ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 22 : พ่อบ้านใจกล้า!!!! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,588
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 165 ครั้ง
    4 พ.ย. 62







เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นว่ามีข้อความส่งมาติดกันถี่ๆปรากฏบนโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมของลูกพีชที่วางไว้บนโต๊ะหนังสือเรียกความสนใจให้เจ้าของเครื่องที่พึ่งอาบน้ำเสร็จใหม่เดินไปหยิบมาอ่านว่าใครส่งอะไรมาในตอนนี้

มือบางเปิดอ่านแชทกลุ่มซึ่งถูกส่งมาโดยแต้ว แชทกลุ่มนี้พึ่งจะตั้งได้ไม่นานปกติเธอจะคุยกับฟ้าเพียงเท่านั้นแต่เมื่อได้มาเจอแต้ว แชทกลุ่มจึงถูกสร้างมาเพื่อคุยกันได้สะดวกมากขึ้น

ตอนแรกก็คิดว่าคงส่งรูปผู้ชายหล่อๆมาล่อ แต่เมื่อเปิดอ่านข้อความแล้วดวงตาคมสวยค่อยๆหรี่ตาอ่านอีกรอบเพื่อความมั่นใจก่อนจะพิมพ์แชทตอบกลับเพื่อนในทัน

แต้วสะใภ้ฝรั่ง: ว่าไงชะนี ยอมมั้ย??

เจ๊ค่ายมวย: คืนนี้อยากออกล่า

นางมารหน้าสวย: พีชแกเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอ

เจ๊ค่ายมวย: คนเจ็บกว่ายังไปแรดได้เลย แล้วทำไมฉันจะไปบ้างไม่ได้

ข้อความก่อนหน้านั้นของแต้วทำเอาเธอรู้สึกกรุ่นอยู่ในอกไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้  เมื่อตอนหัวเย็นคนที่ปากบอกชอบเธอทำเหมือนเป็นห่วงเป็นใยยังทำหน้าตาให้เอ็นดูสงสารจากอุบัติเหตุในวันนี้ สั่งให้เธอกินยาดูแลตัวเอง ไอ้เราก็นึกเป็นห่วงสภาพของเขายับเยินกว่าเธอหลายเท่า  แต่ดูเขาสิ!!! แต้วบังเอิญไปเห็นสามหนุ่มนั่งอยู่ในร้านอาหารคาเฟ่ในตลาดห้อมล้อมไปด้วยสาวๆ มาพี้อมภาพประกอบ

หึ!! เนี้ยนะว่าที่ผัวในอนาคตไม่ทันไรก็ออกลายซะแล้ว 

เอาซี้ เขาเที่ยวได้ เธอก็เที่ยวได้เหมือนกัน!!

ตอนมาถึงร้านอาหารแห่งนี้ก็ปาไปเกือบห้าทุ่ม  พวกเราทั้งสามคนยืนอยู่ตรงมุมในร้านได้สักพักแล้วได้เห็นเหตุการณ์ของสามหนุ่มทั้งหมด  พวกเขาไม่มีใครเอ๊ะใจหันมามองตรงทางเข้าร้านเลยแม้แต่น้อยยังคงสรวลเสเฮฮาชนแก้วพร้อมกับแจกทิปสาวๆเป็นว่าเล่น  กำลังเมาได้ที่

หน็อย!!!! รวยจริงพ่อคุณของเธอ!!!

ภาพที่เห็นแทบจะทำให้เธอพุ่งเข้าไปหาอย่างลืมตัว เธอลืมนึกถึงในสิ่งที่กำลังทำอยู่ว่าเป็นเพราะอะไร จนได้คำตอบที่ว่า ใช่เธอหึงเขา  เขามาเล่นกับความรู้สึกของเธอก่อน เขาต้องรับผิดชอบ!!!

แล้วดูเหมือนคนหน้าหนวดจะหันมาเจอพวกเธอเข้า เห็นได้ถึงอาการตาเหลือกชะงักค้างและในชั่วพริบตาเดียวร่างสูงก็กระโจนลงหลังโซฟาตัวใหญ่ทันที

หึ!! แล้วคิดว่าจะรอดหรอ

 

“ไอ้กร!! ช่วยกูด้วย” เขาไม่รู้จะทำยังไงดีกับสถานการณ์ตอนนี้ เขาไม่เคยเจอมาก่อน จึงไม่รู้ว่าจะรับมือยังไง ใช่ว่าเขากลัวลูกพีชแต่..แต่ก็นั่นแหละเขาไม่พร้อมจะเจอหน้าของเธอตอนนี้  ปรับตัวไม่ทัน!! รับมือไม่ถูก

เหงื่อเป็นเม็ดๆแทรกซึมอยู่ทั่วใบหน้าที่มีหนวดเครา สายตามีความกระวนกระวานจนหมอกรต้องแอบหัวเราะนึกสงสารเพื่อน นี่แหละผลกรรมของคนกำลังจะตกเป็นทาสเมีย

“ ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี” หมอกรก้มลงมาพูดกับเพื่อนแม้จะอยากแกล้งเพื่อนแค่ไหนแต่ก็แอบเอาใจช่วยให้มันรอดพ้นสถานการณ์นี้ให้ได้ จึงได้บอกให้ครามค่อยๆคลานออกไปจากตรงนี้  ร่างสูงค่อยๆคลานเพื่อจะออกไปทางหลังร้านแต่แล้วก็ต้องชะงักตัวสะดุ้งสุดแรงเกิดเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อเขามาจากทางด้านหลัง

“ใช่ พี่ครามรึเปล่าคะ??”เสียงหวานใสเอ่ยถามเหมือนไม่แน่ใจทำเอาเจ้าของชื่อขนลุกกับน้ำเสียงหวานนั่น เขาจำได้ว่าเป็นเสียงของใคร และเขาจำได้ดีว่าเธอไม่เคยเรียกเขาว่าพี่  จนถึงตอนนี้!!

“เอ่อ...ครับ” สุดท้ายไม่อาจหนีรอดเขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆหวังเรียกกำลังใจให้กับตัวเองก่อนจะลุกยืนขึ้นแล้วหันตัวไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่เรียกว่า ว่าที่เมีย..

ลูกพีชยืนกอดอกมองมานิ่งๆข้างหลังเธอมีฟ้าและแต้วซึ่งมาครบแก๊งส์เลยทีเดียว  พอเหลียวมองไอ้เพื่อนรักดีของเขาทั้งสองคนก็อยากจะโดดถีบยอดหน้าให้เต็มแรง มันแม่งนั่งกระดิกตีนชมเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างหน้าระรื่น

มีความสุขนักนะไอ้พวกเวร!

