ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 23 : คนนี้จองนานแล้ว อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    17 พ.ย. 62





อากาศร้อนในช่วงพักเที่ยงของโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอชื่อดังของจังหวัดนี้บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและสดใส เสียงเจี้ยวจ้าวของเหล่าเด็กนักเรียนพากันไปโรงอาหารนั้นเป็นเรียกได้ว่าเป็นสีสันของโรงเรียนจริงๆ

ร่างบอบบางตัวเล็กของเด็กสาวมัธยมต้นสองคนกอดคอกันเดินเข้ามาในโรงอาหารเรียกสายตาจากทั่วทุกมุมให้หันไปสนใจ แม้ว่าทั้งสองคนจะเป็นเพียงแค่เด็กสาวแต่ความสวยกลับฉายออกมาได้อย่างชัดเจน การตกเป็นเป้าสายตาในทุกวันไม่ได้ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกแปลกกลับชินไปเสียแล้ว

เด็กสาวผมสั้นหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดนักเรียนมอต้นไม่เรียบร้อยกอดคอเดินเข้ามาต่อแถวซื้ออาหารเป็นภาพชินตาสำหรับทุกคน คนหนึ่งหน้าออกหวานร่างบางตัวเล็กส่วนอีกคนหน้าสวยตาคมสูงกว่าเล็กน้อยคู่หูมหาภัยประจำโรงเรียนนั่นก็คือ ฟ้าและลูกพีช

“แก วันนี้ไปเที่ยวบ้านฉันมะ” ฟ้าเอ่ยชวนเพื่อนเธอซึ่งรู้จักกันตั้งแต่วัยเด็กจวบจนเข้าโรงเรียนมัธยมก็ยังเลือกเรียนโรงเรียนเดียวกันพวกเธอทั้งสองคนผูกพันธ์กันมาก และรักกันเหมือนเป็นทั้งเพื่อนและพี่น้อง

“ไม่เอาอ่ะ  ไม่อยากเจอพี่ชายแก คราวก่อนเผลอทำแขนหุ่นยนต์หัก โดนตะคอกเสียงดังแก้วหูแทบแตก  โตขนาดนี้แล้วยังจะเล่นของเล่นอีก”ลูกพีชส่ายหัวไปมาไม่ยอมไปเที่ยวบ้านเพื่อนของเธออีก เพราะคราวที่แล้วเจอพี่ชายเพื่อนสวดยับกับความซุ่มซ่ามของเธอ

ภาพชายหนุ่มวัยรุ่นในชุดนักศึกษาหน้าตาเกลี้ยงเกลาหล่อเหลาปรากฏอยู่ในหัวชวนให้ขนลุก ใบหน้าถมึงทึงกับคำด่าร้ายกาจยังติดตาติดหูอยู่เลย

“โหย...แกอ่ะ ไม่ต้องคิดมาก พี่ครามมันก็เป็นงี้แหละ หวงของ ใครมาแตะของๆเขาไม่ได้  แค่แกไม่ไปยุ่มย่ามก็โอเคแล้ว”

“เอาดีๆ มีไรว่ามา” เพราะดันรู้ทันเพื่อนคนนี้  จึงไม่อ้อมค้อมถามตรงๆถึงความต้องการ  เพียงแค่นั้นใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มของฟ้าก็ปรากฏริ้วแดงพาดผ่านแก้มใสความเขินอายให้เห็นชัดเจน

“ ก็..ได้ยินว่าพี่ครามจะพาพี่สิงห์มาเล่นเกมส์ที่บ้าน อยากให้แกช่วยอยู่เป็นเพื่อนหน่อย”  ว่าละไง...

“งั้นก็ได้ เพราะว่าฉันก็อยากเจอพี่สิงห์ของแกเหมือนกันว่าจะดีแสนดีขนาดไหนถึงทำให้ไอ้ขี้ดื้อแบบแกเพ้อได้”

“จริงหรอ!! โอเคเลิกเรียนแกไปบ้านพร้อมฉันเลย”  ฟ้าดีใจจับมือเพื่อนแกว่งไปมาอย่างลืมตัว สีหน้าแววตานี้ของฟ้าทำให้เธอต้องเผยยิ้มออกมา

 

เลิกเรียนเธอติดรถกลับบ้านของฟ้า  ซึ่งบ้านที่ว่าอยู่ในอาณาเขตของไร่ฟ้าคำรามบ้านใหญ่ปลูกอยู่ท่ามกลางพืชไร่นานานับประการ พ่อของฟ้ามีโครงการขยายผลผลิตและพัฒนาสิ่งที่มีอยู่ให้เติบโตโดยมีลูกชายคนโตเรียนอยู่คณะเกษตรหวังให้จบมารับช่วงต่อดูแลธุรกิจ

“กลับมาแล้วหรอ ยัยตัวดี” เสียงห้าวเอ่ยทักทางด้านหลังของทั้งสองคนทำให้ร่างเล็กชะงักก้าวเดินเข้าบ้านแล้วค่อยๆหันตัวไปทางคนพูด  มองหน้าคนทักอย่างหวาดๆ

ครามในชุดนักศึกษามาพร้อมกับเพื่อนของเขาคือสิงห์ทั้งสองคงพึ่งเลิกจากการเรียนแล้วบึ่งรถกลับบ้านจากตัวเมืองในช่วงสุดสัปดาห์ สีหน้าของพี่ชายฟ้าแอบทำให้ลูกพีชขนลุกเขามองตรงมาทางเธอราวกับอยากจะค้นคว้าบางสิ่ง แต่เป็นเธอที่เมินหน้าหลบสายตาคู่นั้น

 

มองแปลกๆ

 

“พี่ครามมีไรอ่ะ หิวจะรีบไปกินข้าว”ฟ้าตอบกลับพี่ชายพลางถอดรองเท้านักเรียนใช้เท้าเขี่ยๆให้ไปอยู่ตรงข้างบันไดเข้าบ้าน โดยมีสายตาจับจ้องของสิงห์มองอยู่เขาเพียงใช้สายตามองการกระทำของฟ้านิ่งๆ แต่กลับทำให้ฟ้าต้องรีบก้มตัวลงหยิบรองเท้าที่พึ่งถอดเมื่อกี้จับมาเรียงไว้ให้เป็นระเบียบจึงค่อยได้รับสายตาพึงพอใจกลับมาจากสิงห์

“เข้าไปคุยในบ้าน แกเตรียมตัวน่องลายได้เลย  อ่อ..เพื่อนเธอด้วย” ครามบอกแต่ไม่วายปรายตามองคนตัวเล็กซึ่งยืนนิ่งข้างๆน้องสาวเขา ตั้งแต่เจอกันยังไม่ยกมือไหว้พวกเขาเลยรวมทั้งน้องสาวเขาด้วย 

หึ!!! สมกับเป็นเพื่อนกันจริงๆ  คู่หูมหาภัย

 

