ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 7 : พี่ครามลูกพีช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    11 ก.ย. 62




หลังจากที่สองสาวพากันออกมาจากร้านก๋วยเตี๋ยว ทั้งสองได้หาร้านอาหารตามสั่งบรรยากาศหน้านั่งรับประทานอาหารกัน เมื่ออิ่มก็เริ่มเสาะหาที่เที่ยวไปตามร้านต่างๆที่อยู่ในตลาด โดยจอดรถไว้ที่ร้านเสริมสวยของแต้วแล้วขอยืมมอเตอร์ไซต์เพื่อแว้นไปเที่ยวได้อย่างสะดวก

ฟ้าไม่ค่อยได้มีโอกาสที่จะขี่มอเตอร์ไซต์สักเท่าไหร่ พอเรียนจบก็ต้องกลับมาช่วยงานบัญชีที่ไร่ คุณนายแม่ก็ห่วงเธอซะเหลือเกินโน่น นี่นั่นก็ทำไม่ได้ กิจกรรมโลดโผนต่างๆได้ห่างหายจากตัวของเธอเองไปนานมาก  วันนี้จึงเรียกได้ว่าเป็นวันที่ได้ปลดปล่อยอย่างแท้จริง

“ฟ้า จะเย็นแล้ว นี่ออกมากันนานมาก แม่ด่าตายเลย” ลูกพีชท้วงเพื่อนหลังจากที่เริ่มสังเกตได้ว่า ณ เวลานี้แสงแดดเริ่มอ่อนแสงลงมากแล้ว

“เฮ้ยจริงด้วย ตายล่ะ เรากลับกันเลยมั้ย พี่ครามกินหัวแน่ๆเลยทิ้งงานมาเที่ยวเพลินขนาดนี้” ฟ้ารีบเห็นด้วยกับเพื่อนแทบจะทันที พวกเธอเที่ยวเล่นกันมาทั้งวันจริงๆ เข้าร้านนู่นออกร้านนี้เป็นว่าเล่น ตะลอนกินของกินอร่อยๆจนท้องจะแตก

ระหว่างที่ทั้งสองคนนั้นกำลังเดินกลับไปที่รถมอเตอร์ไซต์ของแต้วนั้น ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเป็นจุดสนใจคนเหล่าชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง ที่กำลังตั้งวงดื่มเหล้ากันอย่างครื้นเครง บ้างก็ยกขวดเหล้ามาเคาะทำจังหวะเพลง และร้องเพลงตามปะสาคนเมาไป แต่กลับมีหนึ่งคนในนั้นที่กำลังจ้องมองไปยังสองสาวตาไม่กระพริบ

ชายหนุ่มผิวขาวร่างกายกำยำแข็งแรงอย่างคนออกกำลังกายเป็นประจำ ใบหน้าหล่อเหลามีหนวดเคราขึ้นจางๆ ผมสีน้ำตาลยาวระต้นคอยุ่งๆไม่เป็นทรง สวมเสื้อยืดสีดำสกรีนคำว่า สาส ตัวใหญ่ๆตรงกลางอก นุ่งกางเกงยีนส์สีเข้ม ในมือกำลังยกแก้วเหล้าขาว40ดีกรีแกว่งไปมาแล้วยกกรอกใส่ปาก

ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาฉ่ำปรือผลจากการดื่มตั้งแต่หัววันยันตอนนี้ที่เริ่มค่ำ ทำให้ชายหนุ่มต้องสะบัดหัวไปมาเรียกสติเล็กน้อย

“ นางฟ้า” เสียงทุ้มแหบดังขึ้นเบาๆ

“อะไรนะ พี่เรียกอะไรฟ้าๆนะ” บรรดาขี้เมาในวงเหล้าได้ยินเสียงของชายหนุ่มในวงเหล้าคนเดียวที่นิ่งเงียบมานานพูดขึ้นมา จึงอดสงสัยไม่ได้เลยถามออกมา

“ กูเห็นนางฟ้า” เขาบอกอีกครั้งโดยที่สายตาไม่ได้ละไปจากสองสาวที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆบริเวณที่พวกเขากำลังตั้งวงอยู่

“ เมาแล้วมั้ยพี่สิงห์” ขี้เมาอีกคนพูดขึ้น ทำให้วงเหล้าเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากคนที่ถูกขี้เมาในวงเหล้าแซวแล้วพากันหัวเราะ ชายหนุ่มได้แต่ถือแก้วเหล้าไว้ในมือ สายตายังคงจับจ้องไปที่ถนนตลาดโดยมีเป้าหมายคือสองสาวสวยที่เดินมาด้วยกัน

ไม่ได้เจอกี่วันแล้วนะ..

