คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Song Fic] [Taec x Jay] [Song Fic] ใคร [Taec x Jay] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 พ.ค. 56 / 20:05


Title : ใคร

Couple : [Taec x Jay]

Rate : PG-13

Writer : aloha


Talk's : นั่งฟังแล้วก็วิ้งๆๆขึ้นมา -0- ทั้งๆที่งานยังไม่เสร็จ โบกหัวตัวเองแรงๆสักที
=======================================================

Title : ใคร
Artist : บอย โกสิยพงศ์ feat. ป๊อด โมเดิร์นด็อก


 

คนที่เหงาคนหนึ่ง นั้นรอใครที่จะเข้าใจ
มาเป็นเพื่อนดูหนัง เป็นเพื่อนฟังเพลงใกล้ๆ
แบ่งปันทุกข์และสุข พูดคุยยามที่เหนื่อยหัวใจ
แต่ว่าคนๆนั้น จะได้เจอะกันวันไหน

 

 


 

 

“โว้ย!!! เหงาเว้ยเหงา เหงาตัวเท่าควาย” ชายหนุ่มหน้าหมวยตะโกนเสียงดัง หลังจากเห็นภาพบาดตาบาดใจของเม่นตัวเอง ก็บับเว่น่ะสิ เขาคิดว่าบับเว่อยู่ในกรงเวลาเขาไปเรียนตัวเดียวจะต้องเหงาแน่ ๆ ก็เลยไปหาซื้อเม่นแคระอีกตัวมาอยู่เป็นเพื่อน แต่ดันลืมถามคนขายว่าเพศผู้หรือเพศเมีย จนตอนนี้บับเว่ก็ไม่สนใจเขาอีกต่อไป เพราะมัวแต่จู๋จี๋ดู๋ดี๋กับโชะเด๊ะอยู่ตลอดเวลา ฮึ้ย!!!

แจบอมมองไปรอบๆห้องก่อนจะลุกขึ้นไปปิดไฟและพยายามข่มตานอน

“เจย์ เจย์ครับ ตื่นเถอะ ผมซื้อแฮมเบอร์เกอร์ที่เจย์ชอบมาฝากด้วยนะ” ใครกันนะ

“ผมทำสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าที่เจย์ชอบมาให้ด้วยน๊า” ฉันเกลียดสปาเก็ตตี้นะ

“ถ้าพูดไม่เพราะอีกผมจะจูบเจย์นะ”

“ทำไมนอนไม่ห่มผ้าอีกแล้ว เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ฝันดีนะครับที่รักของผม” เสียงใครกัน ทำไมผมรู้สึกอบอุ่นได้ขนาดนี้

ผมฝันถึงใครสักคน ที่ผมได้ยินแค่เสียงทุ้มๆของเขามา 3 วันติดแล้วครับ แต่ไม่เคยเห็นหน้าสักที แถมตื่นขึ้นมาผมก็ดันจำคำพูดเขาไม่เคยได้เลยสักที ให้ตายเหอะ แต่ที่ผมจำได้แม่น คนๆนั้นเป็นผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์ แม้ว่าผมจะรู้สึกดีแล้วก็อบอุ่นแค่ไหน ผมก็ไม่อยากได้ผู้ชายมาเป็นคู่หรอกนะครับ อย่าผมต้อง เจสสิก้า อัลบ้า เท่านั้นครับ ที่ผมคู่ควร

---------------------------------------------------------------------

“เฮ้ย!!! พี่จาเข้าโรงวันนี้นี่หว่า”

