สยบรักเทพบุตรเสเพล

ตอนที่ 20 : รักแท้แพ้... ใกล้ชิด 9.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    30 ธ.ค. 62



Cr.google & owner

     “ว่าไงลิซ่า” คาร์ลอสถามเลขานุการที่เข้ามารายงานเรื่องที่เขาให้ไปจัดการ

          “เธอยังไม่สะดวกค่ะ และเธอบอกว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ในบาร์เซโลนา”

          “เรื่องนั้นผมรู้ เธออยู่ในมาดริด”

          “เปล่าค่ะ เธอบอกว่าอยู่ที่อังกฤษ”

          “อะไรนะ”

          “อังกฤษค่ะ” เลขานุการผิวสีแทนย้ำ

          “โทร.หาเธออีกครั้งแล้วโอนสายมาให้ผม”

          “ค่ะ บอส”

          คาร์ลอสถอนหายใจออกมาแรงๆ รู้สึกโกรธนิดๆ เขาไม่โทร.หาเธอด้วยโทรศัพท์มือถือของตัวเอง เพราะไม่อยากให้ดูเหมือนเป็นการเร่งรัดอยากให้เธอกลับมา เธอลางานสองสัปดาห์แต่เขาให้เวลาเธอเต็มที่ โดยไม่โทร.ไปรบกวน ทั้งๆ ที่จับโทรศัพท์แล้ววางแล้วจับอยู่อย่างนั้นวันละหลายครั้ง เดือนกว่าแล้วที่เขาตั้งตารอเธอ คิดไม่ถึงว่าเมื่อเสร็จธุระแล้วเธอจะกลับไปอังกฤษ ชายหนุ่มขบกรามแน่นรู้สึกขุ่นเคือง เขาจ้องโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานตลอดเวลาราวกับจะไม่ให้พลาดสักวินาทีเมื่อได้ยินเสียง แล้วเขาก็รีบยกกระบอกโทรศัพท์ทันทีเมื่อมีเสียงดังขึ้นกริ๊งแรก

          “ติดต่อได้ไหม ลิซ่า”

          “ได้ค่ะ เธออยู่ในสายที่สามค่ะ บอส”

          “ขอบใจมาก” คาร์ลอสสูดหายใจลึกก่อนจะกดรับสายจากคนที่เขารอคอย ทว่าเขากลับทักทายน้ำเสียงค่อนข้างเย็นชา “สวัสดีนาตาชา”

          “คาร์ลอส” นาตาชาจำเสียงเขาได้ แต่งุนงงเล็กน้อยที่เขาให้คนต่อสายให้แทนการโทร.หาเธอด้วยตัวเอง

          “ผมเพิ่งรู้ว่าคุณกลับไปอังกฤษ ทำไมล่ะ คุณควรกลับมาบาร์เซโลนาเมื่อเสร็จธุระไม่ใช่เหรอ”

          “ฉัน... เอ่อ ฉันต้องการเวลาค่ะ”

          “คุณต้องการเวลาสำหรับอะไรไม่ทราบ”

          “ตอนนี้ฉันรู้สึกสับสน เคว้งคว้าง ฉันต้องการเวลาเพื่อตั้งสติและทบทวนอะไรบางอย่างสักพักค่ะ”

          “เหลวไหล! ผมไม่อนุญาตให้คุณลางานเพิ่ม กลับมาบาร์เซโลนาได้แล้ว นาตาชา” เสียงเขาตวัดห้วน

          “คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร กล้าดียังไงมาบังคับฉันคะ คาร์ลอส”

นาตาชาเสียงแข็ง

          “ฟังให้ดีนะ ผมเป็นนายจ้างของคุณ และอาจจะเป็นพ่อของเด็กในท้องคุณด้วย คุณท้องหรือเปล่านาตาชา คุณท้องใช่ไหมถึงหลบหน้าไป”

