คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Song Fic] 사랑해요 누나 (ѡѺ) [Minho x Nichkhun] [Song Fic] 사랑해요 누나 (ผมรักพี่ครับ) [Minho x Nichkhun] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ก.ย. 53 / 23:50


Title : 사랑해요 누나 (ผมรักพี่ครับ)

Couple : [Minho x Nichkhun]

Rate : PG

Writer : aloha

Talk's : เพลงมันค่อนข้างยาว เพราะแบ่งย่อยๆเลื่อนๆลงไปได้เลยจ๊ะ
แต่งเพราะชอบเพลงมากๆ แหะๆ อาจจะมึนๆงงๆเพราะรีบแต่งอ่าจ๊ะ


=======================================================





(หาอันที่เป็นคนร้องตัวจริงไม่เจอ T^T)

사랑해요 누나 (ผมรักพี่ครับ)
박상우 (ปาร์กซังอู)


눈이 내리면 비가 내리면.
นุน-นี แน-รี-มยอน พี-กา แน-รี-มยอน
ถ้าหิมะตกหรือฝนตกลงมา

그대 생각이나..
คือ-แด แซง-กา-กี-นา
ผมก็จะนึกถึงพี่

어떡하죠 나 이제 어떻게 살죠.. 음~
ออ-ตอ-คา-จโย นา อี-เจ ออ-ตอ-เค ซัล-จโย
ทำยังไงดีครับ ตอนนี้ผมจะมีชีวิตต่อไปยังไงดี

밥을 먹어도 잠을 청해도.
พา-บึล มอ-กอ-โด ชา-มึล ชอง-แฮ-โด
ทั้งตอนกินข้าวและตอนพยายามข่มตานอน

자꾸 생각이나.
จา-กู แซง-กา-กี-นา
ก็คิดถึงพี่บ่อยๆ

어떡하죠 어떡하죠 난 오늘도.
ออ-ตอ-คา-จโย ออ-ตอ-คา-จโย นาน โอ-นึล-โด
วันนี้ก็เหมือนกัน ผมจะทำยังไงดีครับ



*사랑해요 누나 사랑해요 누나.
ซา-รัง-แฮ-โย นู-นา ซา-รัง-แฮ-โย นู-นา
พี่ครับผมรักพี่ ผมรักพี่ครับ

날 장난이라 생각마요.
นัล ชัง-นา-นี-รา แซง-กัก-มา-โย
อย่าคิดว่าผมล้อเล่นนะครับ

짜릿한 느낌 어색한 설레임.
จา-รี-ทัน นือ-กิม ออ-แซก-ฮัน ซอล-เร-อิม
ความรู้สึกเหมือนโดนหนามแหลมแทง รู้สึกเขินอาย

내겐 정말 처음이죠.
แน-เกน ชอง-มัล ชอ-อึ-มี-จโย
สำหรับผมแล้วนี่เป็นครั้งแรกจริงๆครับ

사랑해요 누나 사랑해요 누나.
ซา-รัง-แฮ-โย นู-นา ซา-รัง-แฮ-โย นู-นา
พี่ครับผมรักพี่ ผมรักพี่ครับ

난 사랑에 빠져버렸죠.
นัน ซา-รา-เง ปา-จยอ-บอ-รยอด-จโย
ผมคงตกหลุมรักไปเต็มๆแล้วละ

내하루는 온통 그대 생각 뿐이죠.
แน-ฮา-รู-นึน อน-ทง คือ-แด แซง-กัก ปุน-นี-จโย
วันทั้งวันผมคิดถึงเพียงแต่พี่คนเดียวเท่านั้น

사랑해..
ซา-รัง-แฮ
ผมรักพี่ครับ



거릴 걸으면 노랠 들으면.
คอ-ริล คอ-รือ-มยอน โน-แรล ทึ-รือ-มยอน
ตอนที่เดินไปตามถนน ตอนที่ฟังเพลง

그대 생각이나..
คือ-แด แซง-กา-กี-นา
ผมก็จะนึกถึงพี่ขึ้นมา

어떡하죠 나 이제 어떻게 살죠.. 음~
ออ-ตอ-คา-จโย นา อี-เจ ออ-ตอ-เค ซัล-จโย
ทำยังไงดีครับ ตอนนี้ผมจะมีชีวิตต่อไปยังไงดี