แล้วเรื่องที่ครามพูดนั้นก็เป็นไปอย่างที่พูดเอาไว้ไม่มีผิด คือว่าพวกเธอทั้งสองโดนคุณนายขิมใช้ก้านมะยมฟาดน่อง ผลคือต้องวิ่งหลบกันให้วุ่นวายในบ้าน ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจของคราม

“โอ้ยๆๆ  พอแล้วแม่ หนูเจ็บๆ”ฟ้าเอ่ยห้ามคุณนายขิมเสียงหลงรีบวิ่งไปหลบหลังสิงห์  เขานั้นยืนปักหลักคอยให้ตัวเล็กวิ่งมาหาอยู่แล้ว เมื่อวิ่งมาใกล้จึงใช้มือคว้าตัวเอามาไว้ในอ้อมแขน

“ยัยตัวดี!!! ไม่ต้องมาหลบเลย ส่งมาให้แม่สิงห์แม่จะฟาดไม่ยั้งเลย” คุณนายขิมหวดไม้ในมือไปมาในอากาศ เสียงแหวกอากาศของไม้ทำให้ทั้งเธอและลูกพีชสะดุ้งเสียวขาหวาบ

“คุณป้าขา  พวกหนูทำอะไรผิดถึงเอาไม้มาไล่ตี” ลูกพีชถูกครามจับตัวเอาไว้ในอ้อมแขนเหมือนกันแม้จะดิ้นรนเพื่อหลุดออกมาแค่ไหนก็ไม่สามารถหลุดออกมาได้ กลับบ้านเป็นว่าสร้างเสียงหัวเราะพอใจให้กับพี่ชายคนนี้มากขึ้นกว่าเดิมซะอีก

“พวกเธอทั้งสองคน ก่อเรื่องกันอีกแล้วนะ  ครูที่โรงเรียนโทรหาแม่อาทิตย์ละสี่หน ฟ้องว่าพวกเธอ!! มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับรุ่นพี่ผู้ชายในโรงเรียน  ไหนจะเรื่องกลั่นแกล้งเพื่อนผู้หญิงคนอื่นๆอีก จะต้องให้แม่โมโหความดันขึ้นทุกอาทิตย์เลยรึไงกัน”  พวกเธอสองคนหยุดดิ้นแล้วแอบลอบมองตากันไปมา สิ่งที่คุณนายขิมพูดเป็นความจริงทุกประการเพราะพวกเธอหาเรื่องเข้าห้องปกครองได้เกือบทุกวัน

“โธ่แม่!! ก็ดีที่ไม่ใช่ทุกวันไง”

“ยังจะเถียงอีกหรอสีฟ้า!! ที่ไม่ทุกวันเพราะว่าหยุดเสาร์อาทิตย์นะสิ!!

อุ้ย!! เธอสองคนก้มหน้างุดลงเกือบจะทันทีไม่กล้าสบตานายแม่ของบ้านหลังนี้  องค์กำลังลงอย่าพึ่งไปขวางอะไรทั้งนั้นไม่งั้นตายอย่างเดียว

“ แม่เอาให้เข็ดหลาบไปเลย ส่งไปเรียนไม่ใช่ให้เป็นนักเลง” เสียงทุ้มเหนือศรีษะของลูกพีชเอ่ยสำทับคนเป็นแม่จนเธอต้องแอบใช้มือจิกไปตรงแขนของเขาซึ่งกำลังกอดเธอเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน

ไอ้พี่คนนี้มันยังไงชอบแกล้งเธอตลอด ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่ตอนไหน รู้แค่ว่าเขามักจะชอบแกล้งเธอเสมอทุกครั้งที่เจอหน้า

“ลูกพีชแม่หนูฝากบอกให้ป้าจัดการได้เต็มที่” หะ อะไรกัน โธ่แม่  ลูกพีชได้แค่ครางอยู่ในใจ  วันนี้ไม่น่ารอดแน่ๆน่องไม่ลายแม่คงไม่ให้เข้าบ้าน

ทุกคนเอาแต่โทษเธอกับฟ้าไม่ได้ถามเลยว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเธอไม่ใช่คนชอบหาเรื่องใครก่อนสักหน่อย แค่อดใจไม่ไหวใส่ก่อนเท่านั้น

“คนดื้อต้องถูกลงโทษ” เสียงกระซิบเหนือศรีษะเล็กทำให้ลูกพีชเงยหน้าขึ้นมองขวับหาคนพูด

“ทำไมพี่ต้องหาเรื่องพีชต้องเลย เป็นบ้าหรอ” เสียงหวานเล็กกระซิบรอดไรฟันถามอย่างเข่นเขี้ยว อยากอัดหน้าพี่ชายคนนี้ชะมัด

“อื้อ เป็นบ้า” แทนที่จะโดนด่ากลับแต่เขายอมรับหน้าตาเฉย แถมยังใช้มือดึงแก้มของเธอไปมาเหมือนหมั่นเขี้ยว  ลูกพีชกำลังจะใช้เท้าตัวเองเหยียบไปยังเท้าของอีกฝ่ายแต่เสียงเรียกของคุณนายขิมให้เดินเข้าไปรับโทษทีละคนกลับขัดจังหวะเสียก่อน

“มายืนเรียงตรงนี้เลย  ครามปล่อยน้องออกมา กอดนานเกินไปแล้วนะ ไอ้ลูกคนนี้” คนถูกแม่ว่ารีบปล่อยตัวลูกพีชทันทีแอบเห็นยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองแก้เก้อ แล้วก็จึงเดินยักไหล่ไปนั่งกระดิกเท้าดูตรงโซฟาแทน

นิยามคำว่าไม่น่องลายไม่ให้เข้าบ้านเกิดขึ้นจริง ก้านยมนั้นแสบสันแค่ไหนใครบ้างจะไม่รู้ พวกเธอถูกคุณนายขิมสำเร็จโทษแล้วไล่ให้ไปทำการบ้าน เด็กสาวสองคนจึงพากันวิ่งแจ้นออกจากตรงนั้นทันที ไม่กล้าอยู่สู้หน้าใครทั้งนั้น

“ฟ้า พี่สิงห์ของแกดูเป็นห่วงแกมากเลย แสดงว่าเขาก็แบบคิดแบบเดียวกับแกปะ” ลูกพีชกลิ้งตัวอยู่บนเตียงหันมาถามเพื่อนซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือกำลังเอาการบ้านออกมาจากกระเป๋า

“ไม่รู้เหมือนกัน  แต่วันนี้ฉันคิดว่า ฉันจะบอกพี่สิงห์ว่าฉันชอบเขา” ฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี ลูกพีชฟังแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้วไม่กล้าว่าอะไรออกไป เพราะเธอคิดว่าทั้งสองยังเด็กไม่ควรคิดอะไรแบบนี้ แต่จะว่าไงได้เพื่อนเธอมันรักฝังใจไปแล้วนะสิ

“ก็ตามใจแก”

 