“พี่คราม จะรีบไปไหนคะ อยู่ต่อก่อนสิ” แขนเรียวยาวของน้องๆที่เขาพึ่งแจกทิปให้สอดเข้ามาคล้องแขนเขาไว้ทั้งสองข้างเขารีบสะบัดตัวออก  เหงื่อบนหน้ายังไม่ทันจะแห้งกลับซึมขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าลูกพีชคลายมือลงจากการกอดอกมาหย่อนตัวลงนั่งโซฟาแทนแล้วไขว้ห้างมองตรงนิ่งไม่ได้พูดอะไร

“พี่คราม หัวแตกแผลเต็มตัวขนาดนี้ยังจะเที่ยวมาแจกทุนเด็กได้อีกหรอ” ยัยน้องสาวตัวดีมันกำลังขยี้เขาอยู่! เขารู้เพราะมันกำลังจะเอาคืนที่พาไอ้สิงห์มากินเหล้าที่นี่

“เงียบไปเลย!”เขาเอ็ดน้องสาว แต่แล้วก็ต้องรีบหุบปากตัวเองอย่างไวเมื่อลูกพีชตวัดสายตาคมเข้มใส่

“เอ่อ.ลูกพีชจ้ะ”

“เรียกทำไม!” สะดุ้งอีกรอบ  เมียดุจัง

ท่าทางของว่าที่พ่อบ้านใจกล้าทำเอาเหล้าที่พึ่งยกดื่มแทบพุ่งออกมาจากเพื่อนทั้งสองของคนหน้าหนวด ไม่นึกเลยว่าเพื่อนของเขาจะเป็นเอามากขนาดนี้  ปกติมีแต่ข่มเขานี่มันยอมให้เขาข่ม

ไม่จ้า.....ไม่ได้กลัวเมียเลยจ้า

คนหน้าเถื่อนกำลังจะปรี่เข้าไปนั่งข้างๆหญิงสาวกลับต้องชะงักตัวเมื่อถูกดึงด้วยแขนสองข้างจากน้องๆหนูๆ

“พี่ครามนี่ใครกันจ้ะ มานั่งทำหน้าปั้นจิ้มปั้นเจ่อ แต่ไม่ต้องไปสนใจหรอกมากินเหล้าต่อดีกว่า เดียวพวกหนูจะบริการให้ถึงใจเลย ให้หอมแก้มอีกข้างก็ได้”

ดวงตาสวยลุกวาวขึ้นมาทันทีตอนได้ยินว่าหอมแก้มอีกครั้ง แสดงว่าก่อนหน้าคือหอมกันไปมาแล้วใช่มั้ย!!!

“ปั้ดโธ่เว้ย !!!  ปล่อย!!!  เดียวเตะกลิ้งเลย นี่เมียพี่!! หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว ถอยออกไป!!

ไม่อยากจะหันไปมองหน้าลูกพีชเลย วิธีแก้สถานการณ์ตอนนี้คือรักเมียให้มากๆเพื่อเอาตัวรอด  เพราะว่าไอ้เพื่อนเหี้ยของเขามันไม่ได้ช่วยห่าอะไรเลยนอกจากหัวเราะแทบตกเก้าอี้ชนแก้วกันต่ออย่างสบายใจ

“อะไรกัน!! พี่ครามมีเมียตั้งแต่ตอนไหนไม่เห็นรู้เรื่องเลย แถมตะกี้ยังบอกว่าพวกหนูๆน่ารักแจกทิปหนักถ้าบริการถึงใจ”  เด็กสาวคนอื่นๆเมื่อได้รู้ว่าครามมีเมียก็ตกใจเอ่ยถามเสียงดังหันไปมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อ แถมเมียที่เขาว่ายังยกแก้วเหล้าของครามขึ้นดื่มอึกๆเหมือนไม่สนใจอะไรแต่สายตาน่ากลัวนั่นยังมองตรงมาอยู่

ความชิบหายมาเยือนไอ้ครามแล้ว ทั้งกรและสิงห์คิดในใจก่อนจะชนแก้วกันดังกริ๊ง!

“บริการ  ให้ ถึง ใจ  งั้นหรอ”

“ไม่ใช่ๆไม่ได้เป็นแบบนั้น หมายถึงว่าชงเหล้าให้อร่อยจ้ะ” คนหน้าหนวดรีบแทรกตัวเข้าไปนั่งข้างๆคนตัวเล็กอย่างเจียมๆ ไอ้หน้าโหดที่ทุกคนเคยเห็นตอนนี้แทบจะกลายร่างเป็นลูกหมาอยู่แล้ว

“งั้นหรอ”

“เอ่อ..จ้ะ”

“เจ็บตัวขนาดนี้ ยังมีใจมากินเหล้าเคล้านารี”  ลูกพีชวางแก้วเหล้าลงแล้วเหมือนเธอจะดื่มเข้าไปหลายอึกอยู่เหมือนกันสังเกตว่าหน้าเริ่มแดงแต่ไม่ได้เมา

“พี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก สบายๆแค่ว่ากินเหล้าเฉยๆเดี่ยวก็กลับแล้วจ้ะ”

“อ๋อออออ” การลากเสียงยาวตอบกลับของลูกพีชทำคนฟังขนลุกจนแทบอยากจะหนีออกจากตรงนี้เร็วๆถ้าไม่ติดว่ามือบางของหญิงสาวจับแขนเขาเอาไว้แล้วยื่นโทรศัพท์ให้เขาดูบางสิ่ง

ดวงตาเขาเบิกกว้างอย่างตกใจ ในรูปเป็นจังหวะที่เขากำลังกินเหล้าแล้วน้องๆนั่งข้างๆต่างหอมแก้มเขา เขารีบเด้งตัวออกจากลูกพีชแล้วถอยหลังออกไปเรื่อยๆ สายตามองร่างเล็กกำลังลุกยืนขึ้นจ้องตรงมา เหลือบมองเพื่อนแล้วได้แต่สบถในใจว่า ซวยแล้วๆ ไอ้กรและไอ้สิงห์ถูกประกบด้วยฟ้าและแต้วเรียบร้อย พวกมันยกมือขึ้นเหมือนจำนน

“ยอมรับสารภาพซะ ความผิดจะได้ลดน้อยลง” สิงห์บอกเพื่อน  อาการเมาเริ่มหายไปตั้งแต่เห็นหน้าใครบางคนยืนมองตาขวาง

คงไม่มีอะไรน่าโมโหไปมากกว่าคนที่ไม่ยอมรับผิดแล้วแถตัวเองไปเรื่อยๆเหมือนปลาไหลใส่สเก็ทแล้ว เธอไม่ได้พูดหรือตอบกลับใดๆยืดตัวยืนขึ้นก่อนจะใช้มือถอดรองเท้าแตะตัวเองออกมาถือไว้  เด็กสาวที่เขาควงด้วยก็ยังคงไม่ไปไหนยื้อแย่งดึงแขนเขาเอาไว้อยู่

 ชักจะโมโหเอามากๆแล้วสิเนี้ย ทำไงดี....