친굴 만나도 영화를 봐도.
ชิน-กุล มัน-นา-โด ยอง-ฮวา-รึล พวา-โด
ทั้งตอนที่เจอเพื่อน ตอนที่ดูหนัง

자꾸 생각이나..
ชา-กู แซง-กา-กี-นา
ก็คิดถึงพี่บ่อยๆ

어떡하죠 어떡하죠 난 오늘도...
ออ-ตอ-คา-จโย ออ-ตอ-คา-จโย นัน โอ-นึล-โด
วันนี้ก็หมือนกัน ผมจะทำยังไงดีครับ

ซ้ำ *

가끔은 이런 상상도 하죠.
คา-กือ-มึน อี-รอน ซัง-ซัง-โด ฮา-จโย
บางครั้งผมก็จิตนาการขึ้นมาแบบนี้ด้วย

그대와의 입맞춤.
คือ-แด-วา-เอ อิบ-มัด-ชุม
ผมจินตนาการว่าผมจูบพี่

생각만 해도 내가슴은 터질듯해~
แซง-กัก-มัน แฮ-โด แน-คา-ซือ-มึน ทอ-จิล-ดือ-แท
เพียงแค่คิด ใจผมก็จะระเบิดแล้ว


사랑해요 누나 사랑해요 누나.
ซา-รัง-แฮ-โย นู-นา ซา-รัง-แฮ-โย นู-นา
พี่ครับผมรักพี่ ผมรักพี่ครับ

날 바보라고 하지마요.
นัล พา-โบ-รา-โก ฮา-จี-มา-โย
อย่าว่าผมบ้าเลยนะครับ

어쩌면 좋아 어쩌면 좋아요.
ออ-จอ-มยอน โช-อา ออ-จอ-มยอน โช-อา-โย
ทำยังไงดีครับ ทำยังไงดี

이런 내맘 받아줘요.
อี-รอน แน-มัม พา-ทา-จวอ-โย
ช่วยรับหัวใจดวงนี้ของผมไปได้ไหมครับ

사랑해요 누나 사랑해요 누나.
ซา-รัง-แฮ-โย นู-นา ซา-รัง-แฮ-โย นู-นา
พี่ครับผมรักพี่ ผมรักพี่ครับ

난 사랑에 빠져버렸죠.
นัน ซา-รา-เง ปา-จยอ-พอ-รยอด-จโย
ผมคงตกหลุมรักไปเต็มๆแล้วละ

버릇처럼 매일 그대생각 뿐이죠.
พอ-รึด-ชอ-รอม แม-อิล คือ-แด-แซง-กัก ปุน-นี-จโย
เหมือนเป็นนิสัยไปแล้วที่ต้องคิดถึงเพียงแต่พี่คนเดียวทุกๆวัน

사랑해
ซา-รัง-แฮ
ผมรักพี่

เครดิต : 소녀 kmclub




ตั้งแต่เกิดมา เพิ่งมีคนๆนี้นี่แหละที่มีอิทธิพลกับหัวใจเขามากที่สุด ผู้ชายที่เป็นรักแรกของเขา ผู้ชายที่ดูน่ารักกว่าผู้หญิง แถมมีจิตใจงดงามปานนางฟ้าลงมาจุติ



เขาไม่เห็นหน้านูนามา ตั้ง 2 คาบเรียนแล้ว ตอนนี้เขาคิดถึงนูนาจนจะเป็นบ้า ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงเขายังไม่ได้เห็นนูนาล่ะก็ เขาอาจจะขาดใจตายก็ได้นะ...

“เอ้า ๆๆๆ เขากินข้าวกันทางปากเว้ย ไม่ใช่จมูก” โชคดีที่จงฮยอนยังมีความรักเพื่อนหลงเหลืออยู่ มันถึงเรียกเขาก่อนที่เขาจะสูดเมล็ดข้าวเข้าจมูกไป แต่จะให้ดี เรียกให้มันเร็วกว่านี้ได้ไหมว่ะ ถ้าเขาหายใจเข้าไปแรงๆอีกทีมีหวัง เขาได้กินข้าวทางจมูกแน่!!!