ทางด้านของสองสาวก็ไม่ได้รับรู้ถึงสายตาของใครเลย เพราะมัวแต่เพลินกับการคุยกันอย่างสนุกจนกระทั่ง จังหวะที่ลูกพีชกำลังจะข้ามถนนไปอีกฝั่ง  รถมอเตอร์ไซต์ของกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งได้ขี่มาอย่างไว ฟ้าที่หันมาเห็นพอดีทำให้รีบกระชากแขนเพื่อนกลับมาทัน  เหตุการณ์นั้นทำให้รถของกลุ่มวัยรุ่นเสียจังหวะหักรถหลบลงข้างถนน

โครม!!

“ เหี้ยเอ้ยยยยยย!!” เสียงวัยรุ่นชายที่หักหลบ ทำให้รถล้มลงอุทานขึ้นดังลั่น เรียกสายตาของคนอื่นๆให้หันมามองเต็มไปหมด

ลูกพีชและฟ้ารีบวิ่งไปดูคนบาดเจ็บ ทำให้เห็นว่าคนนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ มีแค่รถกระจกข้างกับไฟหน้าแตก

“เป็นไรมั้ยน้อง” ฟ้าส่งเสียงถามไปแต่ได้คำตอบเป็นใบหน้าที่โกรธขึง วัยรุ่นชายอีกสามคนจอดรถลงมาดูเพื่อน แล้วหันไปมองหญิงสาวทั้งสองอย่างหาเรื่อง

“ ตามึงบอดรึไง ไม่เห็นรถกำลังมา” วัยรุ่นชายคนที่รถล้มตะคอกเสียงใส่หญิงสาวทั้งสองอย่างโกรธเคือง

“อ้าว ไหงพูดงี้วะ นี่มันถนนคนเดินในตลาด มันใช่ที่ให้แว้นรถเร็วขนาดนี้มั้ย” ลูกพีชเถียงกลับ

“มึงอย่าปากดี เดี๋ยวได้เจ็บ เห็นมั้ยรถกูพังหมดแล้ว”

“คือจะให้รับผิดชอบว่างั้น” ลูกพีชไม่สบอารมณ์ขึ้นมายกมือขึ้นเท้าเอวตอบกลับ  กิริยานั้นทำให้วัยรุ่นคนอื่นเริ่มไม่ชอบใจเหมือนกัน ผู้หญิงตัวเล็กๆสองคนไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวพวกเขาเลย

“ก็เออสิวะ”

“แล้วที่ขี่รถเกือบชนเพื่อนพี่ล่ะ จะว่าไง รับผิดชอบมั้ยละ” ฟ้าเดินมายืนข้างๆเพื่อนแล้วหันไปตอบกลับกลุ่มวัยรุ่น

“เรื่องอะไรต้องรับผิดชอบ พวกมึงไม่ดูทางเอง แล้วรถเพื่อนกูก็พัง พวกมึงนั่นแหละต้องรับผิดชอบ” ชายวัยรุ่นคนที่เป็นเพื่อนพูดโต้ขึ้น

“ ไม่มีทาง น้องขี่รถกันเร็วมากเหมือนรีบไปตามควายหรือแม่ยายใครตายสักคนจนเกือบชนคน ยังมีหน้าจะมาเรียกร้อง” ลูกพีชเริ่มหัวร้อนจนควบคุมอารมณ์ตัวเองจะไม่อยู่ล่ะ วันนี้มีแต่เรื่องเข้ามาหาไม่หยุดหย่อน อารมณ์ที่ค้างมาตั้งแต่กลางวันนั้นตกตะกอนไปแล้วเหมือนมีใครเอาเท้ามากวนให้ขุ่นขึ้นมาอีกจึงอดที่จะโมโหไม่ได้

