คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] ѹ [ Yoon x Jay] (Yaoi & Song Fic) [SF] ฉันมีเธอ [ Yoon x Jay] (Yaoi & Song Fic) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Title : [SF] ฉันมีเธอ

Couple : [ Yoon x Jay]

Rate : PG

Writer : aloha

Talk's : Song Fic เรื่องแรก นั่งฟังเพลงนี้อยู่ดีๆ ภาพก็เข้ามาในหัว แวบๆ ยังไงก็ติชมได้เต็มที่ค่ะ ^^ แต่งอย่างว่องไว และเวิ่นเว้อ กำลังมึนๆพอดี แหะๆ
ป.ล.มิได้พาดพุงผู้ใดนะ มันเป็นแค่ฟิค โปรดเข้าใจ หิ้ง!!!


เพลง ฉันมีเธอ เผื่อใครอยากโหลดไปฟัง มีให้เลือกถึงสามเวอร์ชั่นกันเลยทีเดียว


http://www.4shared.com /audio/GnJ9b63E/_-_.htm ฉันมีเธอ(นิชคุณ)
http://www.4shared.com /audio/WcHuAdo1/_-____.htm ฉันมีเธอ(วิยะดา)
http://www.4shared.com /audio/A8jUjyZa/_207_Sirasak__-_04-___.htm ฉันมีเธอ(ศิรศักดิ์)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ค. 53 / 10:13


ไม่เคยคิดเสียใจกับวันนี้
บอกตัวเองว่าเราโชคดีด้วยซ้ำไป
ไม่ได้นึกถึง ไม่เคยน้อยใจ
กลับดีใจที่มีเธอเดินร่วมทาง


"เฮ้! เจย์!! ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่นี่แล้ว" ยูนรีบวิ่งเข้ามาหาผมทันทีที่ผมออกจากประตูขาเข้าพร้อมกับป้ายขนาดใหญ่ที่มีชื่อผมอยู่ ยูนคงมารอผมนานแล้ว เพราะยูนตัวเย็นเฉียบตอนที่เขากอดผม แต่ทำไมกันนะ ผมกลับรู้สึกอบอุ่นได้ขนาดนี้

"ยูน!!!" ผมเอ่ยออกมาได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายตรงหน้า ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆที่มีโอกาสได้รู้จักกับผู้ชายคนนี้

ผู้ชายคนที่ยืนลูบหลังผมเบาๆโดยไม่ถามอะไรผมสักคำ ผู้ชายคนที่ไม่สนใจสายตาคนรอบข้างที่กำลังมองมา ผู้ชายคนที่คอยให้กำลังใจผม ผู้ชายคนที่คอยสนับสนุนให้ผมทำในสิ่งผมรัก ผู้ชายคนที่แอบไปร้องไห้เมื่อรู้ว่าผมจะไปตามความฝันที่เกาหลี ผู้ชายคนที่มีรอยยิ้มที่สดใสให้กับผมเสมอ รวมถึงวินาทีที่ผมเดินเข้าประตูขาออกและจากเขาไปไกล ผู้ชายที่มักจะพูดอยู่เสมอว่าผมมีส่วนสูงที่ได้มาตรฐาน ผู้ชายคนที่ยอมเสียเงินค่าโทรศัพท์ระหว่างประเทศเพียงเพื่อฟังผมบ่นเรื่องไม่เป็นเรื่อง ผู้ชายคนที่พูดว่าคิดถึงผมเสมอ ผู้ชายคนที่รักผม และผู้ชายคนนี้ ก็เป็นคนที่ผมรักอย่างสุดหัวใจเช่นกัน

"ขอบคุณมากนะยูน" ผมเอ่ยออกมาเพราะผมรู้สึกขอบคุณเขาจากใจจริง ถ้าไม่มีเขา... ผมก็คงไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ ถึงแม้ว่าเราทั้งคู่จะเป็นผู้ชาย แต่ผู้ชายคนนี้ก็ทำให้ผมได้รู้ว่า ผมเลือกรักคนไม่ผิดจริงๆ ขอบคุณที่เขายืนอยู่กับผมตรงนี้ วินาทีนี้...

