คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF] 듣고 있나요 (Can You Hear Me?), [Taec x Jay]

โดย alohapsyche

แต่งหลายปีแล้วค่ะ >_

ยอดวิวรวม

72

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


72

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 พ.ค. 56 / 16:09 น.
นิยาย [SF] 듣고 있나요 (Can You Hear Me?), [Taec x Jay] [SF] 듣고 있나요 (Can You Hear Me?), [Taec x Jay] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 พ.ค. 56 / 16:09


Title : [Song Fic] 듣고 있나요 (Can You Hear Me?)
Couple : [ Taec x Jay] 
Rate : PG

Talk's : อารมณ์ชั่ววูบ ชั่ววูบจริงๆมันก็เลยค่อนข้างจะเละเทะ(มาก)ไปบ้าง ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ(ที่มีส่วนจริงซะเยอะ แต่ไอ้ที่มั่วก็เยอะ) อย่าไปเอาจริงเอาจังอะไรมาก แค่ฟังเพลงแล้วมัน จี๊ด!!!

듣고 있나요 - 이승철
จิ้มโหลดไปฟังได้ค๊า ให้เข้าถึงอารมณ์ 

==================================================================


끝내 우린 스쳐가나요
기억 넘어 서로를 지워야하나요
내게 사랑이준 깊은 상처는
어떻게 견디며 살아야하는지
매일 아픈 그리움 속에 가슴 텅빈채 살아도
그대를 사랑했던 일 그것만은 죽어도 나 후회하지 않아요
มันจบแล้ว และเราสองคนต้องเดินสวนทางกัน
ลืมทุกความทรงจำ...เราจะต้องลืมกันและกันด้วยอย่างนั้นหรือ?
แผลเป็นอันเกิดจากความรัก มันยังคงฝังลึกอยู่...
แล้วจากนี้ฉันควรจะมีชีวิตต่อไปอย่างไร?
ทุกๆ วันฉันใช้ชีวิตอยู่กับความปวดร้าว ภายในใจร่ำร้องหาแต่เธอ
ขอเพียงมีเธอที่ฉันรัก เพียงมีเธอเท่านั้น...
แม้จะต้องตายต่อจากนี้ฉันก็จะไม่เสียใจเลย


คนที่อยู่บนแผ่นดินผืนเดียวกัน แต่ไม่สามารถไปหาได้ ไม่สามารถสัมผัสได้ 

แม้กระทั่งโทรหาก็ยังไม่สามารถทำได้ มันทรมานขนาดไหนรู้ไหมครับ?

ใช่ครับ ตอนนี้ผมกับพี่เจย์อยู่บนแผ่นดินผืนเดียวกันนั่นก็คือเกาหลี 

แต่เพราะผมเป็นเพียงแค่คนตัวเล็กๆคนนึงเท่านั้น ผมไม่มีอำนาจหรือบารมีใดๆทั้งสิ้น

ผมโทรติดต่อหรือส่งข้อความให้พี่เจย์ไม่ได้ เพราะบริษัทจะเช็คการใช้งานโทรศัพท์ของเด็กในสังกัดทุกคน

ผมส่งอีเมล์ไปหาพี่เจย์ไม่ได้ เพราะบริษัทจะเช็คทุกเว็บที่เปิด และทุกข้อความที่ส่งออกไป

ผมเขียนจดหมายไปหาพี่เจย์ไม่ได้ เพราะบริษัทห้ามเด็กในสังกัดเขียนจดหมายยกเว้นจะได้รับอนุญาต 

ผมไปหาพี่เจย์ไม่ได้ เพราะผมต้องทำตามตารางงานที่บริษัทกำหนดเอาไว้ และงานไหนที่คิดว่าผมหรือสมาชิกในวงจะมีโอกาสได้เจอพี่เจย์ บริษัทก็จะเปลี่ยนงาน หรือหาทางเลี่ยงไป

แม้พี่เจย์จะเขียนข้อความสนับสนุนพวกเรา แต่พวกเรากลับไม่สามารถเขียนข้อความสนับสนุนให้พี่เจย์ได้เลยสักครั้ง