“มึงคิดถึงคุณฮยองอีกแล้วอ่ะดิ กูว่า... มึงใกล้แล้วว่ะไอ้โฮ”

“ใกล้? ใกล้อะไรว่ะ ใกล้จะได้ใกล้ชิดกับนูนาเหรอ?”

“ใกล้เข้าโรงพยาบาลบ้าอ่ะ ถึงตอนนั้นกูจะพาคุณฮยองไปเยี่ยมมึงแล้วกันนะ” จงฮยอนเอาปีกเป็ดๆคู่นั้นตบบ่าเพื่อนตัวโย่งเบาๆ

“ถ้าอย่างนั้นกูยอมบ้า แต่มึงต้องพานูนามาเยี่ยมกูจริงๆนะ” มินโฮเอ่ยสีหน้ามุ่งมั่น พลางจับปีกเป็ดเขย่าๆแล้วหันกลับไปกินข้าวต่อ

“นี่ไอ้มืด ถ้าคุณฮยองเขารู้ว่าแกเรียกเขาว่านูนา แกคิดว่าเขาจะดีใจหรือไงว่ะ เป็นกูนะ ใครมาเรียกกูแบบนี้กูจะกระทืบแมร่งให้เตี้ยเลย” จงฮยอนผู้มีรูปร่างสูง?โปร่ง?เอ่ยขึ้น

“ก็นูนาเขาน่ารักนี่หว่า เรียกคุณฮยองแล้วมันขัดๆปากชอบกล” เด็กหนุ่มตาโตทำหน้าเพ้อฝันเมื่อนึกถึงชายหนุ่มหวาน

“เรื่องของมึงเถอะ ถ้าจะโดนกระทืบ คนที่โดนก็คือมึง... เฮ้ย!! ไอ้โฮ นูนามึงกำลังเดินมาทางนี้เว้ย ข้างหลังๆ” เป็ดจงกระพือปีกพับๆ แล้วใช้ขนเส้นที่สองชี้ไปทางด้านหลังของเขา

“เฮ้ย! แล้วนั่นมึงจะวิ่งไปไหน”

“กูเขิน” พูดได้เท่านั้นมินโฮก็ติดสปีดตีนหมาโกยแนบก่อนที่รุ่นพี่หน้าหวานจะเดินมาถึง


จงฮยอนได้แต่สายหน้าอย่างระอา แค่คนที่มันแอบรักเดินผ่านมาแค่นี้ เพื่อนเขามันจะเขินได้โอเวอร์แอคติ้งเกินไปหน่อยไหม? ตัวโตเป็นควายซะเปล่า เขินได้ไม่เข้ากับวัยวุฒิ คุณวุฒิ และส่วนสูงแมร่งจริงๆ



มีเพื่อนอย่างมึง ไอ้จงคนนี้อยากจะจมกองแหนตายวันละหลายสิบรอบ...




--------------------------------------------------------------------




“นูนา เพราะนูนาคนเดียวเลย เมื่อคืนนูนาทำให้ผมนอนไม่หลับ นูนาต้องรับผิดชอบนะครับรู้ไหม?” เด็กหนุ่มตาโตเอ่ยขึ้นขณะนอนอยู่บนตัก

“รับผิดชอบ? ยังไงล่ะ?” ใบหน้าเรียวเล็กทำคิ้วขมวดอย่างสงสัย
มินโฮยันตัวลุกขึ้นมา แล้วมองเข้าไปในดวงตากลมโตสีดำขลับของคนรักตรงหน้า

“รับผิดชอบแบบนี้ไงครับ” มินโฮประกบริมฝีปากของตนเข้ากับริมฝีปากสีแดงระเรื่อ แค่นี้หัวใจของเขาก็แทบจะลอยออกมานอกหน้าอกอยู่แล้ว

เขาเพิ่มแรงเม้มลงไปที่ริมฝีปากของนิชคุณเบาๆราวกับขออนุญาต... นิชคุณเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อสูดลมหายใจ แต่นั่นกลับดูเหมือนคำเชิญชวนสำหรับมินโฮซะมากกว่า เขาไม่รอช้าที่จะ...












