ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 8 : พี่ครามลูกพีช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    3 ก.ย. 62



อยากตายกันมากใช่มั้ย!!!

ลูกพีชลุกยืนขึ้นแล้ววิ่งเงื้อกำปั้นเข้าใส่วัยรุ่นคนที่ทำร้ายฟ้าอย่างรวดเร็ว โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวว่าจะโดนสวนคืน

พลั่ก! ตุบ! โครม!

“ลุกขึ้นมา ไอ้ลูกหมา!” เธอเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของคนที่ล้มลงตะกี้ขึ้นมาใหม่ เงื้อหมัดจะต่อยซ้ำอีกครั้งแต่พรรคพวกที่เหลือของมันกลับลอบกัดคว้าเอาเก้าอี้ไม้ของร้านค้าขึ้นจะฟาดทางด้านหลัง  เธอได้ยินเสียงกรี๊ดของฟ้าทำให้หันหลังกลับมาเจอเก้าอี้กำลังจะฟาดลงบนตัวเธอ  คิดว่าคงหลบไม่ทันแน่ๆ จึงหลับตาแน่นพร้อมรับความเจ็บ  เสียงฟาดของเก้าอี้กระทบเนื้อดังลั่นแต่เธอไม่ยักรู้สึกเจ็บ จึงลืมตาขึ้นมาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

ภาพที่เห็นคือผู้ชายร่างสูงคุ้นตากับเสื้อกล้ามสีขาวกำลังยืนบังเธออยู่ เสี้ยววินาทีนั้นหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด คุ้น..เธอรู้สึกคุ้นกับเหตุการณ์นี้เหมือนมันเคยเกิดขึ้นมาก่อน

“ เป็นไงคนสวย พี่เท่ห์ละสิ ” เสียงทุ้มกวนๆนั่นกระชากสติของเธอคืนมาอยู่กับเหตุการณ์ตรงหน้า  จากที่เธอจะต้องเป็นคนโดนเก้าอี้นั่นฟาดกลับกลายเป็นว่านายครามเอาตัวเอามาบังไว้ เพื่อช่วยเธอ

“ นายมันบ้า”

“ ซึ้งใจจริงจริ๊งงงงงงงงงงง” ครามตอบกลับพร้อมกลั้วหัวเราะในลำคอ หน้าตาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดของลูกพีช ออกจะชอบใจด้วยซ้ำไปที่ทำให้หญิงสาวออกอาการหัวเสียได้

ชายหนุ่มละความสนใจจากลูกพีชเพื่อหันมาจัดการกับกลุ่มวัยรุ่นที่เหลือ จากหางตาของเขานั้นได้สังเกตเห็นกลุ่มตำรวจนอกเครื่องแบบและเพื่อนรักของเขาอยู่ในบริเวณใกล้ๆจึงไม่ได้เดือดร้อนใจอะไรมาก เพราะถึงยังไงคนที่เฝ้าตะครุบเหยื่อตั้งแต่บ่ายคงอดทนรอนานกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

แล้วก็เป็นจริงอย่างที่คิดไม่ทันไรกลุ่มขี้เมากลุ่มนั้นก็ได้กระจายกำลังรวบตัวเหล่าวัยรุ่นได้ทั้งหมด แม้จะเกิดการต่อสู้ขัดขืนเกิดขึ้นแต่ว่านายสิงห์ขี้เมาคนนั้นกลับไม่ได้ใส่ใจเพราะเขากำลังสนุก

“ เฮ้ยๆ เบาๆหน่อยเดียวก็ช้ำตายก่อนพอดี” ครามรีบห้ามทัพเหล่าขี้เมาที่กำลังสนุกกับการจัดการกลุ่มวัยรุ่น

“ มันต่อยกู” สิงห์หันหน้ามาฟ้องครามด้วยใบหน้าเรียบเฉย พร้อมกับชี้ให้เห็นว่ามุมปากเขานั้นมีรอยช้ำจากกำปั้นอยู่

“อย่ามาสำออย เลิกเล่นได้แล้ว มาทำงานไม่ใช่? กูว่าทำงานสัก20 นอกนั้นมึงกะมาเล่นพวกมันอย่างเดียว”

สิงห์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจพร้อมกับหันไปสั่งลูกน้องให้ควบคุมตัวเหล่าวัยรุ่นไปโรงพัก จากนั้นก็เดินผ่านครามไปยังที่จอดรถ แต่ก่อนที่จะถึงรถของตัวเขานั้น เขาก็รู้สึกถึงได้ว่ามีคนกำลังมองเขาอยู่  สายตาคมสบเข้ากับคนที่จ้องมองเขาอยู่  ร่างบอบบางยืนนิ่งอยู่ตรงข้างๆลูกพีช เขาใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการสำรวจว่าเธอคนนั้นได้รับบาดเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่ แล้วชักสายตากลับเหมือนไม่ได้ใส่ใจ

ฟ้ายืนนิ่งมองคนที่เข้ามาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา คนที่คอยหลบหน้าเธอตลอดอ้างงานสารพัด เขา..อยู่ตรงหน้าเธอแต่กลับไม่ทักทายหรือถามไถ่อะไรเลย ใบหน้าสวยนั้นก้มลงมาเพื่อซ่อนน้ำตาที่คลออยู่ไม่ให้ใครเห็น นึกน้อยใจ แต่ก็นั่นแหละแล้วเธอจะทำอะไรได้ในเมื่อเขาไม่สนใจ



****   พี่สิงห์มาาาาาาาาาาาาาาาา //*//

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

73 ความคิดเห็น