ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 19 : อยากได้ให้เรียกป๋า อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    11 ต.ค. 62




อยากได้ให้เรียกป๋า


รถกระบะคันใหญ่พาทั้งสองคนเข้ามายังไร่ฟ้าคำราม โดยที่ครามอ้างเหตุผลว่าคุณนายแม่อยากเจอเธอ ให้แวะไปหาที่บ้านใหญ่ รถยนต์จอดสนิทเมื่อถึงที่หมายก่อนลูกพีชจะวิ่งนำเข้าไปในบ้าน  ทิ้งคนหน้าโหดหิ้วถุงหลายสิบใบเดินตามหลังมา

“ คุณป้าขา ” เสียงลูกพีชตะโกนเรียกคุณนายทำเอาครามถึงกับส่ายหัว รู้จักอ้อนคนแก่ แต่ไม่เห็นจะอ้อนเขามั้ง

สงสัยยังเปย์น้อยไปใช่มั้ยวะ ต้องอ่อยเหยื่อให้ติดมากกว่านี้ สักวันลูกพีชก็ต้องมาเรียกเขา  ป๋าขา พี่ครามขาแน่ๆ

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบบ่ายสี่โมงแล้ว ทุกคนในบ้านจึงพร้อมหน้าพร้อมตากันที่ห้องนั่งเล่น เขาถือถุงพะลุงพะลังเข้ามาเรียกรอยยิ้มจากคนมองหลายคนให้สะกิดกันดู

“ ตัวเบามาเลยรึเปล่าพี่คราม” ฟ้าเอ่ยทักพี่ชายเมื่อเห็นจำนวนถุงช้อปปิ้งแล้วคาดว่างานนี้ป๋าทุ่มทุนจริงๆ

“ยังไม่จน  รวย เงินมีเยอะ ดีที่มีคนมาช่วยใช้แล้ว” ครามตอบกลับ ก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่มดับกระหาย แม่ตัวดีที่ถล่มเงินในกระเป๋าทำท่าหูทวนลมก่อนจะหันไปหัวเราะชอบใจกับคุณนายสองคน

“ เห็นมั้ย ลูกพีชแม่บอกแล้ว ตาครามนะมันรวยยยย  ใช้ๆไปเหอะเงินมันก็เหมือนเงินเรา ถึงยังไงก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว”  ที่แท้ลาสบอสก็คือคุณนายนี่เอง ถึงว่าทำไมลูกพีชกล้าถล่มใช้เงินขนาดนี้  ครามเบ้ปากออกมาอย่างเสแสร้งแกล้งทำให้คนตัวเล็กเผลอหัวเราะออกมาอีกครั้ง

รอยยิ้มของเด็กป๋าทำคนแอบมองเผลอนั่งนิ่งจ้องมองตาเคลิ้ม มองเท่าไหร่ก็ไม่เคยจะเบื่อ เขาหลงรอยยิ้มมานานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้

 

 “ เก็บอาการตาลอยได้แล้วพี่คราม  น่าขายหน้าจริงๆ” สติถูกดึงกลับมาเมื่อถูกยัยน้องสาวสะกิด จึงหันมาทำหน้าหงุดหงิดใส่เพื่อกลบเกลื่อน

“ เอาละ ผมเอาว่าที่ลูกสะใภ้มาให้คุณนายแล้ว เดี๋ยวไอ้ครามขอตัวไปทำงานก่อน” พูดจบก็ลุกยืนขึ้นพร้อมกับที่มะขามเดินถือถาดขนมเข้ามาในห้องนั่งเล่น เห็นคนเป็นเจ้านายทำท่าจะออกไปข้างนอกอีกครั้ง จึงทำหน้าสงสัยก่อนเอ่ยถาม

“นายจะไปไหนครับ”มะขามเอ่ยถามหลังจากวางขนมให้กับทุกคนในห้อง

“ก็ไปทำงานสิวะ” เขาตอบ

“ หะ  จะเข้าไร่อะไรตอนนี้มันจะเย็นแล้วนะครับนายย”

