ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 25 : โหด+หึง=คราม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    3 ธ.ค. 62





ลูกพีชค่อยๆก้าวเดินช้าๆเข้าไปหาชายหนุ่มทั้งสองคน  เธอเงยหน้ามองเจ้าของใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราราวมหาโจรเล็กน้อยก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มอีกคน ซึ่งนั่นสามารถเรียกสายตาขุ่นมัวให้บังเกิดแก่ว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคตของเธอทันที

“ไอ้ห่า แม้แต่เพื่อนก็ไม่เว้น” หมอกรผู้ได้รับสายตาพิฆาตจากเพื่อนโคลงศรีษะไปมาอย่างจนใจในความขี้หวงของคราม

“ขอไปด้วยคนสิ”ลูกพีชย้ำความต้องการของตัวเองอีกครั้งกับทั้งสองคน หมอกรมีท่าทีลำบากใจจึงหันไปส่งสายตาหาเพื่อนเพื่อให้เป็นคนตัดสินใจเอง

ครามถอนหายใจยาวๆอีกครั้ง เขาไม่อยากให้เธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้แต่ดูเหมือนเธอจะพยายามเอาตัวเองเข้ามาสอดอยู่ตลอดเวลา  แค่นี้ยังทำเป็นห่วงไม่พออีกหรือยังไง ต้องให้เป็นบ้าตายไปก่อนหรอ

“มันไม่ได้เป็นเรื่องน่าสนุก ถอยออกไปห่างๆจะดีกว่า” ครามบอกเสียงเรียบนิ่ง ใช้สายตาคมมองคนตัวเล็กตรงหน้ากำลังทำหน้าตาไม่พอใจในคำตอบของเขาอยู่

“ฉันรู้ว่ามันไม่น่าสนุก  แต่มันน่าเจ็บใจ เด็กสองคนนั้นโดนกระทืบมาสาเหตุมันมาจากฉัน!! แต่พวกมันกลับระยำทำเด็กได้ลงคอ จะให้ฉันเฉยหรอ ไม่มีวัน” ลูกพีชเถียงกลับทันควันด้วย ดวงตามีแววกรุ่นโกรธพวกที่ทำร้ายมะขามและยักษ์  มือบางกำแน่นจนสั่นระริก

“เดี๋ยวพี่จัดการเอง  ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” ครามยืนมองหญิงสาวแววตาทอประกายอ่อนแสง เขาเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะคว้ามือบางมากุมไว้

“แต่ฉันอยากไปด้วย  ยืนดูอยู่ห่างๆก็ได้ สัญญาว่าจะเป็นเด็กดี” ลูกพีชนั้นยังไม่ยอมแพ้ใช้น้ำเสียงทอดอ่อนหวานเพื่อหวังให้เขาใจอ่อนยอมตามใจเธออีกครั้ง  และดูเหมือนมันค่อนข้างจะได้ผล หัวใจของครามอ่อนยวบลงมาอีกครั้งหลังตั้งใจไว้ว่าจะไม่ให้ลูกพีชมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เด็ดขาด

ครามนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมา เขามองไปแต่หน้าของเธอเท่านั้น ใบหน้าน้อยแสดงเจตนาของตัวเองอย่างชัดเจนว่าต้องการที่จะไป และเธอต้องได้ไป  แววตาดื้อดึงแบบนี้เขาเคยเจอมาแล้ว ความดื้อมากๆของเธอเขาก็รับรู้มานานแล้วเช่นกัน

ครามส่งสายตาหารือกับหมอกรผู้ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ไม่ไกล หมอกรยักไหล่ราวกับว่าแล้วแต่มึงจะตัดสินใจเอง  ยังไงก็ได้แล้วแต่เขาไม่ได้ว่า

“ตามนั้น” เมื่อพูดจบคนตัวเล็กของเขาก็ยิ่มร่าออกมาทันที  จนอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้ต้องแกล้งดึงปลายจมูกรั้นนั้นเบาๆ  ลูกพีชปัดมือของอีกฝ่ายออกก่อนจะถลึงตาใส่ แต่ไม่นานก็ยิ้มออกมาอย่างสมใจ

อย่าคิดว่าคนอย่างเธอจะกลัว..เดี๋ยวเธอจะทำให้พวกมันรู้ว่าใครกันแน่คืออันธพาลของจริง

 

ตกเย็นของวันนั้นทางไร่ฟ้าคำรามมีแขกที่ได้รับแขกเชิญมายังไร่อยู่ทั้งหมดสี่คน งานของนายครามซึ่งได้สั่งเชิดทำนั้น ลูกน้องของเขาทำงานได้อย่างเรียบร้อยมาก ใช้เวลาเพียงในช่วงบ่ายเท่านั้นในการเชิญตัวทุกท่านมาได้

กระท่อมไม้ท้ายไร่หลังใหญ่ที่ครามเอาไว้เก็บผลผลิตทางการเกษตรนั้นถูกใช้ให้เป็นห้องรับแขกในตอนเย็น 

รถกะบะคันโตแล่นเข้ามาจอดหน้ากระท่อมไม้หลังใหญ่ก่อนทุกคนในรถจะค่อยๆก้าวเดินลงมา  แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าแล้ว คนงานอื่นๆต่างทยอยกลับบ้านกันไปหมด ท้ายไร่จึงเงียบสงัดไร้เสียงผู้คน จะมีเพียงเสียงจากแมลงทั้งหลายเท่านั้น

ครามเดินนำลูกพีชเข้าไปในกระท่อม แต่ก่อนเธอจะเดินเข้าไปข้างใน  สังเกตว่ารอบๆกระท่องแห่งนี้มีคนงานพกอาวุธสามสี่คนเดินวนๆอยู่ข้างนอกกระท่อมเหมือนเป็นยามคอยเฝ้าระวังผู้บุกรุก พวกเขาเหล่านั้นมีท่าทีนอบน้อมต่อนายครามเป็นอย่างมาก 

เธอเดินผ่านประตูที่เปิดเอาไว้เข้าไปข้างในพร้อมกับครามและหมอกร ซึ่งพบว่าในกระท่อมนั้นมีนายเชิดหัวหน้าคนงานและลูกน้องสองคนกำลังยืนเฝ้าแขกที่ได้รับเชิญในวันนี้อยู่

“เชิด” ครามเรียกลูกน้อง  เมื่อเชิดได้ยินจึงเดินเข้ามาหานายตนเองพร้อมกับรายงานเรื่องที่ได้รับมอบหมาย

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับนาย  ผมเจอพวกมันกำลังหนีไปต่างอำเภอครับ โชคดีที่ผมติดต่อลูกน้องในหลายอำเภอระแวกนี้เอาไว้ว่าพบคนลักษณะแบบที่มะขามบอกให้รีบติดต่อผมเร็วๆ เลยได้ตัวพวกนี้มาไม่ยากครับ”

“ขอบใจ” ครามพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่มาหยามเขาถึงถิ่น 

พวกมันสี่คนถูกจับมัดเอาไว้นั่งกองลงกับพื้น  ทั้งหมดมีรูปร่างกำยำสูงใหญ่พอๆเดียวกับคราม ผิวกายคล้ำแดดเหมือนคนทำงานกลางแจ้ง มีหนึ่งคนในบรรดาทั้งหมดที่ทำให้ครามเกิดความสนใจนั่นก็คนที่นั่งจ้องหน้าเขาอยู่ตอนนี้  มันไม่คิดหลบสายตาของเขา แต่เลือกมองหน้าเขาตรงๆอย่างไม่กลัวตาย

