Fairy Tell [Yuzhou]

ตอนที่ 4 : บทที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 มิ.ย. 59

บทที่ 3

 

เสียงสายน้ำกระทบพื้นที่แว่วออกมาถึงแม้จะไม่ดังมากแต่ก็สามารถทำให้เขาวิ่งมายืนอยู่ตรงหน้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว และด้วยความเป็นห่วงจิ่งอวี๋จึงผลักประตูเข้าไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

 

ไอร้อนจำนวนมากพุ่งเข้ามาหาชายหนุ่มแล้วพากันเล็ดลอดออกไป ห้องน้ำขุ่นมัวไปด้วยหมอกไอจากความร้อนนั้น

 

“เว่ยโจว โจวโจว?” จิ่งอวี๋ส่งเสียงถามออกไป เมื่อเห็นกลุ่มเงาตะคุ่มๆ อยู่ไม่ไกลนัก เขาเอื้อมมือไปปิดน้ำและเครื่องทำความร้อนลง

 

ความร้อนที่จางหายไปทำให้ชายหนุ่มเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนมากขึ้นกว่าเดิม ตรงหน้าเขาปรากฏภาพเด็กหนุ่มผิวขาวสว่างเจือสีชมพูบางเบาจากความร้อนที่รดรินผิวกาย แผ่นหลังและลาดไหล่สะอาดตาไม่มีรอยตำหนิแม้เพียงนิด ริมฝีปากอิ่มสีชมพู หูเล็กๆ ที่แหลมเรียวโผล่พ้นขึ้นมาจากผมสีน้ำตาลเข้มเข้ารูปที่เปียกลู่ระต้นคอ และดวงตาสีเขียวมรกตที่กำลังจ้องมองเขาอย่างเว้าวอน องค์ประกอบต่างๆ ที่ทำให้คนตรงหน้าดูแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป กลับช่วยขับความงามให้ปรากฏออกมาอย่างเด่นชัด เป็นภาพที่เขาไม่เคยคิดฝันว่าจะได้เห็นด้วยตาตนเองมาก่อน

 

“พี่จิ่งอวี๋…” ริมฝีปากอิ่มขยับเรียกชื่อบุคคลที่ยืนจ้องตนอยู่ เรียกสติชายหนุ่มให้กลับเข้าร่างได้ในที่สุด

 

จิ่งอวี๋ส่งเสียงอึกอักในลำคอ แล้ววิ่งออกไปหยิบผ้าขนหนูผืนโตที่เขาใช้เป็นประจำมาพันร่างของเด็กหนุ่มเอาไว้ลวกๆ ก่อนจะช้อนร่างนั้นขึ้นอย่างเบามือ

 

ผ้านวมที่กองอยู่ถูกกวาดลงจากเตียงแล้วแทนที่ด้วยเด็กหนุ่มที่ร่างกายยังคงเปียกชื้นอยู่ หยดน้ำที่เกาะตามผิวกายร่วงหล่นลงบนเตียง แต่บัดนี้เจ้าของเตียงแทบไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเตียงของเขาจะเปียกหรือไม่

 

“พี่จิ่งอวี๋… โจวโจวเจ็บ” เขาไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าเด็กหนุ่มกุมข้อเท้าของตัวเองเอาไว้ตลอดเวลา

 

“เอ่อ… พี่ว่าเราใส่เสื้อผ้าก่อนแล้วกันนะ เดี๋ยวพี่ดูขาให้ครับ” จิ่งอวี๋เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าที่อยู่ไม่ไกลนักโดยไม่ฟังคำทักท้วงของเจ้าตัว ไม่นานนักก็ได้เสื้อยืดกับกางเกงขาสามส่วนกลับมาให้คนที่นอนอยู่บนเตียงใส่ แต่ก็ไม่พ้นเขาต้องช่วยใส่กางเกงให้เพราะเด็กหนุ่มเจ็บข้อเท้าจนไม่สามารถยืนได้