          หญิงสาวยกมือกุมหน้าท้อง มันเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นเองอัตโนมัติ แต่เธอไม่ท้องหรอกเพราะเธอคุมกำเนิด การอยู่ใกล้คาร์ลอสไม่มีอะไรรับประกันได้ว่า เขาจะรักษาสัญญาและเธอจะไม่เผลอไผล การป้องกันคือหนทางที่ฉลาดที่สุด

“ไม่ ฉันไม่ได้ท้อง... ไม่แน่นอนเพราะฉันป้องกัน”

          “แต่ถึงอย่างไรผมก็ต้องการให้คุณกลับมา ผมจะไปล่าตัวคุณ ถ้าจำเป็น”

          “คุณต้องการให้ฉันกลับไปเพื่ออะไรคะ”

          “คุณไม่รู้เหรอ ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าทำไม” น้ำเสียงเขาเหมือนตัดพ้อขณะเดียวกันก็รู้สึกฉุนเฉียวเมื่ออีกฝ่ายบังคับให้เขาพูด

          “ฉันไม่รู้ค่ะ บอกมาสิ”

          “แม่... แม่ผมไง ท่านต้องการคุณ”

          “หนึ่งเดือนกว่าแล้วท่านยังอยู่ได้ ดังนั้น คุณก็ไม่จำเป็นต้องจ้างฉันแล้วค่ะ”

          “ท่านอยู่ได้เพราะคลิปเสียงของคุณ โดยเฉพาะคลิปที่คุณสารภาพบาปต่อหน้าท่าน”

          “ฉันสารภาพอะไรคะ”

          “คุณบอกท่านว่าคุณรักผม” เขาทึกทัก

          “ไม่จริง ฉันไม่เคยพูด” เธอปฏิเสธเสียงแหลม

          “อีวาเป็นพยานได้”

          “ฉันไม่เชื่อ”

“คุณอยากฟังไหมล่ะ ผมจะส่งไปให้”

“ก็ส่งมาสิ”

“แต่ไม่หรอก ผมอยากให้คุณกลับมาฟังเอง นาตาชา ถ้าคุณต้องการเวลาไม่ว่าเหตุผลนั้นจะบ้าบอคอแตกหรืองี่เง่าแค่ไหนผมรอได้ ไม่ว่าจะหนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือหนึ่งชาติ ผมจะรอได้ ขอเพียงแค่คุณกลับมาอยู่ใกล้ๆ ผม ตกลงไหม”

“ไม่ตกลงค่ะ เร็วๆ นี้ฉันมีแผนจะไปเยี่ยมแม่ แม่ของฉันเพิ่งคลอดน้องสาวของฉันออกมา พวกเขาคงต้องการฉัน”

“ผมก็ต้องการคุณ” เขาโพล่งออกมา

“ยอมรับเถอะค่ะ คาร์ลอส ความต้องการของคุณที่มีต่อฉันเป็นเพียงแค่เรื่องเซ็กส์ คุณไม่ได้รักฉัน และฉันก็ไม่ได้รักคุณ”

“ผมไม่เชื่อว่าคุณไม่ได้รักผม ผู้หญิงไม่สามารถร่วมรักอย่างที่คุณทำโดยไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้องได้ ผมรู้ดี”

“ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้วค่ะ” เธอตัดบท

“ก็ไม่ต้องคุย แต่อย่าลืมว่าคุณยังทำงานให้ผมอยู่ ผมหวังว่าคนที่มีความรับผิดชอบสูงและมีสปิริตอย่างคุณ” เขาจงใจพูดเน้นๆ “จะไม่ทำตัวเหลวไหล เพราะผมให้คนโอนเงินเดือนให้คุณตามปกติ แม้คุณจะไม่ได้ทำงานเลยตลอดทั้งเดือน ดังนั้น ผมจึงมีสิทธิ์ที่จะตามไปล่าตัวคุณกลับมา”

“ถ้าคิดว่าจะหาตัวฉันเจอก็มาสิ แต่อยากเตือนว่าคุณอาจจะเสียเวลาเปล่านะคะ” เธอนึกหมั่นไส้ความเป็นจอมบงการ จึงแกล้งพูดยั่วประสาทเขาเล่น

