คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] 蹡ѹ?, [Nichkhun x Minho] [SF] เล่นกันนะ?, [Nichkhun x Minho] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 พ.ค. 56 / 15:17


 

Title : เล่นกันนะ?

Couple : [Nichkhun x Minho]

Rate : PG-13

Writer : aloha

Talk's : ลองแต่งดูเล่นๆค่ะ อย่าหวังความหวานจากเรื่องนี้...
มันเป็น Very Short Fic เพราะคิดอะไรไม่ออก
ใครไม่ชอบแนวนี้กดปิดด่วนค๊า (คนแต่งก็ไม่ชอบค่ะ แต่มันแวบขึ้นมา)
ครั้งแรกและครั้งสุดท้าย จะไม่แต่งอะไรแบบนี้แล้ว T^T

=======================================================

“อรุณสวัสดิ์มินโฮ เมื่อคืนหลับสบายไหม” นิชคุณเอ่ยขึ้นหลังจากลุกขึ้นไปเปิดผ้าม่านสีชมพูอ่อน เพื่อให้แสงแดดยามเช้าได้เข้ามาทักทาย

“มินโฮไปกินข้าวกันนะ” ร่างสูงพูดยิ้มๆก่อนจะช้อนร่างนั้นขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แล้วเดินออกจากห้องไป


 

-----------------------------------



“คุณหมอครับๆมาดูให้หน่อยสิครับ มินโฮของผมต้องป่วยแน่ๆเลย มินโฮไม่ยอมกินอะไรเลยครับ” ชายหนุ่มวิ่งไปลากคุณหมอรูปหล่อมายังโต๊ะที่มีอาหารกระจัดกระจายอยู่ตามพื้นเต็มไปหมด

“ไหนครับ ขอหมอตรวจมินโฮหน่อยนะครับ” คุณหมอทำท่าจับชีพจร

“หมออย่าทำให้มินโฮเจ็บนะครับ” ร่างสูงเอ่ยอย่างเป็นห่วง

“หมอไม่ทำให้มินโฮเจ็บหรอกครับ อืม... มินโฮเขาเบื่ออาหารน่ะ เดี๋ยวหมอให้ยามินโฮแล้วกันนะครับ” ว่าแล้วคุณหมอก็ล้วงเม็ดยาสีชมพูสดออกมาจากกระเป๋า แล้วทำทีเหมือนป้อนยาเม็ดนั้นให้





“มินโฮออกไปข้างนอกกันดีกว่า พวกนกกำลังร้องเรียกพวกเราอยู่แหนะ” นิชคุณเดินฮัมเพลงออกไปอย่างอารมณ์ดี



-----------------------------------


“ผมขอเข้าไปคุยกับเขาได้ไหมครับคุณหมอ” เด็กหนุ่มร่างบางเอ่ยขึ้น

“นี่คุณไม่กลัวเหรอครับ? เขาเกือบจะฆ่าคุณไปแล้วนะครับ!!” ตำรวจร่างเล็กว่าพลางขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่เข้าใจคนตรงหน้าเลยสักนิด ทั้งๆที่เกือบจะโดนผู้ชายหน้าตาดีคนนั้นฆ่าทิ้งอยู่บนเตียงซะแล้ว แต่ถึงแม้จะรอดมาได้ คนตรงหน้าก็ได้แผลเป็นที่ระลึกจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

“แต่ตอนนี้เขาก็อยู่ในโรงพยาบาลนี่ครับ แถมอาวุธก็ไม่มีด้วย ขอผมเข้าไปคุยกับเขาเถอะนะครับ ผมอยากรู้ตั้งหลายเรื่อง” เด็กหนุ่มดูเหมือนจะไม่เข็ดและไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย ตอนนี้เขาถูกความอยากรู้อยากเห็นเข้าครอบงำซะแล้ว

“เชิญเลยครับ นิชคุณเดี๋ยวนี้ทำตัวน่ารักนะครับไม่อาละวาดเหมือนตอนเข้ามาแรกๆแล้ว แต่ก็อย่าไปเชื่ออะไรมากเลยนะครับ คุณก็เห็นแล้วว่าเขาเป็นยังไง...”




“สวัสดีครับ” นิชคุณที่นั่งเล่นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่หันมามองอย่างหวาดระแวง พลางกระถดตัวหนี

“คุณเป็นใคร? อย่าทำอะไรมินโฮของผมนะ!!” ตุ๊กตายางตัวโตแทบจะจมลงไปในอ้อมกอด

“ผมไม่ทำอะไรมินโฮของคุณหรอกครับ ผมแค่อยากคุยด้วยนิดหน่อย ผมคุยด้วยคนได้ไหมครับ?” ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ

“คุณรู้จักมินโฮได้ยังไงเหรอครับ?” นิชคุณมองหน้าของมินโฮนิ่ง ก่อนจะมองขึ้นไปยังท้องฟ้าแล้วเอ่ยออกมาอย่างเลื่อนลอย

“บ้านของผมอยู่ข้างๆบ้านของมินโฮ ผมเฝ้ามองมินโฮมาตลอด ทั้งที่บ้าน ที่มหาวิทยาลัย และทุกที่ๆมินโฮไป ผมอยากเข้าไปเล่นกับมินโฮ”

ราวกับความทรงจำพากันหลั่งไหลออกมาจากสมองของมินโฮ

เขาจำได้ว่าข้างบ้านเขาเป็นบ้านของผู้ชายที่ไว้ผมปิดหน้าปิดตา เขาจะรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่คนๆนั้นเข้ามาใกล้ มันเหมือนสัญญาตญาณบอกให้เขาอยู่ห่างคนๆนี้เอาไว้ เขาถึงไม่เข้าไปทักทายหรือตีสนิทด้วย พอคนๆนั้นเข้ามาใกล้มินโฮก็จะรีบเดินหนีไปให้ไกลที่สุด มีหลายครั้งที่เขาจะทำเป็นไม่ได้ยินคนๆนั้นเรียก

“แล้วทำไมคุณถึงไม่เข้าไปเล่นกับเขาล่ะครับ?”