“มะ มันเลย!!!!! ไอ้กรมันบังคับพี่มา!! ความจริงไม่ได้อยากมาเลย จริงๆนะ”

คนถูกพาดพิงถึงกับร้อง อ้าวเห้ยไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า...

เจ้าของใบหน้าเถื่อนที่คนอื่นรู้จัก บัดนี้กลายร่างเป็นลูกแมวร่างสั่นเทา ดวงตาคมเข้มเหลือบมองรองเท้าแตะในมือลูกพีชพลางพยายามใช้มือแกะสาวๆที่เกาะแขนเขาเอาไว้ออก

อย่างน้อยก็ไม่ใช่ขวดเหล้าที่เขาพึ่งเปิด  ยังไม่ได้กินสักหยดเลยหากลูกพีชถือไอ้นั่นเขาคงเสียดายแย่

“ใจเย็นๆฟังพี่ก่อน”

“ยังต้องฟังอะไรอีกหรอ หลักฐานทนโท่ยังจะอุตส่าห์แถหน้าด้านๆ น้องๆหนูเขาขาดแคลนทุนใช่มั้ย  เดี้ยงขนาดนี้ยังจะลากตัวเองมา!!!

“ไม่ใช่สักหน่อย มากินเหล้าเฉยๆ”

“แต่ตะกี้ มึงบอกว่าอยากแจกทุนน้อง” เสียงไอ้กรแทรกเข้ามา ทำเอาเขาสะบัดหน้าหันไปตะคอกใส่

“หุบปาก!!!

“แล้วก็...”

“หุบ!!!

“แต่...”

“ฮึบ!!!!

ครามชี้นิ้วไปที่เพื่อนให้หยุดหุบปากได้แล้วแค่นี้ยังไม่สาแก่ใจมันรึไง คดีครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะรอดรึเปล่า ดูลักษณะแล้วโดนประหารแน่ๆ

“ไม่ต้องไปโทษคนอื่นเลยนะ!!”ลูกพีชตวาดใส่  เดินจ้ำอ้าวเข้าหาคนตัวโตอย่างเร็ว ก่อนจะง้างกำปั้นซัดใส่คนหน้าด้าน แต่คนตัวโตกลับหลบได้อย่างรวดเร็ว

“ใจเย็นๆ ใจเย็นนนนนนนนนนนนนนนนนน” เจ้าของไร่ฟ้าคำรามร้องลั่นเมื่อเห็นว่ารองเท้าแตะในมือคนขี้โมโหหายไปกลายเป็นขวดเหล้าที่พึ่งเปิดแทน

“ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว จะเอาเลือดหัวคนออกเพิ่ม!!

“หายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆวางขวดเหล้านะลูกพีชของพี่” ครามเกลี้ยกล่อมให้วางขวดเหล้าลง แต่ลูกกลับไม่สนใจปาขวดใส่คนหน้าหนวดอย่างเร็วไม่ฟังเสียงห้ามใดๆทั้งนั้น เธอกำลังโมโห

หน็อย  นิสัยแบบนี้เธอไม่ชอบจริงๆ จะเล่นกับความรู้สึกเธอหรอ รู้จักลูกพีชน้อยไปซะแล้ว

“เหล้าพึ่งเปิดอ่ะลูกพีช” เสียงอ่อยจากคนทำหน้าอาลัยเหล้าแทบจะทำให้เธอคว้ารองเท้าแตะประทับใส่คนตรงหน้ามากกว่าเดิม

“ก่อนจะห่วงเหล้า ห่วงตัวเองก่อนเหอะ!!

ครามวิ่งวุ่นหลบคนตัวเล็กไปมา ภายในร้านอาหารผู้คนต่างส่งเสียงเชียร์บ้างก็ให้เขารอด บ้างก็เชียร์ให้คนตัวเล็กจัดการเขาให้ได้  นี่มันใช่เวลาเหมือนมาเชียร์บอลมั้ยไอ้พวกเวร!!

“คิดว่าจะหนีรอดงั้นหรอ ไอ้หน้าหนวด!!” ลูกพีชตะโกนไล่หลังมาติดๆ ส่วนตัวเขานั้นวิ่งหลบออกมาจากในร้านได้สำเร็จ แล้วแอบหลบหลังรถกระบะคันใหญ่แอบลูบอกตัวเองปรอยๆ เขาไม่น่าทำลูกพีชโกรธเลย

“ขนาดยังไม่ใช่เมียนะ ถ้าได้เป็นเมียเมื่อไหร่ชะตากรรมกูจะเป็นยังไงวะเนี่ย” พึมพำกับตัวเองแล้วก็ได้แต่ลูบอกไปมาๆอย่างขวัญเสีย  เขากลัวเมียใช่มั้ย??

ไม่ใช่!! เขาแค่เกรงใจความมีอำนาจของว่าที่เมียเท่านั้น

“ถ้ากลัวได้มีเมียแบบนี้ ก็ไม่ต้องแต่งมันสิ” เสียงราบเรียบดังมาจากข้างหลังทำให้เขาต้องหันขวับไปมอง อดตกใจไม่ได้เมื่อเห็นว่าลูกพีชมีสีหน้าเช่นไร

“ไม่ได้หมายความว่ายังงั้น”เขารีบพุ่งเข้าไปหาคนตัวเล็ก เธอคงได้ยินตอนที่เขาพูดกับตัวเอง สีหน้าแบบนั้นเขารู้ดีว่าเธอกำลังเสียใจ

ร่างเล็กสะบัดตัวออกมาอย่างแรงรีบเดินหนีออกมาจากตรงนั้นแล้วมุ่งหน้าไปตามถนนไม่สนใจคนที่กำลังทำให้เธอเจ็บปวด  ในเมื่อไม่ได้อยากมีเมียแบบนี้แล้วเขาจะแต่งด้วยทำไม  ไม่ได้อยากให้รับผิดชอบตั้งแต่แรกอยู่

จู่ๆน้ำตาที่พยายามกักเก็บมันเอาไว้ก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่  เธอรู้ว่ากำลังเสียใจเพราะอะไร เขาพึ่งทำลายความรู้สึกของเธอ ในเมื่อไม่พร้อมแล้วยังจะมาสร้างความรู้สึกดีๆให้กับเธอทำไม  ยังอยากใช้ชีวิตแบบหนุ่มโสดแล้วจะเอาตัวเองมาผูกไว้กับห่วงทำไม

มือบางปาดน้ำตาบนใบหน้าแรงๆด้วยหลังมือ  เธอไม่ใช่คนที่จะต้องมาเสียใจให้กับเรื่องอะไรแบบนี้

เธอเดินเร็วๆมายังรถมอเตอร์ไซต์ตัวเองซึ่งจอดเอาไว้บริเวณข้างร้านขายยาก็รีบควานหากุญแจรถเพื่อจะได้รีบกลับบ้าน  แต่ก่อนจะได้เสียบกุญแจรถนั้นได้มีแขนแกร่งอ้อมมากอดรวบตัวเธอเอาไว้จากทางด้านหลัง กุญแจในมือหล่นออกจากมือบางอย่างตกใจ แต่เมื่อได้กลิ่นกายของคนข้างหลังก็รู้ดีว่าเขานั้นเป็นใคร จู่ๆน้ำตาก็พลันเล่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง

“ปล่อย”

“ไม่ปล่อย จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง”

“เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน พรุ่งนี้ฉันจะไปบอกพ่อกับแม่เรื่องของเรา”

“ฟังพี่อธิบายก่อนสิ ลูกพีช” เสียงเว้าวอนจากคนข้างซึ่งยังคงกอดเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยไปไหน แม้เธอจะสะบัดตัวแรงแค่ไหนก็ตาม อ้อมกอดอุ่นร้อนนี้ยังเหนียวแน่นไม่สามารถหลุดออกไปได้เลย

“ฟังพี่ก่อน”

“.....”