“พัคแจบอม กรุณาเงียบๆด้วย ที่นี่ห้องเรียนไม่ใช่ตลาดสด” เจ๊ไฝพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตาสื่อเต็มที่ว่า ‘ถ้าแกส่งเสียงรบกวนฉันอีกครั้ง แกตายแน่ไอ้เตี้ย’ คาดว่าถ้ามีมีดอยู่แถวนั้น เจ๊ไฝแกต้องปามาหาผมอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะสิ่งที่เจ๊ไฝไม่ชอบที่สุด คือ การที่มีคนมาขัดจังหวะการสอน หรือถามแทรกขึ้นมา เพราะแกจะนึกไม่ออกว่าตัวเองต้องพูดอะไรต่อไป และสิ่งที่เจ๊ไฝไม่ชอบรองลงมา ก็คือ พัค แจบอม คนนี้นี่เอง

“ไอ้คุณ ไปดูหนังเป็นเพื่อนฉันหน่อยดิ” ทันทีที่เห็นหน้ารุ่นน้องสุดที่รัก(ของคนอื่น) แจบอมก็รีบวิ่งรี่เข้าไป หมายจะคล้องคอ แต่ก็ทำได้ลำบากน่าดู

“ขอโทษนะพี่เจย์ แต่ว่า...” นิชคุณพูดยังไม่จบ สุดที่รักตัวจริงก็ปรากฎตัวออกมาพร้อมเสียงเซอร์ราว360องศา

“พี่คุณจะไปกันหรือยังครับ อ่ะ!! พี่เจย์สวัสดีครับ” เด็กหนุ่มร่างโย่งที่วิ่งเข้ามา ก้มลงมามองเขาเล็กน้อยก่อนจะแสดงความเคารพ

“เอ่อ... จะไปไหนกันเหรอ” จริงๆไม่ได้เสื  อกหรืออยากรู้เรื่องชาวบ้านอะไรหรอกนะ ก็มะกี้กำลังชวนไอ้คุณไปดูหนังพี่จาอยู่แหมบๆ แต่ผมว่าผมต้องได้ไปดูคนเดียวแน่ๆเลย โชะเด๊ะ!!!

“พี่คุณจะพาผมไป เลี้ยงโกโก้แก้วบิ๊กเบิ้มที่ร้านพี่แทยอน เพราะผมสอบไบโอได้เกิน 80 คะแนน ผมเก่งใช่ไหมล่ะพี่เจย์” มินโฮเอ่ยพลางทำท่าขนาดแก้วบิ๊กเบิ้มประกอบ พร้อมทำหน้าภาคภูมิใจ

ผมทำเพียงแค่พยักหน้าส่งๆไปเท่านั้น ไอ้เด็กโย่งนี่ทำผมปวดใจทั้งเรื่องที่มันมีคนรักเป็นตัวเป็นตน เวลาจะสอบทีก็ช่วยกันติวหนังสือกระหนุงกระหนิง เห็นแล้วมันจี๊ดเว้ยจี๊ด แถมเสื  อกสอบไบโอเกิน 80 กว่ากูจะผ่านครึ่งมาได้นี่แทบลากเลือดนะเว้ย

“พี่เจย์ไปด้วยกันไหมครับ เอาให้พี่คุณหมดตัวไปเลย” มินโฮเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้ามุ่ย เพราะโดนนิชคุณขยี้หัวเบาๆ มึงช่วยไปสวีทกันไกลๆกูได้ไหม กูไม่มีภูมิต้านทานความหวาน

“ไม่เป็นไรหรอก ไปกันเถอะ กินเผื่อพี่ด้วยนะ บ๊ายบาย...” ผมรีบโบกมือลาออกมาจากต้นเหตุแห่งความหวานตรงนั้น ก็ใครมันจะกล้าไปขัดขวางความรักระหว่างพวกมันล่ะครับ ให้ผมไปนั่งดูพวกมันสวีทกัน ผมกลับไปดูบับเว่กับโชะเด๊ะสวีทกันที่บ้านดีกว่าเยอะ

แล้ววันนั้นผมก็ได้ไปดูพี่จาในโรงเพียงคนเดียว แต่คราวนี้ผมกลับรู้สึกว่า พี่จาเล่นไม่สนุกอย่าง 2 ภาคที่ผ่านมา...


