Fairy Tell [Yuzhou]

ตอนที่ 15 : บทที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 ก.ย. 59



ข้าขอต้อนรับสู่แดนภูตรา 

เอนกายท่านลงพักผ่อนกายา

เรื่องราวมากมายอัศจรรย์มนตรา

เอียงหูท่านมาข้าจักเล่าให้ฟัง


 

#




            ภูตหนุ่มขยับปีกเล็กๆ เข้าหากันอย่างสุดกำลัง ใครจะไปคิดว่าจอมทัพอย่างเขาจะต้องมาอุ้มบุตรชายตอนอายุย่างเข้าเลขห้าแบบนี้กัน แม้ว่าบุตรชายเขาในตอนนี้จะตัวพอๆ กับเขาก็ตาม ขืนใครรู้เข้าเขาคงโดนล้อจนอับอายตายเป็นแน่ ถึงกระนั้นเขาก็กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้สัมภาระชิ้นใหญ่สองชิ้นตกลงไปเสียก่อน

 

            หลังใช้แรงที่เหลือดันประตูไม้บานใหญ่เข้าไปได้ภูตร่างกำยำก็ถึงกับถอนหายใจออกมาเสียเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันไปจุดคบไม้และแท่นเทียนรอบห้องเพื่อทำเกิดความสว่าง ดึงใบไม้ใบโตที่เรียงรายอยู่ด้านบนลงมาปิดหน้าต่างเสียจนมิด เอ่ยปากกำชับผู้เป็นบุตรไม่ให้ออกไปด้านนอกเป็นที่เรียบร้อยก็บินออกจากห้องไปอีกครั้ง

 

ไม่นานนักก็กลับมาพร้อมกับจิ่นเอ๋อ และภูตสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ มงกุฎเล็กๆ ที่ถูกสวมอยู่บนศีรษะของทั้งคู่เป็นหลักฐานแสดงฐานะได้เป็นอย่างดี

 

            “องค์ราชา องค์รานี พวกท่านไม่ต้องกังวลมากนัก จิ่นเอ๋อกล่าวว่าอาจจะพอมีทางรักษาได้…” เอ่ยไม่ทันจบประโยคดี องค์ราชาก็เอ่ยขัดเสียงแข็งขึ้นมา

 

            “เจ้าจะไม่ให้พวกเราเป็นห่วงผู้เป็นบุตรได้อย่างไรกันเล่าหลิ่งอี้!

 

            “ข้าจะต้องตามหาตัวคนที่ทำให้บุตรข้าต้องเป็นเยี่ยงนี้มาลงโทษให้จงได้! ผู้เป็นองค์ราชาเอ่ยสำทับด้วยความโกรธเกรี้ยวที่บุคคลอันเป็นที่รักโดนทำร้าย นึกขุ่นข้องหมองใจที่ตนเองไม่รู้จักดูแลบุตรให้ดีกว่านี้ และเพียงเพราะเชื่อคำโป้ปดของผู้เป็นบุตรจึงเกิดเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้ขึ้น ถ้าเขาไม่เจอชงหยวนเข้าเสียก่อน ป่านนี้เขาก็คงยังไม่รู้ว่าบุตรของตนหายตัวไป เดือดร้อนถึงผู้ที่เป็นจอมทัพแห่งโลกภูตต้องออกไปตามหา

 

            “สงบจิตใจก่อนเถิดท่านพี่” ภูตสาวผู้ดำรงตำแหน่งองค์รานีว่า พลางกอบกุมฝ่ามือองค์ราชาไว้ด้านหนึ่ง ขณะที่อีกด้านยังคงคอยให้ความอบอุ่นแก่ผู้เป็นบุตรที่นอนอยู่บนเตียงไม่ได้ห่าง

 

            ยังไม่ทันได้อ้าปากกล่าวสิ่งใดต่อก็เกิดเสียงแกรกกรากขึ้นบริเวณหน้าต่าง จอมทัพแห่งแดนภูตรีบตรงดิ่งไปแทบจะทันที แค่ชั่วพริบตา ภาพศีรษะขนาดใหญ่โตของนกฮูกก็ปรากฏขึ้นที่หน้าต่าง ลมจากการกระพือปีกพัดเข้ามาภายในห้องจนใบไม้ที่ปิดหน้าต่างเอาไว้สั่นไหว มันส่งเสียงร้องฮู้ เพียงเบาๆ อยู่ชั่วครู่ก็พลิกตัวปล่อยให้คนที่อยู่บนหลังปีนเข้ามาทางหน้าต่าง ผู้เป็นจอมทัพใช้มือแตะเข้าที่ปีกสีขาวเบาๆ นกฮูกหิมะตัวโตก็บินหายลับไปท่ามกลางความมืดมิด