“พี่ขอโทษ  พี่แค่มากินเหล้าเฉยๆไม่ได้มีอะไร  แต่ไอ้กรนั่นแหละมันเรียกน้องๆมา”

“อ๋อ  เรียกมาก็เลยตามนั้น ว่างั้นสิ” เสียงหึดังขึ้นจมูกบ่งบอกความไม่พอใจของคนในอ้อมแขนทำเขาใจไม่ดีเลย

“พี่ยอมรับว่าพี่ผิด แต่พี่ไม่ได้คิดอะไร  พี่มีลูกพีชคนเดียวจริงๆ และที่สำคัญพี่อยากแต่งงานกับลูกพีช ไม่ใช่ว่าไม่อยาก แค่คืนนี้ไอ้กรกับไอ้สิงห์นัดรวมตัวกะมากินเหล้าอย่างเดียว  น้องๆที่ลูกพีชเห็นก็เหมือนกัน เห็นว่าพี่แจกทิปงั้นงี้ จริงๆพี่ก็มีเหตุผลนะ   น้องพวกนั้นก็ลูกหลานคนในตำบลนี่แหละ พี่รู้จักพ่อแม่เขาอยู่” ครามร่ายยาวรีบอธิบายเรื่องราวให้คนตัวเล็กฟัง เขาไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด เห็นสีหน้าตอนนั้นแล้วใจแทบขาด   เมื่อเห็นว่าเธอสงบลงแล้วไม่ได้ดิ้นหนีเหมือนตอนแรกๆก็เริ่มอธิบายต่อ

“ น้องๆเขาเป็นเด็กเรียนดีนะ แต่พ่อแม่เขาไม่มีเงินส่งเรียน เลยเลือกมาทำงานแบบนี้ บางคนมีลูกแล้วด้วยซ้ำ การให้เงินเล็กน้อยๆนี้มันก็พอจะเป็นค่าขนมของน้องมันได้  ไอ้หมอมันก็รู้ดี”

“.........”

“แล้วในรูป เอ่อ...มันก็แบบนิดเดียว  แต่พี่สัญญาๆ มันจะไม่มีแบบนี้อีก  อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่พี่อีกนะ พี่ขอร้อง” คราวนี้ลูกพีชหันหน้าเข้าหาคนกอด มองคนหน้าเถื่อนซึ่งทำหน้าสำนึกผิดอยู่ เขาค่อยๆยกมือใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาออก ดวงตาสวยมีคราบน้ำตาติดอยู่ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

“ถ้ายังไม่พร้อม  ทำไมต้องอยากแต่งงาน” เสียงหวานเอ่ยถามเบาๆสีหน้าไม่เข้าใจในตัวเขา มันไม่มีความเชื่อมั่นใดๆปนอยู่เลย ทำให้อดไม่ได้ที่จะก้มลงมาประทับจูบเบาๆตรงริมฝีปากบาง

ลูกพีชไม่ทันตั้งตัวกับการกระทำนี้ของเขาจึงยืนแน่นิ่งเบิกตากว้างมือบางกำชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่น  ครามค่อยๆจูบริมฝีปากอิ่มสวยเบาๆแล้วกดหนักขึ้นส่งผ่านความรู้สึกของเขาต่อเธอให้ได้รับรู้ว่าเขาพร้อมที่จะดูแลเธอแค่ไหน ขอเพียงเธอให้โอกาสเขาเท่านั้น

“พี่พร้อมจะดูแลลูกพีชตั้งนานแล้ว” ครามถอนริมฝีปากออกแต่ยังคงแนบชิดอยู่ตรงข้างแก้มใส คลอเคลียไม่ยอมถอยหน้าออกไป ใกล้ชิดจนเห็นถึงนัยน์ตาสวยไหวระริกตามแรงอารมณ์หวั่นไหว

“.........” เธอไม่สามารถเอ่ยคำใดๆออกมาได้เพราะทั้งคำพูดการกระทำและสายตาของเขาส่งมอบมาให้เธอนั้น มันบอกได้ว่าทุกคำพูดที่เอ่ยออกมาล้วนเป็นความจริง

“ให้โอกาสพี่ได้แก้ตัว  ให้โอกาสพี่ได้ดูแลจะได้มั้ย” เขากระซิบถามเสียงสั่น จ้องมองคนตรงหน้าอย่างเว้าวอนและขอโอกาสอีกสักครั้ง ทำให้เธอเชื่อใจมั่นใจในตัวเขาอย่างเดิม

“แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่า อยากได้อย่างฉันไปเป็นเมีย” ร่างเล็กย้อนถาม

“ไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อนในชีวิต พี่ไม่มีวันปล่อยลูกพีชไปไหน”เขาตอบกลับหนักแน่น ร่างแกร่งกอดรัดมากขึ้นกว่าเดิมตอกย้ำคำพูด

ลูกพีชนิ่งเงียบไปเมื่อได้ยินคำตอบ ดวงตาคมสวยมองนิ่งอยู่แค่บริเวรอกกว้างของเขา เธอสูงอยู่เพียงไหล่เขาเท่านั้น  แล้วประโยคต่อมาของเธอก็แทบจะทำให้หัวใจคนหน้าเถื่อนหยุดเต้น  หน้าคมชะงักค้างใบหน้าบ่งบอกความเหลือเชื่อ

“งั้นก็เตรียมใจไว้เลยว่า ถ้าเกเรเมื่อไหร่เลือดหัวนายออกแน่!!!

หมายความว่า.....