มอง..ปฏิทินที่เปลี่ยนเข้ามาใหม่
มองคนรักเขาเดินเคียงใกล้
ฉันคงได้แค่มองอยู่ตรงนี้


ปีใหม่ปีแล้วปีเล่าผ่านเข้ามาในชีวิตของผม และปีนี้ก็เป็นอีกปีที่ผมต้องอยู่คนเดียว...

ผมเลือกที่จะเข้าไปนั่งในร้านกาแฟเล็กๆที่อยู่ใต้คอนโด ผมชอบมานั่งที่นี่บ่อยๆเวลามีเรื่องไม่สบายใจ หรือบางครั้งก็มานั่งทำงาน ว่างๆ ผมก็จะขยิบตาให้พี่สาวในร้านหน้าแดงเล่นๆ แต่ผมก็ทำได้แค่นั้นล่ะครับ ก็พี่ๆเขามีแฟนกันหมดแล้วนี่ ผมไม่ชอบแย่งของๆใคร แต่ก็ต้องรู้จักบริหารเสน่ห์กันบ้าง

ร้านนี้ตกแต่งด้วยบรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเอง ราวกับบ้านที่เปิดประตูพร้อมต้อนรับผมเสมอ วันนี้ผมเลือกนั่งโต๊ะไม้สีน้ำตาลที่มุมหนึ่งของร้าน ก่อนจะสั่งนมเย็นมาดื่มเล่นแก้เครียด มองภาพแต่ละคู่ที่เดินปล่อยความหวานผ่านผมไป นึกแล้วก็อยากจะกลายร่างเป็นซาตาน จับคู่รักพวกนั้นแยกออกจากกันให้หมด ในเมื่อผมไม่มีคู่คนอื่นก็อย่าหวัง ว่ะฮ่าๆๆๆ แต่มันก็เป็นได้แค่ความคิดเท่านั้นล่ะครับ...


ใคร..สักคนที่เกิดมาเพื่อผูกพัน
ใครที่เกิดมาคู่กับฉัน
ใครคือคนนั้นช่วยมา บอกฉันที
ให้ใจ..ที่หวั่นไหวได้พึ่งพิงสักที่
ให้รู้ว่าสักวันฉันจะเจอะ คนๆนี้
และใครที่รอคนนี้มีจริงใช่ไหม
วันที่แสนว่างเปล่า ทุกคราวพยายามเข้าใจ
แต่ว่าในวันนี้ ข้างในกลับทนไม่ไหว


“แจฮานนนนน ฉันเหงาว่ะ”

“เหงามากเหรอพี่ ก็หาแฟนสักคนสิ” น้องชายตัวดีที่คว้าเพื่อนของผมไปเป็นแฟนเอ่ยแบบชิวๆผ่านสไคป์มา และผมก็ได้ยินเสียงเพื่อนเวรลอดเข้ามาเป็นระยะๆ เชอะ มันคงจะอยู่ด้วยกันล่ะสิท่า

“พูดง่ายวะไอ้นี่ เนื้อคู่ฉันแมร่งเกิดยังก็ไม่รู้... เฮ้ย จีอย่าบอกนะว่าอยู่บ้านยูนอ่ะ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ทำไมไม่กลับบ้าน”

“วันนี้ผมค้างบ้านพี่ยูนอ่ะพี่เจย์” กูเผลอแป็บเดียว มึงนอนค้างบ้านกันเลยเหร๊อ!!!