 

            “ท่านอาจารย์ ท่านต้องช่วยบุตรของข้านะ” องค์ราชาตรงรี่เข้ามาหาผู้ที่อยู่อาศัยในดินแดนภูตมานานรองจากพระอาจารย์ของเจ้าตัวเท่านั้น

 

            “ข้าจักช่วยเท่าที่ข้าจะสามารถทำได้เท่านั้นองค์ราชา ข้าไม่สามารถเป็นใหญ่เหนือธรรมชาติได้หรอก” คนเอ่ยเดินลูบเคราสีเทาจนมาหยุดอยู่ด้านหน้าของจิ่งอวี๋

 

            “ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะได้พบเจ้าอีกครั้ง บุตรแห่งจอมทัพ” ภูตเฒ่าใช้มือแตะที่อกด้านซ้ายแล้วยื่นมือออกไปด้านหน้า คนที่ถูกทักอย่างไม่ทันตั้งตัวได้แต่ทำตอบอย่างเงอะงะกลับไปเท่านั้น

 

            “เจ้าคือบุตรแห่งจอมทัพจริงๆ หรือนี่ ข้าต้องขอโทษด้วยที่ไม่ทันเห็นเจ้าเมื่อครู่” องค์ราชาเอ่ย ก่อนที่จิ่งอวี๋จะส่ายหน้าช้าๆ เป็นการตอบกลับไป

 

            “ก่อนอื่นข้าขอแนะนำตนเองแก่เจ้า บุตรแห่งจอมทัพ ข้ามีนามว่า ชงหยวน ด้านนั้นคือองค์ราชา นามว่า เลี่ยงหรง และองค์รานี นามว่า เซี่ยหลิว”

 

“พวกข้ายินดีต้อนรับเจ้าสู่ดินแดนแห่งภูต จิ่งอวี๋” ทั้งสามใช้มือแตะที่ศีรษะแล้วผายมือออกมาด้านหน้าเป็นการให้เกียรติ ก่อนที่ภูตเฒ่าจะเริ่มวาดวงแหวนขนาดใหญ่และอักขระต่างๆ ลงบนพื้นห้อง โดยมีจิ่นเอ๋อคอยประคองหนังสือเล่มใหญ่และช่วยเหลืออยู่ด้านข้าง

 

ทันทีที่ภูตเฒ่าเอ่ยขอให้นำร่างของคนที่อยู่บนเตียงลงมาวางที่ฝั่งซ้ายของวงกลม องค์ราชาก็แทบจะถลันเข้าไปหาในทันที แต่ก็ติดอยู่ที่ว่าโดนมือแข่งแกร่งของภูตเฒ่าดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน

 

จิ่งอวี๋ค่อยๆ ประคองร่างนั้นให้แนบกายลงบนพื้นโดยหันศีรษะไปทางทิศเหนือ เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้ว ภูตเฒ่าก็เอ่ยบอกจิ่งอวี๋ให้เอนกายลงฝั่งขวาของวงกลม แต่หันศีรษะในทิศทางตรงกันข้ามกับเว่ยโจว มีมือซ้ายเท่านั้นที่เป็นตัวเชื่อมต่อและส่งความอบอุ่นไปให้คนที่นอนอยู่

 

            จิ่งอวี๋ปิดเปลือกตาลงแล้วทำตามคำบอก ครั้นแล้วภูตผู้วาดวงกลมก็กางมือทั้งคู่ออกไปด้านหน้า ปรากฏเส้นสีแดงซีดขนาดเล็กผูกมัดมือของร่างที่นอนอยู่ในวงกลมเข้าด้วยกัน

 

ผ่านไปเพียงอึดใจจิ่งอวี๋ก็ลืมตาขึ้น เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย แล้วเริ่มเอ่ยปากบอกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเมื่อครู่

 

