คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] 풍선 (Balloons), [Taec x Jay] [SF] 풍선 (Balloons), [Taec x Jay] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 พ.ค. 56 / 17:56


Title : 풍선 (Balloons)
Couple : [Taec x Jay]
Rate : PG

Talk's : ฟิคสังเวยตั๊กกี้ ตอนแรกจะให้รักกัน ไปๆมาๆดูเป็นฟิคพี่น้องชอบกล เหอๆ


เพลงจ๊ะ

===========================================================


*지나가버린 어린 시절엔 풍선을 타고 날아가는 예쁜 꿈도 꾸었지 
ชี นา กา บอ ริน ออ ริน ชี จอ เรน พุง ซอ นึล ทา โก นา รา กา นึน เย ปึน กุม โด กู ออด จี
ฉันฝันถึงความฝันที่สวยงามที่ได้ปล่อยลูกโป่งให้โบยบินไปในสมัยที่เป็นเด็ก


빨간 풍선이 하늘을 날면 내 마음에도 아름다운 기억들이 생각나 
ปัล กัน พุง ซอ นี ฮา นือ รึล นัล มยอน แน มา อือ เม โด อา รึม ดา อุน คี ออก ดือ รี แซง กัก นา 
ตอนที่ลูกโป่งสีแดงอยู่บนท้องฟ้า หัวใจของฉันก็นึกถึงความทรงจำที่สวยงาม


내 어릴 적 꿈은 
빨간 풍선을 타고 하늘 높이 날으는 사람 
แน ออ ริล ชอก กู มึน 
ปัล กัน พุง ซอ นึล ทา โก ฮา นึล โน พี นา รือ นึน ซา รัม
ความฝันในวัยเด็กของฉันคือได้เป็นคนปล่อยลูกโป่งสีแดงให้บินขึ้นไปสูงๆ

그 조그만 꿈을 잊어버리고 산 건 내가 너무 커버렸을 때
คือ โช กือ มัน กู มึล อี จอ บอ รี โก ซัน กอน แน กา นอ มู คอ บอ รยอ ซึล แต
เวลาที่ฉันรู้สึกว่าโตแล้ว ฉันกลับลืมความฝันนั้นไปเสียสนิท

하지만 괴로울 땐 아이처럼 뛰어 놀고 싶어 
ฮา จี มัน คเว โร อุล แตน อา อี ชอ รอม ตวี ออ นล โก ชี พอ 
แต่ว่าในตอนเศร้าใจ ฉันก็อยากจะออกไปเล่นกระโดดเหมือนตอนเป็นเด็ก

조그만 나의 꿈들을 풍선에 가득 싣고 
โช กือ มัน นา เอ กุม ทือ รึล พุง ซอ เน คา ดึก ชิด โก
แล้วก็เอาความฝันเล็กๆของฉันลงไปในลูกโป่ง

ซ้ำ *

왜 하늘을 보면 나는 눈물이 날까 그것조차 알 수 없잖아
เว ฮา นือ รึล โบ มยอน นา นึน นุน มู รี นัล กา คือ กอด โช ชา อัล ซู ออบ จา นา 
ทำไมเวลามองท้องฟ้า ฉันไม่รู้ว่าน้ำตามันไหลออกมาได้ยังไง

왜 어른이 되면 잊어버리게 될까 조그맣던 아이 시절을
แว ออ รือ นึ ทเว มยอน อี จอ บอ รี เก ทเวล กา โช กือ มัด ตอน อา อี ชี จอ รึล 
ทำไมนะเวลากลายเป็นผู้ใหญ่ ถึงลืมตอนเด็กไปเสียสนิท

때로는 나도 그냥 하늘 높이 날아가고 싶어 
แต โร นึน นา โด คือ นยัง ฮา นึล โน พี นา รา กา โก ชี พอ
ตอนนั้นฉันก็แค่อยากโบยบินบนท้องฟ้า

잊었던 나의 꿈들과 추억을 가득 싣고
อี จอด ตอน นา เอ กุม ทึล กวา ชู ออ กึล คา ดึก ชิด โก 
ก็เลยลืมไป แล้วความฝันกับความทรงจำมันก็ผุดกลับมาเต็มไปหมด

ซ้ำ *

랄라라라라 랄라라라라 랄라라라라 라랄라라 랄랄랄라 라라라 
รัล รา รา รา รา รัล รา รา รา รา รัล รา รา รา รา รัล รา รา รา รา รัล รา รา รา รา รา รา รา

세월이 흘러도
เซ วอ รี ฮึล รอ โด 
ตอนที่เวลาไหลผ่านไป 

잊어버려도
อี จอ บอ รยอ โด 
ก็ลืมไปเสียสนิท


빨간 풍선에 담을 수 있을까 
ปัล กัน พุง ซอ เน ทา มึล ซู อิด ซึล กา
จะใส่ความทรงจำลงในลูกโป่งสีแดงได้มั๊ยนะ

