เรื่องสยอง ในยามกลางวัน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    18

    Overall
    18

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตของผู้แต่งที่ประสบพบเจอมาเอง และได้เรียบเรียงคำพูดที่พอจะจำได้ในสมัยมาเล่าสู่กันฟัง


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องราวต่อไปนี้คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงเหมือน 12 ปีที่แล้ว มันจะเป็นเรื่องทุกคนสามารถระทึกขวัญและสยองไปตามๆกัน เนื่องจากชีวิตของเด็กหญิงคนหนึ่งนั้น  ถ้าได้เจอกับเหตุการณ์ที่ไม่สามารถบอกใครได้!!!

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 23 ก.ย. 59 / 22:17

บันทึกเป็น Favorite


ท้องฟ้าสีครามสดใสเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงวันที่ดีอีกวันหนึ่งของการเปิดภาคเรียนวันแรก
เด็กหญิงมาเรียนด้วยจิตใจที่เบิกบานและมีความสุขมาก  แต่ทว่า....
"อ้าว! กล่องดินสอของฉันหายไปไหนเนี่ย เมื่อคืนก็เตรียมของไว้แล้วนี่นา"
ฉันได้แต่สงสัยว่าของๆฉันหายไปไหน ในเมื่อฉันเป็นคนใส่ของเองกับมือ
ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากขอยืมของเพื่อนที่เพิ่งเจอกันวันแรกไปก่อน

ฉันรีบกลับมาที่บ้านทันทีที่เลิกเรียน  ปรากฏว่า...

กล่องดินสอเจ้าปัญหานั้นมันถูกวางไว้อยู่ที่โต๊ะของฉันเอง

มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อฉันใส่มันลงไปกับมือของตัวเองแล้ว  แต่ฉันพยายามคิดในแง่ดีก็คือฉันอาจจะลืมเองก็ได้

หลังจากที่เริ่มเรียนไปได้ 2 สัปดาห์

ข้าวของๆฉันก็ค่อยๆ หายไปบ้าง เดี๋ยวกลับมาบ้างแบบนี้อยู่ตลอด ทั้งที่ของเหล่านี้ฉันได้ใส่เอาทั้งหมดในกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว และตรวจเช็คอย่างดีก่อนออกจากบ้าน  

เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ฉันไม่สามารถอธิบายเป็นวิทยาศาสตร์ได้กำลังจ้องมองอยู่

ฉันโดนแบบนี้ประจำจนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่ง

แม่ของฉันได้เป็นคนเอารายงานใส่ลงไปในกระเป๋าของฉัน แต่พอถึงเวลาที่ฉันจะส่งจริงๆกลับไม่มีเล่มรายงานเล่มนั้นอยู่  แม่ของฉันก็บอกว่า
"เป็นไปไม่ได้นะลูก  แม่ใส่ในกระเป๋าให้หนูกับมือ"
"แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้วค่ะ หนูเองก็ยังเห็นอยู่เลยตอนเรียนวิชาที่แล้ว แต่พอจะส่งจริงๆกลับไม่มีงานค่ะ"
"มันเกิดอะไรขึ้นกับลูกกันแน่ ไหนเล่าให้แม่ฟังสิ"
"เรื่องของเรื่องก็คือของที่หนูที่ใส่ลงไปในกระเป๋าในแต่ละครั้งที่มันครบตลอด แต่พอถึงเวลาจริงๆ ของมันจะอยู่ไม่ครบเลยสักครั้ง ทั้งๆที่หนูยังไม่ได้ลุกไปไหนเลย เพื่อนก็ไม่ได้มาแตะกระเป๋าหนูเลยสักคน"
"มันเป็นไปได้ยังไง..." แม่ของฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาราวกับต้องการจะบอกอะไรบางอย่างกับฉัน
"แม่คิดว่าลูกน่าจะโดน...."แม่ของฉันหยุดคำพูดเอาไว้แค่นั้น และฉันพูดสวนขึ้นแทน
"โดนผีอำใช่ไหมคะแม่" แม่ของฉันไม่ได้ตอบอะไรแต่พยักหน้ารับแบบกล้าๆกลัวๆ
หลังจากนั้นเป็นต้นมาอีก 5 ปี ฉันก็ยังโดนแบบนี้อยู่เรื่อยๆ 
จนกระทั่ง.....
ฉันจบการศึกษาจากที่นั่น อาการของหายที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยของฉันก็พลันหายไปทันทีราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่รู้เป็นเพราะสถานที่หรืออะไร แต่ที่แน่ๆมันจะต้องเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นอย่างแน่นอน ฉันไปเล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อ

แต่ฉันกับแม่รู้ดีว่าพวกเรากำลังเผชิญหน้ากับอะไร และตอนนั้นฉันยังเด็ก ฉันก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับเหตุการณ์เหล่านั้น ทำแต่ยอมรับมันและคอยแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้ากันไปในแต่ละครั้ง

เรื่องบางเรื่องก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยตาเปล่า

เรื่องบางเรื่องวิทยาศาสตร์ก็อธิบายไม่ได้

เรื่องบางเรื่องเล่าไปก็ไม่มีใครเชื่อ

เพราะเรื่องเหล่านี้คุณจะเชื่อก็ต่อเมื่อคุณเจอกับมันด้วยตัวของคุณเอง

จบบริบูรณ์
     
    

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ jasjsg จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

พิมพ์เลขที่เห็น