“นูนามึงมีชู้!!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงไอ้เป็ดจงแหกปากลั่นห้อง ทำเอาเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาแทบไม่ทัน พลางหันไปมองนาฬิกาโดนัลดั๊กสีขาวหัวโตที่อัดเสียงได้อย่างเคืองๆ แล้วใช้เท้าตะปบปิดเสียงที่ทำให้เขาเสียขวัญนั้นทันที



--------------------------------------------------------------------



เม็ดฝนที่พากันทิ้งตัวลงมาจากท้องฟ้าสีหม่นไม่มีวี่แววว่าจะหยุดพักเหนื่อย มิหนำซ้ำยังดูเหมือนว่าจะมากขึ้นเรื่อยๆ... จนทำให้คนบางคนต้องถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พร้อมๆกับใบหน้าหวานที่ค่อยๆเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ


“ไอ้เป็ด มึงเอาร่มคันนี้ไปให้นูนาหน่อยดิ นูนาจะได้กลับบ้านได้” มินโฮยัดร่มสีน้ำเงินคันโตใส่ปีกเพื่อนรักแล้วใช้เท้ายันก้นเป็ดๆออกไป

“เฮ้ย ทำไมมึงไม่เอาไปให้ฮยองเขาเองว่ะ จะได้ถือโอกาสทำคะแนนไง” จงฮยอนเดินมูนวอร์คถอยหลังกลับมาถาม

“ก็กูอาย” คำตอบที่ออกมาทำเอาจงฮยอนถึงกับต้องยกปีกขึ้นมากุมขมับตัวเองไว้

“อาย หน้าอย่างมึงนะอาย... ที่ตอนไปเต้นท่าอุบาทว์ๆอยู่กลางสนามมึงกล้า แค่เอาร่มไปให้แค่นี้ มึงอาย...” จงฮยอนเผลอพูดเสียงดังออกมาด้วยความเคยตัว จนมินโฮต้องเอามืออุดปากเอาไว้ ก่อนจะเพ่งมองไปยังรุ่นพี่ที่ยังคงนั่งจดจ่อกับสายฝนอยู่

“เชี่ยนี่ มึงจะเสียงดังทำพยาธิเส้นด้ายหรือไงวะ เดี๋ยวนูนาของกูก็ได้ยินกันพอดี... ไม่รู้ล่ะ มึงรีบๆเอาไปให้นูนาเลย กูไม่อยากเห็นนูนากูต้องทำหน้าเครียดแบบนั้น”

“แล้วไม่ต้องบอกนูนากูนะเว้ยว่ากูเป็นคนให้เอามาให้” มินโฮเอ่ยกำชับ

“เออ ห่  านี่ มึงทำแบบนี้แล้วชาตินี้มึงจะได้ฮยองเขามาเป็นแฟนมึงไหมห่ะ เดี๋ยวกูก็จีบแทนแมร่งซะเลย... กูแค่ล้อเล่นเอง ไม่เห็นต้องทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นเลยนี่หว่า” จงฮยอนรีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเจอรังสีอำมหิตพร้อมท่าเชือดคอเป็ดให้เป็ดดู? และริมฝีปากที่ขยับเป็นคำว่า ‘ถ้ามึงยุ่งกับนูนาของกู มึงตายแน่ไอ้เป็ด’



“นูนาของมึง กล้าพูดมาได้เต็มปากเต็มคำ แต่เสือ กไม่กล้าเอาร่มมาให้ แมร่งเก่งแต่ปากนี่หว่า” จงฮยอนเดินลากเท้าพลางบ่นกระปอดกระแปดไปตลอดทาง



“เอ่อ... คะ...คือ” จงฮยอนใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่ออดีตรุ่นพี่หน้าหวานหันมาตามเสียงเรียก

“คือ ผมเอาร่มมาให้คุณฮยองครับ” แค่เอาร่มมาให้ไม่ต้องทำหน้าเหี้ยมขนาดนี้ก็ได้มั้งครับรุ่นพี่ น่ากลัวพอๆกับไอ้มินโฮมะกี้เลยเว้ย