“ลูกพีช ยอมยกโทษให้พี่แล้วใช่มั้ย” อาการดีใจอย่างปิดไม่มิดของเขาทำให้เธอจะเผลอยิ้มออกมา จริงๆเธอก็ไม่ได้ไร้เหตุผลขนาดนั้น เพียงแต่โมโหเวลามีสาวๆเข้ามาใกล้เขาเท่านั้น แล้วพอมาได้ยินสิ่งที่เขาพูดก็เกิดอาการน้อยใจแปลกๆจนต้องรีบเดินหนี

แต่พอเจอลีลาการอธิบายจากคนหนีเที่ยวก็ยอมรับเลยว่าเธอใจอ่อนจนได้ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หัวใจของเธอยอมรับความรู้สึกดีๆจากเขาเข้ามา  อาจจะเป็นตอนกวนประสาทเธอ  ตอนปกป้องเธอ  ตอนดูแลเป็นห่วงเธอก็ไม่อาจตอบได้  แต่ตอนนี้รู้แค่ว่าเขามีอิทธิพลกับใจเธอแล้วจริงๆ

“ปล่อยก่อนได้มั้ยเล่า กอดแน่นเกินไปแล้ว” ร่างบางบ่นอุบอิบแก้เขิน

“ยกโทษให้พี่แล้วใช่มั้ยย” ร่างสูงค่อยๆคลายอ้อมกอดเอ่ยคำถามเสียงระรื่นเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่

“ก็ไม่ได้โกรธอะไรมาก”

“โห  นี่ขนาดไม่ได้โกรธอะไรมากยังไล่เอาขวดเหล้าปาพี่ ถ้าโกรธจริงๆคงไม่ได้ถือปืนยิงไล่หรอกนะ” เจ้าของไร่ฟ้าคำรามทำเสียงตกใจหน้าตาแตกตื่นกับวีรกรรมว่าที่เมียพึ่งพบเจอผ่านมาสดๆร้อนๆ

“ไม่รู้สิ  อาจจะเผาไร่เล่นให้วอดวายก็ได้” คำตอบนี้โหดกว่าที่คาดคิดเอาไว้มากนัก จนเจ้าของไร่ถึงกับอ้าปากค้าง

เล่นเผาไร่นี่เท่ากับฆ่ากูทางอ้อมเลยนะ

“เผาไร่เลยหรอจ้ะ” เสียงอ่อยจากเจ้าของไร่ซึ่งไม่แน่ว่าอาจจะโดนเผาเล่นวันใดก็วันหนึ่งทำเอาคนพูดหยอกถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่  คนตัวสูงรู้ว่าถูกแกล้งเข้าให้ก็เกิดอาการหมั่นเขี้ยวอดใจไม่ไหวก้มลงไปกัดแก้มนวลใสหนึ่งที

ลูกพีชหวีดออกมารีบใช้มือดันคนฉวยโอกาสให้ถอยห่างออกไป  แต่คนหมั่นเขี้ยวยังคงติดใจในกลิ่นหอมอ่อนๆจากแก้มนวลใสอยู่ รีบใช้มือหนารั้งท้ายทอยของเธอให้เงยหน้าเตรียมรับการจู่โจมจากเขา

“โอ้ยๆๆๆๆพอแล้ว” ลูกพีชร้องเสียงดังลั่นห้ามคนหน้าหนวดให้หยุดทำการรังแกแก้มของเธอ  หนวดเคราของเขาทิ่มแก้มเธอจนรู้สึกเจ็บ

ครามหยุดการลงโทษเด็กขี้แกล้งแล้วหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นคนถูกหอมแก้มใช้มือลูบคลำใบหน้าไปมา จนเกิดเป็นรอยแดงช้ำ

“โอ๋ๆ พอแล้วๆ”เขาคว้าตัวเธอเข้ามากอดแนบอกอีกครั้ง รู้สึกถึงอาการปลอดโปร่งในอก ความเจ็บปวดของลูกพีชถูกถ่ายทอดออกมาให้เขาเห็นตอนนั้นแทบทำให้เขาหายใจไม่ออก เขาไม่ได้คิดไปเองว่าเธอก็มีใจให้เขาเหมือนกัน หลายเดือนที่เพียรพยายามตามตื้อใช้ความหน้าด้านเข้าหามันใช้ได้ผล

อย่างน้อยเธอก็ให้โอกาสเขา

“ไม่ต้องมาทำตัวได้ใจไปหน่อยเลย ไม่ใช่จะรอดง่ายๆนะ”เสียงหวานขู่กลับคนตัวใหญ่ พลางใช้มือดึงหูจนคนมีความผิดร้องโอดเสียงดังลั่นทำท่าทางน่าสงสารให้เธอเห็นใจ

“ยอมแล้วจ้าๆยอมแล้วทูนหัว” ครามร้องขอความเห็นใจจากแม่สาวน้อยของเขา แม้จะแกล้งทำทีเกินจริงไปบ้างแต่มันก็สามารถทำให้ลูกพีชลอบยิ้มออกมาได้

“ยอมก็ดี รู้ไว้เลยนะ ถ้าขึ้นชื่อว่าเป็นของลูกพีช ใครก็ไม่มีสิทธิได้แตะ แล้วก็ไม่มีสิทธิไปแตะใคร!!” หญิงสาวประกาศกร้าวเสียงแข็งใส่หน้าคนหน้าหนวด แทนที่เขาจะมีท่าที่ไม่พอใจกลับกลายเป็นว่ายิ้มแฉ่งแข่งกับดวงจันทร์รับคำของลูกพีช พยักหน้ารัวๆเข้าใจในทันที

ใช่ว่าจะมีแค่เธอที่คิดแบบนั้น  ขึ้นชื่อว่าของไอ้คราม เขารักของเขาคนเดียวแตะได้คนเดียว คนไม่มีสิทธิ!! ถ้าหากไอ้ตัวไหนอยากลองดีงานนี้ล่อเอาตาย!!!!

 

 

เช้าวันถัดมาข่าวของครามและลูกพีชกระจายออกไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ชาวบ้านร้านตลาดต่างพูดจาสนุกปากอย่างออกรสออกชาติ ถึงเรื่องของเมื่อคืน  นายครามแห่งไร่ฟ้าคำรามมีเมียแล้ว ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนก็ลูกพีชลูกสาวเจ้าของค่ายมวยที่นายครามคอยตามต้อยๆมาหลายเดือน

คนที่ร้านเมื่อคืนเอามาพูดกันสนุกปากว่านายครามถูกเมียไล่ปาขวดใส่เพราะจับได้ว่าแอบมากินเหล้าร้านอาหารคาเฟ่แถมมาเจอตอนกำลังนั่งควงเด็กในร้านอีก ไม่น่าเชื่อว่าคนโหดๆอย่างนายครามจะได้เจอเหตุการณ์นี้กับเขามั้ง  ยิ่งจังหวะตอนหนีหลบขวดเหล้าร้องลั่นไม่กล้าสู้เมียนั้นคนเล่าก็สนุกคนฟังก็พากันเฮฮาชอบใจ

“ตาคราม งามหน้านัก”

“โอ้ยคุณนาย!!!!” เสียงเอะอะโวยวายของสองแม่ลูกดังลั่นตั้งแต่เช้าตรู่ คุณนายขิมนั้นหูตาไวยิ่งกว่าอะไร เรื่องที่พาน้องรถล้มยังไม่ทันได้สะสาง นี่ยังก่อเรื่องงามหน้าอีก  อดไม่ได้ใช้มือที่มีรอยย่นนั้นบิดไปตรงหูของลูกชายแล้วลากไปมาอย่างโมโห