 

“สงสัยข้อเท้าจะแพลงนะ เจ็บมากไหมครับ?” เว่ยโจวพยักหน้าน้อยๆ จิ่งอวี๋วางขาทั้งสองข้างลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุด แล้วจึงไปเตรียมอุปกรณ์ที่จะใช้ปฐมพยาบาลเด็กหนุ่มตรงหน้า ถือว่าโชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดของชายหนุ่มเขาจึงสามารถมีเวลาจัดการสิ่งต่างๆ ได้อย่างเต็มที่

 

ข้อเท้าเนียนตอนนี้มีอาการบวมอย่างเห็นได้ชัดทั้งสองข้าง เขายกข้อเท้าขึ้นวางบนตักอย่างเบามือ แล้วใช้ถุงผ้าที่ใส่น้ำแข็งไว้จนเต็มค่อยๆ ประคบลงไป

 

“เจ็บไหม?

 

“เย็นจัง” จิ่งอวี๋ส่ายหน้าเบาๆ ให้กับคนที่ตอบไม่ตรงคำถาม

 

“แล้วนี่ปีกโจวโจวหายไปไหนแล้วล่ะครับเมื่อเช้ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมถึง…” ไม่ต้องรอให้จบคำถามดีเว่ยโจวก็เต็มใจที่จะเล่าเรื่องการผจญภัยในยามเช้าของตนเองให้คนตรงหน้าฟังแทบจะทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

ภูตน้อยตื่นขึ้นพร้อมๆ กับดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาทักทาย ผิดกับเจ้าของห้องที่ยังคงหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา เว่ยโจวบินสำรวจไปเรื่อยๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตนเองยังไม่ได้ชำระล้างร่างกายจนรู้สึกเหนอะหนะตามเนื้อตัวไปหมด ตอนแรกภูตน้อยตั้งใจจะอาบน้ำตรงที่ตนเองล้างผักเมื่อคืน แต่จำได้ว่าเจ้าของห้องบอกว่ามีห้องน้ำอยู่ทางด้านซ้ายมือภูตน้อยจึงบินตรงเข้าไปอย่างไม่รอช้า

 

เมื่อเข้ามาในห้องน้ำภูตน้อยก็รีบจัดแจงถอดชุดที่ตนเองสวมใส่แล้ววางกองทิ้งเอาไว้กับพื้น ก่อนจะยืนหลับตานิ่ง สักพักร่างกายก็ค่อยๆ ยืดขยายออกจนมีขนาดเท่ามนุษย์ปกติ ปีกบาง และแสงนวลตาที่ล้อมรอบกายค่อยๆ จางหายไป มือเรียวดันประตูปิดอย่างเบามือ และเริ่มออกเดินหาแหล่งน้ำที่จะใช้ในการชำระกาย

 

เริ่มแรกภูตน้อยเดินตรงมายังอ่างล้างมือที่มีรูปร่างใกล้เคียงกับอ้างล้างจานมากที่สุด แต่เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ในการยัดร่างกายของตนเองลงไปในอ่างที่ว่าแล้วภูตน้อยก็เดินถอยหลังกลับมาจนชนเข้ากับชักโครกที่วางเด่นเป็นสง่าอยู่ เจ้าตัวยืนมองดูปริมาณน้ำที่น้อยนิดพลางส่ายหัวไปมา รู้แบบนี้เมื่อคืนถามเจ้าของห้องให้เรียบร้อยก่อนเสียคงจะดีกว่านี้

 

ภูตน้อยเดินตรงเข้าไปยังส่วนในสุดของห้องแล้วพบกับฝักบัวที่แขวนเอาไว้อยู่สูงเหนือศีรษะตัวเองขึ้นไป เขาเห็นแท่นสีเงินรูปร่างคุ้นตายื่นออกมาจึงลองดึงดู แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาลองบิดไปทางขวาและพบว่ามีสายน้ำไหลออกมาอย่างบางเบา หลังจากยกยิ้มให้กับความฉลาดของตัวเองได้ไม่นานเว่ยโจวก็เริ่มยู่หน้าลง แหงนหน้ามองรูเล็กๆ ที่ปล่อยสายน้ำลงมา เขาลองบิดไปทางขวามากขึ้นอีกครั้ง และนั้นก็ทำให้เจ้าตัวฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม

 

ขณะลูบไล้ไปทั่วร่างกายดวงตาเรียวก็เห็นปุ่มกลมๆ สีเงินๆ รูปร่างแปลกประหลาดเข้าจึงลองกดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น สายน้ำที่เย็นฉ่ำเมื่อครู่กลายเป็นสายน้ำอุ่นๆ เพียงชั่วพริบตา ภูตน้อยอุทานออกมาเบาๆ แล้วปล่อยให้สายน้ำอุ่นไหลพาดผ่านร่าง ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นขวดต่างๆ หลากสีสันวางเรียงรายอยู่ด้านข้างจึงนำมาเปิดดมดูและพบว่ามีกลิ่นหอมโชยออกมา

 

มือเรียวลองบีบขวดดูจนของเหลวข้างในไหลออกมาเลอะพื้นเต็มไปหมด บีบขวดนั้นที บีบขวดนี้ที สักพักก็เอามาถูจนเกิดฟองสีขาวเหมือนกับตอนที่ล้างมือเมื่อวาน เขานำฟองดังกล่าวถูไปจนทั่วร่างกาย เว่ยโจวฮัมเพลงเบาๆ ออกมาจากลำคอ พลางเคลื่อนไหวไปมาด้วยความสุข ทันใดนั้นเขาก็เหยียบลงไปบนกองของเหลวต่างๆ ที่ไหนออกมาจากขวดที่ตัวเองเปิดทิ้งไว้

 

เว่ยโจวลื่นล้มลงกระแทกพื้นเสียงดัง พลางรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้าอย่างรุนแรงจนน้ำตาไหลออกมา เขาพยายามพยุงตัวเองขึ้นด้วยขาข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ และเคลื่อนที่ไปข้างหน้าหมายจะหมุนแท่นสีเงินไปอีกทางเพื่อหยุดสายน้ำ แต่แล้วเขาก็ล้มลงอีกครั้ง

 

ถึงแม้เขาจะพยายามพยุงตัวเองขึ้นมาแค่ไหน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับมีแค่ความเจ็บที่เพิ่มมากขึ้นบริเวณข้อเท้าทั้งสองข้าง เขาไม่สามารถจะคืนร่างกลับเป็นภูตได้ เพราะถ้าปีกของเขาเปียกน้ำจนชุ่มขนาดนี้เขาก็คงไม่สามารถที่จะบินได้อยู่ดี และคงไม่ใช่ความคิดที่ดีนักที่กลับไปมีร่างจิ๋วท่ามกลางสายน้ำที่ไหลอย่างรุนแรงเช่นนี้

 

เขาลองเรียกพระพายตามความเคยชินแต่ก็ไร้ผล เพราะสายลมที่มีอยู่ในห้องน้ำนี้มีปริมาณน้อยเกินกว่าที่จะหยุดสายน้ำได้ และสายลมที่พัดผ่านอยู่ด้านนอกก็ไม่สามารถแทรกตัวเข้ามาภายใน ทำได้เพียงแต่กระแทกหน้าต่างจนเกิดเสียงตึงเบาๆ อยู่หลายทีก่อนจะผละจากไป

 

เว่ยโจวมองไปรอบห้องน้ำที่ว่างเปล่า และเริ่มร้องหาความช่วยเหลือจากคนที่เขาพอจะนึกออก…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“โจวโจวต้องขอโทษพี่จิ่งอวี๋ด้วยที่ทำให้ลำบาก” เว่ยโจวเอ่ยพลางทำหน้าสลดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นมือที่ยังคงประคบถุงผ้าที่ข้อเท้าของเขาอย่างใจเย็น