“ทำไมนายต้องเอามาให้ฉันด้วย?” นิชคุณมองหน้าเป็ดๆนั้นอย่างสงสัย

“คะ...คือ จริงๆแล้วไม่ใช่ของผมหรอกครับ เพื่อนผมมันฝากมาให้คุณฮยอง มันไม่อยากเห็นคุณฮยองทำหน้าเครียดบะ...บะ...แบบนี้”

“ใคร?” รุ่นพี่เอ่ยเสียงเข้ม

“ถ้าผมบอกไปแล้ว คุณฮยองจะไม่ทำอะไรมันใช่ไหมครับ?” นิชคุณพยักหน้าส่งๆ ใครมันจะบ้าไปหาเรื่องกับคนที่เอาร่มมาให้กันว่ะ ไอ้เป็ดนี่

“มินโฮครับ ชเว มินโฮ ปี1 ตัวสูงๆ ผิวสีแทน ตาโตๆ คุณฮยองไม่ทำอะไรมันจริงๆนะครับ” จงฮยอนบรรยายรายละเอียดเพื่อนรักเสร็จสรรพด้วยความเป็นห่วง?

“อือ ฝากขอบใจเขาด้วยนะ” รุ่นพี่เอื้อมมือมาหยิบร่มสีน้ำเงินมากางก่อนจะเดินฝ่าสายฝนออกไป



--------------------------------------------------------------------



มินโฮที่สวมหูฟังสีม่วงอันโต กำลังเดินสาวเท้าไปทางห้องสมุดที่เรียกได้ว่าเป็นแหล่งโอเอซิสของนูนา แล้วก็ของเขาด้วย เพราะนูนาชอบอ่านหนังสือ ส่วนเขาก็ชอบแอบมองนูนาอีกที

~너의 눈빛이 날 사로잡다 날이 지날수록 날카로워졌다
นอ เย นุน บิช ชี นัล ซา โร ชับ ดา นา รี ชี นัล ซู รก นัล กา โร วอ จยอด ดา
너의 집착에 지쳤다 많이 베었다 맘에 피가 난다
นอ เย ชิพ ชา เก ชี จยอด ดา มา นี เพ ออด ดา มา เม พี กา นัน ดา
나 쓰러질 쯤 되면 다가와서 천사같이 “사랑해”란 말~
นา ซือ รอ จิล จึม ทวี มยอน ทา กา วา ซอ ชอน ชา กา ที ซา รา แง รัน มัล


“อ้าว ทำไมเพลงหยุดเล่นไปซะงั้นอ่ะ ท่อนนี้เพราะสุดในเพลงเลยนะ คนร้องก็หล่อด้วย...” มินโฮเดินก้มหน้าก้มตาจัดการกับไอพอดประจำตัวที่ไม่รักดีขึ้นมาซะอย่างงั้น จนไปชนคนๆนึงเข้า

“ขอโทษครับ...” มินโฮโค้งตัวขอโทษคนที่เขาเดินชนจนหนังสือกระเด็นไปทั่ว ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมาก็พบเข้ากับ..


“นูนา!!”

“มะกี้นายว่ายังไงนะ?”

“ห่ะ! ปะ...เปล่าครับ ผมบอกว่า นู้นแหนะ หนังสือมันกระเด็นไปนู้นแหนะ เดี๋ยวผมไปเก็บมาให้นะครับ ขอโทษจริงๆครับ” มินโฮโค้งให้อีกครั้งก่อนจะวิ่งไปเก็บหนังสือที่กระจายอยู่กับพื้น



“นี่ครับ” มินโฮยื่นหนังสือที่เก็บมาให้กับนิชคุณ

นิ้วของนิชคุณสัมผัสถูกมือของเขาเข้า ความรู้สึกราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ทำให้หนังสือในมือเขาลงไปนอนเล่นที่พื้นอีกครั้ง

นี่แค่โดนแค่ปลายนิ้วนูนา หัวใจของเขาก็พองโตจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว...