“เดี๋ยวกูไปสวดมนต์อ้อนวอนพระเจ้าให้มึงดีไหมไอ้เจย์ มึงจะได้เจอเนื้อคู่มึงไวๆ”

“เก็บปากของมึงไว้จูบจีดีกว่านะไอ้ยูน ไม่ก็อ้อนวอนพระเจ้าให้มึงมีอายุยืนยาวไม่ชะตาขาดเพราะกูก็แล้วกัน”

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆนะเจย์” สิ้นเสียงไอ้ยูน ไม่ต้องจินตนาการผมก็รู้ว่าไอ้ยูนทำอะไรไอ้จี พวกมันทำเอาผมปิดสไคป์แทบไม่ทัน ไอ้พวกนี้ มึงไม่อายกันเอง อายกูบ้างก็ยังดี ห่ารากเอ้ย!!!

---------------------------------------------------------------------

“พระเจ้าครับ! เมื่อไหร่จะส่งคนรักของผมลงมาสักที!!!!” ด้วยความอัดอั้นตันใจผมก็เลยออกไปยืนตะโกนอยู่หน้าคอนโดในยามเช้าเพื่อบริหารปอด โชคดีที่ไม่มีใครเอาอะไรปาลงมา แต่แล้วทันใดนั้นก็เกิดลมพัดมาอย่างแรง

‘ปุ๊’ ผ้าสีขาวผืนน้อยปลิวมาปะทะกับใบหน้าของผม ผมแอบลิงโล้ดในใจเบาๆ พระเจ้าอาจจะเห็นใจผมแล้วก็ได้ นี่คงเป็นผ้าเช็ดหน้าของเนื้อคู่ผมใช่ไหมครับ แล้วอีกสักครู่เขาก็จะวิ่งมาขอผ้าเช็ดหน้าคืน แล้วเราก็จะ...รักกัน ฮ่าๆๆๆ พัค เจย์ มีความสุขที่สุดในสามโลก

ว่าแล้วก็ขอสูดให้ชื่นใจหน่อย เหอะ แต่... ทำไมผ้าเช็ดหน้ามันหนาแปลกๆ ผ้าขนหนูเหรอ ผมค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบผ้าสีขาวผืนนั้นออกจากหน้าของผม ก่อนจะเบิ่งตากว้าง ก็ไอ้สิ่งที่ผมคิดว่าเป็นผ้าเช็ดหน้าและสูดกลิ่นเข้าไปเต็มปอด มันไม่ใช่ผ้าเช็ดหน้าน่ะสิครับ แต่มันคือ

กางเกงใน!!!

“พระเจ้า ผมต้องการคนรักครับ!! ไม่ใช่กางเกงใน!! และที่สำคัญ มันเป็นของผู้ชาย!!!!!!!!... แมร่งอย่าให้กูรู้นะว่าใครเป็นเจ้าของไอ้ลิงเวรตัวนี้ กูจะเอาให้แมร่งเตี้ยกว่ากูเลยสาด” แจบอมตวาดเสียงดัง ทำเอาหนุ่มข้างห้องที่เผลอทำกางเกงในหลุดมือ จากตอนแรกที่กะจะเอ่ยขอโทษ ต้องรีบเป็นเก็บหัวกลับมาแทบไม่ทัน

โคตรเคืองอ่ะครับ เช้าที่สดใสของผมต้องพังทลายลงด้วยลิงสีขาวเพียง 1 ตัว ผมทำหน้าเหวี่ยงใส่ท้องฟ้าหนึ่งที ก่อนจะขว้างลิงนรกตัวนั้นลงไปบนพื้น แล้วเหยียบย่ำด้วยความสะใจ จนลิงสีขาวกลายเป็นลิงคลุกฝุ่น ถ้ามันยังกล้าเอามาใส่อีกก็เอาสิ หึหึ จากนั้นผมก็มองหากิ่งไม้เตี้ยๆ(แต่แมร่งเสื  อกสูงกว่าหัวผม ไอ้กิ่งไม้เวร มึงเตี้ยให้กูได้แค่นี้ใช่ไหม) ก่อนจะนำลิงคลุกฝุ่นไปแขวนประจานเอาไว้ แล้วเดินกลับขึ้นห้องไปด้วยอารมณ์แจ่มใส่อีกครา