ผมรู้สึกราวกับว่าพี่เจย์ยืนอยู่ข้างหน้าผม แต่ไม่ว่าผมจะพยายามเข้าใกล้พี่เจย์สักเท่าไหร่ พี่เจย์กลับเหมือนไกลจากผมออกไปทุกทีๆ



---------------------------------------------------------------------------------------



พวกเราทุกคนรู้พี่เจย์เครียดมากกว่าใคร พี่เจย์รู้สึกผิดที่พี่เจย์เป็นต้นเหตุให้พวกเราต้องเจอกับสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้

หัวหน้าวงที่ทำหน้าที่และรับภาระที่หนักมากกว่าสมาชิกในวงเสมอ แต่พี่เจย์ไม่เคยพูดจาไม่ดีกับทุกคนในวงเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แม้จะโดนพวกน้องๆแกล้ง แต่พี่เจย์ก็ไม่เคยว่า พี่เจย์จะยิ้มให้พวกเราเสมอ ไม่ว่าพี่เจย์จะเจ็บปวดขนาดไหนก็ตาม

ครั้งนี้พวกเราทุกคนก็เชื่อ... เชื่อว่าพวกเราจะสามารถฝ่าฝันอุปสรรคนี้ไปได้ด้วยกัน


“แทค คืนนี้พี่ขอนอนคนเดียวนะ” พี่เจย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เพียงแค่3วัน พี่เจย์กลับซูบและดูโทรมลงไปจนน่าเป็นห่วง

“พี่เจย์ พี่ไม่ต้องคิดมากนะ ทุกปัญหามันต้องมีทางออก” ผมเอื้อมมือไปลูบหน้าของพี่เจย์เบาๆ ก่อนที่จะดึงคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

ทำไมผมถึงรู้สึกใจหายมากขนาดนี้นะ ผมรู้สึกราวกับว่าคนในอ้อมกอดผม จะจากผมไปไกลแสนไกล 

ไปในที่ที่ผมเอื้อมไม่ถึง ผมจะไม่สามารถสัมผัสพี่เจย์ได้อีก

“พี่เจย์... ผมรักพี่นะ พี่รู้ใช่ไหม?”

“อือ ฉันก็รักนายนะแทค... วันข้างหน้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายต้องเข้มแข็งนะรู้ไหม? ฉันเชื่อใจนาย...”

“ผมก็เชื่อใจพี่ ทุกคนเชื่อใจพี่ตลอดมา และจะเชื่อตลอดไป... พี่เจย์รีบไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เจย์ยังต้องทำอะไรอีกเยอะเลย ราตรีสวัสดิ์ครับที่รัก”

“ระ...ราตรีสวัสดิ์แทคยอน ฉันรักนายนะ”






เช้าวันที่ 8 กันยายน 2009... เช้าวันที่หม่นหมองที่สุดในชีวิตของผม

ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ

“พี่เจย์ครับ พี่เจย์ ผมเปิดประตูเข้าไปนะ” ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก ผมก็รู้สึกราวกับว่าของสำคัญของผมได้หายไปแล้ว

ภายในห้องเย็นเฉียบ พี่เจย์ไม่ได้อยู่ในห้อง ที่นอนถูกจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย ของในห้องนั่นยังเหมือนเดิมทุกอย่าง 

ยกเว้นเป้ใบโปรดของพี่เจย์ที่หายไป...

ผมรีบวิ่งออกมาจากห้องพี่เจย์

“พี่เจย์อาบน้ำอยู่เหรอครับ?” ผมเดินไปเปิดประตูห้องน้ำดูแต่ก็ไม่มีใครอยู่ในนั้น

“พี่เจย์? พี่เจย์ครับ? พี่เจย์อยู่ไหนออกมาเถอะ!!” ผมเริ่มตะโกนราวกับคนบ้า

“แทคเกิดอะไรขึ้น?”

“พี่แทคเป็นอะไรไป? พี่เจย์ล่ะ?”