“อายเค้ามั้ย หะ  งามหน้างามไส้จริงๆไอ้ลูกบ้า!!! ” คุณนายขิมเอ็ดเสียงดังจนคนเป็นสามีแอบสะดุ้ง

“โธ่คุณนาย ไม่เห็นเป็นไรสักหน่อย สีสันชีวิตคู่ไง” คนเป็นลูกชายยังไม่ยอมแพ้ตอบกลับกวนๆ

“ชีวิตคู่กับผีนะสิ  ฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปพบพ่อแม่หนูลูกพีชเนี้ย ลูกชายตัวดีทำเรื่องงามหน้า เค้าจะยอมยกลูกสาวให้แกมั้ย ไอ้เจ้าลูกบ้า!!” ดูเหมือนคุณนายจะโมโหจนความดันขึ้น เขาจึงเรียกเด็กแม่บ้านรีบเอายาดมมาให้แม่เขา กลัวเป็นอะไรไปก่อนจะได้ลูกสะใภ้

“ผมกับลูกพีชเคลียร์กันดีแล้ว” พูดถึงเรื่องเขากับลูกพีชแล้วก็ต้องยกยิ้มมุมปากอย่างมีความสุข เมื่อคืนเป็นอะไรที่เกินคาดคิดสำหรับเขา

“แกจะบอกว่า หนูลูกพีชยังอยากแต่งงานกับแกอยู่งั้นหรอ”  คุณนายขิมพอได้ยาดมก็เริ่มสงบสติมากขึ้น หันมาถามลูกชายเพื่อความแน่ใจ

“ครับ”

“หึ งั้นก็ดีถ้าคราวนี้แกไปก่อเรื่องให้หนูลูกพีชทิ้ง แม่จะไม่ช่วยแกแล้ว  แกมันดีแต่หาเรื่อง ไม่มีน้ำยา”โดนคนเป็นแม่แซะเขาก็แค่ยักไหล่ไม่ยี่หระ ผิวปากอารมณ์ลุกขึ้นยืนเพื่อออกไปทำงาน แต่คุณนายขิมกลับเรียกไว้สะก่อน

“เดี๋ยวตาคราม  ยัยฟ้าเป็นอะไร นั่งเหม่อแต่เช้าไม่ค่อยพูดค่อยจา”

“ไม่รู้ดิคุณนาย ถามมันเอา”ตอบเสร็จก็เดินออกไปทันที ไม่สนคำด่าไล่หลังมาจากคนเป็นแม่

มันกวนตีนได้ทุกคนจริงๆไอ้เจ้าลูกคนนี้

 

ภายในหลังใหญ่ใจกลางอำเภอถูกห้อมล้อมไปด้วยเหล่าคนงานเดินเผ่นพล่านไปมาตรวจตราดูความเรียบร้อยนั้น บ้านหลังนี้คือบ้านของนายสาครและลูกชายข่าวคราวของนายครามและลูกพีชดังไกลไปทั้วอำเภและจังหวัดเรื่องที่ว่านายครามมีเมียแล้วและที่สำคัญกำลังจะแต่งงานเร็วๆนี้

“พ่อไอ้ครามมันกำลังจะแต่งงานกับนังลูกพีช” สองโยนโทรศัพท์ตัวเองลงบนโซฟาด้วยความอารมณ์เสีย

ไอ้ครามเป็นคนที่เขาเกลียดรองลงมาจากนังลูกพีชคนเพราะว่ามันเป็นคนฝากรอยแผลเป็นหน้าเกลียดไว้บนหน้าของเขาเมื่อหลายปีก่อน

“กูรู้แล้ว เรื่องนี้มันยังไม่สำคัญเท่ากับเรื่องที่ตำรวจกำลังดมกลิ่นเรา”คนเป็นพ่อบอกลูกชายด้วยมาดเจ้าพ่อ เขาและลูกชายร่วมทำธุรกิจด้านมืดมาหลายปี ตอนที่สองเรียนจบมัธยมปลายมันก็เริ่มเข้ามารับช่วงต่ออย่างเต็มตัว แม้ว่าเขาอยากจะให้มันเรียนสูงๆแต่หัวสมองของลูกชายเขามันขี้เลื่อยเกินไปเรียนจบมอปลายก็ถือว่าบุญของมันหนักหนาแล้ว

“ก็เพราะนังลูกพีชมันกลับมาเราถึงต้องระวังตัวเองมากขึ้น ไม่รู้ว่ามันจะปูดอะไรออกมา ยิ่งมันไปอยู่กับไอ้ครามไอ้ขี้เสือกนั่นยิ่งต้องระแวง” สิ่งที่สองพูดมามันก็ถูกมันเรื่องที่เขาก็กังวลเหมือนกัน เขาแน่ใจว่าตอนนั้นนังเด็กลูกพีชมันเสียความทรงจำช่วงนั้นไปถึงค่อยเบาใจไม่ได้ตามเก็บมัน

“ถึงยังไงงานแต่งงานเราก็ต้องไปร่วมงานอยู่แล้ว ความบาดหมางของเรากับมันให้เก็บเอาไว้ดีๆ เพื่อหาทางพิสูจน์ว่านังเด็กนั่นไม่ได้รื้อฟื้นอะไรขึ้นมาให้เราเดือดร้อน

“ทำไมเราไม่เก็บมันเลยละพ่อ” ลูกชายเอ่ยถามด้วยความคับแค้นมือหนายกลูบไปตรงแผลเป็นบนหน้า

“มึงโง่หรือไง ถึงดูไม่ออกมาไอ้ครามมันกางปีกปกป้องนังเด็กนั่นอยู่  มึงคิดว่าไอ้ครามมันเป็นแค่ชาวไร่ธรรมดาๆรึไง อิทธิพลของมันมีมากพอๆกับเราหรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ แค่มันไม่ได้แสดงออกมาเฉยๆ” สาครเตือนลูกชายเสียงเข้ม

“ผมไม่กลัวมันหรอก กับลูกปืนมันจะแน่แค่ไหนเชียว”สองยังคงมั่นใจในตัวเองแม้ว่าจะเคยถูกอีกฝ่ายอัดมาจนเละ นั่นก็เป็นสิ่งน่าอับอายเขาจะต้องเอาคืนมันอย่างแน่นอน

“มึงหยุดคิดจะทำอะไรโง่ๆเลยนะ  พักเรื่องไอ้ครามไว้ก่อนจะไปล่อมันทีหลังก็ไม่สาย  ตอนนี้สนใจงานสำคัญของเราก่อน พ่อจะให้มึงไปคุมงานบางอย่าง เตรียมตัวไว้ให้พร้อมก็พอ” สาครบอกลูกชายแค่นั้นก่อนจะเดินขึ้นห้องไปปล่อยให้ลูกชายเข่นเขี้ยวเจ็บแค้นใจอยู่คนเดียว