            “ผมเห็นแต่ความมืดมิด ผมเดินเข้าไปเรื่อยๆ แล้วผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องมากมาย พวกเขารุมสาปแช่ง ด่าทอ แล้วก็ผลักไสผมออกมา ผมพยายามแล้ว… แต่ผมทำอะไรไม่ได้เลย” องค์ราชามองดวงตาสีไพลินฉ่ำน้ำนิ่ง ดึงผู้เป็นที่รักเข้าสู่อ้อมกอดแล้วลูบแผ่นหลังอย่างแผ่วเบา

 

            “ในฐานะที่เป็นมนุษย์ เจ้าทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าดีแล้วจิ่งอวี๋” ภูตเฒ่าสาวเท้าเข้าไปหาคนที่นอนอยู่บนพื้นแล้วดึงให้ลุกขึ้นมา

 

            “อย่าเพิ่งสิ้นหวังกันเร็วนักเลยองค์ราชา องค์รานี” ภูตที่ยืนกอดกันกลมอยู่เมื่อครู่หันกลับมามองผู้พูดเป็นตาเดียว

 

            “ถึงแม้ครั้งแรกจะไม่สำเร็จ แต่ก็ใช่ว่าครั้งต่อๆ ไปจะไม่สำเร็จไปด้วยไม่ใช่หรือ ระหว่างนี้ข้าอยากให้พวกท่านช่วยดูแลร่างกายของเว่ยโจวให้ดี ข้าจะพาจิ่งอวี๋ไปยังถ้ำรัตนชาติเพื่อทำพิธีชำระล้าง แต่ข้าไม่สามารถรับรองผลของมันได้ เพราะข้าเองก็ยังไม่เคยลองดูเหมือนกัน” มือเรียวลูบไล้เคราของตนเองอย่างครุ่นคิด  

 

            “ข้าคงต้องขอให้เฟยหรงเป็นธุระช่วยส่งพวกเราสองคนไปยังถ้ำรัตนชาติเสียแล้วล่ะท่านจอมทัพ” จอมทัพพยักหน้ารับ เดินไปหยุดยืนอยู่ริมหน้าต่างแล้วผิวปากเสียงแหลมสูง ไม่นานร่างของนกฮูกหิมะก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง มันเอียงศีรษะมองผู้เป็นนายอย่างงุนงง แต่หลังจากมือแกร่งสัมผัสที่ศีรษะใหญ่โตของมันแล้ว มันก็ผงกหน้ารับ

 

            ผู้โดยสารทั้งคู่ยืนอยู่ริมหน้าต่างพร้อมออกเดินทาง สายลมแผ่วเบาพัดผ่านเข้ามาภายในห้อง อ้อมแขนแกร่งดึงตัวจิ่งอวี๋เข้าไปกอด เอ่ยคำอวยพร แล้วยัดชุดของตัวเองที่หยิบติดมาใส่มือผู้เป็นบุตร จิ่นเอ๋อที่ตามมาสมทบรวบคนทั้งคู่เข้าไปในอ้อมแขนเล็กๆ จนทั้งคู่ใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ ก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระเมื่อแสดงความรักจนพอใจ องค์ราชา และองค์รานีที่ยืนอยู่จึงเข้ามาอวยพรให้เดินทางปลอดภัยบ้าง

 

            แม้จะเป็นห่วงอีกฝ่ายมากแค่ไหน แต่จิ่งอวี๋ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามคำสั่งมากมาย เพราะรู้ดีว่าลำพังเขาเพียงคนเดียวคงไม่อาจช่วยอีกฝ่ายได้ เขากุมมือของเว่ยโจวเอาไว้แน่น ก่อนจะจำใจปีนขึ้นไปบนหลังของเฟยหรงอย่างทุลักทุเล เพราะนี้เป็นการขี่นกครั้งแรกจึงต้องอาศัยความช่วยเหลือจากภูตเฒ่าอย่างเสียไม่ได้

 

หลังจากนั่งประจำที่เรียบร้อยภูตเฒ่าก็เอื้อมมือไปแตะที่ศีรษะนกฮูกหิมะตัวโต มันกระพือปีกอย่างเชื่องช้าก่อนจะเร่งความเร็วขึ้น ทิ้งบุคคลที่เหลือเอาไว้เพียงเบื้องหลังแล้วใช้ความมืดมิดเป็นเครื่องกำบังตัวจนเลือนหายไปท่ามกลางราตรีกาล