“พี่เจย์ไม่อยู่ในห้อง ใครรู้บ้างไหมว่าพี่เจย์ไปไหน?” ผมพยายามมองโลกในแง่ดี พี่เจย์อาจจะออกไปซื้อของข้างนอกก็ได้

“เฮ้ยทุกคน!! มาดูนี่สิ!!!” จุนซูตะโกนเสียงดังด้วยน้ำเสียงตกใจ

คนที่ผมรักที่สุด จากผมไปโดยทิ้งเอาไว้แค่ข้อความในเว็บไซต์ ข้อความที่ฉีกกระชากหัวใจของผมออกเป็นชิ้นๆ

สำหรับสมาชิก 2PM, พี่ขอโทษพวกนายทุกคนที่ไม่สามารถเข้มแข็งในฐานะหัวหน้าวงและในฐานะพี่ชายของทุกคนได้ และขอโทษที่พี่ต้องจากไปแบบนี้ อย่างไรก็ตาม พี่หวังว่าพวกนายจะเก่งขึ้น เจ๋งขึ้นและเป็นที่รักมากขึ้นกว่านี้



โลกที่ไม่มีพี่ ห้องที่ไม่มีพี่ เตียงที่ไม่มีพี่ ข้างกายที่ไม่มีพี่ แล้วผมจะทำยังไงต่อไปล่ะพี่เจย์

พี่ไม่คิดจะบอกลาผมแม้สักคำเลยเหรอ พี่บอกว่าพี่รักผม แล้วทำไมพี่ถึงทำกับผมแบบนี้!


ไม่นานนักหลังจากที่พี่มินแจได้รับโทรศัพท์ พี่มินแจก็สั่งห้ามทุกคนออกไปจากหอ

ผมไม่ได้ร้องไห้ออกมาเลย ราวกับผมตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง สมองของผมไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

ผมได้แต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ห้องที่เคยมีพี่เจย์ กลิ่นของพี่เจย์ยังคงอบอวลอยู่ แต่ผมรู้สักวันนึงมันก็ต้องหายไป 

เหมือนกับพี่เจย์ที่กำลังจะหายไปจากผม...


จุนซูบอกว่าพี่เจย์จะออกจากเกาหลีตอน 18.30 น. เที่ยวบิน KE019 

ผมอยากจะไปหาพี่เจย์ แต่ผมจะออกไปได้ยังไงกัน พี่มินแจเฝ้าพวกผมเอาไว้แบบนี้

แต่แล้วทุกคนก็ช่วยกันหันเหความสนใจของพี่มินแจจนผมหนีออกมาได้ 

ผมรีบตรงดิ่งไปที่สนามบินทันที ที่สำคัญผมไม่ลืมปลอมตัวอย่างแนบเนียนไปด้วย 

เพราะผมไม่ได้ดูโดดเด่นเหมือนไอ้คุณ จึงไม่น่าแปลกใจที่จะไม่มีคนจำผมได้ 

และตอนนี้ความสนใจทุกคนก็ยังอยู่ที่พี่เจย์คนเดียวอีกด้วย



ที่สนามบินแฟนๆจำนวนมากมารวมตัวกัน เสียงร้องได้ดังขึ้นเป็นระยะ เสียงตะโกนว่าอย่าไปดังก้องสนามบิน

แล้วพี่เจย์ในชุดเสื้อยืดและหมวกสีขาวก็ปรากฎตัวออกมา พี่เจย์สะพายเป้ใบโปรดเอาไว้ด้านหลัง สีหน้าของพี่เจย์ไม่สู้ดีนัก 

เสียงตะโกนปนกับเสียงร้องไห้ดังกึกก้อง 

พี่เจย์กำลังจะจากผมไปแล้ว

น้ำตาของผมไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“พี่เจย์ อย่าไป พี่เจย์!!”

“ผมขอร้องล่ะ อย่าไปเลยนะ พี่เจย์!!!!!” ราวกับว่าพี่เจย์ได้ยินเสียงของผม เสียววินาทีที่เราได้สบตากัน ผมแน่ใจว่าพี่เจย์เห็นผม

พี่เจย์เอ่ยขอโทษซ้ำไปซ้ำมาพลางโค้งตัวไม่หยุดก่อนจะค่อยๆหายลับไปจากสายตาของผม



18.30 น. พี่เจย์ก็จากผมไปจริงๆ กลับไปยังบ้านเกิดของพี่เจย์ กลับไปในที่ที่ไม่มีผม...