นังลูกพีช  อีตัวจัญไร!!  ยังไงกูก็ไม่ยอมให้มึงมีความสุขกันง่ายๆแน่นอน

 

 

เสียงริงโทนดังขึ้นติดๆกันเป็นรอบที่สามบ่งบอกได้ว่าเจ้าของไม่ยอมรับสายนั้นทำให้คุณนายขิมต้องแอบเหล่สายตามองคนโทรเข้ามาอย่างอยากรู้อยากเห็นว่าใครคือคนที่โดนลูกสาวนางเมินไม่ยอมรับสายซึ่งเพียรพยายามโทรมาหลายครั้ง

ฟ้าคว้าโทรศัพท์ตัวเองเพื่อมองดูเบอร์ปรากฏบนหน้าจอแล้วก็แอบถอยหายใจทำหน้ายุ่งโทรมาหลายครั้งแล้ว เธอไม่ยอมรับสายก็ยังจะโทรมาอีก ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ด้วย

เขาคนที่เธอหมายถึงไม่ใช่ใครที่ไหนก็คือสิงห์ชายหนุ่มคนที่เธอแอบรักมานานนั่นแหละ  อาจจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนหรือเปล่าทำให้เขาโทรมาหาเธอตั้งแต่เช้าจนโดนคุณนายขิมแอบมองหลายครั้ง อันนี้ที่จริงจะเรียกว่าโทรมาแต่เช้าก็ไม่ได้เพราะเขาโทรหาเธอตั้งแต่เมื่อคืนแล้วสิบกว่าสาย จนเธอต้องปิดโทรศัพท์ไม่กล้ารับสายเขา

“จะไม่รับหน่อยหรอ โทรมาหลายครั้งแล้ว เห็นใจเขาหน่อย”คุณนายขิมเอ่ยขึ้นลอยๆกับเธอแม้ปากจะพูดแต่สายตายังคงเลือกดูชุดเครื่องเพชรในนิตยาสารอยู่ ทำทีเหมือนไม่สนใจแต่นั่นแหละ อาการอย่างนี้คือสนใจสุดๆ

“ไม่มีอะไรหรอกแม่ คนขายประกัน”เธอบอกปัดไปแล้ววางโทรศัพท์ลงเหมือนไม่ใส่ใจ แต่คุณนายขิมก็กลับทำให้เธอต้องรีบหยิบโทรศัพท์วิ่งหนีขึ้นไปบนห้องทันที

“หื้ม คนขายประกันทำงานอยู่ที่สน.หรือเปล่าจ้ะ แปลกจัง” ใช่ แม่เธอแสดงเก่งการใช้มือทาบอกทำหน้าตกใจนั้นแทบทำเธออยากจะดิ้นตายให้ได้ จึงเพ่นหนีขึ้นห้องดีกว่า ไม่วายยังได้ยินเสียงดังไล่หลังมาว่าอยากได้เพื่อนเจ้าบ่าวเป็นตำรวจ

พอเข้าห้องตัวเองเท่านั้นแหละก็รีบวิ่งพุ่งไปนอนบนเตียงกว้างใช้หมอนปิดหน้าตัวเองเอาไว้เพื่ออำพรางความเขิน เสียงริงโทนจากเจ้าเครื่องสมาร์ทโฟนก็ยังดังไม่หยุดจนเธอต้องกดรับสายอย่างช่วยไม่ได้ แล้วดูเหมือนคนโทรมาก็คงแปลกใจไม่คิดว่าเธอจะรับ

“.........”

“..........”

รับแล้วแต่ทั้งสองคนยังคงเงียบใส่กันไม่มีใครพูดอะไรออกมาก่อน จนได้ยินเสียงขลุกขลักจากทางคนโทรมาและได้ยินเสียงเหมือนลมพัดแรงๆราวกับว่ากำลังขับรถเปิดกระจกอยู่

“ฟ้า”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นตามสาย หัวใจของคนถูกเรียกชื่อเต้นแรงยิ่งคิดถึงเรื่องเมื่อคืนยิ่งอยากจะระเบิดตัวเองตาย

“คะ”

“เรื่องเมื่อคืน” ตึกๆเธอเม้มริมฝีปากเอาไว้เพื่อห้ามตัวเองไม่ให้กรี้ดออกมา เขาจะพูดมันขึ้นมาทำไมกัน

เมื่อคืนหลังจากลูกพีชและพี่ครามวิ่งไล่กันออกไปก็ทิ้งให้เธอและแต้วอยู่กับสองหนุ่มขี้เมา พี่หมอกรไม่ได้เมามากมายอะไรเพราะว่ามีเวรเช้าตรวจคนไข้ ส่วนชายหนุ่มอีกคน คนที่ทำเธอต้องรีบแจ้นออกมาราวกับพายุเพื่อให้มาดูว่าเขาแอบดอดไปกับสาวตอนเมาหรือเปล่าลักษณะกำลังเมาได้ที่ ดวงตาคมเข้มหวานหยาดเยิ้มมองตรงมาหาเธอตลอดจนแต้วต้องแอบกระซิบบอกว่าหากเป็นปลาทองคงท้องลูกแฝดไปแล้ว

เธอตัดสินใจว่าจะกลับเพราะดูท่าแล้วลูกพีชคงโดนพี่ครามตกไปส่งบ้านอยู่ดี เพื่อนเธอไม่น่ารอดมือพี่ครามไปได้รายนั้นมันเสือหมอบยอมได้ยอม ให้เหยื่อตายใจ เอขอตัวกลับก่อนเนื่องจากมันดึกและแต้วอยากอยู่ต่อ  เมื่อเดินออกจากร้านได้ไม่เท่าไหร่เสียงฝีเท้าหนักๆก็ย้ำตามมาจนเธอเหลียวหลังไปดูว่าเป็นใคร

คนเมาเมื่อกี้เดินช้าๆตามหลังเธอมานั้นคือพี่สิงห์ เขาไม่ได้พูดอะไรแต่เธอดูท่าทีแล้วรู้เลยว่าเขากำลังจะไปส่งเธอ

พี่เมาแล้ว รีบกลับเหอะเธอก้าวไปหยุดตรงรถของตัวเองแล้วบอกเขาโดยไม่สบสายตา  มือขาวสวยหยิบกุญแจรถกดปุ่มปลดล็อกแล้วเปิดประตูกำลังจะก้าวขึ้นไปนั่ง แต่คำถามจากคนเมาทำเธอชะงัก

ฟ้า คุณป้าอยากให้ฟ้าหมั้นหรอ

พะ..พี่สิงห์รู้ได้ไงเธอค่อยๆหันมาสบตาคนข้างหลังก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นว่าเขาได้มายืนซ้อนแนบชิดหลังของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

จริงหรือเปล่า..อยากรู้ เขาก้มลงมองคนตรงหน้ารอคอยคำตอบ ร่างบางถูกกักไว้ให้แนบติดกับตัวรถไม่ให้ถอยหนีไปไหนจนกว่าเขาจะได้คำตอบที่ชัดเจน

ใช่คำตอบหนักแน่นออกมาจากริมฝีปากบางสวยได้รูปทำให้คนฟังชะงักจนเห็นได้ชัด กลิ่นเหล้าโชยออกมาจากตัวเขาทำให้เธอรู้สึกมึนตาม ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ จู่ๆทำไมถึงอยากรู้ในเมื่อเขาไม่เคยสนใจใยดีอะไรเธอเลย

แล้ว...จะหมั้นหรอ

‘……….’

