิบอก
    #14
    0
  15. วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 00:04
    ที่จะมีลูกมีเมีย แต่คู่นี้จะยังคงรักกันตลอดไป
    #13
    0
  16. #12 เเฟนอาทนารูโตะ
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 14:47
    ดูเเล้วเหมือนกันโบรุโตะหนุกมากชอบตอนที่สอบจูนินเเล้วมีตัวร้ายมาเเล้วซาสึเกะบอกกันนารุโตะว่า

    "ถ้านายเป็นอะไรไปก็เเย่นะสิ"

    เเม่งอย่าฟินเลยชอบมากเดอะมูฟวี่นี้ดูเเล้วรูสึกอิ่ม(พ...เพิงรู้ว่าตัวเองดูการตูนเ้ล้วอิ่ม)
    #12
    0
  17. #11 reiisiki
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 00:58
    เราเพิ่งค้นพบค่ะ !!!! ภาษาของไรท์ดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วลื่นไหล เข้าใจอารมณ์หงุดเงี้ยวของเกะเลย

    นัตจังเนี่ยขนาดแต่งงานลูก๒ ยังจะแบ๊วอีก โอ้ยยยย น่ารักขนาดดดดดด
    #11
    0
  18. วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 22:44
    สนุกมากค่ะ ฟินมาก 
    เค้าว่ากันว่า คนเราถ้ารักกันแม้แต่ลูกก้ไม่อาจขวางกั้น(มโนเองค่ะ)
    #10
    0
  19. วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 22:44
    สนุกมากค่ะ ฟินมาก 
    เค้าว่ากันว่า คนเราถ้ารักกันแม้แต่ลูกก้ไม่อาจขวางกั้น(มโนเองค่ะ)
    #9
    0
  20. วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 16:52
    ชอบมากเลยยย ถึงจะมีลูกแล้วก็เถอะะะ ยังไงก็ไม่เลิกจิ้น 55555
    #8
    0
  21. #7 Kumiko chan
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 10:53
    ว้าวววว SasuNaru นี่ ยังไงก็คงไม่เลิกจิ้นจริงๆอะ ไม่ได้ดูเลยอยูต่างจังหวัด อยากดูมากๆเล้ยยยย ชีวิตยังไม่สิ้นก็จิ้นต่อไปค้าาา ขอบคุณมากๆนะคะไรท์ จุ๊บๆๆๆ
    #7
    0
  22. วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 23:16
    ถึงพวกนายจะมีลูกมีเมียไปแล้วแต่ เราก็ไม่เลิกจิ้นหรอกนะ

    SASUNARU  บันไซ!!!
    #6
    0
  23. วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 09:20
    ขออนุญาติกรี้ดด. อร้ายยยยยย. มันเรียลอ่ะ เป็นห่วงกันด้วย. เกะหึงอ่ะดิ คือดีงามอะ ไรต์ ชอบๆ อยากให้มีแนวแบบนี้เยอะๆ. ให้ตายยังไงเราก็ไม่เลิกจิ้นsasunaru
    #5
    0
  24. #4 SasuNaru จงเจริญ \^O^/
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 20:48
    สนุกมากๆเลยฮะ ถึง2คนนี่จะมีลูกกันไปแล้ว แต่พวกเราชาว SasuNaru ก็จะไม่เลิกจิ้นพวกนายหรอกนะ

    ยังไงก็ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะฮะ ถ้าขอได้อยากให้แต่งอีกหลายๆตอนเลยล่ะฮะ ^O^
    #4
    0
  25. วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 20:50
    น่ารักกก ตอนไปดูก็ฟินนนนมาอ่านแบบนี้ยิ่งฟินนนน????????????????????????????????????????
    #3
    0