หึ..คนแบบนี้แหละงานถนัดเขา

“ มึงมองหน้ากูหรอ” กลิ่นอายความเหี้ยมเริ่มปะทุขึ้นมาจากผู้มาเยือนอย่างคราม เขาใช้ปลายเท้าแตะเบาๆลงบนหน้าขาของคนนั่งคุกเข่ามองหน้าไม่กลัวตาย  มันแสยะยิ้มขึ้นมาก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะดังหึ

“ กูก็นึกว่าใคร  ที่แท้ก็คนกันเอง” คม หัวหน้าคนรุมกระทืบเด็กหนุ่มทั้งสองเอ่ยขึ้น ท่าทางมันดูสบายๆไม่ทุกข์ร้อนใจใดๆเลย

“มึงคงรู้จักกูดี แต่โทษทีวะ กูไม่รู้จักคนจัญไรอย่างมึง” คำพูดเผ็ดร้อนตอกกลับมาจากนายครามเรียกสายตากรุ่นโกรธของมันขึ้นมาได้ 

ลูกพีชยืนมองอยู่ทางด้านหลังเงียบๆไม่ได้ขัดจังหวะใดๆ เธอเพียงเฝ้ามองอยู่ห่างๆอย่างที่พูดเอาไว้  มองพวกมันด้วยสายตาอ่านไม่ออก เธอยืนอยู่ข้างหมอกรหรือจะเรียกว่าครามให้หมอกรประกบเธอไว้จะดีกว่า  เขาไม่ไว้ใจเรื่องความปลอดภัย  อ้างว่าไม่แน่ว่าพวกมันอาจจะบุกมาเล่นงานตอนไหนไม่รู้  

จากข่าวที่ได้รับมาดูเหมือนหนึ่งในนี้จะเป็นมือดีของนายสาครและสอง  ถึงขั้นใช้มือดีมาหยามดูเหมือนว่ามันก็คงจะแค้นใจมากจากเรื่องคราวก่อน หรือไม่พวกมันอาจกำลังหาจังหวะเล่นงานลูกพีชอยู่

 แต่ช่วงนี้เรียกได้ว่าครามและเธอแทบจะตัวติดกัน เขาไม่ปล่อยให้เธอคาดสายตาไปไหน แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันสายข่าวอย่างยักษ์ก็รายงานเขาตลอด เรื่องนี้เธอรู้เพราะจับได้ตอนยักษ์กำลังรายงานความประพฤติของเธอให้ครามฟังตอนอยู่ในค่ายมวย

แต่ว่าเธอได้บอกให้ยักษ์ไม่ต้องบอกเขาว่าเธอรู้แล้ว  ให้ทำเหมือนเดิมเป็นปกติ  ใช่  เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอจริงๆ และนั่นก็ทำให้คนใจแข็งอย่างเธอยอมอ่อนลงบ้าง

“ มึงคือไอ้คม?” ครามถามคนตรงหน้าเสียงต่ำ

“ใช่ แล้วมึงจะทำ.มะ” ยังไม่ทันที่มันจะพูดจบ ฝ่าเท้าหนักของใครบางคนก็ประทับใส่หน้าของมันอย่างจัง

ทุกคนในกระท่อมแห่งนี้เบิกตาโพล่งยืนนิ่งขึงหันขวับไปมองเจ้าของฝ่าเท้าไร้เงาอย่างพร้อมเพียงกันไม่เว้นแม้กระทั่งชายหนุ่มหน้าหนวดผู้ที่ยืนอยู่ใกล้ไอ้คมมากสุด

ลูกพีชกระโดดถีบหน้าของคมเสร็จก็ยืนนิ่งจ้องมันล้มลงกับพื้นด้วยแววตาเยียบเย็นไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากริมฝีปากบางสักคำเดียว  เธอทำเพียงยืนมองมันนิ่งๆ คมกระเสือกกระสนพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่ง มือทั้งสองข้างถูกมัดด้วยเชือกจึงต้องพยุงตัวเองอย่างยากลำบาก

“ซนจริงๆ” ครามพูดขึ้นเบาๆแต่ว่าในกระท่อมแห่งนี้เงียบสงัดทุกคนในนี้จึงได้ยินชัดเจน  บางคนแอบหันไปขำแห้งๆหากัน เชื่อแล้วว่าเมียเจ้านายดุจริงสมคำล่ำลือ

“ถุ้ย”คมถุยเลือดในปากออกมา ก่อนจะหันมาปะจันหน้ากับลูกพีชอีกครั้ง  มันไม่ทันสังเกตว่ามีผู้หญิงตามมาด้วย  ท่าทางของลูกพีชและใบหน้าคุ้นๆทำให้มันต้องเพ่งสายตามองให้ชัดเจนมากขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างเหมือนนึกออกว่าลูกพีชเป็นใคร

การกระทำของมันตกอยู่ในสายตาของทุกคนโดยตลอด จึงทำให้ลูกพีชขยับตัวก้าวเดินเข้าไปหามันใกล้ๆแล้วย่อตัวลงตรงหน้ามัน

“มองอย่างนี้  หน้ากูเหมือนแม่มึงหรอ” เสียงสูดลมหายใจของทุกคนบอกได้ว่า เมียเจ้านายปากร้ายขนาดไหน คำพูดเรียกการปะทะได้ขนาดนี้แสดงว่าไม่ธรรมดาจริงๆ

“อะ..อินังเด็กตอนนั้น” คมไม่คิดว่าเขาจะได้กลับมาเจอนังเด็กคนนี้อีกครั้ง คนที่เจ้านายของเขาตามหามตลอดแต่กลับพลาดไปเสียทุกครั้ง เพราะปีกที่กางปกป้องมันอยู่ช่างแข็งแกร่งมาก 

“เจ้านายมึงไอ้สาคร  มันใช้หมาอย่างมึงมากัดกูหรอ” มันคงตกใจไม่คิดว่าเธอจะรู้ว่ามันเป็นคนของใคร โง่ชะมัด  ทำท่ายอมรับออกมาขนาดนี้จะเป็นใครคนอื่นไปได้ไง

“อี่ลูกพีช” สิ้นคำพูด ร่างหนาของมันก็ล้มกลิ้งลงอย่างแรงจากฝ่าเท้าหนักของคราม

“กูยังไม่เรียกอี่  มึงเป็นใครไอ้เหี้ย เดี๋ยวกูจะล่อให้ยับ” ครามเริ่มหัวเสียขึ้นมา  มาดเจ้าของไร่หายไปแล้ว ทุกคนตอนนี้เหมือนเป็นแก๊งมาเฟียมากกว่าชาวไร่ชาวนาทั่วไป  เธอสังเกตมากได้สักพักแล้ว ลูกน้องของเขาทำงานได้ดีเกินคาดมาก จับพวกมันมาเร็วขนาดนี้ต้องเก่งเบอร์ไหน  แต่มันเกินความสามารถชาวไร่ธรรมดาแน่ๆ

“ มึงจับพวกกูมาทำไม” ไอ้คมตะคอกถามอย่างเหลืออด เลือดกำเดากำลังไหลออกจากจมูกไม่หยุด เสื้อเปอะเปื้อนไปด้วยเหลือน่าขยะแขยง

“แล้ววันนี้มึงทำเหี้ยอะไรไว้กับคนของกู”