เย็นวันนั้นครามและสิงห์ยังคงขลุกตัวอยู่ในห้องนั่งเล่น รอบกายมีแต่ขนมเต็มไปหมดทั้งสองคนกำลังเล่นเกมส์หน้าทีวีอย่างเมามันส์  แต่แล้วก็ต้องมาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงหัวเราะดังๆของเด็กสาวสองคนซึ่งกำลังหอบการบ้านลงมาร่วมอยู่ในห้องนี้ด้วย

“ผู้หญิงบ้าอะไรหัวเราะเสียงดังไม่เกรงใจเจ้าที่” ครามวางเกมส์กดในมือลงแล้วเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นเด็กสาวเดินมานั่งตรงโซฟา

“อย่าบ่นเป็นลุงหน่อยเลยพี่คราม เห็นมะ พี่สิงห์ไม่เห็นว่าอะไรฟ้าเลย” น้องสาวตัวดีลอยหน้าลอยตาตอบพร้อมกับขยับไปหาเพื่อนพี่ชาย

“พี่สิงห์ขา สอนการบ้านฟ้าหน่อยสิ” ร่างเล็กอ้อนคนโตกว่าให้ช่วยสอนการบ้านพลางเอาหัวเล็กๆถูต้นแขนของเขาไปด้วย   เด็กสาวเจ้าของใบหน้าที่จะฉายแววความสวยกำลังออดอ้อนให้คนมองใจอ่อน สิงห์ให้ฝ่ามือลูบหัวน้องสาวเพื่อนเบาๆแล้วพยักหน้าตกลง

“อ้าว งั้นกูจะเล่นเกมส์กับใครละ”ครามเกาหัวแกร๊กๆ ก่อนจะเหลือบตามองเพื่อนน้องสาวกำลังอ้าปากหาวดวงตาปรือกอดสมุดการบ้านเอาไว้

“ตัวเล็ก!! ไปหาไรกินกัน” พูดแค่นั้นครามก็หิ้วคอเสื้อลูกพีชให้ยืนขึ้น ด้วยความงุนงงลูกพีชรีบเด้งตัวลุกขึ้นทันที ก่อนจะถูกลากเข้าห้องครัวตามคนเอาแต่ใจไป

ระหว่างที่สิงห์กำลังสอนการบ้านให้กับน้องสาวเพื่อนซึ่งเขานั้นสนิทมาตั้งแต่เด็กๆ ฟ้าเป็นน้องสาวครามเขาเห็นเธอตั้งแต่ตัวเล็กๆ ดูแลและเล่นด้วยจนคิดว่าเธอเป็นน้องของเขาอีกคนไปแล้ว

ฟ้าเอาแต่เท้าคางมองสิงห์จนไม่ได้ฟังว่าเขาได้สอนอะไรเธอไปมั้ง เสี้ยวหน้าหล่อเหลามองทางด้านข้างแล้วเห็นไรหนวดชัดเจนทำให้ตัวใจน้อยๆแทบเด้งออกมาจวบจนเสียงโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายดังขึ้น ฟ้าแอบเห็นหนาจอเป็นรูปหญิงสาวในชุดนักศึกษารายหนึ่งยิ้มแฉ่ง ชื่อบนหน้าจอคือ พลอย

มือหนาของสิงห์หยิบโทรศัพท์มากดรับแล้วค่อยๆลุกยืนขึ้นเดินออกไปคุยข้างนอกห้อง ฟ้าได้แต่มองตาจนลับสายตา หัวใจเกิดความว้าวุ่น เธอลืมนึกไปได้อย่างไรว่าคนหน้าตาดีอย่างพี่สิงห์จะไม่มีคนที่ชอบ

ติดได้แค่นั้นมือทั้งสองข้างก็กำแน่นเรียกกำลังให้ตัวเอง วันนี้เธอตั้งใจจะสารภาพกับเขาว่าเธอไม่ได้คิดกับเขาแค่เพียงพี่ชาย

สักพักสิงห์ก็เดินเข้ามานั่งตรงที่เดิม ก่อนจะเปิดสมุดการบ้านเพื่อสอนต่อ  แต่ถูกมือเล็กของฟ้าคว้าเอาไปกุมไว้

“พี่สิงห์ มีแฟนแล้วหรอ” ฟ้าถามด้วยเสียงสั่นระคนลุ้นกับคำตอบ สิงห์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

“มีแล้ว” คำตอบเบาๆจากสิงห์เรียกสายตาตกตะลึงให้กับฟ้าได้ มือเล็กค่อยๆปล่อยมือของเขาออกช้าๆ ก่อนน้ำตาจะค่อยๆเอ่อขึ้นเต็มดวงตา

“พะ..พี่สิงห์มีแฟนตั้งแต่ตอนไหน ทำไมฟ้าไม่รู้เรื่อง”

“ก็ พึ่งคบได้ไม่นาน ฟ้าเป็นอะไร” สิงห์ทำหน้าสงสัยจู่ๆคนตัวเล็กก็ร้องไห้ออกมา

“แต่ฟ้าชอบพี่สิงห์!!!!” ฟ้าเอ่ยออกมาด้วยความอัดอั้น สิงห์ได้ยินอย่างนั้นก็ทำเพียงแค่หน้านิ่งเฉยเหมือนเดิม เขาไม่ได้มีทีท่าตกใจหรือสงสัยใดๆกลับค่อยๆลุกยืนขึ้นแล้วหันหลังจะเดินออกไปจากห้องติดแต่ว่าร่างเล็กของฟ้าวิ่งเข้ามากอดทางด้านหลังเอาไว้ซะก่อน

“เรื่องฟ้าชอบพี่  พี่รู้นานแล้ว” คำพูดที่เอ่ยออกมาทำให้ฟ้าชะงักการร้องไห้แล้วทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

เขารู้มาตลอดหรอว่าเธอคิดยังไงกับเขา แต่เขาเลือกที่จะมีแฟน แสดงว่าเขาไม่เคยคิดอะไรอย่างอื่นกับเธอนอกจากน้องสาวเท่านั้น

“พี่คิดกับฟ้า แค่น้องสาว เราเป็นพี่น้องกันแหละดีแล้ว”  สิงห์บอกแค่นั้นก่อนจะใช้มือหนาดึงมือฟ้าออกแล้วเดินจากไป  ทิ้งให้ฟ้ายืนร้องไห้อยู่ตรงที่เดิม

 

เฮือก!!!!!