“คุณเคยบอกว่าอาศัยอยู่ในลิเวอร์พูลผมจำได้ เมืองนั้นเล็กจะตาย ผมหาคุณได้ไม่ยากหรอก หรือถ้าจำเป็นผมจะขอร้องให้เทศบาลของคุณช่วยประกาศเสียงตามสาย ให้สนามแอนฟิลด์ช่วยประกาศคนหายให้ดังก้องสนามฟุตบอล และสุดท้ายผมจะขอร้องตำรวจให้ช่วยตามหา ผู้หญิงบ้าที่เพิ่งหนีออกไปจากโรงพยาบาลจิตเวช”

“คุณนี่มันบ้าชัดๆ” นาตาชาหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่

“กลับมาเถอะ นาตาชา” เขาเว้าวอนเสียงอ่อนลง

“ก็ได้ฉันจะกลับไป แต่ฉันมีเงื่อนไข”

“ผมยอมทุกอย่าง ว่ามาได้เลย”

“หนึ่ง... ฉันต้องการทำงานเป็นบาริสต้าอย่างที่คนของคุณติดต่อมา สอง... คุณต้องพาซินญอร่าออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ไม่ใช่ขังท่านไว้แต่ในบ้าน ถ้าคุณไม่ว่างก็ควรอนุญาตให้อีวาหรือฉันพาท่านออกไป”

“ข้อสองไม่ได้” เขาพูดค่อนข้างห้วน

“ทำไมคะ”

“ไว้คุณกลับมาแล้วผมจะเล่าให้ฟัง พูดทางโทรศัพท์คงไม่สะดวกนัก และบางทีเหตุผลของผมอาจจะคล้ายๆ เรื่องที่คุณสารภาพบาปกับแม่ของผม และบอกว่ารักผมก็ได้”

นาตาชาเริ่มนึกออกแล้วว่าสารภาพบาปที่เขาพูดถึงคืออะไร วันนั้นเธอเครียดจนต้องระบายออกมา เพราะคิดว่าถึงอย่างไรโซเนียก็ฟังไม่รู้เรื่อง

“คุณพระ! วันนั้นฉันลืมกดหยุดคลิปเสียงจริงหรือคะ”

“จริงแท้แน่นอนเลยครับ” เขาพูดเย้า

“ช่างเถอะ ไม่ได้มีอะไรสำคัญ”

“แต่มันสำคัญกับผม คุณบอกว่ารักผม”

“ฉันมั่นใจว่าไม่ได้พูดคำนั้นแน่”

“ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง และมันตีความได้ตามนั้นครับ คุณผู้หญิง”

“กลับมาที่เรื่องของคุณค่ะ” เธอพูดปัด “เหตุผลข้อสองต้องฟังขึ้น และข้อสาม...”

“อะไรกัน ยังไม่หมดอีกเหรอ แม่คุณ เงื่อนไขเยอะจัง”

“สาม... คุณต้องอยู่ห่างๆ เตียงของฉันหนึ่งปี” เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจเสียงคร่ำครวญของเขา

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ หนึ่งปีใครจะทนไหว คนที่คุณเพิ่งฝังไปน่ะ คนรักไม่ใช่สามี คุณจำเป็นต้องไว้ทุกข์นานขนาดนั้นเลยเหรอ” คาร์ลอสพูดอย่างเดือดๆ พลางคิดค่อนขอดว่าเธอนี่ได้คืบจะเอาศอก พอเขาอ่อนข้อให้ก็ชักจะเอาใหญ่ เขาเป็นฝ่ายตั้งเงื่อนไขเสมอมา ไม่เคยยอมให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายกำหนดกฎเกณฑ์อย่างนี้มาก่อนเลย

“แต่คุณเพิ่งบอกว่าหนึ่งชาติก็จะรอนี่คะ”

“โธ่โอ๊ย แม่คุณทูนหัว ผมประชด ฟังอีกครั้งนะ ผม... ประ... ชด...”