“หึ!! ไอ้เด็กสองคนนั้นนะหรอ กูไม่ได้ฆ่ามันตายหรอกนะ พวกมึงถึงได้เดือดร้อนขนาดนี้”  ไอ้คมไม่สำนึกว่าชะตากรรมของมันกำลังจะขาดถึงได้พูดจาวอนลงนรกกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเถื่อนและโหดอย่างนายคราม

ครามเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของมันขึ้นมาด้วยมือเพียงข้างเดียว เขาใช้แรงดึงมันขึ้นมาก่อนจะซัดหมัดใส่ใบหน้าอย่างจัง เขากำลังจะเงื้อมือขึ้นชกมันอีกครั้งแต่กลับถูกลูกพีชเดินเข้ามาจับแขนของเขาเอาไว้เสียก่อน

ครามหันมามองคนตัวเล็กซึ่งกำลังจับแขนเขาไม่ยอมปล่อย เขาจึงลดมือลงมาไม่ได้ต่อยไอ้คมซ้ำอีกครั้ง  ดูเหมือนว่าคำว่าปราณีคงไม่มีเหลือให้กับพวกมันเสียแล้ว

“แก้มัดมัน”ลูกพีชบอกกับคนงานของครามที่ยืนอยู่ใกล้ๆให้แกะเชือกของไอ้คมออก  ทุกคนยังยืนยิ่งไม่ขยับเพราะต้องรอคำสั่งจากเจ้านาย  ครามมองลูกพีชอย่างไม่เข้าใจ

“จะทำอะไร” เขาถาม

“ คุยกับมันเวลามัดรู้สึกไม่สะดวกใจ เหมือนเรากำลังรังแกมันยังไงไม่รู้  รู้สึกไม่ดีเลย”  เอาแล้วสิ  คำตอบของเธอสร้างความแปลกใจให้กับทุกคนโดยเฉพาะพรรคพวกของนายสาครที่ถูกจับมา คมใช้สายตามองลูกพีชด้วยอาการสังหรณ์ใจแปลกๆ

เชิดเป็นคนเดินเข้ามาแกะเชือกให้คม และลูกน้องของมันก่อนจะถอยหลังกลับมาคุมเชิงด้วยความระมัดระวัง

คมสะบัดข้อมือตัวเองไปมาก่อนจะยืดตัวลุกยืนขึ้น  มันลอบมองไปรอบๆตัวเพื่อหาทางหนีแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอเพราะทางออกมีทางเดียวเท่านั้น ซึ่งมันจะต้องฝ่ากลุ่มของเจ้าของไร่ฟ้าคำรามนี้ไปให้ได้ถึงจะรอด

“ถ้ามึงทำอะไรพวกกู  นายกูไม่เอามึงไว้แน่” คมขู่เสียงเข้มผิดกับหัวใจของมันที่เต้นแรงด้วยความตื่นกลัวเมื่อเห็นว่าลูกพีชค่อยๆเดินเข้ามาหามันด้วยแววตาวาววับ  มันไม่นึกเลยว่าผู้หญิงเพียงคนเดียวจะสามารถทำให้มันต้องเผลอก้าวถอยหลังด้วยอารามตกใจในแววตาคู่นั้น

“มึงก็หาทางออกไปให้ได้สิ” ลูกพีชตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

ครามสั่งให้ลูกน้องของเขาลากพวกมันที่เหลือไปยังอีกมุมหนึ่งของกระท่อมเพื่อจัดการต้อนรับแขกให้สาสมกับสิ่งที่พวกมันทำในวันนี้  ให้มันได้รู้ว่าคนอย่างเขาไม่ใช่ไก่อ่อนจะให้มันมากดหัวง่ายๆอีกต่อไป 

“อย่ามัวแต่หยอก  หิวข้าว” ร่างสูงเดินเข้ามาประชิดลูกพีชก่อนจะใช้มือแกร่งสอดเข้ามารั้งเอวบางเอาไว้แล้วใช้เท้าถีบเข้าใส่หน้าท้องของคมเข้าอย่างแรง โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว

คมจุกตรงบริเวณโดนถีบใบหน้าของมันบูดเบี้ยว ด้วยความโมโหมันจึงลุกขึ้นแล้วพุ่งตัวเข้าหาครามและลูกพีชหวังจะทำร้าย แต่มีหรอคนอย่างนายครามจะให้ใครมาแตะต้องตัวลูกพีชได้  ร่างสูงใหญ่ของคนทั้งสองปะทะเข้าหากัน กำปั้นหนักๆของครามถูกซัดใส่อีกฝ่ายไม่มียั้ง เขากระชากตัวมันเหวี่ยงไปยังลังไม้ในกระท่อม กองไม้ล้มลงระเนระนาดรวมทั้งตัวมันด้วย

มันพยายามยันตัวเองลุกขึ้นมาสู้อีกครั้ง เหลือบตามองไปหาลูกน้องก็ได้แต่แค้นใจ เพราะพวกมันกำลังถูกซ้อมปางตาย  สภาพแต่ละคนยับเยินกว่ามันมากนัก

“กูน่าจะฆ่าไอ้เด็กสองคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย คงสะใจมากกว่านี้  หรือไม่ก็ทำให้มันเจ็บปางตาย เด็กพวกมึงนี่มันอึดใช้ได้เลยนี่หว่า กูนึกว่าจะตายห่าไปแล้ว” พูดจบก็หัวเราะออกมาเหมือนเยาะเย้ยคนทั้งคู่ มันพูดจายั่วโมโหคนทั้งสองด้วยเพราะรู้ว่าถึงยังไงคืนนี้มันคงไม่สามารถรอดออกไปได้

 ลูกพีชไม่อาจข่มใจให้เย็นลงไปมากกว่านี้ได้แล้วเธอเดินปรี่เข้าไปกระชากปืนพกมาจากเอวของครามอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มก็ไม่ทันตั้งตัวว่าลูกพีชจะบ้าระห่ำขนาดนี้ เธอกระโจนเข้าไปหาไอ้คนชั่วที่กล้ารุมทำร้ายแม้กระทั่งเด็ก

“ มึงแน่มาก!!!! กล้าทำคนของกูหรอ!!!!" ลูกพีชตะคอกใส่หน้าคมก่อนจะใช้ด้ามปืนฟาดใส่ใบหน้าของมันเต็มแรงจนเลือดของมันไหลออกมาทางจมูกไม่ขาดสาย

 ครามยืนมองทางด้านหลังด้วยสีหน้าเหี้ยมไม่ต่างกัน คู่ชายหญิงสองคนนี้ทำเอาพวกอันธพาลกลุ่มนี้แทบอยากจะกราบไหว้ร้องขอชีวิต

หากทุกคนคิดว่านี่คือการเอาคืนแล้วนั้น  มันยังไม่ใช่ อันธพาลของจริงกำลังเริ่มขึ้นหลังจากนี้ต่างหาก  ภายในกระท่อมท้ายไร่แห่งนี้ถูกย้อมไปด้วยเลือดเป็นหย่อมๆ เสียงร้องโหยหวยดังขึ้นไม่ขาดสาย  เชิดเป็นนายตำรวจเก่าที่รู้ดีว่าวิธีการทรมานคนนั้นมันจะมีวิธีการเล่นแบบไหนบ้าง 

ลูกน้องคนงานของครามหิ้วปีกพวกมันแต่ละคนเอาไว้สภาพแต่ละคนนั้นเรียกว่าไม่มีคำว่าปราณี  แต่พวกมันยังไม่ตาย  เขาไม่ต้องการให้มันตาย เขาจะทำแบบเดียวกับที่พวกมันทำ นั่นคือโยนกลับไปให้เจ้านายมันดู  คราวนี้สงครามก็จะเกิดขึ้นจริงๆแล้ว 