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เราไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว จะ... โจวโจว… ถอดเสื้อทำไมครับ?!” มือที่จับถุงผ้ารีบตะปบเสื้อที่ถูกเลิกขึ้นเกือบสุดลงอย่างรวดเร็ว ผิวเนียนละเอียดที่เห็นในระยะใกล้ทำเอาจิ่งอวี๋ถึงกับกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากโดยไม่รู้ตัว

 

“โจวโจวไปหยิบของ แต่สวมเสื้อตัวนี้แล้วโจวโจวบินไม่ได้ มันไม่ได้ทอจากใยของแมงมุมภูต ปีกของโจวโจวงอกออกมานอกเสื้อไม่ได้ แล้วโจวโจวก็บินไม่ได้”

 

“ไม่ต้องบินไปไหนหรอก โจวโจวจะเอาอะไรครับ บอกพี่สิเดี๋ยวพี่ไปหยิบให้”

 

“โอเค โจวโจวอยากได้กระเป๋า กับชุดที่อยู่ในห้องนั้น” นิ้วเรียวชี้ไปยังห้องน้ำที่เกิดเหตุ ร่างสูงพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้แล้วลุกออกไป

 

“นี่คือยาภูตที่โจวโจวพกติดตัวมาด้วย สิ่งนี้น่าจะช่วยโจวโจวได้ พี่จิ่งอวี๋ โจวโจวขอถอดเสื้อนะ” ยังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาตคนตรงหน้าก็จัดการถอดเสื้อที่สวมอยู่ออกอย่างรวดเร็ว มือเรียวสัมผัสกางเกงที่สวมอยู่ เพียงชั่วครู่ร่างที่เคยมีขนาดใกล้เคียงกับจิ่งอวี๋ก็ค่อยๆ เล็กลงจนเหลือเท่าเมื่อวาน ปีกสีขาวที่ดูบอบบางปรากฏขึ้นกลางแผ่นหลังเนียน นิ้วเล็กๆ ป้ายเนื้อยาสีเขียวที่อยู่ในตลับลงบนข้อเท้าของตนเองไล้วนจนทั่วขณะที่ทำหน้าตาบูดเบี้ยวไปด้วย

 

ไม่นานนักภูตน้อยก็ขยายร่างกลับมาจนตัวเท่าเดิมแล้วสวมเสื้อตัวนั้นกลับไปอีกครั้ง จิ่งอวี๋มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา บนโลกใบนี้จะมีสักกี่คนที่มีโอกาสได้เห็นภาพน่าอัศจรรย์เช่นนี้

 

 

 

 

“พี่เอาผ้ายืดมาพันประคองข้อเท้าไว้นะครับ ห้ามเดินไปไหนมาไหนล่ะรู้ไหมอยากได้อะไรเรียกพี่เลยไม่ต้องเกรงใจ” จิ่งอวี๋เอ่ยขึ้นหลังจากพันข้อเท้าเนียนเรียบร้อยแล้ว

 

“โอเค” จิ่งอวี๋ยิ้มให้กับคำตอบรับที่ดูจะกลายเป็นคำพูดประจำตัวของเว่ยโจวไปเสียแล้ว

 

“พี่จิ่งอวี๋จะไปไหน?” เว่ยโจวเอ่ยถามขึ้นเมื่อร่างสูงทำท่าจะลุกออกไปจากเตียง

 

“พี่จะไปล้างหน้าครับ”

 

“โจวโจวไปด้วยได้หรือไม่?” โดยไม่รอคำตอบเว่ยโจวก็ทำท่าจะถอดเสื้อออกอีกรอบ แต่คนที่ตัวโตกว่าก็ตะปบเสื้อเอาไว้ได้ทัน คิ้วเข้มๆ นั้นขมวดเข้าหากันจนมุ่น

 