"ขอบคุณยูนทำไมล่ะ อ่อ คุณพ่อคุณแม่ แล้วก็แจฮาน รอเจย์อยู่ตรงนู้นแหนะ ตอนแรกพวกท่านก็จะมายืนรอเจย์ตรงนี้นะ แต่ยูนไม่อยากให้พวกท่านลำบาก ตอนแรกๆพวกท่านก็ไม่ยอมท่าเดียว จนยูนต้องเอาเจย์ขึ้นมาอ้างว่าถ้าเจย์เห็นเข้า เจย์คงจะรู้สึกไม่สบายใจที่เป็นสาเหตุทำให้พวกท่านต้องลำบาก พวกท่านก็เลยยอม แล้วผมก็ให้แจฮานคอยดูแลพวกท่านอยู่ เจย์จะโกรธยูนไหม? ที่ทำให้เจย์ไม่ได้เจอพวกท่านตรงนี้ แล้วก็... ที่ยูนอ้างชื่อเจย์น่ะ" ผมน่ะเหรอจะโกรธยูน ไม่มีวันซะหรอก ก็ยูนดีกับผมแล้วก็ดีกับครอบครัวผมขนาดนี้ แม้ผมจะไม่อยากทำให้พ่อกับแม่ลำบาก แต่ผม... ผมก็ทำมันลงไปแล้ว ผมทำให้พวกท่านต้องเสียใจ และเสียน้ำตาให้กับคนอย่างผม

“เจย์ไม่โกรธยูนหรอก ก็ยูนหวังดีกับเจย์นี่หน่า แต่เจย์ขออยู่อย่างนี้สักพักนะยูน เจย์ไม่อยากให้พ่อกับแม่เห็นเจย์ในสภาพนี้” ยูนส่งเสียงตอบรับพลางกอดผมเอาไว้แน่น





ฝ่าพายุและคืนอันเหน็บหนาว
แต่ว่าเราก็ยังไม่เคยทิ้งกัน
เหนื่อยสักเพียงใด ฉันไม่เคยหวั่น
ตราบที่เธอยังมีฉัน ฉันมีเธอ


ผมโดนไล่ออกจากมหาวิทยาชื่อดังของเกาหลี ด้วยเหตุผลที่เขาบอกกับผมว่า...ผมได้ทำความผิดร้ายแรงตามกฎของมหาวิทยาลัย โดยไม่มีการอธิบายใดๆทั้งสิ้น วันต่อมาเขาก็เตรียมเรื่องกลับอเมริกาให้กับผม และโทรแจ้งครอบครัวของผม พวกเขาไม่ได้ถามความต้องการผมเลยแม้แต่นิดเดียว!!! แม่โทรมาหาผมด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ถามว่าผมเป็นอย่างไรบ้าง และบอกว่าท่านคิดถึงผมขนาดไหน ท่านคุยกับผมโดยไม่พูดถึงความผิดร้ายแรงที่พวกเขากล่าวหาผมแม้แต่คำเดียว แม่บอกผมว่า แม่รู้ว่าลูกของแม่เป็นคนยังไง แม่รู้ว่าลูกของแม่เป็นคนจิตใจดี ก่อนจะวางสาย แม่บอกว่าแม่รักผมมาก แล้วก็มีเสียงของพ่อกับแจฮานแข่งกันตะโกนมาว่ารักผม

ตอนนั้นผมร้องไห้หนักมากจริงๆ มากจนไม่มีน้ำตาเหลือ ผมเสียใจจนอยากจะฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆ แต่วินาทีนั้น...ยูนก็โทรมา บอกว่ายูนยังรอวันที่ผมจะกลับไปหายูน เราจะได้ใช้ชีวิตที่แสนสุขด้วยกัน น้ำตาผมเอ่อล้นออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างอีกครั้ง คืนนั้น...ผมไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมให้ยูนฟัง ได้แต่เพียงร้องไห้ให้ยูนฟังทั้งคืนแทน

ในวันรุ่งขึ้นผมถึงรวบรวมความกล้าได้ และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ยูนฟัง ยูนบอกว่ายูนเชื่อมั่นในตัวผมมาตลอด แล้วยูนก็จะเชื่อตลอดไป ยูนบอกให้ผมเข้มแข็งไว้ ให้ผมรีบกลับมาหาอ้อมกอดของยูนไวๆ ยูนบอกว่ายูนจะทำป้ายสวยๆไปยืนรอรับผมที่สนามบิน แล้วยูนก็ปิดท้ายด้วยการตะโกนบอกรักผมเสียงดัง ที่ทำเอาผมนอนหลับฝันดีไปทั้งคืนเลยทีเดียว