ชายหนุ่มดึงร่างสั่นเทาด้วยความโกรธของลูกพีชมาสู่อ้อมกอดอุ่น มือหนาค่อยๆดึงปืนออกจากมือของเธอ เขาสบตากับเชิดเพื่อให้จัดการเรื่องหลังจากนี้  หมอกรค่อยๆเดินเข้ามาหาคนทั้งคู่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มราวกับว่าทุกอย่างที่เขาเห็นเป็นเพียงการต้อนรับแขกธรรมดาๆเท่านั้น

“กลับบ้านได้แล้ว  เล่นสนุกมากพอแล้ววันนี้”ครามเอ่ยบอกเบาๆเหนือศรีษะเล็กของลูกพีช  เธอพยักหน้าเห็นด้วยก่อนทั้งหมดจะก้าวเดินออกมาจากกระท่อมเพื่อไปขึ้นรถที่นั่งมา

ภายในรถเงียบงันไม่มีใครพูดสิ่งที่อยู่ในหัวออกมา หลังเธอสงบสติอารมณืได้แล้วนั้นก็หวนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ทุกอย่างถูกเก็บงำความสงสัยเอาไว้ในใจ พวกเขาเหล่านี้สรุปเป็นคนยังไงกันแน่

 ครามเจ้าของไร่ฟ้าคำรามมีอิทธิพลมากขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงขั้นงัดข้อกับนายสาคร ไหนจะนายตำรวจสิงห์เพื่อนของเขามีส่วนรู้เห็นกับเหตุการณ์ในวันนี้โดยไม่เอาผิด แต่กลับบ่นว่าไม่ชวนให้มาสนุกด้วย  

แล้วที่เด็ดสุดคือหมอกร นายแพทย์หนุ่มผู้ร่าเริง  คนเป็นหมอสามารถยืนมองดูคนถูกทำร้ายโดยไม่ช่วยเหลือแบบนี้ก็ได้หรอ  ตกลงพวกเขาใช่คนดีจริงๆมั้ย

ความช่างสังเกตของเธอทำให้หัวสมองนั้นทำงานหนัก คิดวนเวียนเกี่ยวกับตัวของพวกเขา และสิ่งที่น่ากังวลมากกว่านี้คือในตอนทีเธอใช้ปืนฟาดไปยังใบหน้าของคม  จู่ๆก็มีภาพทับซ้อนเข้ามาในหัวมันเป็นภาพของเธอเองถูกด้ามปืนฟาดหน้าเลือดไหลออกมาไม่หยุด แล้วมันก็แวบหายไป

รถจอดนิ่งสนิทบริเวณหน้าบ้านของคราม  ชายหนุ่มเอี่ยวตัวไปสะกิดคนนั่งข้างว่าถึงแล้วให้ลงรถแต่เธอกลับนั่งนิ่งไม่ไหวติง จนต้องเขย่าตัวเบาๆถึงจะรู้สึกตัว  เขาแปลกใจเมื่อเห็นว่าลูกพีชดูมีท่าทางแปลกๆ

“เป็นอะไร”

ลูกพีชเหมือนตั้งสติได้หันไปมองรอบๆจึงเห็นว่าตัวเองนั้นอยู่ที่ไหน เธอไม่ได้ตอบคำถามของครามแต่กลับเปิดประตูลงรถแล้วก้าวเดินนำเข้าไปในบ้าน  ครามได้แต่มองตามสายตาเป็นกังวลสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

บ้านทั้งหลังเงียบสงัดเพราะไม่มีแม่บ้านคอยประจำเหมือนบ้านใหญ่ ชายหนุ่มอาศัยอยู่เพียงลำพัง  เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาถึงห้องรับแขก 

“พวกนายกำลังคิดจะทำอะไรอยู่” ลูกพีชไม่รอช้า เธอถามครามด้วยน้ำเสียงคาดคั้น

“ทำไร”ชายหนุ่มเฉไฉไม่ตอบ  เขานั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่เอนหลังพิงพร้อมกับหลับตาลง

“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่เข้าใจได้มั้ย ก็รู้อยู่ว่าถามเพราะอะไร”

“แล้วมันอะไรเล่า ไม่เข้าใจ”

“นายเป็นแค่เจ้าของไร่เป็นเกษตรกรจริงๆหรอ ทำไมถึงกล้าทำกับลูกน้องของนายสาครอย่างนั้น ไม่กลัวมันมาฆ่าหรอไง  ไหนจะหมอกรอีก  พี่สิงห์อีก แต่ละคน ทำเหมือนเรื่องนี้มันน่าตลก ไม่น่ากลัวเลยสักนิด”

“ทีกับคนอื่นทำมาเรียกพี่..” ดูเหมือนว่าคำพูดมากมายของเธอจะไม่ได้เข้าหูนายครามหน้าหนวดนี้เลยนอกจากการที่เธอเผลอไปเรียก  เพื่อนของเขาว่าพี่แค่นั้น

เจริญเถอะพ่อ...ไม่ฟังฉันเลยรึไง

“เอ๊ะ!! อย่ามากวนตีนตอนนี่ได้มั้ย  ตอบมาก่อนสิ” เธอเอ็ดใส่เขาเสียงขุ่น

“ก็แล้วทำไม ไม่เรียกพี่บ้างล่ะ  ลำเอียง ไม่เท่าเทียม” คนตัวโตบ่นเหมือนน้อยใจ แกล้งทำตาปริบๆใส่ แต่เธอไม่คิดหลงกลไปกับคำพูดของเขา จึงเดินเข้าไปหาอย่างเอาเรื่อง กลับกลายเป็นชายหนุ่มที่ยกมือขอยอมแพ้ ยังไม่อยากทะเลาะกับเธอในตอนนี้

“ตอบมาเดี๋ยวนี้  นี่ฉันหลงมาอยู่ดงมาเฟียหรือเปล่า ถึงได้กล้าทำป่าเถื่อนเอาคืนผู้มีอิทธิพลของจังหวัดนี้แบบไม่กลัวตาย” พูดจบหน้าผากมนสวยก็ถูกครามดีดใส่  ถามคนอื่นเหมือนตัวเองนั้นไม่ป่าเถื่อนเลย โมโหแล้วเอาปืนไปตบหน้าพวกมันขนาดนั้นเธอก็อันธพาลไม่ต่างกันหรอก

เปาะ!