“ขะ... ขะ...ขอโทษครับ” มินโฮเอ่ยขอโทษตะกุกตะกักก่อนจะรีบเก็บหนังสือเป็นครั้งที่2 ก็เขาไม่เคยอยู่ใกล้นูนาขนาดนี้มาก่อนเลยนี่หน่า แค่ยังยืนอยู่ตรงนี้ได้ก็นับว่าบุญแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกฉันไม่รีบ” นิชคุณว่าพลางส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้ แล้วก้มลงช่วยมินโฮเก็บอีกครั้ง



“ขอบใจนะที่ช่วยเก็บ ถ้านายว่าง...เราไปดื่มกาแฟกันสักถ้วยเป็นไง เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”

“ว่างครับ!!! ขอโทษครับ...” มินโฮเผลอตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ ก่อนจะเอ่ยขอโทษเสียงอ่อยๆ

“ฮ่ะๆๆๆ เลิกขอโทษฉันได้แล้ว นายกลัวฉันหรือไงเนี่ย ตัวสั่นเชียว”

“นายชื่ออะไร?”

“มินโฮครับ ชเว มินโฮ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะมินโฮ ฉัน นิชคุณ เรียกคุณเฉยๆก็ได้” นิชคุณเอาแขนคล้องคอมินโฮที่ตัวสั่นเอาไว้ก่อนจะพากันเดินไปทางโรงอาหาร



--------------------------------------------------------------------



“ผมขอเรียกฮยองว่านูนาได้ไหมครับ?” มินโฮรวบรวมความกล้าทั้งหมดก่อนจะพูดออกไป นี่ก็ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้วที่เขากับนูนามานั่งกินกาแฟแล้วก็พูดคุยกัน แต่เขาก็ยังไม่คุ้นที่จะเรียนคนตรงหน้าว่าฮยองอยู่ดี

“อืม.....ก็ได้ แต่ถ้าพี่ให้นายเรียกแบบนั้น นายต้องเลี้ยงกาแฟพี่ทุกวันเลยนะ ตกลงไหม?” นูนาของเขาส่งรอยยิ้มนางฟ้ามาให้

“ยินดีเสมอครับนูนา แต่นูนาอย่าให้คนอื่นเรียกนูนาแบบนี้นะครับ”

“แหงอยู่ แล้วล่ะ นายคิดว่าผู้ชายที่ไหนจะชอบให้คนเรียกตัวเองว่านูนากันเล่า ถ้าคนอื่นเรียกพี่แบบนี้นะ พี่จะกระทืบมันให้เตี้ยเลย คอยดู” นูนาว่าพลางทำหน้าโหด แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันน่ารักชะมัดเลยให้ตายสิ

ว่าแต่... ทำไมคำพูดนี้มันรู้สึกคุ้นหูเขาจังแหะ



--------------------------------------------------------------------





“เฮ้ย ไอ้คุณดูอะไรอยู่ว่ะ” แทคยอนวิ่งมาหาพลางทำท่าสอดรู้สอดเห็น

“ไม่มีไร ก็แค่เห็นน้องเขาเต้นน่ารักดี” นิชคุณยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“น่ารักตรงไหนว่ะ อุบาทว์จะตาย... มึงสนใจน้องเขาเหรอว่ะ” แทคยอนเอ่ยล้อๆ

“สนใจบ้าอะไรล่ะ” นิชคุณรีบเอามือมาปิดหูตัวเองไว้ เพราะเขารู้สึกได้ว่ามันต้องกำลังแดงมากอยู่แน่ๆ


--------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------

----------------------------------------------

-------------------------------------

---------------------------

------------------

----------

-----

--


“ว่าแต่... น้องเขาชื่ออะไรว่ะไอ้แทค”





--------------------------------------------------------------------


ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมบ่อน้ำในมหาวิทยาลัย นูนาคนสวยของเขากำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนตักของเขา นูนาดูราวกับรูปปั้นที่มีชีวิต จนผมอยากจะหยุดเวลาเอาไ้ว้ตรงนี้ ขอให้ผมได้มองนูนาแบบนี้ตลอดไป

สงสัยนูนาคงกำลังหลับอยู่ล่ะมั้ง...