ซ้ำ *



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


สายลมเย็นๆที่พัดมากระทบใบหน้าขาวเนียนของคนที่กำลังเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีคราม 

สายตาเฉี่ยวไปหยุดอยู่ที่ก้อนเมฆขยุกขยุย รูปร่างของเมฆก้อนนั้นดูคล้ายกับแมวยักษ์ตัวโตกำลังยักคิ้วอยู่ ในขณะที่ดวงอาทิตย์จอมอู้มัวแต่แอบงีบเอาแรงอยู่ด้านหลัง 

ลูกแมวสีดำตัวน้อยๆของเขา... ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ...

“น้องมิ้ง ทำไมปล่อยลูกโป่งไปละคะ?” เด็กหน้าหวานกำลังเอ่ยถามแกมดุเด็กตาโตที่ปล่อยลูกโป่งออกจากมือโดยไม่คิดจะคว้าเอาไว้

“น้องมิ้งอยากให้มันเป็นอิสระครับ น้องมิ้งอยากเห็นมันบินสูงๆ น้องมิ้งอยากเห็นคุณลูกโป่งมีความสุข” เด็กน้อยตาโตยืนมองเจ้าลูกโป่งสีแดงใบโตที่ค่อยๆลอยสูงขึ้นไป ใบหน้าเล็กๆนั้นเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

“แล้วน้องมิ้ง ไม่เสียใจเหรอคะ?” เด็กชายที่โตกว่าเอ่ยถามขึ้นเมื่อลูกโป่งเริ่มลอยไปไกล

“ไม่ครับ” เด็กตัวเล็กตอบชัดถ้อยชัดคำ เด็กชายอีกคนขยี้หัวทุยนั้นเบาๆอย่างเอ็นดู

“งั้นเราก็รีบกลับบ้านกันเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณน้าจะเป็นห่วงเอานะ” เด็กตาโตพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม โบกมือบ๊ายบายคุณลูกโป่งอีกรอบ ก่อนที่มือเล็กๆของทั้งคู่จะเกาะเกี่ยวกันแน่นแล้วพากันเดินไปตามทางที่ทอดยาวออกไป


เด็กคนนั้นก็คงไม่ต่างกับเขาในอดีตสักเท่าไหร่ พี่ชายที่ต้องคอยดูแลน้องชายจอมยุ่ง เด็กคนนั้นจะไม่มีทางเจ็บตัวเพราะมีพี่ชายอย่างเด็กคนนั้นคอยดูแลอยู่ ต่างกับเขาที่คอยแต่แกล้งเจ้าเด็กตัวดำอยู่เสมอๆ...


ที่สวนสาธารณะแห่งนี้ เวลาๆนี้ ตำแหน่งนี้ วันที่ท้องฟ้าสดใสแบบนี้...


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





“แทค พี่เจย์ขอนะ?” โดยไม่รอคำตอบ เด็กหน้าหมวยก็ฉวยลูกโป่งสีแดงจากมือ เด็กน้อยอ้าปากกว้างราวกับจะร้องท้วง แต่กลับไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา ก่อนจะค่อยๆหุบปากลง และเปิดกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อลูกโป่งสีแดงที่ถูกฉวยไปเมื่อครู่ล่องลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ลูกโป่งสีแดงไหวน้อยๆยามโดนลมพัดผ่าน ราวกับจะบอกลาเด็กชายที่อยู่เบื้องล่าง...

น้ำใสๆค่อยๆกลั่นตัวก่อนจะเอ่อล้นออกมาจากดวงตากลมโตทั้งสองข้าง เดือดร้อนถึงพี่ชายตัวดีที่ฉกฉวยลูกโป่งไปเมื่อครู่ต้องรีบเข้ามาปลอบ

“แทคร้องไห้ทำไมอ่ะ?” ตัวต้นเหตุเอ่ยถาม

“ฮือๆ คุณลูกโป่งไปแล้ว ฮึก... คุณลูกโป่งไม่รักแทคแล้ว” เด็กฟันล้นปากเอ่ยขึ้น ทั้งที่เจ้าตัวก็เห็นว่าพี่ชายคนดีเป็นคนปล่อยลูกโป่งออกจากมือไปต่อหน้าต่อตา

“คุณลูกโป่งรักแทคนะครับ แต่คุณลูกโป่งบอกพี่เจย์ว่า... เอ่อ... คุณลูกโป่งอยากเป็นอิสระ แทคไม่อยากเห็นคุณลูกโป่งมีความสุขเหรอ?” พี่ชายตาเฉี่ยวพยายามเอ่ยปลอบด้วยการแถอย่างสุดกำลัง