“เออ จะไปทำงานต่อ มึงแหกตาดูดิ  เมียกูใช้เงินเก่งขนาดนี้  ไม่รีบหาเงินก็ไม่รู้จะเอาเงินที่ไหนมาเปย์เด็กมันแล้ว ” พูดจบก็เหล่สายตามมองเด็กป๋าที่กำลังนั่งหน้าแดงก่ำ ท่าทางมีความเขินอายกับคำพูดที่เขาว่า

ช่วยไม่ได้ เรียกเขาว่าป๋า เธอก็ต้องเป็นเด็กป๋าอยู่แล้ว

“ อิหนูไปส่งป๋าที่รถหน่อยสิ” ดวงตากลมค้อนขวับใส่เขาอย่างเร็ว เรียกเสียงหัวเราะจากทั่วทุกมุมห้อง ลูกพีชไม่ยอมขยับแต่ก็ต้องลุกขึ้นเพราะคุณนายดันแซวว่าให้ไปส่งพี่เขาทำงาน จะได้มีเงินเยอะๆมาให้ใช้

ร้ายกาจทั้งแม่ทั้งลูก

เท่านั้นแหละเด็กของเขาคงทนไม่ไหวรีบลุกขึ้นเดินกึ่งวิ่งออกไปข้างนอกทันที อยู่ต่อคงไม่แคล้วได้ถูกแกล้งแซวให้ได้เขินหนักกว่านี้แน่

เขาหันหน้าไปขยิบตาให้กับทุกคน ก่อนจะรีบเดินตามเด็กของเขาออกมา

ร่างสมส่วนได้มายืนรอที่ข้างๆรถกะบะคันเดิม หน้ายังคงมีร่องรอยความเขินอายอยู่

“ ตอนเย็นอยู่กินข้าวทีนี่นะ” เขาบอก

“ ยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่ว่าจะอยู่ต่อ”

“ พี่โทรบอกแล้วว่าวันนี้ลูกพีชจะกินข้าวที่ไร่แล้วก็คุณนายขอให้มานอนเป็นเพื่อนหนึ่งคืน” ลูกพีชถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินอย่างนั้น  อะไรนะจะในนอนที่นี่หรอ บ้าไปแล้ว พ่อแม่เธอจะยอมได้ไง แถมไม่ถามความสมัครใจเธอก่อนด้วย

“ละ แล้ว พ่อกับแม่ยอมหรอ!” เธอเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก

“แน่นอน ระดับนายครามจะเหลือหรอ” ชายหนุ่มพูดโอ้อวดอย่างไม่อายปาก  เธอลืมไปได้ยังไงว่าตาหนวดนี่มีมนต์มหาเสน่ห์

เธอได้แต่อ้าปากค้างเหลือเชื่อกับเจ้าของไร่ฟ้าคำราม มัดมือชกกันง่ายดายอะไรขนาดนี้เนี่ย

“ เย็นนี้เจอกันนะจ้ะอิหนู  ป๋าจะรีบไปรีบกลับ เมคมันนี่ให้เมียใช้เล่นก่อน” ตบท้ายด้วยการที่คนตัวโตหน้าเถื่อนแกล้งกระตุกปอยผมของเธอเบาๆหนึ่งแล้วผิวปากเดินขึ้นรถแล้วขับออกไป  ทิ้งเธอหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับดินฟ้าอากาศรอบๆตัว

 

พอตกค่ำลูกพีชก็ยังคงได้เข้าครัวพร้อมกับฟ้าจัดเตรียมทำอาหารสำหรับมื้อเย็น วันนี้โดยมีเชฟใหญ่เป็นคุณนายแม่  ซึ่งระหว่างทำอาหารอยู่ในครัวคุณนายขิมก็คอยบอกแก่ว่าที่ลูกสะใภ้ถึงรายการอาหารของลูกชายว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไร และแปลกมากที่คนอย่างเธอสามารถจดจำมันได้ทุกอย่าง โดยเฉพาะของที่ไม่ชอบ