ต่อให้ไกลสุดปลายฟ้า
ห่างสุดปลายฝัน เราจะไปด้วยกันไม่หวั่นไหว
จะเหนื่อยกว่าวันนี้ จะหนักกว่าวันนั้น
ขอแค่มีเธออยู่กับฉัน ตลอดไป


เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ผมเข้มแข็งมากขึ้น ผมกลับมาทำงานพิเศษเพื่อส่งตัวเองเรียน และใช้ทุนที่ผมได้ไปเรียนที่เกาหลี ผมไม่อยากให้พ่อกับแม่ต้องมาลำบากเพราะผมอีก

“ยูนทำไมต้องมาทำงานพิเศษด้วยเนี่ย เหนื่อยเปล่าๆ บ้านยูนก็ออกจะรวยนะ” ผมเอ่ยถามขึ้นเมื่อได้ยินยูนบอกว่าจะทำงานพิเศษที่เดียวกับผม

“ก็ยูนไม่อยากให้ใครมาเกาะแกะ หรือจีบเจย์ตอนที่ยูนไม่อยู่น่ะสิ” พูดจบยูนก็คว้าตัวผมเข้าไปกอดก่อนจะหอมแก้มผมทั้งสองข้างเบาๆ

ผมได้ใช้เวลาอยู่กับยูนแค่สองเดือน แล้วยูนก็ต้องบินกลับไปทำธุระเกาหลี ทั้งๆที่ผมต้องอยู่อเมริกา แต่ผมก็ไม่เสียใจ เพราะรู้ว่าอีกไม่นานยูนก็จะกลับมาหาผม และเราทั้งคู่ต่างก็เชื่อใจกันและกัน... ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็เชื่อว่าผมจะต้องผ่าฟันมันไปได้อย่างแน่นอน แค่มียูนอยู่ข้างๆผม ผมก็รู้สึกเหมือนมีที่ชาร์ตที่จะคอยเติมพลังชีวิต รวมไปถึงความรัก ความห่วงใย ให้กับผมอย่างไม่มีวันหมด





จะไม่ขอมากไปกว่าวันนี้
ไม่ต้องการจะมีอะไรมากมาย
ดาวจะลางเลือนเดือนจะร้างไกล
ไม่เป็นไรถ้าวันนี้ฉันมีเธอ


ทุกวันนี้ผมมีความสุขดีกับครอบครัวของผม ทุกวันผมจะออกไปเรียน ทำงานพิเศษกับยูน ในบางวันผมก็จะออกไปซ้อมเต้นบีบอยกับกลุ่มเพื่อนๆของผม โดยมียูนคอยนั่งให้กำลังใจอยู่ไม่ห่าง พร้อมของกินที่ไม่เคยขาดมือ แล้วผมก็จะมีรอยยิ้มพกกลับมาบ้านด้วยทุกครั้ง

“เมื่อไหร่ยูนจะเอาลูกแม่ไปอยู่บ้านยูนอย่างถาวรล่ะ” แม่ผมเอ่ยแซวยูน

“ถ้าคุณแม่อนุญาติผมจะพาเจย์ไปวันนี้เลยนะ เจย์ไปเถอะ เก็บของกัน” ยูนว่าก่อนทำท่าจะลากผมขึ้นไปบนห้องนอน แต่ก็ติดที่ว่าคุณพ่อมายืนขวางทางเอาไว้ก่อน

“ได้ยังไงกันคุณนี่ก็ ลูกเราทั้งคนนะ ต้องให้ตายูนมาขออย่างเป็นทางการก่อนสิ” พ่อผมเอ่ยแย้งเต็มที่(?)

“พี่เขย รีบๆมาเอาพี่ผมไปได้แล้วนะ เดี๋ยวจะเหี่ยวไปซะก่อน” แจฮานที่คงกลัวจะไม่มีใครสนใจจึงรีบพูดขึ้นบ้าง

“ถึงเหี่ยวพี่ก็รักน่า” ยูนบอกพลางกระชับมือ ก่อนจะดึงผมเข้าไปไว้ในอ้อมกอด และกระซิบที่ข้างหูผมเบาๆ ‘ยูนรักเจย์เสมอนะ’ เรียกเลือดให้มารวมตัวกันอยู่บนใบหน้าของผมได้อย่างไม่ยากนัก

แม้ว่าผมอาจจะไม่สามารถทำในสิ่งที่ผมต้องการได้ทั้งหมด แต่แค่มียูนกับครอบครัวที่น่ารัก ผมก็ไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว





ต่อให้ไกลสุดปลายฟ้า
ห่างสุดปลายฝัน เราจะไปด้วยกันไม่หวั่นไหว
จะเหนื่อยกว่าวันนี้ จะหนักกว่าวันนั้น
ขอแค่มีเธออยู่กับฉันตลอดไป..