“ผมเคยได้ยินมินโฮบอกว่า มินโฮไม่ชอบเล่น เพราะมินโฮโตแล้ว แล้ว...แล้ว ผมมินโฮก็ไม่เคยมองเห็นผม”

“มินโฮไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตาเลย!!!” น้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความโกรธที่ถูกมองข้าม

“แต่ตอนนี้มินโฮมาอยู่ข้างๆ ผมก็มีความสุขแล้ว” แต่แล้วชั่วพริบตาก็ปรากฎรอยยิ้มที่สดใสทำเอาคนที่นั่งอยู่ด้านข้างถึงกับ ยิ้มตามออกมาโดยไม่รู้ตัว

“คุณรักมินโฮเหรอครับ?” ทันทีที่ได้ยินคำถาม นิชคุณก็หันควับกลับมา

“รักสิครับ รักมาก รักที่สุด ยิ่งผมรักเขามากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งมองไม่เห็นผมมากขึ้นเท่านั้น แต่ผมก็ยังรักเขา”

“รักซะจนอยากจะทำให้เขาหยุดหายใจ...” คำพูดที่แผ่วเบาราวเสียงกระซิบของสายลมจนมินโฮไม่สามารถจับใจความได้ ราวกับคนตรงหน้ากำลังพูดกับตัวเองอยู่

“ผมไม่อยากให้เขาไปมองคนอื่น เรียกชื่อคนอื่น หรือแม้กระทั่งอยู่กับคนอื่น เขาต้องเป็นของผม... คนเดียวเท่านั้น” น้ำเสียงที่มุ่งมั่นนั้นทำให้มินโฮถึงกับขนลุกเกรียว...


“ว่าแต่...คุณอยากเล่นกับผมไหมครับ?”



-----------------------------------



“คุณหมอครับ ไปเล่นกับผมหน่อยน๊า” นิชคุณจูงมือคุณหมอรูปร่างโปร่งออกไป

“นิชคุณจะพาหมอไปเล่นที่ไหนเหรอครับ?”

“หมอตามมาเถอะครับ เดี๋ยวหมอก็รู้เอง”







“ว้า เล่นกับหมอไม่สนุกเลย หมอทำเสื้อผมเลอะด้วย...เดี๋ยวคุณพยาบาลก็ดุผมเอาน่ะสิครับ” นิชคุณก้มลงมองเสื้อตัวเองที่เปื้อนเลือดเป็นจุดๆพลางส่งเสียงออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

เขาถอดเสื้อออกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยิบมีดเล่มขนาดประมาณฝ่ามือขึ้นมาแล้วใช้เสื้อตัวนั้นเช็ดทำความสะอาด แล้วโยนเสื้อตัวนั้นลงไปในกล่องเหล็กสีดำ

นิชคุณกระชากหัวตุ๊กตาในอ้อมแขนอย่างรุนแรงจนหลุดติดมือออกมา แล้วหยิบไฟแช็คที่ซ่อนเอาไว้ออกมาเผาเสื้อตัวนั้นอย่างไม่ลังเล

มีดเล่มเดิมถูกยัดเข้าไปภายในตัวตุ๊กตาอีกครั้ง และแค่ชั่วพริบตาเสื้อตัวบางก็เหลือแค่เพียงขี้เถ้าสีดำเท่านั้น...

“ผมกลับไปนอนก่อนนะครับ เด็กดีต้องนอนแต่หัวค่ำ ใช่ไหมครับมินโฮ” หันไปพูดกับตุ๊กตาที่อยู่ในอ้อมแขน








“พี่จะเล่นกับทุกคนที่อยู่ใกล้มินโฮก่อน แล้วพี่จะไปเล่นไปมินโฮนะ... รอพี่หน่อยนะคนดีของพี่” นิชคุณฉีกยิ้มในความมืด ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วกระชับตุ๊กตาในอ้อมกอดให้แน่นขึ้น


“พรุ่งนี้จะเล่นกับใครดี คุณตำรวจคนนั้นดีไหมนะ?”


-END-

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ alohapsyche จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 KimJong
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 21:21
    =[]=!!!!!น่ากลัวอ้ะ



    มิโนช้านนนน ไม่รอดสินะT^T
    #4
    0
  2. #3 pom
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 20:17
    ฮือฮือเค้ากลัวนิกคุณอ่ะไรเตอร์
    #3
    0
  3. วันที่ 18 กันยายน 2553 / 22:22
    อึ๋ยยยยย = =
    #2
    0
  4. วันที่ 13 กันยายน 2553 / 00:12
     อ๊ายยยยยยยย

    นิชคุณ น่ากลัวววว

    #1
    0