“โจวโจวฟังพี่ก่อน ถ้าโจวโจวถามหรือขออนุญาต โจวโจวก็ควรจะรอคำตอบหรือคำอนุญาตก่อนเข้าใจไหมครับ?” น้ำเสียงดุๆ ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนทำเอาเว่ยโจวถึงกับมองหน้าคนพูดนิ่ง แล้วตอบรับเสียงอ่อย

 

ดูท่าอำนาจและความน่ากลัวจะถูกเปลี่ยนมือเสียแล้ว…

 

 

 

 

 

 

 

คนที่ตัวบางกว่าถูกยกตัวขึ้นบนขอบอ่างล้างหน้าอย่างง่ายดาย จิ่งอวี๋เอื้อมมือไปหยิบหลอดโฟมล้างหน้าที่ใช้เป็นประจำออกมาแล้วอธิบายให้คนที่นั่งมองตาแป๋วอยู่ฟัง  

 

เขาบีบโฟมล้างหน้าลงบนฝ่ามือ เปิดน้ำใส่เล็กน้อยและถูจนเกิดเป็นเนื้อโฟมนุ่มๆ แต่ยังไม่ทันได้แตะฟองนั้นเข้ากับหน้าตนเอง คนข้างตัวก็ส่งเสียงขึ้นมาอีก

 

“โจวโจวล้างหน้าด้วยได้ไหมโจวโจวอยากใช้โฟม” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังคงนิ่งเว่ยโจวก็จ้องหน้าแล้วส่งเสียงออกมาอีกรอบ

 

“นะ นะ ให้โจวโจวล้างหน้าด้วยนะ”

 

“เอาแบบนี้นะเรามาแลกเปลี่ยนกัน ถ้าโจวโจวพูดตามพี่ แล้วพี่จะให้เราล้างหน้าด้วยดีไหมครับ?” นิสัยขี้แกล้งผุดขึ้นมาจากซอกหลืบของจิตใจจิ่งอวี๋อย่างช้าๆ

 

“ดีๆ โอเค” ไม่ว่าตอนนี้เขาพูดจะอะไรไปคนตรงหน้าก็คงยอมทำตามหมดเลยล่ะมั้งเนี่ย

 

“พี่จิ่งอวี๋ครับ ขอโจวโจวล้างหน้าด้วยได้ไหมครับ?” จิ่งอวี๋พูดช้าๆ เหมือนสอนเด็กอนุบาลให้พูดตาม

 

“พี่จิ่งอวี๋ครับ ขอโจวโจวล้างหน้าด้วยได้ไหมครับนะ นะ น๊า นะครับ?” เว่ยโจวกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างเมื่อได้รับโฟมมาอยู่ในฝ่ามือ เขารีบทำตามที่จิ่งอวี๋ทำเมื่อกี้อย่างรวดเร็ว แต่ก็มัวถูวนในมืออยู่อย่างนั้นจนกระทั่งจิ่งอวี๋ล้างหน้าเสร็จเรียบร้อย และยื่นหน้าเข้ามาใกล้ หยดน้ำจากใบหน้าเรียวที่หยดลงมาจึงสามารถเรียกความสนใจของเว่ยโจวขึ้นมาจากโฟมนุ่มๆ ในมือได้ แค่ชั่วพริบตาหน้าของเว่ยโจวก็เต็มไปด้วยหยดน้ำจากฝีมือคนที่ล้างหน้าเสร็จก่อน

 

“พี่จิ่งอวี๋! โจวโจวเปียกนะ” น้ำเสียงขุ่นเคืองที่ดังขึ้นทำเอาจิ่งอวี๋ถึงกับหลุดหัวเราะออกมา

 

