ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 9 : พี่ครามลูกพีช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,656
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    12 ก.ย. 62



หลังจากเหตุการณ์ที่ตลาดสงบลงฟ้าได้ขอตัวจากพี่ชายและเพื่อนสาวกลับไปยังไร่ โดยทิ้งให้เพื่อนตัวเองอยู่กับพี่ชายและขอร้องให้พี่ชายไปส่งเพื่อนของตนที่บ้านแทน การเปิดโอกาสดีงามครั้งนี้ทำให้เจ้าของไร่ฟ้าคำรามพึงพอใจถึงขั้นขยิบตาส่งท้ายให้น้องสาวอย่างถูกใจ

ทำดีมีรางวัล..

ชายหนุ่มหันมาบอกโดยไม่มีเสียง คนเป็นน้องสาวเห็นยังงั้นก็ได้แต่หัวเราะเบาๆเอาใจช่วย

 

“ คุณ เจ็บรึป่าว” เธอหันไปถามคนขับที่นั่งข้างๆหลังจากที่เดินขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว

“ ไม่” ครามตอบสั้นๆ

“ไม่เจ็บ?

“ไม่ตายก็ดีเท่าไหร่แล้ว” ครามตอบพร้อมกับหัวเราะท่าทางของลูกพีชมื่อได้ยินคำตอบจากเค้า  ใบหน้าน้อยๆทำท่าเพลีย

“ใครใช้เอาตัวมาบังล่ะ คิดว่าเป็นกัปตันอเมริการึไง”

“ใครใช้ให้เอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายล่ะ ไม่รู้รึไงว่ามีคนเป็นห่วง”

คำตอบที่ย้อนกลับมาอย่างรวดเร็วของชายหนุ่มที่กำลังขับรถอยู่ ทำให้เธอต้องงับปากที่กำลังจะเถียงลง รู้สึกใจเต้นแปลกๆที่ได้ยินอย่างนั้น

เขาเป็นห่วง…

บรรยากาศในรถเริ่มแปลกๆ ทั้งสองคนไม่พูดอะไรต่อจากนั้น เพียงแต่จะมีสายตาของคนขับรถที่ชำเลืองมองคนนั่งเบาะข้างๆเป็นระยะ เพื่อดูปฏิกิริยา

เขินแล้วน่ารักชะมัด..

ชายหนุ่มคิดในใจแล้วหัวเราะออกมากับตัวเองเบาๆ เมื่อเห็นคนหน้าแดงเอาแต่หันไปมองวิวข้างถนน

ชายหนุ่มจอดรถตรงบริเวณหน้าค่ายมวยของลูกพีช ไม่ได้เอารถเข้าไปในค่ายแต่อย่างใดบ่งบอกว่ามีธุระไปต่อ ไม่เข้าไปทักทายพ่อและแม่ของเธอ

เธอปลดสายคาดเบลล์ออกแล้วกำลังจะลงรถแต่ ชายหนุ่มที่นั่งข้างๆมาตลอดดันกดล็อครถเอาไว้ซะก่อน เธอจึงหันกลับมามองด้วยความสงสัย

“มีอะไร”ลูกพีชเอียงคอหันมาถามคราม

“ลูกพีช ฟังนะ พี่อยากจะเตือนที่นี่ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ทำอะไร อยู่ที่ไหนให้ระวังไว้มากๆ พี่ไม่ได้จะมีโอกาสมาช่วยได้ตลอดเวลาหรอกนะ” ชายหนุ่มขี้เล่นที่เธอเคยเจอเปลี่ยนบุคลิกเป็นคนจริงจัง สายตาแน่วแน่ที่มองมาทำให้เธอรู้สึกว่าเธอต้องเชื่อฟังเขา

“ฉันดูแลตัวเองได้” เธอพูดขึ้นเบาๆแล้วหลบสายตาที่จ้องมา

“อย่าประมาท ยังไงก็เป็นผู้หญิง ระวังตัวไว้เป็นดี ที่พูดมาทั้งหมดคือเป็นห่วง  ห่วงนะเข้าใจมั้ย” เสียงทุ้มจริงจังของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวที่ฟังเกิดอาการไปต่อไม่ถูก วันนี้เขาทำให้เธอเกิดอาการแปลกๆทั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน อาการใจเต้นรู้สึกหัวใจฟูๆ ในสิ่งที่เขาพูดและทำเพื่อเธอ

“....”

“เอาเป็นว่า อย่าเกเร เข้าใจมั้ย”

“...”

“กับพี่ดื้อได้นะ  แต่เวลาดุให้ฟังด้วย” 

ทางด้านของสิงห์นายตำรวจหลังจากจัดการกับงานที่รับผิดชอบแล้วได้กลับมาทิ้งตัวลงยังห้องพักของเขา พลันนึกย้อนไปถึงหน้าของคนที่พึ่งได้เจอในตอนเย็น หัวใจที่ห่อเหี่ยวตอนนี้กระชุ่มกระชวยขึ้นมานิดหน่อย หลังจากได้เจอคนที่ทำให้หัวใจของคนแข็งกระด้างเย็นชาเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง

เขาคิดถึง..ใช่ เขาคิดถึงมาก แต่ทำอะไรไม่ได้

หลับตาลงก็เห็นใบหน้าสวยหวาน เสียงหัวเราะใสใส เสียงที่คอยเรียกเค้า พี่สิงห์ๆตั้งแต่เด็กยันโต รอยยิ้มจากคนหน้าหวานที่มีมาให้เขาเสมอ แต่กลายเป็นเขาที่คอยทำลาย ให้หน้าสวยๆมีน้ำตาตลอด

ขอโทษ..

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้งจากชายหนุ่มที่ทิ้งตัวหมดอาลัยตายอยากบนเก้าอี้นั่ง หัวใจที่พวงโตได้เพียงแป็ปเดียวกลับห่อเหี่ยวลงเช่นเดิม

 




//เวลาป๋าเค้าดุอ่ะ  ให้ฟังด้วยยยยยยย  เข้าใจมั้ย??//


....เราขอกำลังใจหน่อยได้มั้ยย  ชุ้ปๆ....







.

.



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

73 ความคิดเห็น