ตอบพี่เสียงคนเมาเริ่มเข้มขึ้นจนเธอแอบตกใจเงยหน้าสบตาเขาชัดๆ ภายใต้แสงสลัวๆของลานจอดรถทำให้มองเห็นหน้าของเขาไม่ค่อยชัดเจน แต่ว่ากลับทำให้หน้าของเธอร้อนผะผ่าวเพราะว่าเขาโน้มหน้าเข้ามาชิดใกล้เธอจนได้กลิ่นแอลกอฮอลล์จากลมหายใจเขา

พะ...พี่สิงห์ถอยออกไปก่อน เธอใช้ฝ่ามือดันอกคนร่างสูงให้ออกห่างแต่ร่างกายเขากลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ยิ่งเธอผลักเขายิ่งแทรกตัวเข้าหาเธอมากขึ้นจนช่องว่างระหว่างเขาและเธอไม่เหลืออยู่เลย

สิงห์ใช้มือแกร่งของเขาจับไปตรงคางสวยได้รูปของฟ้าแล้วก้มหน้าลงมาจนริมฝีปากเขาเกือบแตะปากของเธอ อกแกร่งยกขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจแล้วเริ่มแรงขึ้นตามอารมณ์ที่ถูกเก็บกดเอาไว้  กลิ่นกายสาวรวยรินอย่างแค่ปลายจมูกทำเขาควบคุมตัวเองจวนเจียนจะไม่ไหว

ตอบเสียงถามย้ำหนักๆอีกครั้ง เรียกสายตาตื่นตระหนกของฟ้าพาดผ่านแววตาให้เขาเห็น เธอไม่ตอบแต่เขากลับรับรู้คำตอบได้อย่างชัดเจน 

เธอกำลังจะหมั้น!!! เรื่องที่แม่บอกเขาตอนเย็นเป็นความจริง!!

คิดได้ดังนั้นสติที่สั่งสมมาก็ขาดผึง ริมฝีปากหนาของคนเมาฉกวูบลงบนริมฝีปากบางสวยทันทีอย่างแม่นยำและหนักแน่นบดขยี้ให้คนตรงหน้ารับรู้ว่าเขากำลังโมโหและไม่พอใจมาก

จูบนี้แทบทำสติของฟ้าแตกกระเจิงมันกินเวลายาวนานมากร่างกายไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลยเพราะตัวของเธอแข็งเป็นหินไปแล้ว เกิดคำถามมากมายอยู่ในหัวทำไมๆซ้ำๆวนเวียนเต็มไปหมด

สิงห์ค่อยๆถอนริมฝีปากของตนเองออกก้มมองคนใต้ร่างซึ่งถูกเขาประคองเอาไว้ไม่ให้ล้มกองลงไปกับพื้น สีหน้าของฟ้ามีแววตื่นตระหนกตกใจและสับสนปนเป  เขาทำได้แค่ใช้หน้าผากแนบไปกับหน้าผากของเธอปล่อยลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอลล์เจือจางออกมา

อย่าหมั้น...ขอร้อง เสียงทุ้มห้าวต่ำติดสั่นน้อยๆทำเธอแทบสิ้นสติ เขากำลังขอร้องเธองั้นหรอ เป็นไปได้อย่างไร

พี่ต้องดีใจ ไม่ใช่หรอที่จะไม่มีตัวปัญหาแบบฟ้าอีก ปลายเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างห้ามน้ำตาไม่อยู่

เขาเงียบไม่ตอบแต่กลับใช้ร่างกายตอบแทนคำพูดทุกอย่าง อ้อมกอดแกร่งสอดเข้ามากอดรัดตัวเธอเอาไว้แล้วโยกตัวไปมาๆให้ศรีษะของเธอซบลงบนอกแกร่ง เขาทำเหมือนตอนที่เธอยังเป็นเด็ก ตอนที่เขามีแต่รอยยิ้มส่งมาให้เธอ  กุมมือเธอไว้เวลาร้องไห้

พี่สิงห์คนเดิมกลับมาแล้วใช่มั้ย.... ช่วยให้คำตอบเธอที

 

 

“พี่สิงห์ต้องการอะไร”  เมื่อเอ่ยถามไปแล้วก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองแรงๆ ถามออกไปแบบนั้นคนปากหนักอย่างเขาจะตอบงั้นหรอ บ้าจริง!

“เปล่า......แค่อยากบอกว่า  เมื่อคืนพี่ตั้งใจ”

หัวใจดวงน้อยของเธอมันเต้นแรงจนจะทะลุออกมาแล้วคนบ้าเอ้ย อุตส่าห์พยายามจะลืมมันไปแล้วเชียว




-- โอ้ยยพี่สิงห์ จะดาเมจแรงบ่ได้เด้อ  --

เจอกันตอนหน้า จุ้บ!! 


//เรารู้สึกดีที่มีนักอ่านที่ดีคอยให้กำลังใจ ไม่เจอความหยาบคายแม้ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องแรกที่เราแต่ง ผิดอะไรก็พออภัยให้กันได้ รู้สึกขอบคุณมาก








❤ฝากให้กำลังป๋าครามด้วยเด้อ❤
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 165 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #44 aoryen1 (@aoryen1) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 06:14
    มาบ่อยๆสิคะ
    #44
    1
  2. #43 AmonwadeeSihanam (@AmonwadeeSihanam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 21:47
    สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไปเรื่อยๆเลยจ้าาา

    ชอบบรรยากาศแบบชนบทมากก
    #43
    2
  3. #42 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 14:20
    เจอแม่ด่า สม
    #42
    1
  4. #41 Nakim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 20:33

    สนุกค่า

    #41
    0
  5. #39 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 09:44
    เรื่องแรกเหรอ อุ๊ต๊ะ อ่านสนุกโฆต
    #39
    1
  6. #38 Mickey.Preechaya (@0881371945) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 07:44
    ถ้าเรื่องนี้เป็นการแต่งครั้งแรก ก็ยอมรับเลยว่าไรต์แต่งได้ดีมาก รออ่านทุกตอน อัพเมื่อไหร่รีบมาคลิกอ่านเป็นเรื่องแรก สู้ๆนะไรต์ เป็นกำลังใจให้
    #38
    1