ใคร..สักคนที่เกิดมาเพื่อผูกพัน
ใครที่เกิดมาคู่กับฉัน
ใครคือคนนั้นช่วยมา บอกฉันที
ให้ใจ..ที่หวั่นไหวได้พึ่งพิงสักที่
ให้รู้ว่าสักวันฉันจะเจอะ คนๆนี้
และใครที่รอคนนี้มีจริงใช่ไหม
แต่ใครที่รออยู่ตอนนี้เขาอยู่..ที่ไหน


“เอ่อ... ขอโทษนะครับ คุณจะซื้อไปขายหรือเปล่าครับ” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นเหนือหัวผม

“เปล่าหรอก ซื้อไปกินเองน่ะ” ผมตอบโดยไม่หันกลับไปมอง คนๆนี้คงจะเป็นเซลล์ขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสินะ แต่เสียใจด้วย นายทักผิดคนแล้วล่ะ

“งั้นทำไมซื้อเยอะจังล่ะครับ” แม้ผมอยากจะถามว่า แล้วมึงเสื  อกอะไรด้วย แต่ด้วยความที่ผมเป็นคนมารยาทดี ผมจึงเอ่ยตอบกลับไป

“ก็ฉันทำอาหารไม่เป็น แล้วก็ขี้เกียจออกไปซื้อด้วย ว่าแต่... นายเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย” ยังไงกูก็ไม่ซื้อของมึงหรอก ไปซะทีไป๊

“อ๋อ พอดีผมเคยเห็นคุณที่คอนโดน่ะครับ เราอยู่ห้องข้าง ๆ กัน ขอโทษนะครับที่ต้องบอก แต่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเยอะๆมันไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ” อ๋อ เข้าใจล่ะ มันต้องเป็นเซลล์ขายอาหารเพื่อสุขภาพแน่ๆเลย ผมหันหลังกลับไป ก่อนจะเงยหน้ามองไอ้เซลล์ร่างหมีควายเป็นเชิงถาม ‘มึงต้องการอะไรจากกูไม่ทราบ’

“คือ ถ้าไม่รังเกียจ... ผมช่วยเลือกของสดให้ดีไหมครับ ผม อค แทคยอน ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณ....” ป้าดดดดด นั่นไง เซลล์ชัดๆ ซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้ว่ะ แมร่ง

“พัคแจบอม จะบอกว่าไม่รังเกียจเลยก็คงจะไม่ได้หรอกนะคุณอค คุณเป็นใครก็ไม่รู้ อยู่ดีๆก็มาหวังดีกับผมงั้นเหรอ ตลกไปล่ะมั้ง พอดีผมไม่ใช่พวกหัวอ่อนเชื่อคนง่ายๆซะด้วยสิ ที่สำคัญมันเรื่องของผม สุขภาพผม คุณเกี่ยวไรด้วยไม่ทราบ”

“อย่ามองโลกในแง่ร้ายอย่างนั้นสิครับ เราเป็นมนุษย์ร่วมโลกเหมือนกัน มีอะไรช่วยเหลือกันได้ก็น่าจะช่วยกันไม่ใช่เหรอครับ ที่สำคัญมันก็สุขภาพคุณ ถ้าคุณอยากให้ร่างกายแข็งแรง ออกกำลังกายอย่างเดียวมันไม่เพียงพอหรอกนะครับ ต้องกินอาหารที่มีประโยชน์ด้วย ส่วนเรื่องที่คุณทำอาหารไม่เป็น ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมเป็นเชฟ เดี๋ยวผมทำให้คุณทานก็ได้ หรือคุณจะให้ผมสอนก็ได้นะครับ ผมไม่คิดเงินคุณหรอก อย่างนี้เป็นไงครับคุณแจบอม?” ไอ้อคร่ายยาวใส่ผม จริงๆนะ ผมว่ามันเหมาะกับอาชีพเซลล์มากกว่าเชฟเยอะ