“แทคอยาก ฮึก เห็นคุณลูกโป่งมีความสุข” 

“งั้นแทคก็บอกลาคุณลูกโป่งนะ” ร่างอวบพยักหน้ารับช้าๆก่อนจะเงยหน้ามองหาคุณลูกโป่งบนท้องฟ้า

“บ๊ายบายฮะคุณลูกโป่ง ขอให้คุณลูกโป่งมีความสุขมากๆนะครับ” เด็กน้อยกระโดดโบกมือไปมาแต่น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด

“เลิกร้องได้แล้วน่า ร้องไห้บ่อยๆหน้าแก่นะเอ้า... คุณลูกโป่งไปแล้ว แต่แทคก็ยังมีพี่เจย์ที่รักแทคอยู่ไง พี่เจ๋งกว่าคุณลูกโป่งอีกใช่ม๊า?” เด็กน้อยมองหน้าพี่ชายตาแป๋ว ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความหวัง

“จริงเหรอ พี่เจย์รักแทคจริงๆเหรอ?” มืออวบดึงเสื้อพี่ชายที่สูงกว่าตนเองเบาๆ

“จริงสิ” แจบอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางรวบร่างกลมไว้แนบอกก่อนจะโยกตัวไปมาเบาๆ

“พี่รักแทคนะ” เสียงกระซิบนั้นทำให้เด็กน้อยฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข แขบอวบกอดคนตรงหน้าเอาไว้แน่นราวกับจะใช้แทนถ้อยคำบอกรัก


“ทำไมแทคยังไม่กลับบ้านอีกนะ กลับมานะพี่จะให้กินบล็อคโคลี่ให้หมดเลยคอยดูสิ” เด็กชายตัวขาวเหม่อมองท้องฟ้าที่เริ่มเป็นสีส้มด้วยความกังวล เมื่อน้องชายที่ติดเขาเป็นตังเมยังไม่กลับบ้านเสียที



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------










“เฮ้ย!! ไอ้เด็กเวรนี่ ฉันบอกให้เอาเงินแกมาไงว่ะ!” เด็กชั้นประถมตัวโต 4 คน กำลังยืนล้อมเด็กชายตัวอวบในเสื้อสีส้มแสบตาที่กำลังถือกระปุกหมูสีชมพูเอาไว้ในมือ

“ไม่ให้ อย่าเอาไปนะ แทคให้ไม่ได้จริงๆ” แทคยอนมองคนที่ล้อมตนเองเอาไว้อย่างหวาดกลัว แต่เขาให้เงินนี่ไม่ได้จริงๆ

“เฮ้ยจัดการ!!” หัวหน้ากลุ่มเอ่ยสั่ง

“เอามานี่นะเว้ย!” เด็กชายตัวโตพยายามเข้าไปแย่งกระปุกหมูออกมา แต่เด็กน้อยก็ไม่ยอมให้ง่ายๆ 

แทคยอนใช้ร่างกายและพละกำลังเท่าที่ตัวเองมีป้องกันกระปุกหมูเอาไว้อย่างสุดกำลัง

“แกอยากเจ็บตัวมากนักใช่ไหมไอ้อ้วน!!” หัวหน้ากลุ่มตะคอกอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเตะเข้าที่ขาของแทคยอนเต็มแรง จนแทคยอนล้มลง เลือดไหลออกมาจากหัวเข่าทั้งสองข้าง แทคยอนกัดริมฝีปากแน่นขณะกวาดสายตามองหากระปุกหมูที่หลุดออกจากมือตัวเองไป แล้วรีบพุ่งตัวเข้าไปหาพลางกอดกระปุกหมูเอาไว้แน่น

แทคยอนนอนงอตัวอยู่บนพื้นขณะที่โดนเด็กที่เหลือรุมทำร้ายอย่างไร้ทางสู้

“พี่เจย์... พี่เจย์ช่วยแทคด้วย” เด็กน้อยพึมพำออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“พวกแกทำบ้าอะไรกันว่ะ ปล่อยน้องฉันเดี๋ยวนี้นะเว้ย!!” แทคยอนพยายามลืมขึ้นมามองคนที่เข้ามาช่วยตัวเอง

เด็กคนนึงวิ่งเข้ามาหาแจบอม แจบอมโยกตัวหลบแล้วปล่อยหมัดออกไป ก่อนจะกระโดดถีบเด็กคนนั้นจนล้มลง 

แจบอมรีบวิ่งเข้าไปหาแทคยอนที่กำลังโดนทำร้ายอยู่ แต่ก็โดนเด็กที่เป็นหัวหน้ากลุ่มต่อยจนหน้าหัน 