ตาหน้าหนวดเป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายอาหารพื้นๆก็สามารถกินได้ไม่มีปัญหาอะไร แต่กลับไม่ชอบอาหารฝรั่ง บอกว่ามันไม่ถูกจริต สู้ตำบักหุงแซบๆไม่ได้

หลังจากทำอาหารเสร็จได้ไม่นานเสียงรถกะบะก็แล่นเข้ามาจอด ทำให้รับรู้ได้ว่าชายหนุ่มที่ก่อนหน้านั้นโดนสาวๆทั้งหลายเม้าส์มอยอยู่ในครัวได้กลับมาแล้ว

พอดีกับการที่แม่บ้านได้จัดเตรียมอาหารต่างๆในห้องอาหารเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มหน้าหนวดเดินช้าๆเข้ามาหาทุกคน ใบหน้ามีแววอ่อนล้าจากการทำงาน แต่เมื่อกลับมาถึงได้เห็นหน้าน้อยตาคมโตกำลังช่วยแม่บ้านตักข้าวให้กับทุกคน พลันความเหนื่อยล้าก็หายไป ใบหน้าถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ นั่งค่ะนั่งงงงงงง ยืนเฝ้าอย่างงั้นไม่ได้ทำให้อิ่มข้าวเด้อ” เจ้าเก่าเจ้าเดิมผู้ที่คอยขัดจังหวะความคิดของเขาเอ่ยขึ้น จึงแอบย่นคิ้วใส่แม่น้องสาวตัวดีเล็กน้อย และบ่นเบาๆว่า ยุ่ง!

เขาเดินไปทรุดตัวนั่งข้างๆลูกพีช ตรงหัวโต๊ะเป็นตำแหน่งของพ่อและซ้ายมือท่านเป็นคุณนายตามด้วยฟ้า เขาและลูกพีชนั่งตรงข้าม

อาหารหลายเมนูจัดแจงเต็มโต๊ะไปหมดซึ่งมีแต่ของโปรดของเขา เมื่อเห็นอาหารความรู้สึกหิวก็ตีตื้นขึ้นมาทันที

“  สงสัยตาครามจะหิวแย่แน่ ทานเลยทุกคน มื้อนี้ฝีมือลูกพีชกับฟ้าลองชิมดู”คุณนายแม่บอก ทำให้เขาจะแอบหันไปมองคนนั่งข้างๆ ไม่คิดว่าเธอจะทำอาหารเป็น

บร้ะ! ว่าที่เมียเขานี่ครบเครื่องจริงๆ

ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบตักอาหารใส่จานแล้วลิ้มรสฝีมือของแม่ครัววันนี้  ส่วนคนทำนั้นก็ได้แต่แอบลุ้นว่าจะอร่อยถูกปากเขาหรือไม่ นอกจากพ่อและแม่เธอก็ไม่เคยทำอาหารให้ใครกินมาก่อน ตอนอยู่คนเดียวทำอาหารกินเองอร่อยไม่อร่อยยังไงมันก็ต้องกินเองอยู่ดี

“อร่อยมั้ยพี่คราม เมนูนี้ลูกพีชเป็นคนทำเองกับมือเลยนะ” ฟ้าบอกพี่ชายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตักต้มแซบซี่โครงหมูขึ้นมากิน คนถูกถามไม่ได้ตอบอะไรเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียว คนอื่นๆเห็นก็ได้แต่ส่ายหน้า เพราะเจ้าของใบหน้าหนวดเอาแต่ตักกินต้มแซบซี่โครงหมูถ้วยนั้นถ้วยเดียว

“มันอร่อยถึงขนาดที่กินเมนูเดียวนี้เลยหรอ” ลูกพีชอดไม่ได้ถามคนตัวโตข้างๆ

“ก็นี่มันเป็นอาหารที่หนูอุตส่าห์ทำให้ป๋ากินไม่ใช่หรอ ฝีมือหนูป๋าก็ต้องกินให้หมดสิ” ทุกคนบนโต๊ะอาหารชะงักการกินไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินชายหนุ่มบอกอย่างนั้น ก่อนจะทำหน้าเอือมระอาออกมา 