ผมรู้ว่าพี่เจย์ทำเพื่อพวกเรา พี่เจย์ต้องการจะปกป้องพวกเรา 

พี่เจย์ครับ ผมขอโทษที่ผมไม่สามารถปกป้องพี่ได้

---------------------------------------------------------------------------------------

그대가 보고 싶을 때 미칠 듯 보고 싶을 때
그저 한 번씩 나 이렇게 남모르게 울면 돼요
잊지 말아요 그대여 잊지 말아요
내가 늘 그대의 곁에 있음을
사랑해요 그대 지금 듣고 있나요
ในตอนนี้ที่ฉันคิดถึงเธอ...ในตอนนี้ที่ฉันแทบจะเป็นบ้าคิดถึงแต่เธอ
ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ฉันทำได้เพียงแค่แอบร้องไห้คนเดียวเงียบๆ
โปรดอย่าลืมนะ เธอจงอย่าลืมมันนะ...
ยังมีฉันคนนี้ที่อยู่ข้างกายเธอเสมอ...
ฉันรักเธอ...ฟังฉันอยู่ใช่ไหม?


ทุกครั้งที่ผมคิดถึงพี่เจย์ ผมมักจะเข้ามานั่งอยู่ในห้องนี้แล้วร้องไห้ออกมาเงียบคนเดียว

ข้าวของของพี่เจย์ยังวางเอาไว้ในที่เดิม บางครั้งผมก็จะเอาผ้าห่มของพี่เจย์มาห่มให้หายคิดถึง

หลังจากพี่เจย์ลาออก... ชื่อของพี่เจย์ก็ราวกับคำต้องห้าม ไม่มีใครพูดถึงพี่เจย์อีก

แต่พวกเราก็ยังคงพูดถึงพี่เจย์เสมอ ภายในห้องพักของพวกเรา 

ผมพยายามหาข่าวของพี่เจย์... แต่ก็ไม่มีเลย ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าคนที่ผมรักสบายดี 

ไม่กี่เดือนต่อมาก็มีคนเจอพี่เจย์บ่อยขึ้น สำนักข่าวพยายามไปทำข่าว

พี่เจย์ที่พยายามหลบกล้องและไม่ให้สัมภาษณ์ ราวกับหวาดกลัวต่อสิ่งต่างๆรอบๆตัว 

ผมอยากจะบินไปหาพี่เจย์เดี๋ยวนั้น แต่ผมก็ทำไม่ได้

เพราะสัญญาฉบับนั้น 

สัญญาที่ทำให้ผมได้กลายมาเป็นนักร้องทั้งๆที่ผมไม่ได้อยากจะเป็น

สัญญาที่ทำให้ผมได้รู้จักกับพี่เจย์ และเพื่อนๆอีกหลายๆคน

สัญญาที่ทำให้ผมได้ใช้ข้ออ้างในการแลกห้องนอนเพื่อขอมานอนกับพี่เจย์

สัญญาที่ทำให้ผมได้คนที่น่ารักที่สุดเป็นแฟน

สัญญาที่ทำให้ผมมีรอยยิ้ม และความสุข

สัญญาที่ทำให้ผมเศร้า และร้องไห้ได้อย่างไม่อายใคร 

สัญญาที่ทำให้ผมต้องเล่นละครตบตาคนอื่น

สัญญาที่ทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเอง

สัญญาที่ทำให้ผมต้องแยกจากพี่เจย์

สัญญาที่พันธนาการผมเอาไว้ 

แต่หลังจากนั้นไม่นานผมก็ได้เห็นพี่เจย์อีกครั้ง พี่เจย์ที่กำลังทำในสิ่งที่พี่เจย์รักที่สุด...

แม้จะได้เห็นผ่านทางคอมพิวเตอร์ แต่มันก็ทำให้ผมฝันดีไปได้หลายคืนเชียวล่ะ


---------------------------------------------------------------------------------------


ทุกคนในวงเชื่อเสมอมา ว่าพี่เจย์จะกลับมาเติมเต็มในเสียววินาทีที่ขาดหายไป 

เราสามารถเอ่ยชื่อพี่เจย์ตามรายการต่างๆ และพูดถึงพี่เจย์ในที่ต่างๆ ได้มากขึ้น ราวกับเป็นสัญญาณที่ดี

ท่อนของพี่เจย์ ที่ว่างของพี่เจย์ยังคงถูกเว้นเอาไว้ แม้มันจะค่อยๆแคบลง แต่ผมเชื่อว่า ทุกคนจดจำสิ่งต่างๆเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี

ไม่มีใครสามารถแทนที่พี่เจย์ได้ ตำแหน่งลีดจามีเอาไว้เพื่อพี่เจย์ หัวหน้าของพวกเราทุกคน ตลอดมา และตลอดไป...