แจบอมสะบัดหน้าไล่ความมึนงงก่อนจะต่อยสวนกลับไป จนเด็กคนนั้นถอยหลังไปชนเด็กอีกคนล้มลง

แจบอมรีบฉวยโอกาสคว้ามือแทคยอนแล้วออกวิ่งสุดแรงเกิด 




แจบอมวิ่งผ่านซอกซอยต่างๆอย่างคุ้นเคย จนกระทั่งมาโผล่ที่สวนสาธารณะที่เขากับแทคยอนมากันเป็นประจำ

“แทค เจ็บตรงไหนบ้าง?” เมื่อเห็นสภาพน้องชายแจบอมก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ 

ใบหน้าที่ปวมบูม เลือดที่กำลังไหลออกมาจากหัวเข่า และรอยช้ำมากมายตามตัว แต่เด็กน้อยกลับส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“แทคไม่เป็นไร พี่เจย์เจ็บมากเหรอครับ?” มืออวบยกขึ้นชิดใบหน้าพี่ชาย พลางเช็ดหยาดน้ำใสๆออกจากใบหน้าเนียนอย่างทะนุถนอม

“พี่ขอโทษนะ ที่พี่ปกป้องแทคไม่ได้”

“แทคต่างหากที่ต้องขอโทษพี่เจย์ แทคสัญญาว่าต่อไปแทคจะต้องปกป้องพี่เจย์ให้ได้เลย คอยดูสิ แทคจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพี่เจย์ได้อีก!!” มืออวบจับริมฝีปากพี่ชายอย่างเบามือ แจบอมนิ่วหน้าเล็กน้อย ก่อนพยายามฉีกยิ้มให้น้องชายได้คลายกังวล

“พี่ไม่เจ็บหรอก อย่าร้องไห้สิ” น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของแทคยอนอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นพี่ชายได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยตัวเองเอาไว้

“ทำไมแทคไม่ให้เงินพวกนั้นไปละ แทคจะได้ไม่เจ็บตัวไง?” แจบอมเอ่ยถามอย่างสงสัย

“แทค...ให้ไม่ได้หรอก” แทคยอนตอบพลางกระชับกระปุกหมูในมืออย่างหวงแหน

“ทำไมล่ะ?”

“อีก 2 วัน... อีก 2 วันพี่เจย์ก็จะรู้เอง แต่แทคบอกไม่ได้หรอก” 

อีก 2 วันก็เป็นวันเสาร์ วันเสาร์ก็มีโดเรม่อน...อืม... แล้วมันมีอะไรอีกล่ะวันนั้น แจบอมเค้นสมองคิดอย่างหนัก จนขมวดคิ้วทั้งสองข้างแทบจะรวมตัวกัน

แต่ในเมื่อคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก แจบอมจึงละทิ้งความสงสัยเอาไว้เบื้องหลัง ก่อนจะเอ่ยปากชวนน้องชายกลับบ้านก่อนที่จะมืดไปมากกว่านี้ 

“แทคกลับบ้านกันเถอะ เดินไหมไหว?”

“ไหวครับ” แทคยอนตอบรับพลางพยายามเดินอย่างกะโพลกกะเพลก 

“แทค ขึ้นมาสิ” แจบอมย่อตัวลง เขาเห็นทุกครั้งที่น้องชายของเขาเดิน น้องชายของเขาจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บทุกครั้งไป...

“ไม่เอา แทคเดินไหว” แทคยอนบอกปัดพลางพยายามเดินต่อไป แต่ก็ถูกแจบอมฉุดมือเอาไว้ซะก่อน

“แทคขึ้นมา!” แจบอมเอ่ยเสียงดุแล้วดึงร่างของน้องชายเข้ามาหา ในที่สุดแทคยอนก็ยอมขึ้นหลังพี่ชายอย่างไม่เต็มใจนัก

แจบอมแบกเด็กตัวอวบขึ้นบนหลัง กระชับวงแขนแน่น เอ่ยสั่งให้น้องชายเกาะตัวเองเอาไว้ แล้วเริ่มออกเดิน 

แม้ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน แต่แจบอมก็ยังคงก้าวเท้าต่อไป

แม้ว่าจะหนักแค่ไหน แต่แจบอมก็อดทน เพื่อน้องชายที่น่ารักของเขา เขาต้องทำให้ได้

จนในที่สุดสองพี่น้องก็กลับมาถึงบ้านอย่างทุลักทุเล...






----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






(*เล่นคล้ายๆเมียตบหน้า แต่อันนี้ตบหัว เล่นจริง ตบจริง เจ็บจริงๆ T^T)
꼬마도깨비 짠!
โก-มา-โด-เก-บี จั้น!
ก๊อบลินตัวน้อย จั้น! 