“นูนา ผม...ผมรักนูนานะครับ” เขาบอกรักออกไปโดยไม่หวังจะได้รับคำตอบ แค่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เขาก็มีความสุขมากแล้ว เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะมีวันนี้จริงๆ ต้องขอบคุณไอพอดเครื่องนั้นสินะ

“อือ” เสียงครางเบาๆในลำคอดังขึ้น

นี่นูนาส่งเสียงเพราะไม่สบายตัวหรือตอบรับเขากันแน่นะ

“รักแบบคนรักนะครับนูนา?”

“อือ”

“นูนาคบกับผมได้ไหมครับ?”

“อือ”

“งั้น ผมขอจูบนูนาได้ไหมครับ?”


--------------------------------------------------------------------


----------------------------------------------------------


----------------------------------------------


-------------------------------------


---------------------------


------------------


----------


-----


-

“พี่ก็ไม่ได้ห้ามนี่”













“เฮ้ย ไอ้คุณมินโฮของมึงเดินมานู้นแล้ว ก้มหน้าก้มตามาด้วย มึงรีบออกไปเลย”

“เอ้าหนังสือ” แทคยอนหยิบหนังสือจำนวนหลายสิบเล่มใส่มือเขา จนเขาแทบจะทรุดลงไปกองทั้งๆที่ยังไม่ได้ออกเดิน

“อวยพรกูด้วยเดะ”

“ขอให้น้องเขารักมึงหลงมึง โอเคยัง” แทคยอนเป่าหัวผมเบาๆพอเป็นพิธี แล้วเขาก็เริ่มก้าวเดินอย่างโซเซไปหาเป้าหมายที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตา อยู่...





-END-

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ alohapsyche จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 นินจาร์
    วันที่ 10 สิงหาคม 2555 / 20:18
    น่ารักมาก เขินอ่ะ >///
    #7
    0
  2. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 21:11
    น่ารักค่ะ นึกว่าน้องโฮสนใจนูนาฝ่ายเดียว
    ที่แท้นูนาก็สนใจน้องโฮด้วยเหมือนกัน
    นี่ถ้านูนาไม่อ่อย เอ้ย.เปิดโอกาสให้
    คงต้องรอน้ำท่วมหลังจงฮยอนก่อนมั้ง
    #6
    0
  3. #5 PoLo
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 22:03
    น่ารักจัง อ่านแล้วมีความสุข ยิ้มแก้มปริเลย ขอบคุณนะคะ



    "พี่ก็ไม่ได้ห้ามนี่" อ๊ากกกกก ไม่น่ารีบจบเลยไรท์เตอร์ น่าจะมีต่อเน้อ



    *ขอบคุณเพื่อนแทคจอมวางแผน



    **เสียงนาฬิกาปลุกนี่ ได้ยินแล้วตื่นแทบไม่ทัน 555+
    #5
    0
  4. #4 TeukCin
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 19:42
    ชอบเสียงนาฬิกาปลุกมินโฮมากอะ. 5555555



    สรุปเรื่องนี้ แผนของแทค



    ที่ตอบตอนท้ายนี้ ไม่น่ารีบตัดเลย ่นาจะมีต่อ



    อยากรู้ว่าโฮจะทำยังไงต่อ พอรู้ว่าพี่คุณไม่ได้หลับ =,.=
    #4
    0
  5. #3 mkmk
    วันที่ 16 กันยายน 2553 / 02:33
    แต่งคู่นี้มาออีกนะ



    เป้นกำลังใจให้ สู้ๆๆ
    #3
    0
  6. #2 snowy
    วันที่ 15 กันยายน 2553 / 21:42
    เนื้อเรื่อง งงๆ นิดนึง ตัดไปตัดมา

    แต่ยังไงก็น่ารักมากๆเลยล่ะค่ะ

    สรุปคุณเพื่อนแทคยอนเป็นคนวางแผนให้ใช่มั้ยเนี่ย

    อย่างงี้เค้าเรียกทอดสะพาน รู้มั้ยจ๊ะ"คุณ" >///
    #2
    0
  7. วันที่ 14 กันยายน 2553 / 00:58
    ขอบคุณค่ะ คิดถึงคู่นี้ อ่านแล้วอารมณ์ดีเชียว~
    #1
    0