“ก็เราไม่ล้างหน้าสักที วันนี้จะเสร็จไหมเนี่ยเล่นโฟมอยู่นั่นแหละ โจวโจวเอาโฟมในมือถูกับหน้าตัวเองเบาๆ อืม… แบบนั้นแหละเก่งมาก ฮ่าๆๆๆ” จิ่งอวี๋หลุดขำออกมาอีกรอบเมื่อเห็นอดีตภูตน้อยเมื่อคืนหน้าเต็มไปด้วยโฟมสีขาวจนเหลือแค่เพียงดวงตาที่โผล่ออกมาเขม่นเขาเมื่อโดนหัวเราะใส่

 

“เอ้า! โจวโจวยื่นหน้ามาตรงนี้ เดี๋ยวพี่ล้างให้ หลับตาด้วยครับ” มือแกร่งใช้น้ำล้างโฟมออกจากใบหน้าเนียนนุ่มอย่างเบามือจนเสร็จแล้วก็แอบจะบีบจมูกรั้นๆ นั้นเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยวไม่ได้ เรียกเสียงขุ่นจากคนโดนแกล้งได้อีกยกใหญ่

 

จิ่งอวี๋เช็ดหน้าของตัวเองด้วยผ้าขนหนูขนนุ่มก่อนจะเผื่อแผ่ไปให้คนข้างกายใช้ด้วย เขาซับหน้าให้อีกฝ่ายเบามือจนแห้งสนิท พลางนึกแปลกใจนิสัยของตัวเอง เพราะปกติแล้วเขาจะไม่ใช้ของใช้ส่วนตัวร่วมกับคนอื่นอย่างเด็ดขาด แต่วันนี้เขากลับยอมยกผ้าขนหนูตัวเองให้เจ้าตัวแสบตรงหน้าใช้เสียได้

 

ขณะคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย มือทั้งสองข้างก็หยิบจับทำกิจวัตรเดิมๆ อย่างที่เคยทำ

 

“พี่จิ่งอวี๋ทำอะไร?

 

“อ๋อ พี่จะโกนหนวดครับ”

 

“พี่จิ่งอวี๋ครับ ขอโจวโจวโกนหนวดด้วยได้ไหมครับ?” จิ่งอวี๋ยกยิ้มอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเว่ยโจวเล่นยกประโยคคำพูดเมื่อกี้มาโดยไม่ต้องสอนซ้ำ แถมดูเหมือนอะไรก็น่าสนุกสำหรับเจ้าตัวไปเสียหมด

 

“ได้สิครับ… ถ้าโจวโจวมีหนวดน่ะนะ”

 

“หนวด?” แทนคำตอบจิ่งอวี๋ก็จับมือเรียวมาถูกับคางตัวเองไปมาเบาๆ

 

“ฮ่าๆๆ จั๊กจี้ พี่จิ่งอวี๋พอแล้วโจวโจวจั๊กจี้ คิกๆ” จิ่งอวี๋ปล่อยมือของคนที่หัวเราะเสียงใสออกเบาๆ ก่อนจะเอื้อมไปลูบคางเรียวของคนตรงหน้าดูบ้าง เรียกเสียงครางอือในลำคอด้วยความรำคาญได้ไม่ยากขณะพยายามบิดหน้าหนี

 

“โจวโจวไม่เห็นมีหนวดสักหน่อย แบบนี้โจวโจวก็อดโกนหนวดสิครับ” จิ่งอวี๋ยกยิ้มเล็กน้อย และเริ่มลงมือโกนหนวดของตัวเอง แต่ก็โดนคนข้างตัวจับมือเอาไว้เสียก่อน

 

“อย่างนั้นโจวโจวโกนหนวดให้พี่จิ่งอวี๋นะ พี่จิ่งอวี๋มีหนวด โจวโจวจั๊กจี้ ให้โจวโจวโกนหนวดนะครับ” เมื่อมีคนปล่อยลูกอ้อน ก็แน่นอนว่าย่อมต้องมีคนแพ้ลูกอ้อนเป็นธรรมดา

 

จิ่งอวี๋อธิบายวิธีการใช้มีดโกนไปพลางจับมือคนจิ้มหน้าตนเองที่มีโฟมโกนหนวดไปพลาง จนไม่วายโดนดุอีกรอบนั่นแหละเจ้าตัวแสบถึงจะสงบเสงียมลงได้เพราะกลัวไม่ได้โกนหนวด

 

“พี่จิ่งอวี๋เอาหน้าเข้ามาใกล้โจวโจวทำไมรึ?