이상하고 아름다운 도깨비나라
อี-ซา-งา-โก อา-รึม-ดา-อุน โท-เก-บี-นา-รา..
โลกของก็อบลินที่สวยงามและแปลกประหลาด

“โอ้ย พี่เจย์ แทคเจ็บ”

방망이로 두드리면 무엇이 될까?
พัง-มา-งี-โร ทู-ดือ-รี-มยอน มู-ออ-ชี ทเวล-ก๊า?
ถ้าทุบด้วยกระบอง จะกลายเป็นอะไรนะ?

“พี่เจย์!!!”

금 나와라 와라 뚝~딱!
คึม นา-วา-รา วา-รา ตูก~ตั๊ก!
ทองออกมา ออกมา ตูก~ตั๊ก! 

“แทค ตีสิไม่ได้ให้ลูบหัว”

은 나와라 와라 뚝~딱! 
อึน นา-วา-รา วา-รา ตูก~ตั๊ก! 
เงินออกมา ออกมา ตูก~ตั๊ก! 

“แทคไม่เล่นแล้ว” แทคยอนเบะพลางออกก่อนที่น้ำใสๆจะไหลออกมาจากดวงตา แจบอมกดหัวน้องชายเข้ามาแนบอกแล้วเอ่ยปลอบ

“โอ๋ๆ พี่เจย์ขอโทษนะครับ แต่แทคต้องรู้จักต่อสู้เพื่อป้องกันตัวเองบ้างสิครับ”

“ดูอย่างตอนที่แทคชนะ ทำไมแทคไม่ตีพี่ละหือ?” แจบอมถามอย่างสงสัย ก็ตอนเขาชนะน่ะ เขาตบหัวน้องชายของเขาเต็มแรงเลยน่ะสิ แต่แทคกลับทำแค่เพียงลูบหัวเขาเบาๆเท่านั้น 

เขาแกล้งและทำให้เด็กอวบคนนี้เจ็บได้ แต่ถ้าคนอื่นมาทำร้ายน้องของเขา เขาจะไม่มีวันยอมอยู่เฉยๆเด็ดขาด 

“แทคไม่อยากให้พี่เจย์เจ็บ แทคจะปกป้องพี่เจย์” เด็กน้อยเอ่ยอย่างมาดมั่น

“ไม่ต้องปกป้องพี่หรอกแทค แค่แทคปกป้องตัวเอง ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายได้ แค่นี้พี่เจย์ก็ดีใจแล้วล่ะ” แจบอมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มือเรียวลูบหัวกลมๆอย่างรักใคร่

“ถ้าวันนึงพี่ไม่ได้อยู่ดูแลแทคอีก แทคต้องดูแลตัวเองดีๆนะ สัญญากับพี่ได้ไหม?” แจบอมมองหน้าแทคยอนนิ่งพลางชูนิ้วก้อยออกไปตรงหน้า

“แทคสัญญา แต่...พี่เจย์อยู่ไหนแทคก็จะอยู่ที่นั่นด้วย แทคจะอยู่กับพี่เจย์นะ พี่เจย์ไม่ต้องกลัว แทคจะดูแลพี่เจย์เอง” เด็กน้อยเอ่ยอย่างวางมาด ก่อนจะเอาหัวกลมๆของตัวเองถูไถพี่ชายไปมา



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




“สวัสดีครับคุณแม่ พี่เจย์อยู่ไหนเหรอครับ?” 

“แจบอมนอนพักอยู่บนห้องแหนะลูก ถ้าแทคจะไปเยี่ยมพี่เขาอยู่ห่างๆพี่เขาหน่อยนะลูก เดี๋ยวจะติดหวัดเอา” แทคยอนพยักหน้ารับแล้ววิ่งตื๋อขึ้นไปบนห้องอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร พี่ชายอย่างแจบอมก็ฉีกยิ้มกว้างไปให้อย่างอ่อนแรง ตุ๊กตาแมวหน้าตากวนประสาทที่ได้มาในวันเกิดเมื่อสองอาทิตย์ก่อนอยู่ในอ้อมแขนเรียว

“แทค ขอบคุณนะที่มาเยี่ยมพี่ แต่แทคกลับไปเถอะ พี่เจย์ไม่อยากให้แทคติดหวัด”

“ไม่ แทคไม่กลับ” เด็กน้อยเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น พลางสาวเท้าเข้ามาหาคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียง

“พี่เจย์อยากหายเร็วๆไหม? แทคมีวิธีนะ” พี่ชายพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วเพราะอยากออกไปวิ่งเล่นกับน้องชายได้เร็วๆ มากกว่าที่จะต้องนอนป่วยอยู่บนเตียงแบบนี้

“แทคดูมาจากทีวีเมื่อวานล่ะ... พอผู้ชายทำวิธีนั้นนะพี่เจย์ ตอนเช้ามาผู้หญิงคนนั้นก็หายป่วยเลย” แทคยอนทบทวนความจำจากละครเมื่อคืนที่เขานั่งดูกับแม่