ร่างบางของฟ้าสะดุ้งเฮือกขึ้นมาจากเตียงนอน ไม่รู้ว่าเธอเผลอหลับไปตอนไหนจำได้แค่ว่าเธอกำลังคุยกับสิงห์อยู่แล้วเขาก็วางไป  เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังจะหลับจนทำให้ฝันถึงเรื่องอดีตที่ผ่านมา อดีตฝังใจตลอดหลายปีของเธอ

ฟ้าใช้ฝ่ามือลูบหน้าตัวเองก่อนจะค่อยๆลุกออกจากเตียงนอนไปล้างหน้าให้สดชื่น เวลาตอนนี้เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้วเธอยังไม่ได้เข้าไปดูร้านเลย

“ เขากำลังเล่นตลกอะไรกับเราอีก  แค่นี้ร้องไห้ยังไม่พอรึไงนะ” เธอพึมพำเบาๆกับตัวเอง  เขาพยายามหลบหน้าหลบตาไม่มายุ่งกับเธอตั้งนาน อยู่ดีๆก็มาทำให้มีความหวังจะเอายังไงกับเธอกันแน่

 

 

วันนี้ครามในชุดพร้อมทำงานเสื้อกล้ามสีขาวสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายตารางสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงยีนต์สีเข้มตัวเก่งขี่รถประจำตัวเจ้ามอเตอร์ไซต์คันเก่าเข้าไปยังพื้นที่สำนักงานส่วนกลางตั้งใจไว้ว่าจะไปตรวจดูบัญชีประจำเดือนแล้วค่อยเข้าไปดูคนงานเกี่ยวข้าวในวันนี้

ร่างกำยำขี่มอเตอร์ไซต์ไปตามถนนผิวปากอารมณ์ดีแม้ว่าใบหน้าจะมีรอยฟกช้ำเป็นจุดๆพร้อมกับแผ่นปลาสเตอร์ยาติดหางคิ้วที่แตกเพราะทำรถล้มเขาก็ยังคงยิ้มกว้างมีความสุขกับการไปทำงาน

กำหนดการแต่งงานของเขาและลูกพีชถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้วทุกอย่างถูกคุณนายขิมจัดเตรียมพร้อมเอาไว้เสร็จสรรพ อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนนี้เขาจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้ว ถึงยังไงลูกพีชก็หนีเขาไม่รอด ยิ่งคิดก็ยิ่งครึ้มอกครึ้มใจแหกปากร้องเพลงเสียงดังไปตามถนนจนเหล่าคนงานขนหัวลุก  ข่าวลือที่ว่านายครามจะแต่งงานคงเป็นความจริงเรื่องจะแต่งงานเจ้านายหน้าโหดถึงอารมณ์ดีแต่เช้า แล้วเรื่องโดนว่าที่เมียไล่ตีก็คงจะเป็นดั่งข่าวลือเพราะใบหน้ามีแต่รอยเขียวช้ำเหมือนโดยใครต่อยมา

“นายคราม!!! ยังไงมาทำงานไหวอยู่เหร้อ” เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในสำนักงานก็ถูกเจ้าลูกสมุนตัวดีอย่างมะขามตะโกนทักมาจากทางเคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของทางไร่พื้นที่สำหรับต้อนรับลูกทัวร์ต่างๆ

คนเป็นเจ้านายตวัดสายตาคมกริบใส่ให้หุบปาก พนักงานคนอื่นๆในสำนักงานที่ได้ยินและได้เห็นต่างพากันปิดปากหัวเราะกันใหญ่  ก็ข่าวลือมันดังน้อยซะที่ไหน ยิ่งมาได้เสนาธิการฝ่ายข่าวกรองอย่างมะขามแล้วนั้นทุกคนในไร่ต่างรู้เรื่องราวเจ้านายกันอย่างถ้วนหน้า

“คงไม่ต้องให้ประกาศแล้วใช่มั้ย ว่าจะเอาเมีย” เจ้านายเท้าสะเอวเอ่ยขึ้นถามทุกคนในที่นี่ 

“ปั๊ดโธ่...นายครามเค้ารู้กันทั้งบางแล้วว่านายของขามจะแต่งงาน การ์ดเชิญอะไรก็ไม่ต้องแล้วล่ะ” มะขามวิ่งแจ้นออกมาหาคนเป็นนาย

“อย่านึกว่ากูไม่รู้นะ ว่ามึงปล่อยข่าว”

“ก็แหม...น้องๆของนายเค้าเรียกร้องอยากฟังความจริง ตั้งแต่เช้าขามเนี้ยเมื่อยปากจะตายชัก ยิ่งน้องหมวยร้านโกขายก๋วยเตี๋ยว อือหืออ ร้องไห้จวนเจียนจะขาดใจตาย” คนปล่อยข่าวไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาเจ้านาย ยังคงลอยหน้าลอยตาตอบเหมือนตัวเองนั้นได้ทำความดีครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต

“เสือกจริงๆนะมึง” ครามยกเท้าขึ้นหมายจะเตะไอ้คนขี้เสือก ขามก็เหมือนนกรู้รีบวิ่งหลบออกทันที  แถมยังหัวเราะเสียงดังพอใจที่กวนตีนเจ้านายได้

“อย่าพึ่งเตะขาม  เพราะวันนี้ขามมีเรื่องดีๆมาบอกเจ้านายที่รัก” มะขามร้องห้ามเจ้านายก่อนจะเอ่ยเรื่องที่พึ่งจะรู้มา

“เรื่องดีๆอะไรของมึง” ครามเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยก่อนจะผลักประตูออฟฟิศเพื่อเข้าไปนั่งยังเก้าอี้ทำงานก่อนจะเปิดแฟ้มบัญชีรายรับรายจ่ายขึ้นมาดู  มาดเจ้าของไร่ฟ้าคำรามมูลค่ามหาศาลประทับลงมาทันทีมีความจริงจังตอนทำงานไม่มีความขี้เล่นเหลืออยู่ แตกต่างจากคราวที่อยู่กับลูกพีชซึ่งเขาชอบแกล้งเธออยู่เสมอ

“คือขามได้ข่าวมาจากไอ้ยักษ์ว่า พี่ลูกพีชถูกวานให้มาช่วยทำอาหารเลี้ยงคนงานเกี่ยวข้าวในวันนี้จ้ะ”พูดจบก็ยิ้มกว้างมองเจ้านายตาปริบๆ

ครามเงยหน้าขึ้นมาจากแฟ้มทันทีก่อนจะครางลึกอยู่ในอก สวรรค์ช่างเป็นใจให้ไอ้ครามคนนี้ได้ใกล้ชิดกับว่าที่เมียอีกแล้ว สงสัยต้องรีบเคลียร์งานให้เสร็จเร็วๆเพื่อแอบย่องไปดูคนน่ารักของเขาสักหน่อยแล้ว

กำลังคิดถึงแก้มหอมๆนั่นอยู่พอดี


เหล่าคนงานผู้หญิงหลายสิบคนถูกเกณฑ์ให้มารับหน้าที่ทำงานอาหารเลี้ยงคนงานเกี่ยวข้าวในวันนี้ ทุกคนต่างแบ่งหน้าที่ทำงานกันอย่างดีโดยมีผู้ช่วยทำอาหารหน้าสวยว่าที่นายหญิงของไร่ฟ้าคำรามมาร่วมในครั้งนี้ด้วย