ลูกพีชนิ่วหน้ากุมหน้าผากตัวเองเอาไว้สะบัดค้อนใส่คนดีดด้วยความไม่พอใจ  เรื่องอะไรมาดีดหน้าผากของเธอ

“เพ้อเจ้อ”ครามหัวเราะเบาๆกับความคิดของหญิงสาว  ลูกพีชทำท่าจะพูดบางอย่างต่อแต่กลับถูกนายครามผลักหัวเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนหนุนตักของเธออย่างถือวิสาสะ

“พูดมาก” เธออ้าปากพะงาบๆมองเขาอย่างไม่เข้าใจ กำลังจะถามต่อแต่ดันถูกผลักหัวแล้วยังจะบอกว่าเธอพูดมากอีก

ใบหน้าคมเข้มปกคลุมไปด้วยหนวดเครากำลังลืมตามองบนขึ้นมาจากการหนุนตัก เธอก้มลงมองเขาเช่นเดียวกัน ความเงียบเกิดขึ้นมาชั่วขณะนั้น  มือหนายกขึ้นมาช้าๆแล้วดึงเอาปรอยผมของเธอม้วนเล่นไปมา  สายตาทอประกายละมุนยามมองหน้าน้อยของลูกพีช

“คืนนี้นอนนี้นะ” เขาพูดขึ้น

“ไม่มีทาง ไปส่งกลับบ้านด้วยนี่มันดึกมากแล้ว” ลูกพีชส่ายหัวทันที บ้านหลังนี้ไม่มีใคร  เผื่อเขาคิดชั่วกับเธอขึ้นมาใครจะมาช่วย  หมอกรก็กลับไปนานแล้ว

“ก็มันดึกไง เลยอยากให้นอน  ไม่ต้องกลัวหรอก ไม่ทำอะไรแน่ๆ” ทำไมเธอรู้สึกว่าเขาพูดจาไม่น่าไว้ใจเลย  ยิ่งบวกกับสายตายามมองเธอตอนนี้แล้วนั้น  ให้ตายก็ไม่ยอมนอนที่นี่เด็ดขาด ไม่งั้นอาจทำให้เสียตัวได้

“ทำไมฉันรู้สึกว่า ต้องทำแน่ๆ” คำพูดราวกับรู้ทัน ทำคนตะล่อมๆกล่อมสาวเผลอทำหน้าเบ้ด้วยความหงุดหงิดในใจ

“ไม่ทำหรอกน่า เหนื่อยจะตายห่าอยู่แล้ว เอาอารมณ์ที่ไหนมาไล่จับเธอ  บ่ได้หื่นปานนั้นเด้อ” ครามแกล้งกลบเกลื่อนความคิดตัวเองหลบตาลูกพีชก่อนจะแสร้งกระตุกปรอยผมนุ่มของเธอเบาๆ

“เอ๊ะ  เดี๋ยวเหอะ มือซนจริง” ลูกพีชตบไปที่มือหนาของคราม ชายหนุ่มหัวเราะพอใจเพราะได้แกล้งคนให้หงุดหงิดเล่นได้

“นอนเหอะน่า  ไม่ต้องห่วงหรอก  รับผิดชอบอยู่แล้ว งานแต่งก็ใกล้เข้ามา  ยังไงเธอก็หนีพี่ไม่รอดหรอก บอกไว้เลย”

“จะต้องให้บอกอีกกี่ล้านครั้ง ว่ามันยังไม่ได้แต่ง  เพราะงั้นฉันจะมานอนค้างอ้างแรมกับนายไม่ได้เด็ดขาด” ลูกพีชเถียงกลับชายหนุ่มทันที

“  ฮ้วย!!! ยุ่งยากจริง  เข้าหอแม่งก่อนเลยดีมั้ย แล้วแต่งทีหลังเอา” ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นนั่งอย่างเร็วคว้าร่างลูกพีชที่นั่งนิ่งขึงตกใจกับความปุ๊บปั๊บของเขาเข้ามาในอ้อมกอดแล้วยกอุ้มขึ้น  เมื่อเธอตั้งสติได้จึงใช้แรงดิ้นรนเพื่อให้เขาปล่อย   ดูเหมือนวันนี้เขาพยายามจะเคลมเธอให้ได้เลยนะ  ตาบ้านี่!

“อย่ามาเล่นบ้าๆนะ” ลูกพีชเอ็ดเสียงสั่นๆเพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว และไม่มีใครอยู่ที่นี่ด้วย  มีแค่เธอและเขาเท่านั้น

ชายหนุ่มเห็นความตื่นตัวปนกลัวของลูกพีชก็แสยะยิ้มออกมาด้วยมาดของโจรชั่วส่งมาให้คนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่ง  ขนอ่อนในกายลูกพีชแข่งกันลุกขึ้นมาทันที ดูสิ! ความหื่นในตัวเขามันปะทุออกมาจนเธอสัมผัสได้  ไม่ใช่ว่าคืนนี้ต้องเสียตัวให้เขาหรอกนะ  เธอไม่ยอม!!!

“ ปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นจะร้องให้บ้านแตกแผ่นดินแยกไปเลย!” คำขู่น่ารักของเธอไม่นำพาอะไรทั้งนั้น  ร่างสูงกระชับเธอไว้ในอ้อมแขนให้แน่นขึ้นก่อนจะเดินลิ่วๆขึ้นบันไดเพื่อไปยังชั้นสองของบ้าน  เธอพยายามเตะขาไปมาแต่กลับถูกไอ้คนเถื่อนมันขโมยหอมแก้มเสียงดังฟอดก่อนจะเปลี่ยนท่ายกเธอพาดกับไหล่หนาของเขาแทน  เสียงกรีดร้องของเธอดังลั่นบ้านแต่คงไม่มีใครได้ยิน ไอ้หน้าหนวดมันถึงหัวเราะสะใจอย่างคนเป็นโรค  ยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้ใจหัวเราะดังมากขึ้นกว่าเดิม  

“หยุดดิ้น  ไม่รู้หรอไงว่านมมันเบียดไหล่พี่อยู่  เดี๋ยวได้มีของขึ้น ”

 ไอ้คนบ้า!!!!!  เขากล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง  เธอใช้กำปั้นทุบๆใส่หลังเขารัวๆ  ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดมาถึงชั้นสองแล้วลูกพีชยังไม่หยุดดิ้นและหยุดตีเขาช่วยไม่ได้ที่จะให้เกิดการลงไม้ลงมือกันบ้าง

ฝ่ามือแกร่งของชายหนุ่มตบใส่สะโพกผายกลมมนของหญิงสาวดังป้าบ  ลูกพีชสะดุ้งสุดตัวรู้สึกเจ็บก้นน้อย

“ตะ..ตีก้นฉันหรอ!!!  ไอ้หื่น!!!” เหมือนสติเธอใกล้จะแตกเต็มที เขาตีก้นเธอด้วยแรงไม่มากแต่ก็ทำให้เจ็บได้ 

“ช่วยไม่ได้ อยู่นิ่งๆไม่เป็นก็ต้องเจอแบบนี้แหละ  แต่จะว่าไปดิ้นอีกก็ได้นะ  พี่ชอบตีก้นหนู  มันเด้งดี”  ชายหนุ่มทิ้งเสียงหนักในประโยคสุดท้าย ก่อนจะหัวเราะเบาๆเพราะคนบนบ่าตัวแข็งทื่อไปแล้ว

ชายหนุ่มเดินมาถึงประตูหน้าห้องตัวเองก่อนจะใช้มืออีกข้างเปิดประตูเดินเข้าไปแล้วใช้เท้ายันประตูให้ปิด  ลูกพีชตาเหลือกทันทีเพราะจำได้ว่าห้องนี้เธอเคยมานอนแล้วครั้งหนึ่ง และเป็นครั้งที่มันทำให้เธอต้องมาติดแหง็กอยู่กับชายหน้าเถื่อนนิสัยห่ามคนนี้

ชายหนุ่มวางลูกพีชไว้บนเตียงกว้าง เมื่อหลังแตะบนเตียงนุ่มลูกพีชรีบหันตัวกลิ้งไปอีกฝั่งของเตียงทันที  เพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างเธอและเขาไม่ให้คนหื่นเข้ามาใกล้ได้อีก

ครามเองก็หอบหายใจเหนื่อยเล็กน้อยกว่าจะเดินขึ้นมาถึงห้องก็ต้องใช้กำลังในการกำหลาบคนตัวเล็กไม่ใช่เล่นๆ 