“ทำแบบไหนเหรอ?” แทคยอนไม่ตอบแต่กลับเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้แล้วโน้มตัวลงไปหาคนที่จ้องตัวเองตาแป๋วอยู่บนเตียง

“พี่เจย์ต้องหลับมาด้วยสิ ผู้หญิงในทีวีก็หลับตา... เดี๋ยวพี่เจย์ไม่หายนะ” แทคยอนพูดขู่ แจบอมจึงยอมหลับตาแต่โดยดี 

ริมฝีปากนุ่มประทับตราลงหน้าผาก ราวกับอยากจะปัดเป่าความเจ็บป่วยให้หมดไป ก่อนจะไล่ริมฝีปากลงมาจนถึงปลายจมูกโด่ง แล้วกดย้ำอีกรอบ ปิดท้ายที่ริมฝีปากที่เริ่มมีเลือดมาหล่อเลี้ยงมากกว่าตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามาตอนแรก แสดงว่าวิธีนี้มันต้องได้ผลแน่ๆ แทคยอนมั่นใจ!

‘จุ๊บ’ เสียงเบาๆที่เกิดขึ้น ทำให้คนป่วยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่เมื่อสักครู่เบิกตากว้างกว่าปกติ พลางจ้องหน้าแทคยอนนิ่ง

“แทครับรองเลย พรุ่งนี้พี่เจย์ต้องหายแน่ๆ” แทคยอนฉีกยิ้มสดใสมาให้ เมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มมีเลือดฝาดที่ใบหน้า

“เอ่อ... แทค... ถอยออกไปหน่อยได้ไหมพี่ร้อนอ่ะ” แทคยอนส่งเสียงตอบรับพลางถอยออกไป ส่วนแจบอมได้แต่เอามือจับหน้าอกตัวเองไว้เพื่อควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่กำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งราวกับจะหลุดออกมานอกอกเสียให้ได้


แล้ววันรุ่งขึ้นแจบอมก็หายป่วยเป็นปลิดทิ้ง แต่กลับมีคนๆนึงที่นอนป่วยแทน





“แทค พี่มาเยี่ยม”







----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





หลังจากนั้นไม่กี่วันเขาก็ต้องย้ายตามครอบครัวไปที่ซีแอตเทิล สหรัฐอเมริกา...

เขายังจำได้ดีว่าแทคยอน ลูกแมวตัวกลมของเขาร้องไห้หนักขนาดไหน ไม่ว่าเขาจะพยายามจะปลอบยังไงแทคยอนก็ไม่ยอมหยุด แทคยอนกอดเขาเอาไว้แน่น เจ้าเด็กนั่นคงคิดมั้งว่าแค่กอดเขาเอาไว้แล้วเขาจะไม่หายไปไหน...

ใช่ ถ้าเขาทำได้เขาก็อยากจะกอดแทคยอนเอาไว้ และไม่แยกจากกันไปไหน แต่ความจริงก็คือ เขาต้องจากแทคยอนไปไม่ว่ายังไงก็ตาม


แต่...

ถ้าเขาจากไป ใครจะปกป้องแทคยอนล่ะ...

ถ้าเขาจากไป เวลาแทคยอนร้องไห้ใครจะคอยปลอบล่ะ...

ถ้าเขาจากไป แทคยอนจะเล่นกับใครล่ะ...

ถ้าเขาจากไป ใครจะคอยกอดแทคยอนล่ะ...

ถ้าเขาจากไป เขาเองคงจะกลายเป็นเด็กขี้แยแทนแทคยอนแน่ๆ...



เจ้าตัวกลมร้องไห้จนหลับไปขณะที่มือก็กอดเขาเอาไว้แน่น เขาค่อยๆแกะมือเล็กๆคู่นั้นออก ก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากเนียนเป็นการบอกลา

“แล้วพี่จะกลับมา พี่สัญญา” แจบอมกระซิบข้างหูแทคยอนแล้วเดินออกจากห้องไป





----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






“แทค พี่กลับมาแล้วนะ...” แจบอมเอ่ยกับท้องฟ้าสีครามพลางเช็ดหยดน้ำที่เอ่อล้นออกมา พระอาทิตย์จอมอู้เริ่มฉายแสงออกมาทีละนิด เพื่อเพิ่มอุณหภูมิให้กับโลกกลมๆใบนี้

ป่านนี้เจ้าเด็กอวบนั่นจะยังอวบอยู่ไหมนะ ยังฟันเยอะเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า ยังตัวดำเหมือนเดิมอยู่ไหม ยังเตี้ยกว่าเขา แล้วยังขี้แยอยู่หรือเปล่า

แล้วแทคยอนจะจำได้ไหมนะว่าเคยบอกว่าจะปกป้องเขา แทคยอนจะจำพี่ชายคนนี้ได้อยู่หรือเปล่า...