เสียงตำครกดังสนั่นไปทั่วโรงครัวเมนูนี้หนีไม่พ้นตำบักหุงแซบๆปลาร้านัวๆงานนี้ลูกพีชโชว์ฝีมือเองโดยมีลูกมือคือคนงานหญิงสองสามคน เธอถูกวานจากคุณนายขิมและแม่ให้มาช่วยงานประมาณว่าจะได้คุ้นเคยกับคนงานได้เร็วขึ้น

“คุณลูกพีชนี่มองมุมไหนก็สวยไปหมดเลยนะจ๊ะ” แม่นงคนงานวัยสี่สิบปลายเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งพริกในตะกร้ามาให้เธอ

“ใช่ๆ ส้วยสวย นายครามโชคดีชะมัดได้เมีย เอ้ย ว่าที่เมียสวยขนาดนี้” แตงกวาสาวรุ่นอายุสิบสี่ลูกสาวแม่นงเสริมเห็นด้วยกับคนเป็นแม่

“ขอบใจจ้ะ” เธอได้แต่ก้มหน้าอายรับคำชม ตลอดเวลาที่เข้ามาช่วยงานเธอถูกคนงานหลายคนจ้องมองและซุบซิบหัวเราะคิกคักชอบใจกัน วีรกรรมพึ่งทำไว้เมื่อคืนเธอไม่คิดว่าจะแพร่กระจายได้เร็วขนาดนี้คิดแล้วก็ได้แต่อายคน เมียนายครามโหดคือฉายาเหล่าคนงานชายใช้เรียกเธอ

“เอ้าทุกคนเร่งมือเข้าใกล้จะเที่ยงแล้ว เดี๋ยวจะเสร็จไม่ทัน” แม่ครัวใหญ่ของไร่ฟ้าคำรามตะโกนบอกแก่ทุกคน ลูกพีชจึงเร่งมือให้ไวมากขึ้น บรรยากาศสนุกสนานระหว่างการทำงานทำให้ลูกพีชเพลิดเพลินไปได้ไม่น้อยเสียดายแต่ฟ้าไม่ได้มาด้วยเพราะต้องเข้าร้านแต่ถึงยังงั้นก็ใช่ว่าเธอจะเหงาในเมื่อมีแต่คนเข้ามาทักทายเธอตลอดเวลาหาเรื่องคุยตลกๆสร้างเสียงหัวเราะไปทั่วโรงครัว

เมื่อถึงเวลาพักกินข้าวเหล่าแม่ครัวก็รีบขนอาหารเที่ยงไปเพิ่มพลังให้คนงานอื่นๆ ลูกพีชกับแตงกวาช่วยกันยกหม้อต้มแซบจากกะบะท้ายรถไปวางไว้บนโต๊ะ อากาศในตอนเที่ยงร้อนอบอ้าวมากหน้าของลูกพีชจึงแดงระเรื่อเม็ดเหงื่อซึมเต็มกรอบหน้าสวย

“พักกินข้าวได้แล้วโว้ย” เสียงตะโกนบอกแก่คนงานของนายยอดหนึ่งในคนงานของไร่บอกแก่คนอื่นๆทุกคนจึงหยุดมือแล้วค่อยๆเดินมาทางที่อาหารเตรียมไว้ โดยปกติไร่ฟ้าคำรามจะมีโรงอาหารสำหรับคนงานไว้พักกินข้าวตอนกลางวัน แต่ว่าในวันนี้นาข้าวอยู่ไกลเกินกว่าจะให้คนงานนั่งรถไปกลับจึงได้ทุกจัดแจงให้มากินกันท่ามกลางสายลมแสงแดดร้อนๆแบบนี้

“มาจ้ะ เดียวฉันตักช่วย” ลูกพีชเดินเข้าไปยืนข้างๆแม่นงแล้วฉวยเอาทัพพีขึ้นมาตักอาหารให้แก่คนงานอีกแรง  พอหนุ่มๆคนเห็นอย่างนั้นก็พากันวิ่งมาต่อแถวเพื่อรับอาหารจากลูกพีชกันอย่างรวดเร็วจนตอนนี้หางแถวเลยยาวไปไกลโข แม่นงถึงกับเท้าเอวใช้ทัพพีชี้เรียกให้มาต่อแถวทางนี้บ้าง เล่นไปต่อแถวทำหน้ากรุ้มกริ่มใส่ลูกพีชเดี๋ยวนายครามมาเห็นคงได้หัวแบะออกมา

“คุณลูกพีชมายืนทางนี้ดีกว่าจ้ะ แดดมันส่องตรงนั้นมันร้อน” แม่นงสะกิดให้เธอมายืนอีกฝั่งเพราะตรงนั้นร่มไม้ไม่สามารถบังร่มเงามาถึงตัวเธอได้ เธอเองก็รู้นั่นแหละแต่ว่าไม่อยากเรื่องมากคนงานก็ยืนต่อแถวอยู่ตั้งหลายคนเธอจึงไม่ได้บ่นอะไรออกมา

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะแม่นงไม่ได้ร้อนอะไรมาก เดี๋ยวอีกไม่กี่คนจะตักเสร็จแล้ว” เธอหันไปบอกแม่นงแต่มือยังคงตักกับข้าวไม่หยุด พร้อมกับส่งยิ้มหวานๆให้กับคนงานทุกคนที่ยืนต่อแถวอยู่

แต่แล้วจู่ๆคนงานหนุ่มๆซึ่งทำหน้ากรุ้มกริ่มยิ้มหวานให้กับเธอนั้นก็พากันก้มหน้าหลบหน้าหลบตาเธออย่างแปลกๆ บางคนถึงกับค่อยๆหลบไปยืนรับอาหารอีกแถวก็มี จนเธอแอบขมวดคิ้วแปลกใจจนไม่ทันสังเกตว่าแสงแดดที่สาดส่องเธอเมื่อกี้ได้หายไปแล้ว

“หุบยิ้มหวานได้แล้วมั้งหนู พี่หวงของพี่..หนูไม่รู้หรอ” เธอสะดุ้งตกใจจนปล่อยทัพพีในมือหลุดพร้อมกับหันไปตามเสียงทุ้มห้าวนั่น และเมื่อหันหน้ามาจมูกก็ปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งจนได้กลิ่นเหงื่อของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ใบหน้าน้อยแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าก้มหน้าลงมามองเธอด้วยสายตาเช่นไร

แดดว่าแรงแล้ว สายตาเขาร้อนแรงกว่าซะอีก..