“คืนนี้ต้องนอนที่นี่ ห้ามออกจากไร่เด็ดขาด  พรุ่งนี้เช้าจะไปส่งถึงบ้านแน่นอน  เสื้อผ้าหยิบใส่ในตู้ได้ตามสบาย  หรือจะไม่ใส่เลยก็ได้  ยินดียิ่ง” 

“คิดจะยั่วโมโหกันจริงๆใช่มั้ย  มีอะไรทำไมไม่บอกกันดีๆ” ลูกพีชอดรนทนไม่ไหวเท้าเอวกรอกตามองบนพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ  เขาทำเหมือนว่าเธอยังเป็นเด็กอมมือไม่ประสีประสาอะไร

แม่สาวน้อยของเขาดูเหมือนจะฉลาดไม่น้อย ครามยกยิ้มพอใจอนาคตเขาคงปิดบังอะไรเธอไม่ได้  ฉลาดแสนรู้ขนาดนี้

“ไอ้สาครมันวิ่งวุ่นส่งคนตามหาลูกน้องมันทั่วทั้งวัน ปานนี้คงเห็นสภาพลูกน้องแล้วว่าโดนอะไรไปมั้ง ไม่ต้องแปลกใจหรอกถ้าจะทำให้คนอย่างมันโมโหเอา  ทางที่ดีรอให้มันเช้าค่อยกลับบ้าน  พี่ไม่อยากประมาทอะไรทั้งนั้น คืนนี้มันอาจจะดักรอทำร้ายเราอยู่ก็ได้  ออกจากอาณาเขตไร่ไปอะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น”

นั่นไง..เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วย  มันน่าแปลกตั้งแต่เขาส่งคนคอยประกบหมอกรแถมยังกำชับว่าต้องให้ถึงบ้านจนแน่ใจถึงค่อยกลับมาไร่  เหตุผลคงมาจากนายสาครแค้นใจเรื่องที่เราทำในคืนนี้

“โอเค เข้าใจล่ะ แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ไว้ใจนายอยู่ดี” ลูกพีชพยักหน้าขึ้นลงเบาๆทำท่าเข้าใจเหตุผลแล้วทุกสิ่ง

“เอ้า  เนี้ยๆ มาระแวงคนกันเองได้ยังไง เรามีศัตรูคนเดียวกันนะ เราต้องสามัคคีกลมเกลียวกันไว้สิถึงจะดี” ชายหนุ่มแสร้งโวยวายกลบเกลื่อนความคิดเอาเปรียบของตัวเอง ซึ่งหวังผลพลอยได้จากเหตุการณ์ฉุกเฉินครั้งนี้

“อือหือ..แสร้งทำเป็นคนดีที่เนียนจังเลยนะคะคุณขา” ลูกพีชลากเสียงประชดคนหน้ามึนอย่างหมั่นไส้

“นอนให้กอดดีๆสักวัน มันจะตายหรอ  ฮ้วย   ไปอาบน้ำได้แล้ว พี่จะได้อาบต่อ อย่าต้องให้ย้ำหลายครั้ง  ขืนยังดื้อไม่ฟัง จะมาหาว่าป๋าโหดไม่ได้เด้อ”  ไม่รีรอฟังคำขู่แล้วจุดนี้ ร่างบางวิ่งฉิ่วอ้อมคนตัวยักษ์ไปทางห้องแต่งตัวก่อนจะคว้าเอาเสื้อยืดสีขาวและกางเกงนอนขายาวของเขาเอาไว้แล้ววิ่งเร็วไปเข้าห้องน้ำทันที  แต่ไม่วายยังได้ยินเสียงหัวเราะโรคจิตไล่ตามหลังมา  อดที่จะค้อนขวับใส่ประตูห้องน้ำไม่ได้ 


หน้าตาหื่นๆ... มันปกปิดความคิดไว้ไม่มิด เขาไม่ใช่คนดีหรอก เชื่อเธอสิ 




ตามสเต็ปในละครที่เคยดูนั้น เธอมักคิดตามอยู่เสมอว่านางเอกจะหมกตัวอยู่ในห้องน้ำทำไมนานๆ ออกมายังไงก็เจอพระเอกในห้องอยู่ดี มันไม่มีทางหลับก่อนหรอก แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าเพราะอะไรถึงยื้อเวลาเอาไว้   มันประหม่าไปหมดนะสิ ไม่รู้จะทำตัวยังไงด้วย การขอเวลาทำใจคือทางออกที่คิดได้ 


เธอคิดว่าใช้เวลาเป็นชั่วโมงได้มั้ง อาบน้ำจนตัวเปื่อยถึงค่อยเปิดประตูห้องน้ำออกมา ค่อยๆเดินย่องเบาๆใช้สายตาก็สอดส่องหาชายหนุ่มด้วยความระแวดระวัง 

" ตัวหอมจัง" ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดบริเวณกกหูมาพร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มลึกทำลูกพีชเบิกตากว้างยืนตัวแข็งทื่อ  ก่อนเสียงหัวเราะเบาๆผสมกับลมหายใจอุ่นๆจะดังขึ้นอยู่ใกล้ใบหูของเธอ

“เล่นบ้าอะไร  ตกใจหมด” เธอเด้งตัวห่างออกมาทันที ส่งสายตาเขียวปั๊ดให้ชายหนุ่ม

“พึ่งรู้ว่าขวัญอ่อน” เขาพูดพลางส่งรอยยิ้มมาดร้ายมาให้  ไม่ใช่คนดี  ไม่ใช่คนดีแน่นอนบอกไว้เลย

“ไปอาบน้ำได้แล้วสิ รีบไปเลย” เธอพยายามไม่สนใจสายตาแพรวพราวของชายหนุ่มยามมองมายังตัวเธอด้วยสีหน้าพึงพอใจ รีบไล่เขาไปอาบน้ำ เธอจะได้รีบหลับก่อนเขา

“อย่าชิ่งหลับไปก่อนนะ  ต้องหลับพร้อมกัน  อย่าหาว่าป๋าไม่เตือน”   เหมือนมีญาณ อะไรมันจะรู้ใจเธอขนาดนี้ 

ลูกพีชเบ้ปากใส่ก่อนจะค้อนขวับเข้าให้ ท่าทางน่ารักๆนี้มันช่างโดนใจนายครามยิ่งนัก  อดหมั่นเขี้ยวไม่ไหวจริงๆ อยากเดินเข้าไปฟัดให้จมเตียง  แต่ก็ต้องท่องเย็นไว้ๆในใจไม่งั้นแม่เสือสาวตัวนี้คงได้ฉีกทึ้งเนื้อตัวเขาเป็นชิ้นๆแน่

 

ครามใช้เวลาในห้องน้ำไม่นาน  กลิ่นครีมอาบน้ำลอยฟุ้งเต็มอากาศไปหมด ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดสีขาวสะอาดตัวผืนเดียวเท่านั้น  อวดแผงอกแกร่งที่มีหยดน้ำเกาะตามลำตัวและหน้าท้องเป็นลอนสวยได้รูป   เขาสะบัดหัวไปมาเพราะผมเปียก ใบหน้าดูสดชื่น