นี่มันใช่นายครามเจ้าของไร่ฟ้าคำรามจอมโหดหรือเปล่าเนี่ย  ทำไมมันอยู่กับสาวกลายเป็นลูกหมาคลอเคลียทำตัวออดอ้อนเอาใจให้เจ้าของรักด้วย  ยิ่งบรรดาแม่บ้านที่ยืนอยู่บริเวณนั้นก็พากันแอบหัวเราะออกมาถึงความน่ารักของเจ้านายหนุ่ม

 

เมื่ออาหารเย็นสิ้นสุดทุกคนต่างพากันแยกย้ายไปห้องส่วนตัวของแต่ละคน  โดยครามเป็นคนเอ่ยขอตัวก่อนคนแรก ทิ้งให้คนอื่นๆทำหน้าตาแปลกใจที่ชายหนุ่มจู่ๆก็ทำเหมือนไม่สนใจลูกพีชขึ้นมา

แต่ก็ดีจะได้เลิกระแวงว่าเขาจะเล่นแง่อะไรกับเธอรึเปล่า ทุกวันนี้มาวอแวจนเธอแทบจะรับมือไม่ไหวแล้ว เป็นภัยต่อหัวใจจริงๆ

 

คุณนายขิมจัดห้องนอนชั้นบนให้กับเธอเรียบร้อย โดยมีฟ้าเป็นคนเดินนำเธอเข้าห้องนอนพร้อมกับชุดให้เอามาเปลี่ยน

“ วันนี้คงมีความสุขมากใช่ม้ะๆ  พี่ครามดูแลดีละซี้ ใจอ่อนบ้างยัง” ฟ้าเอ่ยแซวเพื่อนสาวทันทีที่เข้าห้องมา

“ก็ไม่ได้แย่”ลูกพีชตอบอ้อมแอ้มตอบเสียงเบา แต่กลับหลบสายตาคนเป็นเพื่อน  ปฏิกิริยานั้นทำให้ฟ้าหัวเราะออกมาเบาๆยอมใจความปากแข็งใจแข็งของลูกพีช

“แต่วันนี้ไปเจอคนชื่อเอ็ม นายนั่นจู่ๆก็เข้ามาทักฉัน มาตีสนิทเหมือนจีบ แล้วก็เจอกับพี่ชายแก เค้ารู้จักกัน?” เธอเล่าเรื่องวันนี้ที่ไปเจอให้เพื่อนฟัง พร้อมกับถามถึงเรื่องที่ยังคาใจอยู่

“ หื้ม?? เอ็มหรอ รู้จักสิ เป็นลูกชายเจ้าของไร่พนา  อยู่ต่างอำเภอกับเรา ไม่ค่อยลงรอยกับพี่ครามเท่าไหร่หรอก มันขี้เก็กชอบวางท่าทำเก่งกว่าใคร นิสัยไม่ค่อยน่าคบเท่าไหร่กะล่อนที่หนึ่ง กวนตีนที่สอง ขี้เสือกที่สาม ปัญญาอ่อนที่สี่ ที่สำคัญ น่ารำคาญ!!!” ฟ้าเบ้ปากแรงอย่างไม่ชอบ จนทำให้เธอเชื่อแล้วว่าคงจะจริงอย่างที่เพื่อนพูด  เจอมากับตัวพอจะเดาได้

“แล้ว.......มีน้องสาวชื่ออิงรึเปล่า” เธอถามฟ้าด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยไม่ได้มีความตื่นเต้นอยากรู้แต่อย่างใด พร้อมกับเสไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมากดเลื่อนไปแก้ขัด