“ พี่จะไม่ขอไรมาก แค่พวกน้องขอโทษพี่แล้วขี่รถกันช้าลงกว่านี้ก็พอ” ลูกพีชบอกหน้านิ่ง สายตาเริ่มเหยียบเย็นขึ้น

“ เหอะ มึงคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ มาสั่งกู พ่อแม่ยังไม่สั่งกูขนาดนี้เลย คือกูต้องฟังมึงหรอ” พูดจบกลุ่มวัยรุ่นก็พากันหัวเราะเยาะขึ้น ร้อนถึงฟ้าที่แทบกระโจนเข้าไปมีเรื่องด้วย กลุ่มวัยรุ่นเห็นท่าทีของฟ้าแล้วจึงชะงักแล้วตั้งหลักเหมือนพร้อมจะทะเลาะ

“ จัดเลยมั้ย จะไม่ไหวละ” ฟ้ากระซิบถามเพื่อน

“ ฟ้า มึงช่วยเกรงใจกระโปรงที่มึงใส่ด้วย” ลูกพีชหันมาตอบเพื่อนสาวอย่างติดตลก  ทำให้ฟ้าลดตามองชุดที่ตัวเองใส่แวบนึงแล้วแอบถอยหายใจเซ็งๆ

“ สรุปยังไง รึว่าอยากมีเรื่อง บอกก่อนเลยนะใจจริงไม่อยากรังแกคนสวยๆ แต่ช่วยไม่ได้ถ้าพวกมึงจะไม่รับผิดชอบ”

“ ใจจริงก็ไม่อยากรังแกเด็กอย่างพวกมึงหรอกนะ ไอ้เด็กเวร แต่ปากมึงนี่วอนจริงๆว่ะ” ลูกพีชยอกย้อนคำพูดกลับ ทำให้กลุ่มวัยรุ่นโกรธขึ้นมาทันทีคนที่รถล้มอดไม่ไหวถลาเข้ามาจะตบหน้าของลูกพีชแต่ก่อนที่ฝ่ามือจะประทับบนใบหน้าสวย  กลับถูกเท้าของฟ้าถีบเข้าอย่างจังๆบริเวณหน้าท้อง

โครม! อั่ก!

วัยรุ่นคนแรกล้มลงไปทำให้เพื่อนคนอื่นๆรีบพากันเข้าไปพยุงจากนั้นที่เหลือก็พากันดาหน้าเข้ามาหาเรื่องสองสาวอย่างไม่ปราณี

เหตุการณ์ชลมุลในตอนนี้ตกอยู่ในสายตาของสิงห์ตลอดแต่ชายหนุ่มกลับนั่งนิ่งมองดูอยู่ใกล้ๆ ดวงตาเรียบนิ่งติดจะเย็นชาเหยียบเย็นขึ้นมาเมื่อเห็นว่าวัยรุ่นคนหนึ่งกระชากแขนของฟ้าแล้วเหวี่ยงไปกระแทกรถมอเตอร์ไซต์ที่จอดอยู่อย่างแรง

ฟ้าไม่ทันได้ตั้งตัวถูกเหวี่ยงเข้าไปกระแทกกับรถอย่างแรง หญิงสาวเผลอคิดในใจว่าไม่น่าเลย ไม่น่าใส่ชุดนี้ออกจากบ้านมาแล้วหวังว่าจะได้เจอกับพี่สิงห์   เธอคิดผิดไง!! พลาดสุด!

“ฟ้า!!! เป็นไงมั้ง” ลูกพีชรีบวิ่งไปช่วยฟ้าลุกขึ้น แขนของเพื่อนเธอมีรอยช้ำแดงเปื้อนขึ้นมา ไม่นานมันต้องม่วงขึ้นมาแน่ๆ หญิงสาวหันขวับกลับไปทางพวกเด็กวัยรุ่น  ดวงตาเหมือนมีเพลิงท่วมอยู่  อยากตายกันมากใช่มั้ย!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

73 ความคิดเห็น