“นะ..นายคราม”

“ว่าไง..หื้ม” ครามครางรับเสียงหวานปนเขินของหญิงสาวเขาแกล้งโน้มหน้าลงมาใกล้ๆแต่ก็โดนสะกัดด้วยฝ่ามือนุ่มของลูกพีชดันหน้าหันไปอีกทาง  คนงานอื่นๆเห็นก็ต่างป้องปากหัวเราะเมื่อเห็ฯคนหนุ่มสาวหยอกเย้ากัน โดยเฉพาะนายของพวกเขานานๆทีจะเห็นมุมมุ้งมิ้งบ้าง นอกจากทำหน้าโหดไปวันๆ

“ถอยออกไปเลยนะ! อย่ามาเกะกะคนเขาทำงานอยู่” ลูกพีชดันชายร่างโตหน้าเถื่อนให้ถอยห่างจากเธอ แต่มีหรอที่คนอย่างนายครามจะว่านอนสอนง่าย

ปล่อยให้คาดสายตาไว้แปปเดียวมีเห็บหมัดริ้นไรมาตอมเต็มไปหมดเห็นแล้วขัดลูกตา  ยิ่งเห็นว่าลูกพีชแจกยิ้มหวานๆให้คนอื่นๆไปทั่วเขายิ่งอารมณ์เสีย

ไม่รู้หรือไงว่าเขาเป็นคนขี้หวง..  น่าเก็บเอาไว้แต่ในห้องจริงๆ

“จะตักก็ตักไป มัวแต่ยิ้มหวานอยู่นั่นเมื่อไหร่คนงานมันจะได้แดกข้าวกันเล่า” ครามเท้าเอวเป่าปากออกมา คำพูดเถื่อนๆบวกท่าทางของเขาเรียกสายตาวาววับของลูกพีชให้ลุกขึ้นมา หญิงสาวกำหมัดขึ้นชูใส่คนหน้าเถื่อนเสมือนว่าเดี๋ยวจะโดนๆ จนคนโดนขู่ต้องรีบลดมือลงพาลเรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่จากคนงานได้เป็นอย่างดี

“นายครามเอ้ย เขาว่ากลัวเมียจะเจริญนะ ยอมๆไปเถิด” ลุงคนงานซึ่งนั่งในวงกินข้าวใกล้ๆเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มๆก่อนจะหันไปหยิกแก้มคนงานหญิงวัยเดียวกันที่นั่งข้างๆซึ่งน่าจะเป็นเมียของเขา

ชายหนุ่มกระแอมในลำคอสองสามครั้งก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่น ยืดตัวตรงเหมือนไม่ได้ใส่ใจคำพูดที่ลุงบอกแต่สายตากลับปรายมองคนตัวเล็ก

“ถอยออกไปเกะกะ” ลูกพีชไล่ชายหนุ่มอีกครั้งก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาตักอาหารให้คนงานต่อ  แต่คนหน้าเถื่อนยังคงปักหลักไม่ขยับไปไหนยืนเยื้องเธอไปทางด้านหลังเล็กน้อย 

แม้ว่ามือจะทำงานไม่หยุดแต่เจ้าหัวใจบ้าบอของเธอกำลังเต้นรัวรู้สึกดีกับสิ่งที่เขาทำอยู่แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่ว่าเขากลับใส่ใจเธอ แทนที่โดนไล่จะถอยหนีออกไปแต่กลับยืนอยู่ที่เดิมกอดอกมองเหล่าคนงานไม่ขยับไปไหน ใช้ร่างกายสูงใหญ่บังแสงแดดที่สาดมาหาเธอให้เธอตักอาหารโดยไม่ต้องร้อนแดด แม้จะอยากยิ้มแค่ไหนก็ต้องเม้มปากเอาไว้กลัวว่าเขาจะได้ใจไปมากกว่านี้

 

หลังจากทุกคนกินข้าวเที่ยงเสร็จก็ถึงเวลาลงงานต่อนั่นคือการเกี่ยวข้าว วันนี้เจ้าของไร่ฟ้าคำรามมาคุมงานถึงที่ไม่บอกกรู้ว่าไม่ได้อยากมาคุมงานแต่อยากมาคุมคนมากกว่า  ไม่ว่าหญิงสาวหน้าสวยจะเดินไปทางไหนก็มักจะมีร่างสูงคนตัวโตเจ้าไร่เดินป้วนเปี้ยนตามตอแยไปทุกที  คนอื่นๆเห็นก็ได้แต่ยิ้มแย้มกับความน่ารักของเจ้านายที่นานๆทีจะได้เห็น

“ไม่มีการมีงานทำหรือไงกัน หะ!!” ลูกพีชหันไปถามเสียงแข็งใส่ไอ้คนหน้าไม่อาย เดินตามเธอไปมาจะเป็นชั่วโมงแล้ว

“มีดิ”

“แล้วทำไมไม่ไปทำ  ตามอยู่ได้”

“งานมันทำทีหลังได้  แต่เรื่องหนูพี่ปล่อยไว้ไม่ได้” เสียงห้าวตอบกลับด้วยใบหน้ากรุ้มกริ่มเจ้าเล่ห์จนทำให้ลูกพีชผงะออกห่างอย่างรวดเร็ว  ตอนนี้เธอเดินออกมาจากกลุ่มคนงานไปตามท้องถนนแคบๆมีต้นไม้เรียงรายเต็มสองข้างทางไม่ทำให้เธอร้อนมากเกินไปสายลมพัดเอื่อยๆ

“หมายความว่าไง..”

“แล้วคิดว่ายังไงล่ะ..สมมติว่าพี่อยากมาสานต่อจากเมื่อคืน ลูกพีชจะว่าไงล่ะ” ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด

เขาคิดหื่นๆกับเธออีกแล้วงั้นหรอ!!!

“นะ..นี่กำลังคิดชั่วกับฉันอยู่ใช่มั้ย!!!!!” ลูกพีชถอยหลังไปสองก้าวยกมือชี้หน้าใส่ไอ้คนหน้าเถื่อนซึ่งยืนยิ้มหน้าระรื่นยอมรับอยู่อย่างหน้าไม่อาย

“พี่คิดถึง...มาขอกอดหน่อยสิ” ว่าแล้วก็อ้าแขนออกพุ่งตัวเข้ามาหมายจะกอดเธอให้เต็มรักแต่ว่ากลับวืด ลูกพีชม้วนตัวหลบได้อย่างหวุดหวิดเรียกเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอของครามอย่างขัดใจ

“หยุดเลยนะ!! ถ้าเข้ามาจะต่อยจริงๆด้วย” เสียงข่มขู่ของเธอไม่สามารถหยุดยั้งหน้าหื่นๆของครามได้ เขายืนหัวเราะๆออกมาเหมือนโรคจิต แม้จะรู้ว่าเขาแกล้งทำก็ตามแต่มันก็น่าขนลุกไม่น้อย

ดูหน้าทรงโจรนั่นสิ  ถ้าบอกว่าเคยฆ่าข่มขืนมาก็เชื่อได้สนิทใจเลยนะ!

“ไม่เอาน่า ไม่หนีสิ  ขอกอดดีๆนะไม่ได้จะข่มขืนสักหน่อย”

“ไม่เชื่อ!!! ดูหน้าก็รู้ว่าตอแหล”

 เอ้า..ดันรู้ทัน คนโดนรู้ทันทำหน้าฉงน  นี่หน้าของเขามันบ่งบอกความหื่นได้ขนาดนั้นเลยหรอวะ

ลูกพีชไม่รอช้าอะไรแล้ว รีบหันหลังเตรียมวิ่งทันที ครามเห็นอย่างนั้นก็รีบพุ่งตัวเข้าหาแต่ว่าลูกพีชก็ไวปานวอก กรีดร้องแหกปากออกมาก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาวิ่งหนีไปตามคันนา ครามเองก็รีบวิ่งตามทันที

สรุปคือจะวิ่งหนีกันเหมือนหนังอินเดียใช่มั้ยลูกพีช  ได้!! เดี๋ยวป๋าจัดให้!!