ไม่ได้อยากรู้จริงๆนะ

“แกรู้ได้ไงอ่ะ? เอิ่ม เป็นน้องนายเอ็ม ก็พยาบาลอิงอรนั่นแหละ ชอบมาไร่บ่อยๆแต่ช่วงนี้ไม่ค่อยมา เห็นข่าวรายงานมาว่าไปสัมมนาอะไรสักอย่างนี่แหละ ชอบมาตื้อพี่ครามบ่อยๆ ตื้อแบบเนียนๆ  มาเหนือจ้า อุ้ย!” ด้วยความเพลินในการเม้าส์ทำให้ลืมสังเกตสีหน้าของอีกคนที่อยู่ด้วย จนได้หันมามองหน้าเพื่อนตัวเองกำลังทำสายตาขุ่นมัวมองไปนอกหน้าต่าง ราวกับว่าส่งสายตานั้นไปให้ใคร

“ ฮั่นแน่!!!!! หึงพี่เค้าหรอออออออ”  ได้ทีแกล้งยัยเพื่อนปากแข็งคนนี้แล้ว

“อะไร!! หึง?? บ้าไปแล้วเหอะ ไม่ได้เป็นอะไรกันจะหึงได้ไง” ลูกพีชปรับท่าทางให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แล้วปฏิเสธเสียงแข็ง

“หึงก็บอกว่าหึงดิวะ  ไม่ได้จะมีใครว่า ยังไงก็ต้องมาเป็นพี่สะใภ้ฉัน  เป็นเมียพี่ครามอยู่แล้ว”  คำว่าเมียของฟ้าทำให้แก้มขาวใสของลูกพีชแดงระเรื่อขึ้นมา

“ แต่ตอนนี้คือยังไง ฉันก็ยังเป็นฉัน ยังไม่ได้เป็นเมียใคร”

“ อ้าว วันนั้นยังไม่ได้ผัวอีกหรอ” คำถามนั้นได้คำตอบเป็นหมอนใบใหญ่ถูกปาใส่หน้าสวยของฟ้าทำให้คนถูกทำร้ายหัวเราะดังลั่น เมื่อเห็นว่าเพื่อนของเธอหน้าตาหงุดหงิดมากแค่ไหน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้น่ากลัวเลยสักนิด เมื่อแก้มทั้งสองข้างแดงก่ำเพราะความเขินที่มีมากกว่า

“ไปนอนได้แล้ว!!!” ลูกพีชกระชากเสียงไล่เพื่อนไปนอน

“จ้าๆ ไปก็ได้จ้า” ฟ้าลุกยืนขึ้นจากเก้าอี้แล้วรีบวิ่งไปตรงประตูห้องนอนแต่ก่อนจะไป ก็ไม่วายหันมาบอกคนอยู่ในห้อง

“อย่าลืมเปิดเฟสอัปเดทข่าวหน้าฟีดนะจ้ะ อ่อ แล้วก็ก่อนนอนอย่าลืมสวดภาวนานะ เพราะว่าเจ้าของที่มันแรงงงงงง!!!” พูดจบก็รีบเพ่นออกห้องไปทันที ปล่อยให้คนในห้องยืนงงกับสิ่งที่เพื่อนบอก

“เจ้าของที่อะไร” พึมพำเบาๆกับตัวเอง แล้วส่วยหน้าช่างมันก่อนจะหยิบโทรศัพท์เพื่อเข้าไปยังเฟสตัวเอง เพราะตั้งแต่กลับมายังไม่ได้จับโทรศัพท์เล่นเลย

มือบางกดเข้าเฟสพร้อมกับล้มตัวลงบนเตียงนอนหนานุ่ม แล้วก็ต้องรีบผุดลุกนั่งขึ้นทันทีเมื่อเห็นการแจ้งเตือนที่ไม่ได้มีแค่จากโพสของเธอ  แต่กลับมีอีกหนึ่งโพสที่เธอพึ่งจะสังเกตเห็น!!!