“เจย์ ยูนมีเรื่องจะบอก” ยูนพูดพลางมองผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“มีอะไรเหรอยูน ทำหน้าเครียดเชียวนะ” ผมจิ้มคิ้วที่ขมวดกันเป็นปมของยูนเบาๆ

“คือว่า... เจย์จำที่ยูนเคยไปสอบชิงทุนของมหาวิทยาลัยที่ไทยได้ไหม?”

“จำได้สิ อย่านะบอกว่ายูนได้ทุนน่ะ” ผมเบิกตากว้างด้วยความดีใจ

“ใช่... แต่ยูนไม่อยากไปเลยเจย์ ยูนไม่อยากอยู่ห่างเจย์ เจย์ว่า... ยูนตอบปฏิเสธเขาไปดีไหม?” แฟนสุดหล่อของผมเอ่ยเสียงเหมือนหมาหงอย

“จะบ้าเหรอยูน ยูนอยากเรียนที่นั่นมากไม่ใช่เหรอ ยูนไปเถอะนะ เจย์อยากให้ยูนไป”

“เจย์ไล่ยูนเหรอเนี่ย ไม่อยากให้ยูนอยู่ใกล้ๆเจย์แล้วใช่ไหม? ฮึ” ยูนเบะปากออก ก่อนจะส่งเสียงเหมือนเด็กๆออกมา

“ไม่ใช่ซะหน่อย แฟนใครเนี่ย ขี้งอนจริงๆเลย ทีตอนเจย์ไปทำตามความฝันยูนยังบอกให้เจย์ไปเลยนะ แล้วเรื่องอะไรเจย์จะต้องเป็นตัวถ่วงความฝันยูนด้วยล่ะ?” ผมพูดพลางยิ้มให้คนตรงหน้า

“ก็ได้ งั้น เจย์ต้องรอยูนนะ ยูนสัญญาว่าจะไม่นอกใจเจย์ ไม่วอกแวก ไม่ทำให้...” ผมเอามือไปปิดปากยูนเบาๆ

“เจย์เชื่อใจยูนเสมอนะ เหมือนที่ยูนก็เชื่อใจเจย์ เจย์จะไม่ทำให้ยูนผิดหวังแน่นอน” ยูนจูบมือผมเบาๆ ก่อนที่จะกุมมือผมไว้แน่น

“ยูนจะตั้งใจเรียนแล้วรีบกลับมาหาเจย์ เอาให้อาจารย์ตกใจไปเลยเนอะ เจย์... ยูนรักเจย์นะครับ”

“รู้แล้วน่า แล้วเจย์จะรอยูนนะ” หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ ยูนก็เดินทางไปประเทศไทย แต่ยูนก็ติดต่อมาหาผมเสมอ บอกรักผมก่อนนอนทุกคน วันดีคืนดีก็ส่งขนมจากเมืองไทยมาให้ผมกินด้วย อ๊า! ฮานามิหม๊ดอ่ะยูน แค่ผมบอกยูน ไม่เกินอาทิตย์ผมก็ได้ฮานามิลังโตมากินสมใจอยากเลยทีเดียว






ตลอดไป...

ขณะที่ผมยืนอยู่ริมแม่น้ำแถวหมู่บ้าน โลกของผมก็มืดมิดลง ก่อนที่เสียงคุ้นเคยจะดังขึ้น

“ที่รัก ยูนกลับมาแล้วครับ”

“คิดถึงจังเลยยูน เจย์รักยูนนะ แล้วก็จะรักตลอดไปด้วย” ผมเอ่ยพลางโน้มคอยูนลงมาประทับริมฝีปากเบาๆ ก่อนที่ยูนจะมอบจูบที่แสนเนิ่นนานและเต็มไปด้วยความรักให้ผมเป็นการตอบแทน


-END-

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ alohapsyche จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น