“เออก็ได้ จะทำอะไรก็รีบๆทำ ฉันจะได้รีบๆกลับซะที เดี๋ยวลูกรักฉันหิวตายขึ้นมาทำไง ยังไม่ได้ให้อาหารเช้าเลยด้วย” ผมไม่ได้เชื่อหรอกนะครับว่ามันจะหวังดีกับผมจริงๆ แต่ผมเห็นแก่ของอร่อยๆมากกว่า แหม ถ้าเป็นเชฟ ทำอาหารหวยแตกคงจะเป็นไม่ได้หรอก

แล้วตั้งแต่เริ่มไอ้อคก็หยิบฉวยแต่สิ่งที่ผมเกลียดมาทั้งนั้น

“วางมันลงเดี๋ยวนี้ อค แทคยอน ฉันเกลียดหอมหัวใหญ่”

“ไอ้เขียวๆนั้นฉันก็ไม่กิน”

“เฮ้ย!!! อย่าเอามันมาใกล้ฉันนะ เหม็นจะตาย ไม่รู้กินกันเข้าไปได้ยังไง”

“ไม่ๆๆๆ อันนั้นก็ไม่เอา”

“แครอท? ไม่มีทาง ฉันไม่ใช่กระต่าย ไม่กินเว้ย”

“เฮ้ย แปแปโร่ช็อค” ผมพุ่งร่างเข้าไปยังชั้นทันที ก่อนจะโกยแปแปโร่ช็อคโกแลตออกมาเต็มอ้อมแขน

“กินขนมเยอะๆมันไม่ดีนะครับเจย์ ถ้าอยากกินขนมจริงๆ ผมทำขนมอร่อยๆแต่มีประโยชน์ให้กินได้นะ...” คนชั่งขัดค่อยๆจับแปแปโร่ยัดคืนชั้นดังเดิม

“ตลกล่ะ ใครให้เรียกฉันว่าเจย์ แล้วแกเป็นพ่อฉันหรือไง ยุ่งจังว่ะ” ห่านี่ชักลามปาม

“ฮ่าๆๆๆ ถ้าคุณเป็นลูกผม ผมจับถอดกางเกงตีก้นลายไปแล้ว” ไอ้แทคเอ่ยพลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์มายังก้นของผม - * -

“ไอ้แทค แกตาย!!!!”





-----------------------------------------------------------------------------------------------






ผ่านไปไม่กี่อาทิตย์มนุษย์เจ้าปัญหาที่ทำตัวยุ่งวุ่นวายกับผมมากเสียยิ่งกว่าพ่อแท้ๆของผม ก็ทำการยึดกุญแจสำรองห้องผมไปจนได้ 

“เจย์ เจย์ครับ ตื่นเถอะ ผมซื้อแฮมเบอร์เกอร์ที่เจย์ชอบมาฝากด้วยนะ” นั่นล่ะครับเสียงอันแสนคุ้นเคย ตอนนี้แทคยอนแปลงร่างตัวเองเป็นนาฬิกาปลุกประจำตัวผมไปเรียบร้อยแล้วครับ ตรงเวลาเป๊ะๆ ไม่เลท ไม่สาย ไม่อู้ บริการแถมอาหารเช้าให้อีกต่างหาก 

แต่การจะปลุกผมก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากนะครับ หลังจากได้ยินเสียงแทคยอนรอบแรกผมก็จะส่งเสียงตอบรับ ก่อนจะกลับไปซุกอยู่กับที่นอนอีกครั้ง ต้องรอให้มีรอบที่สอง รอบที่สาม และรอบที่สี่ก่อนนั่นแหละครับ แต่ผมก็ยังทำตัวเป็นมนุษย์ที่งอกร่างติดเตียงเอาไว้อยู่ดี จนกว่าแทคยอนจะเข้ามาจัดการแงะผมออกจากเตียงนั่นแหละครับ ฟัดกันไปฟัดกันมาสักพัก ผมถึงจะสว่างได้เต็มตา!