รูปของเธอกำลังกินชาบูหลับตาพริ้ม ทำหน้าตาบอกว่ามีความสุขมากถูกแท็กมาจากเฟสบุ๊คที่ชื่อว่า คีรีธร สีคราม

นะ นี่มันเฟสตาหนวดหรอ  ตาหนวดเล่นเฟสด้วย!!!!!  นึกว่าทำการทำงานจนไม่ได้เล่นโซเซียลเหมือนชาวไร่ชาวนาคนอื่นๆ

ยิ่งมาเห็นแคปชั่นประกอบภาพแล้วนั้นแทบจะทำให้ตาถลนติดโทรศัพท์  ตาเถื่อนสายมุ้งมิ้ง อดไม่ได้ที่จะแอบยิ้มออกมา

#แค่ได้กินของอร่อยก็อารมณ์ดี  คราวหน้าพี่จะจำไว้❤

“ตาบ้านี่” รอยยิ้มหวานค่อยๆเผยออกมา อย่างที่คนอยากเห็นไม่มีโอกาสจะได้เห็นเผยออกมาให้กับหน้าจอโทรศัพท์  เธอเห็นว่าโพสนี้มีคนมาคอมเม้นท์ไม่ต่ำกว่าร้อย  จึงกดเข้าไปอ่านบางส่วน

ส้มสวยสุดซอย : มึงงงงง  เค้าทิ้งไปมีเมียแล้วค่าาาา ร้องไห้ 

นางสาวสวัสดี : ลุงงงงง  ไปฉุดใครเค้ามาสงสาร

สิงหา: ป่ะ แดกเหล้า

สีฟ้า คณิษา :  พี่สะใภ้!!!!!!!!!!!!!!!!!! เบาบาววววว

มะ อะไร มะขามไง: น้ายยยยยย  ขามหิวววว  ทิ้งเราแบบไม่มีเยื่อใย

เรียกผม Doc : หนีไปลู้กกกกกกกกก  มันเป็นกับดัก!!

อดหัวเราะไม่ไหวจริงๆกับการแสดงความคิดเห็นของคนที่เธอนั้นพอจะรู้จัก โดยเฉพาะคุณหมอกร  มันเป็นกับดัก ใช่ เธอเห็นด้วยเค้าเอาของกินมาล่อตบท้ายด้วยการช้อปปิ้งชุดใหญ่ สายเปย์ที่แท้ทรู

ว่าแต่เขามีเฟสเธอได้ยังไง ที่แปลกคือเป็นเพื่อนในเฟสกันด้วย!!! ทั้งๆที่มั่นใจมากกว่าไม่เคยรับแอดเฟสเขามาก่อนแน่ๆ

“ ยัยสีฟ้า!!!” แน่นอนเลยยัยเพื่อนตัวแสบ  ถึงว่าก่อนหน้าไม่รู้ว่าโดนแท็ก คงพึ่งได้รับแอดแล้วเปิดแท็ก  ร้ายจริงๆพี่น้องคู่นี้

พอเธอเลื่อนดูการแจ้งเตือนไปเรื่อยๆ ส่วนใหญ่ก็คือโพสล่าสุดซึ่งเป็นรูปเจ้าของไร่ฟ้าคำราม ยอดกดไลค์อยู่หลักพันกว่าพร้อมกับคอมเม้นท์อีกเกือบห้าร้อย จริงๆเธอก็มีคนติดตามเยอะอยู่พอสมควร ไม่เคยอัปรูปผู้ชายคนไหนเลยลงเฟสนอกจากเพื่อนสาขาที่สนิท ไม่แปลกหากจะมีคอมเม้นท์แซวต่างๆจากเพื่อนในเฟส

จู่ๆก็ดันมาสะดุดอยู่ที่คอมเม้นท์หนึ่ง ใช้ชื่อเฟสว่า  คีรีธร สีคราม  หัวใจก็ดันเต้นแรงแปลกๆ แรงจนจะควบคุมไม่อยู่แล้ว

คีรีธร สีคราม: แอบถ่ายแบบนี้  แอบรักด้วยรึป่าวจ้ะหนู????  

เสียงกรีดร้องเกิดขึ้นในหัวใจดังมาก หน้าร้อนวูบวาบไปหมด รู้สึกได้ถึงว่าหน้านั้นต้องแดงเถือกได้เลยไม่ต้องเดา ยอดกดถูกใจของคอมเม้นท์เขานั้นเป็นหลักร้อยไหนจะคนเข้ามาแกล้งถามอีกว่าใช่เจ้าของรูปรึเปล่า

มันยังจะถามกันอีกเรอะ!!  ในเมื่อไปแคปรูปเธอที่เขาโพสมาประกอบขนาดนี้!!