“หิวน้ำจัง” แจบอมปาดเหงื่อออกจากใบหน้าขณะเดินไปซื้อน้ำเปล่ามาดื่มแก้กระหาย แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นร้านขายลูกโป่งเข้า ลูกโป่งสีแดงสดใสดึงดูดสายตาของแจบอมไปจนหมดราวกับมีมนตร์สะกด 

รู้ตัวอีกที ลูกโป่งสีแดงก็มาอยู่ในมือเขาซะแล้ว

แจบอมเดินไปเรื่อยๆ มองดูสายน้ำที่ไหลเอื้อยๆ สลับกับลูกโป่งสีแดงที่ลอยอยู่ข้างๆ

“เฮ้ย!!” แจบอมร้องขึ้นเมื่อตัวเองสะดุดก้อนหินจนเสียหลักพลางหลับตาปี๋

“เฮ้ย!!” แจบอมร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อโดนดึงจนล้มไปอีกข้าง

โชคดีที่เขาไม่ตกน้ำป๋อมแป๋ม ถึงแม้ว่าเขาจะล้มลงมาบนพื้นแบบนี้มันก็ยังเจ็บอยู่นะ แล้วคนที่ช่วยเขาไว้ล่ะ? 

แจบอมลืมตาขึ้นก็เห็นคนข้างล่างที่เขานอนทับอยู่กำลังมองขึ้นมา แจบอมรีบหลบตาก่อนจะยันตัวเองให้ลุกขึ้นมา

“เอ่อ...ขอโทษครับ แล้วก็ขอบคุณมากนะครับ” แจบอมโค้งให้คนที่ช่วยตัวเองเมื่อสักครู่... แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นลูกโป่งที่ค่อยๆลอยขึ้นไป

“เฮ้ยลูกโป่ง!!!” แจบอมตะโกนดังสั่นแล้วพยายามกระโดดคว้าลูกโป่งเอาไว้ แต่ก็ถูกร่างสูงที่ช่วยเขาเมื่อสักครู่คว้าตัวเอาไว้จากด้านหลังเสียก่อน

“เดี๋ยวก็ตกน้ำจนได้หรอกพี่เจย์” คนตัวสูงว่าพลางกระชับอ้อมกอดแน่น

“นะ...นะ...นาย รู้จักฉันด้วยเหรอ?!” แจบอมเอ่ยเสียงดังออกมาอย่างตกใจ ตัวดำๆแบบนี้ ฟันเยอะๆแบบนี้ แต่ทำไมมันสูงแบบนี้ว่ะ!!!

“อย่าบอกนะว่านายคือ...แทคยอน!!”

“พี่เจย์ พี่กลับมาอย่างที่พี่สัญญาแล้วสินะ” แทคยอนรวบตัวคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างง่ายดาย

“ผมคิดถึงพี่จังเลย” คนที่เขาคิดถึงมาตลอดมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้วจริงๆ คนที่อยู่ในฝันเขามาตลอด10ปีที่ผ่านมา

“เฮ้ย! ปล่อยฉันก่อนเดะ หายใจไม่ออกแล้วเนี่ย แล้วนั่นลูกโป่งฉัน” แจบอมดิ้นคลุกคลัก ก่อนจะผลักคนตัวโตออกพลางส่งเสียงโวยวาย

“พี่เจย์อยากได้เหรอ เดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่ก็ได้นะ” พูดจบแทคยอนก็วิ่งออกไปโดยไม่ฟังเสียงทักท้วงของแจบอม




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





ไม่นานนักร่างสูงก็กลับมาพร้อมกับลูกโป่งหลากสีที่พันมาจนเต็มมือทั้งสองข้าง

“นายจะซื้อมาทำไมเยอะแยะเนี่ยแทค” แจบอมเอ่ยดุๆอย่างไม่ใส่ใจ

“เอาน่า เราไปนั่งตรงม้าหินตรงนั้นกันเถอะพี่เจย์” แทคยอนว่าแล้วชี้ไปตรงม้าหินที่ตั้งอยู่บริเวณริมน้ำที่คนตัวเล็กเกือบตกลงไปเมื่อครู่


แทคยอนผูกเชือกสีขาวกับเก้าอี้อย่างแน่นหนา แล้วเริ่มก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างบนลูกโป่งด้วยปากกาสีดำที่ซื้อมาด้วย