วันดีคืนดี จริงๆก็แทบจะทุกวันแหละครับ แทคยอนจะหอบหิ้วของสดจากห้องตัวเองบ้าง บางทีก็ใช้ของผมบ้าง ทำของกินมาขุนผม คงกะเอาให้ได้ที่แล้วเอาไปเชือดแน่ๆ เหมือนอย่างวันนี้

“ผมทำสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าที่เจย์ชอบมาให้ด้วยน๊า” เชื่อไหมครับว่าผมไม่เคยชอบกินสปาเก็ตตี้เลยตั้งแต่เกิดมา แต่ตอนนี้อาหารที่ผมชอบมากที่สุดก็คือ สปาเก็ตตี้คาโบนาร่าที่ผู้ชายตรงหน้าทำให้ผมกิน

แต่บางครั้งแทคยอนก็จะชวนผมลุกขึ้นมาทำอาหารบ้าง ขนมบ้าง ได้ทำอะไรด้วยกันแบบนี้บ่อยๆ ผลเป็นไงเหรอครับ ผมก็ว๊ากจนครัวแทบแตกน่ะสิ แต่พ่อเซฟหนุ่มกลับยืนหัวเราะได้ทุกครั้งไป นี่ผมโมโหได้ตลกขนาดนั้น หรือไอ้นี่มันเมากัญชากันแน่!!!




แทคยอนมีนิสัยที่ค่อนข้างจะแตกต่างจากผม เรียกได้ว่าคนล่ะขั้วเลยล่ะครับ เวลาผมร้อน แทคยอนจะเย็น เวลาผมงอน แทคยอนจะง้อ เวลาผมงี่เง่า แทคยอนจะทน เรียกได้ว่าแทคยอมตามผมแทบจะทุกอย่าง ยกเว้นก็แต่บางเรื่อง...

“ถ้าพูดไม่เพราะอีกผมจะจูบเจย์นะ” แล้ววันนั้นปากผมก็บวมเจ่อไปทั้งวัน ก็สันดานผมมันเป็นแบบนี้ให้ผมทำไงล่ะ ไอ้นี่ก็ฉวยโอกาสจังเว้ย




มาถึงตอนนี้ผู้ชายข้างห้องของผม ย้ายมาอยู่ห้องเดียว เตียงเดียวกับผมเรียบร้อยแล้วครับ และทุกคืนก่อนนอน ผมก็จะได้ยินเสียงอบอุ่นกระซิบข้างหูเสมอ วันไหนไม่ได้ยินล่ะก็ผมนอนไม่หลับทีเดียวล่ะครับ

“ทำไมนอนไม่ห่มผ้าอีกแล้ว เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก.. ฝันดีนะครับที่รักของผม” เสียงบ่นงุ้งงิ้งๆพร้อมน้ำหนักของผ้าที่ทาบทับลงมาบนร่างของผม ตามมาด้วยจุมพิตและอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นมากกว่าผ้าห่มผืนใดๆบนโลกใบนี้




ตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะ ว่าใครคนนั้นของผมคือใคร...

 

 



 

 


- END -

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ alohapsyche จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 bjp
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 01:32
    ชอบๆ

    เจย์เหวี่ยงค๊อด

    กางเกงในตัวนั้นเปนของแทคชะมะ

    พรหมลิขิตสุดๆ
    #2
    0
  2. วันที่ 13 ตุลาคม 2553 / 22:23

    ทำไมเค้าถึงไม่เคยเห็นเรื่องนี้,,,
    อ๊าา า ,,,,
    แทคเจย์,,,,,,,

    แทคอบอุ่นอ่า า า,,,
    อิเจย์ก้นะ 55555
    เหวี่ยงซะ

    #1
    0