“ไม่รู้ละ ฉันถือว่าคุณพูดจริง” เธอยิ้มใส่โทรศัพท์

“ก็ได้ ก็ได้ แต่ไม่รับปากนะว่าจะอดทนได้นาน ถ้าผมตบะแตกวันไหนก็วันนั้นแหละ”

“ซินญอร์ คุณเคยจริงจังกับอะไรบ้างไหมคะ”

“คุณไง”

“ตายจริง! ฉันเปิดน้ำรดต้นไม้ไว้ แค่นี้ก่อนนะคะ” เธอแสร้งอุทานเพื่อจะหาเรื่องวางสาย

“นี่คนอังกฤษ ประเทศของคุณรดน้ำต้นไม้ตอนบ่ายเหรอ”

เขาพูดเหมือนรู้ทันว่าเธอหาข้ออ้าง

“ใช่ค่ะ คนสเปน ประเทศของฉันไม่ร้อนเหมือนประเทศของคุณหรอกนะ เรารดน้ำต้นไม้ได้ตลอดทั้งวัน” เธอเถียง

“โอเค พรุ่งนี้คุณจะมาถึงกี่โมงบอกด้วยนะ ผมจะให้คนไปรับที่สนามบิน” คาร์ลอสไม่อยากเถียงด้วย เพราะเขาแทบไม่เคยชนะเธอเลยสักครั้ง จึงเปลี่ยนเรื่องคุย

“ไว้ได้ตั๋วแล้วฉันจะบอกค่ะ”

“คุณอยากให้ผมไปรับไหม นาตาชา”

“เอ่อ แค่นี้ก่อนนะคะ ต้นไม้ของฉันคงจะสำลักน้ำแล้ว”

นาตาชาต้องรีบตัดสาย เพราะน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนหลงใหลของเขาเป็นต้นเหตุ เมื่อวางโทรศัพท์มือถือลงแล้ว เธอลุกขึ้นมองออกไปหน้าบ้าน ปลายฤดูใบไม้ร่วงอากาศแห้งแล้งและเริ่มหนาวเย็น เมืองลิเวอร์พูลให้ความรู้สึกอ้างว้าง เงียบเหงา ไม่เหมือนบาร์เซโลนาเมืองแห่งสีสัน เธอหวังว่าเมื่อกลับไปที่นั่นอีกครั้ง ชีวิตของเธอจะมีงานทำเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่โดดเดี่ยวอยู่แต่ในคฤหาสน์กอนซาโล่ที่ราวกับถูกทิ้งไว้บนหอคอยอีกต่อไป


หมดโควต้าอัปแล้วค่ะ แต่เรายังไม่ลากันตรงนี้นะคะ 

(วันนี้... ค่ำๆ อย่าลืมกลับมาเล่นเกมแจกกิ๊ฟโคค อีบุ๊ก นะคะ)

อีกไม่นานจะได้พบกับใหม่เรื่อง

เล่ห์ร้ายจองจำรัก

สถานะ... กำลังเขียนค่ะ

กดตามภาพไปดูอิมเมจ และแอดแฟนไว้ได้เลยนะคะ




แจ้งข่าวค่ะ สาวๆ ที่รัก เริ่มแล้วนะคะ 25-31 /12 /62 ไรต์จัดโปร... อีบุ๊ก ที่เมพนะคะ อย่าลืมเข้าไปส่องนะคะ ยกเว้นเรื่องที่กำลังอัปค่ะ นอกนั้นลด 30-60% ค่ะ


Thumbnail Seller Link
สยบรักเทพบุตรเสเพล
จันทร์กระจ่าง
www.mebmarket.com
นิยายเขียนใหม่ ยังไม่เคยตีพิมพ์ที่ไหนมาก่อนค่ะ---------------หลังจาก คาร์ลอส อันเดรส กอนซาโล่ ลากพริตตี้สาวคนหนึ่งขึ้นเตียง เพราะความมึนเมาบวกกับค...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

136 ความคิดเห็น