 

“ก็โจวโจวจะโกนหนวดให้พี่ พี่ก็ต้องอยู่ใกล้ๆ สิครับ เดี๋ยวโจวโจวมองเห็นไม่ชัดไง” เว่ยโจวส่งเสียงตอบรับในลำคอแล้วเริ่มลงมือโกนอย่างตั้งอกตั้งใจ ต่างจากคนโดนโกนที่รู้สึกผิดที่ยื่นหน้าตัวเองเข้ามาใกล้ขนาดนี้ และภาวนาในการโกนหนวดจบลงไวๆ เสียที

 

 

 

 

 

หลังจากการโกนหนวดเสร็จสิ้นก็มีการแปรงฟันที่ทำให้เว่ยโจวสนุกได้อีกรอบ คราวนี้เว่ยโจวได้แปรงสีฟันสีฟ้าขนนุ่มเป็นของตนเองสมใจ ทั้งคู่วางแปรงสีฟันของตนเองลงในแก้วน้ำแล้วออกไปหาทำอะไรกินกันโดยมีภูตน้อยเว่ยโจวขอทำนู้นทำนี่อยู่ตลอดเวลา

 

ตลอดช่วงเข้าจิ่งอวี๋จึงต้องกลายเป็นพาหนะจำเป็น นำพาสารถีนาม สวี่เว่ยโจว ขึ้นหลังของตนเองเที่ยวชมรอบห้อง และอธิบายการใช้ หรือข้อสงสัยต่างๆ ที่อีกฝ่ายมีอย่างละเอียด เพื่อไม่ให้เกิดอันตรายขึ้นกับเจ้าตัวอีก

 

 

 -To be continued-

 #

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

40 ความคิดเห็น

  1. #20 aommyy (@itsxorxid342) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 02:04
    คุณไรท์เตอร์ทำไมบรรยายความน่ารักออกมาได้มากมายมหาศาลขนาดนี้คะ โจวโจวน่ารักมาก ไม่ไหวหล่าววววววววววว T____________T
    #20
    1
    • #20-1 alohapsyche (@jarnaka) (จากตอนที่ 4)
      5 สิงหาคม 2559 / 12:58
      รักโจว เพราะโจวน่ารัก งื๊อออออ เด็กอะไร ทำไมน่ารัก >_<
      #20-1
  2. #13 Faibook42 (@failikebook) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 19:55
    คือพี่จิ่งแกดีมากมาย โจวก็น่ารักมากกกกกก ชอบมากๆคั
    #13
    1
    • #13-1 alohapsyche (@jarnaka) (จากตอนที่ 4)
      4 กรกฎาคม 2559 / 15:14
      นี่ก็อิจฉาหนักมากค่ะ พี่จิ่งทำบุญด้วยสิ่งใด บอกที!!
      #13-1
  3. #8 Destiny'Lee (@ddpor) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 16:35
    โจวโจวตัวใหญ่แล้วเย่ๆๆๆ เป็นแบบนี้ตลอดเลยได้มั๊ย5555 มีความมุ้งมิ้งโจวก็อยากรู้อยากเห็น คนพี่ก็ตามใจเนอะ อ่านละยิ้มตลอดเลย^^
    #8
    1
    • #8-1 alohapsyche (@jarnaka) (จากตอนที่ 4)
      24 มิถุนายน 2559 / 22:47
      ขอบคุณมากเลยค่ะ ดีใจมากที่ทำให้ยิ้มได้นะคะ ^^
      จิ่งสปอยล์โจวหนักมากค่ะ นานๆ ถึงจะดุสักที มีความเอ็นดูแรง
      #8-1