ลูกพีชนอนอยู่บนเตียงกว้างใช้ผ้าห่มผืนใหญ่คลุมตัวเองเอาไว้ แม้จะรู้ดีว่าไอ้ผ้าผืนแค่นี้คงช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอกหากว่าไอ้คนหื่นมันคิดจะทำอะไรเธอจริงๆ  แต่ก็เลือกใช้มันคลุมกายเอาไว้อย่างมิดชิด  จนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำแสดงว่าชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จแล้วจึงอดเหลือบสายตาไปมองไม่ได้ ก่อนจะตากลมสวยจะเบิกขึ้นเล็กน้อยใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ  แอบครางอยู่ในอกลึกๆ

หุ่นแซ่บขนาดนี้นี่เอง ชะนี กระเทยเก้ง กวาง ถึงได้เรียกของดีประจำตำบล  บอดี้ดูเฟิร์มไปทุกสัดส่วน ทั้งกล้ามแขนกล้ามท้องผู้ชายมองยังต้องอิจฉา นับประสาอะไรกับผู้หญิงใจจะไม่บางให้มันรู้ไปสิ 

เหมือนชายหนุ่มจะรู้ว่าถูกแอบมอง ใบหน้าหนวดกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมานิดนึงก่อนจะค่อยๆใช้ผ้าขนหนูเช็ดไปตามศรีษะเปียกชื้นด้วยท่วงท่าที่คิดว่าเซ็กซี่ที่สุด ลอบมองร่างบางบนเตียงแล้วก็ต้องแอบขำออกมา  หญิงสาวมองตาค้างใบหน้าแดงก่ำไปหมด ริมฝีปากบางสวยอ้าขึ้นเล็กน้อย  สายตายังจ้องเขาไม่เปลี่ยน  มือแกร่งค่อยๆลดไปเช็ดตามลำตัว  ผ้าเช็ดตัวสีขาวใช้ผันเอวอยู่นั้นหมิ่นเหม่จะหลุดแต่เขาก็ยังปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้น

การอ่อยโดยตั้งใจของชายหนุ่มทำเอาร่างบางที่นอนแอบมองอยู่บนเตียงจิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว อาการเลิ่กลั่กปรากฏออกมาให้คนชอบอ่อยหัวเราะเบาๆออกมาด้วยความเอ็นดู

ลูกพีชรีบใช้ผ้าห่มคลุมหัวตัวเองทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองนั้นถูกจับได้ แอบสบถในใจโทษความไม่รักดีของตาตัวเอง ไม่นานนักข้างเตียงนอนอีกฝั่งก็ยุบลงมาทำให้เธอต้องนอนเกร็งตัว   เพราะนอนหันหลังให้กับเขาอยู่จึงไม่รู้ว่าคนนอนข้างๆนั้นตะแคงข้างนอนมองแผ่นหลังเล็กด้วยรอยยิ้มสุขใจ  แขนยาวของเขาพาดไปบนเอวขอดเล็กของลูกพีชก่อนจะลากเธอเอามาตกอยู่ในอกเขา

“จะทำอะไร” น้ำเสียงขุ่นถามขึ้น ลูกพีชเอี่ยวตัวมาถามเขา

“อยากกอด” คำตอบซื่อๆทำเธอไปต่อไม่ถูก

“มันอึดอัด  ปล่อย”

“ทนเอาหน่อยเดี๋ยวก็ชิน  หลังจากนี้พี่จะกอดแบบนี้ตลอดไป” เสียงทุ้มกระซิบบอกเหนือศรีษะเล็ก  คำว่าตลอดไป ทำหัวใจเธอเต้นแรงอีกแล้ว มันรู้สึกอบอุ่น และรู้สึกดียังไงไม่รู้

เธอไม่ได้ขัดขืนหรือพูดอะไรอีก ปล่อยให้เขานอนกอดอยู่อย่างนั้น ไฟในห้องปิดแล้วทุกอย่างเงียบสงบ  เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคนนอนกอดเธออยู่บอกได้ว่าเขาหลับไปแล้ว เหลือแต่เธอที่ยังนอนมองออกไปยังหน้าต่าง ก่อนจะพลิกตัวเข้าหาร่างสูงเงยหน้ามองคนหลับในความมืด รอยยิ้มเล็กปรากฏขึ้นมาแต้มใบหน้าสวย

เขาทำให้เธอไว้ใจและปลอดภัยเมื่อได้อยู่กับเขาอีกแล้ว ทางรอดของเธอดูเหมือนเขาจะปิดตายมันทุกเส้น หนีไม่รอดอย่างที่บอจริงๆนั่นแหละ

 

ในวันรุ่งเช้า ครามเรียกลูกน้องอย่างนายเชิดให้มาหาที่บ้านแล้วสั่งให้คนงานอีกสามคนขับรถไปส่งลูกพีชที่ค่ายมวย  โดยที่เขานั้นต้องรีบไปจัดการธุระบางอย่างจึงไม่ได้มีเวลาไปส่งหญิงสาวด้วยตัวเอง  แต่ว่าตลอดทั้งเช้าวันนั้นก็ทำให้คนหน้าเถื่อนยิ้มได้ตลอดเวลา ขนาดคนเป็นลูกน้องใกล้ชิดยังต้องแปลกใจ  มีเรื่องราวอะไรดีๆถึงขั้นทำให้คนหน้าโหดอย่างเจ้านายนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ระหว่างการประชุมในตัวอำเภอ

“ ส่งลูกพีชแค่หน้าค่ายก็พอจ้ะ” ลูกพีชบอกแก่คนงานซึ่งชายหนุ่มเป็นคนบอกให้มาส่งเธอ 

“ครับ”

รถแล่นเข้ามาจอดหน้าค่ายมวยในเวลาสายๆ นักมวยในค่ายต่างพากันซ้อมมวยเต็มไปหมดแล้ว ข่าวของมะขามและยักษ์คงทำให้เหล่าพี่ๆในค่ายรู้สึกเดือดๆขึ้นมาบ้าง  ในระหว่างเดินเข้าไปนั้นเธอจึงรู้สึกว่าค่ายมวยมันระอุยังไงชอบกล

“กลับมาแล้วหรอ ลูกพีช” น้าชัยเดินเข้ามาทักเธอก่อนจะบอกให้เด็กนักมวยที่พึ่งฝึกอยู่ตะกี้ไปเตะกระสอบทรายแทน

“ค่ะ น้าชัย  แล้วนี่ทุกคนรู้เรื่องหมดแล้วใช่มั้ยคะ” เธอถามพลางมองไปลอบๆค่ายแล้วก็ได้แต่รู้สึกตื้นตันใจ ทุกคนมีสีหน้าจริงจังกับการซ้อมหนักกว่าเดิม

“อืม  รู้ตั้งแต่มีเรื่อง คนในตลาดมาบอกที่ค่าย ก็แห่กันไปหลายสิบคนแต่ว่าไม่ทัน  พวกมันหนีไปหมดแล้ว” น้าชัยมีสีหน้าเจ็บใจ ยักษ์เป็นหลานนชายที่วันชัยรักมาก  เจอแบบนี้คงแค้นใจน่าดู

เธอขอตัวเข้าไปในบ้านก่อน  น้าชัยบอกว่าพ่อกับแม่เธอออกจากบ้านไปอำเภอตั้งแต่เช้า  ไปทำธุระ  เธอพยักหน้าเข้าใจแล้วจึงเดินเข้าบ้านเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเธอกำลังคิดว่าวันนี้คงต้องหมกตัวอยู่แต่ในค่ายมวยช่วยน้าชัยจัดตารางการฝึกสำหรับเดือนหน้า  แต่ว่าก็ดันมีรถยนต์คันใหญ่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านเสียก่อนทำเธอแปลกใจว่าใครมาหาพ่อกับแม่