ทั้งสองคนวิ่งหลบหนีไปมาตามคันนาเสียงแหกปากกรี้ดของลูกพีชดังจนเหล่าคนงานต้องชะงักมือแล้วหันไปมอง พอเห็นว่าต้นเหตุของเสียงนั้นคืออะไรก็ได้แต่งงงว่าทั้งสองคนกำลังเล่นอะไรกันอยู่ดูน่าสนุกแท้ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อไป

“หยุดตามได้แล้ว  เหนื่อยแล้วนะโว้ย” เสียงหอบหนักของลูกพีชบอกให้ชายหนุ่มหยุดตามดังขึ้นเป็นห้วงๆ ใบหน้าสวยใสเต็มไปด้วยเหงื่อ ร่างบางล้มตัวลงบนกองฟางหอบหายใจเข้าลึกๆเมื่อวิ่งยังไงไอ้คนหน้าเถื่อนก็ไม่ยอมลดละ

“ดูหนังอินเดียมากไปรึเปล่า คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกรึไง” ครามวิ่งมาถึงตัวของลูกพีชก่อนจะล้มตัวลงนั่งข้างๆเหยียดขายาวออกไปใช้มือค้ำตัวเองเอาไว้ด้านหลังหายใจเหนื่อยหอบไม่ต่างกัน  ทั้งสองคนค่อยๆหันมามองหน้ากันและกันต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง

“เล่นเป็นเด็กไปได้” หลังหยุดหัวเราะกันได้แล้วเธอก็พูดขึ้นมาเบาๆ

“ก็เล่นเหมือนเมื่อก่อนไง” เสียงทุ้มห้าวตอบกลับแต่คราวนี้ฟังดูนุ่มขึ้นกว่าเดิมจนเธอไม่กล้าหันไปสบตาคนพูด รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง

เล่นเหมือนเมื่อก่อนงั้นหรอ?? หมายความว่าไง

“นายพูดเหมือนเราเคยเล่นด้วยกันมาก่อน” อดไม่ได้กับความสงสัยจึงหันไปถามคนพูดก่อนจะต้องชะงักค้างไว้ไม่คิดว่าคนหน้าเถื่อนจะเอาตัวเข้ามาใกล้ชิดเธอตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

เขาขยับไปซ้อนทางด้านหลังของเธอโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัวทำให้เหมือนตกอยู่ในร่างแกร่งของเขากลายๆ

“ก็เคยเล่นไงถึงได้บอกอยู่”

“ไม่เห็นจะจำได้ว่าเคยเจอกันมาก่อน”ลูกพีชทำหน้าสงสัยขมวดคิ้วพึมพำกับตัวเอง กลับกลายเป็นเขาแทนที่ต้องนิ่งขึงนึกถึงช่วงเวลาตอนนั้นก่อนที่เธอจะลืมทุกสิ่งในเวลานั้นรวมทั้งเขาด้วย  เมื่อย้อนคิดถึงอดีตอ้อมกอดแกร่งของเขาก็สอดรัดร่างเล็กเอาไว้ก่อนจะยกตัวขึ้นให้มานั่งทับหน้าตักของเขา

ลูกพีชตกใจสะบัดตัวออกแต่ว่ากลับต้องแน่นิ่งไปเมื่อคางมนของครามวางลงบนบ่าของเธอจากทางด้านหลัง จู่ๆก็รู้สึกเศร้าจากการกระทำของเขา

“ขอโทษที่ทำให้จำอะไรไม่ได้” คนด้านหลังพูดขึ้นมาเบาๆราวเสียงกระซิบแต่มันกลับก้องไปในใจคนฟัง 

“หมายถึงอะไร”  บางทีเขาก็อยากให้เธอจดจำเขาได้บ้าง แต่บางทีก็ไม่อยากให้เธอต้องไปจำสิ่งแย่ๆในอดีต   เขาถึงพยายามสร้างความทรงจำใหม่ๆกับเธออีกครั้งละสัญญาว่าจะดูแลเธออย่างดี

“เปล่า ไม่มีอะไร”

“เอ๊ะ..ยังไงกันแน่” ลูกพีชสะบัดหน้าไปหาคนข้างหลังอย่างลืมตัวจนแก้มนอลหอมถูกขโมยหอมแก้มฟอดใหญ่จากคนหน้าเถื่อนเต็มๆ

“หอมชื่นใจจริงๆ”คนฉวยโอกาสทำท่าหลับตาเคลิ้ม จากความสงสัยเมื่อกี้พลันหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อโดนคนหื่นรังแกแก้มอีกแล้ว  เธอสะบัดตัวออกมาจากอ้อมกอดนี้อย่างแรงครามไม่ทันตั้งตัวก็ปล่อยให้เธอหลุดออกมาอย่างง่ายดาย

ร่างเล็กหมายจะยันตัวเองลุกขึ้นแต่ติดตรงที่ไอ้คนหน้าเถื่อนไม่ยอมคว้าข้อเท้าเธอเอาไว้จนเธอล้มตัวเองบนกองฟางซึ่งไม่ทำให้เธอเจ็บมากสักไหร่  ร่างสูงของครามรีบขึ้นมาทาบทับตัวเธฮเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“ทำดราม่าได้แปปเดียว มาแนวอีโรติคได้ไงวะ!!!” ลูกพีชตะโกนใส่หน้าครามอย่างโมโห  คนโดนว่าแสยะยิ้มมุมปากชอบใจขนกายหญิงสาวลุกเกรียวขึ้นมาทันที 

มันเป็นแผน!!! มันเป็นแผนให้เธอตายใจ!!

คิดได้อย่างนั้นก็ดิ้นหนีออกจากใต้ร่างนี้อย่างเอาเป็นเอาตาย มือเท้าเตะต่อยไปใส่ไปมาร้องโวยวายใส่เสียงดัง

“ แหกปากเข้าไป ไม่มีใครได้ยินหรอก  นี่มันกลางทุ่งนา ครางได้ไม่ว่าเอาที่สบายใจ”  ครามหัวเราะออกมาดังลั่นเมื่อเห็นอาการตาเหลือกของลูกพีช  เขาเพียงอยากแกล้งเบี่ยงประเด็นออกไปเฉยๆ  แต่หัวสมองของเขาคิดได้แค่วิธีนี้จริงๆ

“อย่าทำอะไรบ้าๆนะ” ลูกพีชใช้แรงจนหอบ แต่ไม่อาจหลุดรอดออกไปได้เลย แขนหรือคีบไม่รู้แน่นชะมัดรัดเหมือนเป็นงูเหลือมเลย บ้าที่สุด!!!