เสียงอังกอร์ในทุกๆการแสดงจะมีชื่อของพี่เจย์รวมอยู่ด้วยเสมอ 

ชื่อนั้นราวกับจะปลุกพลังในตัวของทุกๆคนให้ตั้งใจแสดงอย่างเต็มที่ 

ผมรู้สึกราวกับว่าพี่เจย์กำลังเต้นและร้องไปกับพวกเราบนเวทีด้วย

แต่แล้วก็ราวกับมีใครดึงผมลงไปในนรก...


25 กุมภาพันธ์ 2010 คำพิพากษาที่โหดร้ายที่สุดได้ถูกประกาศออกมา 


27 กุมภาพันธ์ 2010 ราวกับจะตอกย้ำความเจ็บปวด และความเป็นจริงที่ว่าพี่เจย์จะไม่กลับมาหาพวกเราอีก 

แต่ละคำที่ถูกเอื้อนเอ่ย ราวกับมีใครเอามีดมาเฉือนหัวใจผมทีละชิ้นๆ จนราวกับว่าผมไม่มีหัวใจอีกต่อไป ผมไม่ได้อยากจะพูด 

แต่เพราะพันธนาการฉบับนั้นและเพื่อนๆที่เหลือ ทำให้ผมไม่สามารถจะทำหรือพูดอย่างที่ใจนึกได้

แฟนคลับเจ็บปวด พี่เจย์เจ็บปวด พวกเราเองก็เจ็บปวดเช่นกัน




คำพูดที่บอกว่าเราจะพูดถึงพี่เจย์เมื่อเราคิดถึง ก็ราวกับคำพูดที่ไม่มีตัวตน 

นับตั้งแต่วันนั้นชื่อพี่เจย์ก็ราวกับคำต้องห้ามสำหรับทุกๆคนอีกครั้ง

---------------------------------------------------------------------------------------

그대 내게 올수 없어도 아직 이별은 아니죠
온길을 돌아 언젠가 내게 돌아오려고 떠나는 길일테니까
เธอมาหาฉันในตอนนี้ไม่ได้...แต่ก็เท่านั้น มันไม่ใช่การเลิกรานี่ใช่มั้ย?
เธอจะกลับมา ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอจะกลับมา เพราะเธอจะไม่มีทางจากฉันไป...

언제라도 그댈 기다릴게요 
먼저 그대가 날 잊는다해도
사랑하니깐 내가더 사랑하니까 
그대 눈물도 외로움도 내가 다가져갈게요 
울지말아요 그대여 울지말아요 
세상이 그대를 슬프게해도 
ฉันจะยังคงรอ...ไม่ว่าจะต้องรอไปจนถึงเมื่อไหร่ก็ตาม
แม้ว่าเธอจะเป็นฝ่ายที่ลืมฉันก่อนก็ตาม
เพราะฉันนั้นรักเธอ เพราะรักที่มีต่อเธอนั้นเพิ่มมากขึ้นทุกวัน
หยาดน้ำตาของเธอ ความเสียใจของเธอ ฉันจะเป็นคนรับมันไว้เอง
โปรดอย่าร้องไห้เลยนะ เธออย่าร้องไห้อีกเลยนะ...
เพราะต่อให้โลกนี้จะโหดร้ายกับเธอมากสักเพียงใด...