แล้วร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มหน้าตาดีแต่งตัวมีสไตล์ผู้ซึ่งกำลังก้าวลงมาจากรถก็ทำให้เธอต้องเบิกตามองชัดๆแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปกอดเขาอย่างเต็มรัก   ชายคนโดนกอดนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดังแล้วกอดรัดคนตัวเล็กกว่าเหมือนกัน

ฟ้ามองภาพตรงด้วยความตกใจปนสงสัยในความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่  เมื่อวานเธฮถูกวานจากแดนไทให้มาส่งบ้านลูกพีชแต่เพราะเธอรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เพื่อนคงยังไม่สะดวกเธอจึงนำเขาไปพักโฮมสเตย์ของไร่ก่อนพอตอนเช้าจะพามาหา

สองคนนี้เป็นอะไรกัน  ไม่ใช่ว่าแฟนยัยลูกพีชตามมาจากกรุงเทพหรอกนะ  ไม่ได้การละ

“ คิดถึงมาก มาได้ไง” ลูกพีชคลายกอดออกก่อนจะถามคนมาเซอร์ไพรอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อยู่ไกลแค่ไหนก็มาหา ไม่ได้เจอหน้าตั้งนาน คิดถึงมาก” แดนไทตอบกลับคนตัวเล็ก  ฟ้าที่ยืนมองอยู่ห่างๆทำสีหน้าตกใจจนตาเหลือกมองสองคนนั้นอย่างไม่ไว้ใจ

งานเข้าพี่ครามแล้ว..

“เข้าบ้านก่อนๆ นี่ฟ้าเพื่อนพีชเอง รู้จักกันแล้วใช่มั้ย” ลูกพีชพาทั้งสองคนเข้าไปนั่งในบ้านแล้วจัดเตรียมน้ำหวานขนมมารับล

“พอดีแดนพักอยู่ที่ไร่ของฟ้า  แดนเลยขอพามาส่งหาพีชด้วย เพราะจำได้ว่าพีชเคยเล่าให้ฟังมีเพื่อนสนิทที่รักมาอยู่ไร่ฟ้าคำราม” แดนไทบอก

“ขอโทษนะแดนตั้งแต่กลับมาพีชไม่ค่อยได้ติดต่อใครเลย  มันก็จะยุ่งๆหน่อย”

“ยุ่งเรื่องงานแต่งหรอ”แดนไทถามยิ้มๆ  ทำให้ทั้งฟ้าและลูกพีชชะงัก

“คุณแดนรู้ว่ายัยพีชจะแต่งงานด้วยหรอ”  ฟ้าถามแดนไทอย่างสงสัย

“เพราะรู้ถึงมาหา” แดนไทตอบแค่นั้นก่อนจะหันไปส่งยิ้มมีเสน่ห์ให้กับลูกพีช เพื่อนสาวของเธอก็พลอยหัวเราะไปด้วย

 

หลังจากพูดคุยกันไปได้สักพัก  ลูกพีชก็พาแดนไทไปพักยังห้องว่างในบ้านโดยมีฟ้าคอยช่วยเหลือ ทั้งหมดตกลงกันไว้ว่าจะไปทานข้าวเที่ยงในอำเภอโดยใช้รถของฟ้าไปกัน

“ไปร้านประจำสมัยเรียนมะ  ส้มตำร้านเด็ดป้าไก่ยังแซ่บนัวเหมือนเดิม” ฟ้าหันถามเพื่อนร่วมทางทั้งสองของเธอ ซึ่งทุกคนตกลงไม่มีปัญหาเพราะส้มตำนั้นมันเป็นของชอบอยู่แล้ว

รถแล่นเข้ามาจอดหน้าร้านส้มตำไก่ย่างริมทางแห่งหนึ่งใกล้กับว่าที่การอำเภอ ทั้งสามคนเดินเข้าไปนั่งในร้านแล้วสั่งอาหารกันอย่างสนุกสนาน นู่นก็อยากกิน นี่ก็อยากกินจนออเดอร์เกือบสิบอย่างแล้วตอนนี้

เสียงโทรศัพท์ของฟ้าดังขึ้นมา เธอมองหน้าจอปรากฏเบอร์ของสิงห์จึงลอบยิ้มหวานก่อนขอตัวรับสายแล้วเดินออกไปคุยยังหน้าร้าน

“แดน  จะมาอยู่จนถึงตอนไหน” ลูกพีชถาม

“จนกว่าจะได้เห็นผู้ชายคนนั้น” แดนตอบกลับยิ้มๆ

“อย่าเชียวนะ...ถะ” ลูกพีชกำลังจะใช้มือผลักไปที่ไหล่ของคนนั่งข้างๆแต่ข้อมือบางกลับถูกใครบางคนคว้าเอาไว้เสียก่อน 

ทั้งสองคนหันขวับไปหาผู้มาใหม่ทันที  เมื่อเห็นว่าเป็นใครเท่านั้นแหละลูกพีชผุดลุกขึ้นยืนอย่างเร็ว  ส่วนแดนไทมองคนมาใหม่นิ่งๆแล้วจึงส่งยิ้มบางๆให้

ครามมาทำธุระที่อำเภอไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอลูกพีชกับไอ้ผู้ชายตัวนี้นั่งกระหนุงกระหนิงกันอยู่  รู้ตัวอีกทีเขาก็พุ่งเข้ามาหาทั้งสองคนแล้ว

ชายหนุ่มลากลูกพีชออกจากบ้านอย่างรวดเร็วไม่สนใครทั้งนั้น  ไม่สนไอ้หน้าขาวปากแดงที่นั่งมองอยู่ด้วย  ลูกพีชพยายามสะบัดมืออกแต่ก็ไม่หลุด  ใบหน้าหนวดเถื่อนบูดบึ้ง จ็จ่ร้าก่อนที่เขาจะหันไปตะคอกถามใส่ลูกพีช

ใครใช้ให้ไป หะๆ ใครใช้ให้ไปกับมัน!!” แรงฉุดมหาศาลจากตรงข้อมือบางทำคนร่างเล็กเซถลาเข้ามาปะทะที่อกแกร่งของคนดึงไว้อย่างแรง

เป็นบ้าอะไรอีกเนี้ย!!”ลูกพีชตะคอกกลับคนอารมณ์ร้ายอย่างกรุ่นโกรธในการกระทำของเขา

ใครใช้ให้เสนอหน้าไปเที่ยวกับไอ้เหี้ยตัวอื่นเสียงคำรามจากลำคอแกร่งของครามทำเอาลูกพีชสะอึก ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องโกรธขนาดนี้







*****************************************



**ทาด้า ตรวจพบหมาว้อหนึ่งอัตราละเธอ  พี่แกผีเข้าอะไรอีกละเนี่ยย **  

ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามแม้ว่าเราจะมาลงตอนให้พวกเธออ่านแบบนับชาติได้  ถึงมันจะสนุกไม่สนุกยังไงเราขอขอบคุณทุกคนไว้เลย ( ไหว้ย่อ )


ตอนหน้า เกียมตัดชุดเพื่อนเจ้าสาวไว้เลยจ้าา....



❤ฝากเป็นกำลังใจให้เราด้วยน้า❤



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #55 bowjaa2912 (@bowjaa2912) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 20:07
    คือค้างงงงงค่ะ
    #55
    1
  2. #54 AmonwadeeSihanam (@AmonwadeeSihanam) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 10:50
    รอจ้าาา
    #54
    1