“นี่ขอฉันใบนึงดิ” แจบอมเอ่ยหลังจากแกะลูกโป่งออกมาแล้วลูกนึง ตาเฉี่ยวมองปากกาสีดำในมือร่างสูงก่อนจะฉกมันออกมาแล้วเดินออกไปให้พ้นระยะที่คนร่างสูงจะมองเห็นว่าเขาเขียนอะไร

เมื่อเขียนเสร็จแจบอมก็ผูกลูกโป่งลูกนั้นเข้ากับต้นไม้แล้วเดินกลับมาแทคยอนพร้อมคืนปากกาให้

“พี่เจย์เขียนอะไรอ่ะ?” แทคยอนเอ่ยถาม

“เรื่องดิ ไม่ให้ดูหรอก” แจบอมแลบลิ้นใส่ร่างสูง พลางดึงต้นไม้ใบหญ้าแถวนั้นเล่น

หลังลูกโป่งลูกที่30ถูกแทคยอนขีดๆเขียนๆจนเสร็จ แจบอมก็บ่นขึ้นอย่างหมดความอดทน ไอ้แมวนี่ต้องมาให้เขานั่งรอมันเขียนลูกโป่งเล่นอีกนานแค่ไหนกัน

“แทค นายเขียนอะไรเนี่ยนานแล้วนะ เมื่อไหร่จะเสร็จ?” แจบอมโวยวายพลางเดินเข้าไปฉวยลูกโป่งมาดู

“นี่นาย... มาเขียนให้ฉันทำไมเล่า ไม่มีใบไหนเขียนขอให้ตัวเองบ้างหรือไง?” แจบอมเสหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อไปทางอื่นหลังจากเห็นคำอธิษฐานบนลูกโป่งแต่ละใบ ขอให้เขามีความสุขบ้างล่ะ ขอให้เขาร่างกายแข็งแรงบ้างล่ะ ขอให้เขาสูง? ไอ้นี่มันวอนตายซะแล้ว

“มีสิครับ ใบนี่ไงล่ะ แต่เดี๋ยวก่อน พี่เจย์ต้องเอาใบนั้นมาให้ผมดูก่อน แลกกัน โอเคไหม?” แทคยอนตอบพลางเอาตัวบังลูกโป่งใบนั้นไว้จนมิดไม่ยอมให้เขาได้อ่านง่ายๆ

แจบอมจำต้องเดินไปหยิบลูกโป่งที่เขาขอให้แทคยอนมีความสุข มีร่างกายที่แข็งแรง และข้อความตัวเล็กๆ ที่ขอให้เขากับแทคได้อยู่ด้วยกันตลอดไปมาให้แทคยอนดู 







“แทค ใบนี้ไม่ต้องขอก็ได้นะ” แจบอมเอ่ยเสียงดุๆจนแทคยอนหน้าเสีย 

แจบอมปีนขึ้นไปบนม้าหินขณะที่มืออีกข้างยังถือลูกโป่งสีแดงใบนั้นเอาไว้ แล้วก้มลงไปหาร่างสูงที่กำลังทำหน้าราวกับจะร้องไห้ออกมา

“ทำไม...อุ๊บ” เอ่ยไม่ทันจบแทคยอนก็ถูกริมฝีปากนุ่มทาบทับลงมาซะก่อน

“ก็พี่รักแทคอยู่แล้วไงล่ะ” แจบอมกระซิบเบาๆข้างหู ก่อนจะถูกรวบตัวไปกอดอย่างง่ายดาย ด้วยความตกใจแจบอมจึงเผลอปล่อยลูกโป่งในมือให้ลอยออกไป

“ผมจูบนะ” แจบอมไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่ตอบรับ ร่างสูงจึงถือวิสาสะคิดคำตอบเอาเอง

มือเรียวคล้องคอคนตัวสูงเอาไว้หลวมๆ แล้วเปลี่ยนมาเป็นการทุบเบาๆเมื่อเริ่มจะขาดอาการหายใจ






ลูกโป่งสีแดงที่ถูกวาดใบหน้ายิ้มแย้มและคำอธิษฐานเอาไว้ ค่อยๆลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า สูงขึ้นไป

ใบหน้ายิ้มแย้มส่ายไปมาราวกับจะขอบคุณ และอวยพรคนทั้งคู่ให้มีความสุขเฉกเช่นเดียวกับมัน...



-END-


Cr : www.justsomelyrics.com
เกมโลกของก็อบลิน : wanitcha.exteen.com
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ alohapsyche จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 สิงหาคม 2556 / 15:10
    ว้าวๆๆๆความทรมจำครั้งยังเป็นเด็กพลั้งพลูออกมาเต็มไปหมดเลย


    น้องแทคน่ารักแน่นอนเลยพี่เจย์ไปปกป้องน้องเองโห่พี่เจย์เก่งเหลือเกิน


    แล้วน้องแทคอ้วนเหรออยากเห็นจังกิกิ
    #1
    0