ผมไปหาพี่เจย์ไม่ได้ และพี่เจย์เองก็มาหาผมไม่ได้เช่นกัน 

เราสองคนจำต้องเดินกันคนละเส้นทาง ผมต้องทำราวกับว่าพี่เจย์ไม่มีตัวตนอีกต่อไป

ซึ่งเส้นทางที่เราทั้งสองคนเดิน ราวกับเส้นขนานที่ไม่มีวันจะมาบรรจบกันได้

แต่ผมก็ยังเชื่อ เชื่ออยู่เสมอว่าสักวันพี่เจย์ต้องกลับมาหาผม ผมจะรอ รอ และรอต่อไป

แต่ถ้าพี่เจย์ไม่กลับมาหาผมจริงๆ... ผมนี่แหละจะเป็นฝ่ายไปหาพี่เจย์เอง



หลายครั้งที่ผมต้องแสดงบทบาทหรือบทรัก ตามที่ผมได้รับมอบหมาย 

ผมรู้ว่าพี่เจย์รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นแค่การแสดง ถ้าพี่เจย์อยู่ข้างๆผม ผมจะบอกคำว่ารักซ้ำๆเพื่อยืนยันว่าผมรักพี่เจย์เพียงคนเดียว

ผมไม่อยากให้พี่เจย์ลืมผม แต่ต่อให้พี่เจย์จะลืมผม ผมก็จะทำให้พี่เจย์จำผมให้ได้อีกครั้ง 

ไม่ว่ามันจะต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนก็ตาม ผมก็จะทำ




น่าแปลก ยิ่งผมอยู่ห่างกับพี่เจย์แบบนี้ ไม่สามารถเจอพี่เจย์ได้แบบนี้ 

แทนที่ผมจะค่อยๆลืมเลือนพี่เจย์ไปตามกาลเวลาที่ผ่านพ้น ผมกลับยิ่งคิดถึง และยิ่งรักพี่เจย์มากขึ้นทุกๆวัน

ผมได้แต่เฝ้านับวันเวลา ภาวนาให้แต่ละวันผ่านไปโดยเร็ว 

ใ้ห้ถึงวันที่ผมจะออกจากวงการที่จอมปลอมนี่สักที วงการที่เราต้องทำร้ายแม้กระทั่งคนที่เรารักมากที่สุด

ให้ถึงวันที่ผมจะเป็นอิสระ วันที่ผมจะสามารถทำอะไรตามที่ใจปรารถนา

วันที่ผมจะได้กอดพี่เจย์เอาไว้แนบกาย และกระซิบคำว่ารักข้างๆหูอีกครั้ง 

และครั้งนี้ ผมจะไม่ปล่อยพี่เจย์ไปอีก!!!

---------------------------------------------------------------------------------------



사랑해요... 그대 지금듣고 있나요 
ฉันคนหนึ่งที่รักเธอ...ตอนนี้เธอจะได้ยินฉันบ้างไหม?


อย่างน้อยตอนนี้พี่เจย์ก็เป็นอิสระ 

อย่างน้อยตอนนี้พี่เจย์ก็ได้ทำในสิ่งที่พี่เจย์รัก

อย่างน้อยตอนนี้พี่เจย์ก็ได้อยู่ท่ามกลางคนที่หวังดีกับพี่เจย์ 

อย่างน้อยตอนนี้พี่เจย์ก็มีเพื่อนๆที่พร้อมจะปกป้องพี่เจย์ (แม้มันจะทำให้ผมหึงจนควันออกหูก็ตามที)

อย่างน้อยตอนนี้พี่เจย์ก็ยังคงเป็นคนที่ผมรัก


“พี่เจย์ ผมรักพี่นะ” ผมเอ่ยฝากกับสายลมที่พัดผ่านมาทักทายผมในเวลานั้นพอดี



















สายลมเย็นๆที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้แจบอมเผยรอยยิ้มออกมา

“พี่เจย์นั่งยิ้มอะไรอยู่ได้ เลิกกอดไอ้แมวเน่าสักทีเหอะ แล้วก็นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องบินไปเกาหลีแต่เช้าไม่ใช่หรือไง” แจฮันว่า

“เออรู้แล้วน่า ก็ฉันรักของฉันนี่ แกก็ไปนอนไปๆ” แมวที่ไม่มีชื่อและที่อยู่คนส่ง แต่ผมก็รู้ดีกว่ามันเป็นของใคร 





“แทคยอน ฉันก็รักนายเหมือนกัน” แล้วสายลมก็พัดผ่านไปอีกครั้ง สายลมจะพัดไปเรื่อยๆอย่างไม่มีวันสิ้นสุด เช่นเดียวกับความรักของผม...


-END-

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ alohapsyche จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น