“ไม่ได้บ้า แบบพี่อยากเปลี่ยนบรรยากาศเป็นเอาท์ดอร์อะไรอย่างเงี้ย วอร์มเครื่องก่อนแต่งงาน” ไอ้คนขี้แกล้งยังไม่หยุดพูดจาหยอกคนตัวเล็กใต้ร่าง

“ไม่เอา!!!....ไม่อาวววววววว” ลูกพีชร้องเสียงหลงเมื่อไอ้คนหื่นหน้าเถื่อนก้มหน้าลงมาหอมแก้มเธอสลับซ้ายขวาอย่างหมั่นเขี้ยว  วิชาหมัดมวยของเธอใช้อะไรไม่ได้เลยกับคนหื่นอย่างเขา

สองร่างหนุ่มสาวฟัดกันนัวเนียบนกองฟางผมเผ้าลูกพีชยุ่งเหยิงไปหมดเมื่อโดนเจ้าของไร่ฟ้าคำรามปล้ำหอมแก้ม  ฟัดจนพอใจแล้วจึงหยุดก้มมองคนน่ากินใต้ร่างแล้วแทบอยากจะเอาหัวโหม่งเข้ากับเสาเถียงนาน้อยจริงๆ อะไรมันจะยั่วยวนขนาดนี้แม่คุณเอ้ย

หน้าแดงๆแก้มแดงๆผมยุ่งๆดูยังไงก็เซ็กซี่ ยิ่งได้กลิ่นกายสาวใกล้ชิดขนาดนี้หัวใจเขาแทบจะกระเด็นออกมา  หัวใจบีบเต้นแรงมากอยากจัดหนักให้คนตัวเล็กแต่กลัวเธอจะรับไม่ไหว แค่เท่านี้ก็ดูเหมือนจะช็อกไปพอสมควรแล้ว  ยิ่งคิดก็ครึ้มอกครึ้มใจ  พอรู้ว่าใกล้จะแต่งงานก็แทบควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ทิ้งงานแล้วแจ้นมาซุ่มมองสาว

“ไอ้คนบ้า  อย่าให้รอดออกไปได้นะ แม่จะต่อยให้หนักเลย”

“ขอให้รอดไปก่อนเหอะ ค่อยมาพูด  แต่ตอนนี้ป๋าขอเก็บเกี่ยวกำไรก่อนนะจ้ะอิหนู” ว่าแล้วก็โฉบหน้าลงมาใหม่คราวนี้ไม่ได้โฟกัสที่แก้มแต่อย่างใด เป้าหมายของเขาคือริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อธรรมชาติ มองจนหลงใหลไปหมดนั่น

“อย่านะโว้ยๆ  ฉันจะฟ้องๆ”ลูกพีชร้องลั่นจนชายหนุ่มชะงัก เขาเงียบไปแปปนึงแล้วถึงระเบิดเสียงหัวเราะอออกมา  มองคนขี้ฟ้องอย่างรักใคร่เสียเต็มอก

“เชิญไปฟ้องเลยคร้าบบ  อีกไม่กี่วันถึงยังไงก็ต้องได้เป็นเมียพี่อยู่แล้ว เตรียมตัวเตรียมใจไว้เหอะ”

“ ไม่คงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกที่จะได้กินฉัน” เธอตอกกลับใส่ด้วยความมั่นใจว่าไม่มีทางพลาดให้กับเขาง่ายๆแน่นอน  ครามหรี่ตามองคนตัวเล็กอย่างใช้ความคิด

“เป็นเด็กพี่ อย่ามาดื้อ” ร่างสูงโน้มตัวต่ำลงมาอีกครั้ง ใช้สายตากรุ้มกริ่มสำรวจไปทั่วใบหน้าเนียนใสก่อนจะหยุดไว้ที่เจ้าก้อนแก้มน่าฟัด ทำท่าจะจู่โจมอีกครั้ง

ผลั้วะ!!!!!!

“เป็นป๋าก็อย่ามาหื่นกับหนูให้มากนัก!!” ลูกพีชใช้หน้าผากกระแทกใส่หน้าของคนหื่นเต็มแรง ครมถึงกับเซถอยหลังล้มหงายลงบนกองฟางข้างๆด้วยความมึน

เขาลืมไปได้ไงว่าเจ้านี่มันแสบ!!!

อุตส่าห์หลงดีใจที่สามารถกำหลาบลูกพีชได้ แต่ที่ไหนได้เธอยังไม่หมดอิทธิฤทธิ์

ลูกพีชคลานออกห่างจากคนหื่นก่อนจะรีบลุกยืนขึ้น ก้มสำรวจตัวเองเห็นว่ากระดุมเสื้อถูกปลดออกมาเกือบหมด

ตาบ้านี่มือไวมาก!! เธอไม่ทันรู้ตัวเลย

เธอเดินเข้าไปหาคนที่ยังมึนๆอยู่นอนราบบนกองฟางแล้วง้างขาขึ้นมาเตะใส่แข้งคนหื่นอีกครั้ง ครามถึงกับร้องโอยขึ้นเสียงดังตีนลูกพีชหนักขนาดไหนเขาได้สัมผัสแล้ววันนี้

เมียมือหนักตีนหนักจนเขาน้ำตาจะไหลแล้ว...กว่าจะรวบหัวรวบหางได้กินคงช้ำในตายก่อนพอดี

ตอนนี้แอนตาซินจะจ่ายให้เขามั้ย  ไม่แตก...แต่มึนมาก!! 






/มาแล้วจ้ามาแล้ว555 ไม่ได้หายลอยไปกับกระทงแต่อย่างใด  จะบอกว่าตอนแรกคิดว่าคงยุ่งไม่กี่วัน ปรากฏว่า เฮ้ย ยุ่งเหยิงเยอะแยะสิ่ง ว่าจะได้หลับได้นอนในแต่ละวันเล่นเราหนักพอสมควร  แต่วันนี้มารายงานตัวแล้วเจ้าค่ะ  อย่าว่ากันเด้อพี่น้อง  ขอบคุณค่าาาา
*****************************









❤ฝากติดตามให้กำลังใจกันต่อไปด้วยน้า❤
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #50 MariMaris (@MariMaris) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 12:19
    555 อิป๋า เป็นไงล่ะ หื่นนัก
    #50
    1
  2. #49 d_khimmm (@d_khimmm) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 23:16
    รอจ๊ะรอออ
    #49
    3
  3. #48 kheakorea (@kheakorea) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 20:47

    รอยุค่ะ
    #48
    0
  4. #46 2517puy1602 (@2517puy1602) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 13:02
    ไร้ทฺ์นานแค่ไหนก็รอ แต่มาต่อเร็วไปน๊า 555 กะลังฟิน
    #46
    1
  5. #45 Charlinda88 (@Charlinda88) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 10:44
    โหดแบบนี้ ลูกหัวปี ท้ายปีชัวร์ 55555
    #45
    1