 

 

 






 

            หลังจากผ่านต้นไม้น้อยใหญ่จำนวนมากมายเจ้านกก็ค่อยๆ ร่อนลงบนลานดินแคบๆ ภูตเฒ่าจับคนด้านหน้าเอาไว้แน่นแล้วกระโดดลงจากหลังของเฟยหรง เอ่ยขอบคุณเพียงแผ่วเบาแล้วเจ้านกก็บินจากไปอีกครา

 

            ด้านหน้าปรากฏเพียงภูเขาขนาดใหญ่ที่ถูกพันธุ์ไม้นานาชนิดโอบล้อมเอาไว้อย่างแน่นหนา  

 

            “ถ้ำแห่งนี้คือถ้ำรัตนชาติ เป็นถ้ำที่เจ้าต้องเข้าไปทำพิธีชำระล้าง เมื่อเจ้าเข้าไปด้านในจงใช้ดวงจิตของเจ้าในการนำทางแทนการใช้ดวงตาอย่างที่เจ้าเคยชิน จงฟังเสียงเพรียกจากธรรมชาติและตัวตนภายในของเจ้าเอง เมื่อเจ้าพบบ่อรัตนากรที่มีน้ำใสบริสุทธิ์อยู่จงชำระล้างร่างกายภายในบ่อนั้นเสีย แล้วสวมใส่เสื้อผ้าที่ผู้เป็นพ่อมอบให้เจ้ามา” ภูตเฒ่าเอ่ยวาจาอธิบายสิ่งที่ได้พบเห็นในตำราแก่คนที่ยืนอยู่ด้านข้างฟัง

 

            “จากนั้นจงออกหาสถานที่ที่อบอุ่นราวกับอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ เมื่อพบแล้วขอให้เจ้านั่งแล้วหลับตาลง เจ้าจำเป็นต้องปล่อยวางต่อสิ่งต่างๆ ที่เข้ามากระทบในขณะนั้นๆ ให้ได้ โดยปกติแล้วภูตที่ได้รับพิษร้ายจะต้องใช้เวลาอยู่ในถ้ำนี้ถึง 10 ปีภูต แต่ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามนุษย์ที่มีดวงจิตของภูตหลงเหลืออยู่อย่างเจ้าจะต้องใช้เวลาสักเท่าใด หรือเจ้าจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางใด แต่จงจำคำของข้าเอาไว้ เมื่อถึงเวลาธรรมชาติจะทำให้ตัวเจ้าถือกำเนิดอีกครั้ง จงเชื่อมั่นในตัวตนและธรรมชาติรอบกายของเจ้า” ภูตเฒ่ากวักมือเรียกชายหนุ่มให้เดินเข้ามาหา จับฝ่ามือประทับลงไปบนแผ่นศิลาที่ถูกปกคลุมไปด้วยใบไม้มากมาย

 

            “จงบอกเจตจำนงของเจ้าให้ธรรมชาติได้รับรู้ แล้วธรรมชาติจะเปิดทางให้เจ้าเอง” จิ่งอวี๋หลับตาลงแล้วเพ่งดวงจิตไปยังฝ่ามือ เพียงชั่วครู่ก็หลงเหลือเพียงแค่ภูตเฒ่าอยู่ ณ ลานดินแห่งนั้น

 






 -To be continued-




#

ไงจิ่ง!!



เลี่ยงหรง - เกียรติยศที่สว่างไสว ภูตธาตุไฟ (องค์ราชา)         

เซี่ยหลิว - กระแสน้ำ ภูตธาตุน้ำ (องค์รานี)  

ชงหยวน - วงเวียนแห่งความฉลาด ไม่ทราบธาตุแน่ชัด (ภูตเฒ่า)

เฟยหรง - โบยบินสู่เกียรติยศ (นกฮูกหิมะ) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

40 ความคิดเห็น

  1. #28 ZHOUTO (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 22:17
    มาแล้วววว สนุกมากครับไรท์ เป็นกำลังใจให้ครับ ^_^
    #28
    1
    • #28-1 alohapsyche (@jarnaka) (จากตอนที่ 15)
      7 กันยายน 2559 / 23:05
      ขอบคุณมากค่ะ โดดจุ๊บหนึ่งที อิอิ
      #28-1