ไม่ไหวแล้วไม่ไหวแล้ววววว  ร่างบางของลูกพีชล้มตัวเอาหน้าซุกไปที่หมอนพร้อมกับกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง


เข้าใจใช่มั้ย ฉันเขินจะบ้าตายอยู่แล้ว 

 

เมื่อควบคุมตัวเองได้เธอก็รีบลุกไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ แล้วพยายามลืมเรื่องที่ทำให้เสียการควบคุมเมื่อกี้


แกร๊ก!


ร่างบางขาวเนียนถูกพันด้วยผ้าเช็ดตัวผืนน้อยสีขาวยาวเหนือเข่าจนเห็นต้นขาขาวนวลเนียนไร้ที่ติ หยดน้ำเกาะพราวตามร่างบาง กลิ่นสบู่อาบน้ำตลบอบอวลไปทั่วห้องนอนเมื่อลูกพีชก้าวออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าสวยดูสดชื่นเมื่ออาบน้ำเสร็จ

เท้าเล็กเรียวก้าวเดินไปนั่งอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง ขาเรียวขาวยกขึ้นไคว้กันเมื่อนั่งลง  ก่อนที่เธอจะหันไปมองตัวเองให้กระจก แล้วขนกายก็พลันลุกขึ้นพร้อมกันเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนกำลังใช้มือเท้าไปที่หัวนอนตะแคงมองมาทางเธอด้วยสายตาวาววับข้างในกระจกด้านหลังของเธอ

“ ชิบ!!” ร่างบางสะบัดหน้าหันหลังไปมองคนอยู่บนเตียงพร้อมกับสบถออกมาอย่างตกใจ

“ สวัสดีแม่สาวน้อย” เสียงทักทายแหบพร่าเอ่ยออกมาจากคนตัวโตบนเตียง ขนกายสาวถึงกับลุกขึ้นพร้อมๆกัน รู้สึกความปลอดภัยเป็นศูนย์เมื่อสังเกตเห็นว่า คนตัวโตหน้าเถื่อนมันนอนถอดเสื้อรอบนเตียงแล้ว!!!!! 


ใครก็ได้ช่วยเธอด้วย!! เอาคนหน้าหื่นออกไป

 

“ ขะ เข้ามาได้ยังไง” ลูกพีชรีบผุดลุกขึ้นพร้อมกับกระชับผ้าเช็ดตัวเอาไว้แน่น เหลือบไปมองชุดที่วางเอาไว้บนเตียงแล้วก็ต้องสบถออกมาด่าตัวเองว่า โง่ๆๆ ทำไมไม่เอาไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

“อือหืออ ขาว” คนตัวโตหน้าเถื่อนที่นอนอยู่บนเตียงไม่ได้ตอบคำถามแต่กลับละเมอพูดออกมา  สายตายังจดจ้องอยู่ที่ร่างบอบบางขาวสวยของลูกพีช เนินอกขาวต้นขาเรียวสวยกำลังล่อล่วงสติของเขาให้คิดบาป รู้สึกหัวใจเต้นแรงเลือดลมถูกสูบฉีดไปทั่วร่างกาย  สายตาไม่สามารถละไปจากสิ่งสวยงามตรงหน้าได้เลย

ร่างขาวผ่องของลูกพีชถูกพันไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวผืนน้อยนั่นไม่สามารถบดบังความความอลังการของหน้าอกที่ล้นออกมาให้สายตาไม่รักดีของเขาจ้องมองแทบอยากจะคลานเข่าเข้าไปมองใกล้ๆ

แม่เจ้าโว้ย!!!!! นี่มันคับC!!!ระดับ HDชัด ๆ!!


“ หะหยุดมองเดี๋ยวนี้นะ” เสียงตะคอกห้ามของลูกพีชเรียกสติของเขาให้กลับคืนมา แต่ไม่วายยังคงมองหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงแรงๆนั่นอยู่


หายใจไม่ออกแทนจริงๆแม่คุณ


“ อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ” ร่างสูงอยู่บนเตียงแสร้งถาม เขาเหลือบตามองเสื้อผ้าที่วางไว้ตรงปลายเท้าแล้วหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ  


เอาแล้วไงงานนี้ได้มีคนเสียตัวแน่ๆ


“ เข้ามาทำไม ออกไป” ลูกพีชไล่อย่างไม่ไว้หน้า คนถูกไล่กลับยันตัวลุกขึ้นนั่ง คนไล่กลับต้องระแวดระวังมากยิ่งขึ้น  ตอนนี้เธอกำลังเสียงเปรียบทั้งเรื่องของกำลังและชัยภูมิสำหรับการรบ อาวุธก็ไม่พร้อม เสื้อเกราะก็ไม่มี กลัวจะแพ้แล้วงานนี้

“นี่มันห้องป๋า  คืนนี้จะนอนที่นี่” เขาบอกพร้อมกับล้มตัวลงเช่นเดิม สายตายังจดจ้องมองมาเหมือนเดิมไม่ได้คลาดสายตาไปแม้แต่น้อยเลย

“แต่คุณป้ายกห้องนี้ให้ฉันแล้ว  เชิญออกไปนี่มันเวลาส่วนตัว ที่สำคัญมันไม่เหมาะ รู้ไว้ด้วย”

“แต่นี่มันห้องพี่  บ้านพี่ ไร่พี่  พี่จะนอนที่ไหนก็ได้” เจ้าไร่ฟ้าคำรามตอบอย่างคนเอาแต่ใจ ร้อนถึงผู้อาศัยชั่วคราวไม่รู้จะจัดการอย่างไงดี

“ งั้นช่วยถอยออกจากเตียงก่อนได้มั้ย  ฉันจะเอาเสื้อผ้า”

“ทำไม?? ก็เดินมาเอาซี้คนเก่ง”จะบ้าหรอใครจะกล้าเข้าไป เสือมันจ้องตะครุบขนาดนี้ เดินไปก็โง่เต็มที 

ลูกพีชสะบัดหน้าหนีส่งค้อนงามให้กับคนกวนประสาท ไม่รู้จะหาวิธีไหนมาไล่คนหน้าด้านให้ออกไป  ตอนนี้คือไม่พร้อมอย่างแรงมาก เรียกว่าเสียเปรียบสุดๆ

“ไม่ทำอะไรหรอกน่า ไม่ต้องทำหวาดกลัวอะไรขนาดนั้น ผมคนแมนครับ! ไม่เคยขืนใจใคร แต่ถ้าสมยอมก่อนอันนั้นไม่นับ” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับค่อยๆหย่อนตัวลงมาจากเตียง เมื่อลูกพีชเห็นอย่างนั้นก็รีบก้าวถอยหลังทันที กลัวว่าอีกฝ่ายจะพุ่งเข้าใส่เธอเหมือนควายขวิด

“อย่าก้าวเข้ามานะ!!!” เสียงหวานขู่ใส่คนที่กำลังจะก้าวเข้ามาหา ทำให้คนหน้าเถื่อนชะงักเล็กน้อยแล้วเอียงคอมองร่างขาวนวลตรงหน้าเหมือนประเมินก่อนจะยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์

“ขู่น่ารักเหมือนลูกหมาเลย” ชายหนุ่มหยอกล้อลูกพีชแอบกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นดวงตากลมโตสะบัดมาถลึงตาใส่ ก่อนจะยักไหล่หันหลังเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวเดิมเมื่อตอนฟ้าเข้ามา

“ มาใส่เสื้อผ้าได้แล้ว อยู่ชุดนี้นานๆพาลจะทำให้ของขึ้น” เขาบุ้ยปากไปยังเสื้อผ้าที่กองอยู่บนเตียง แต่ลูกพีชก็ยังคงไม่ไว้ใจ หน้าตาของเค้าไม่ได้บ่งบอกว่าบริสุทธิ์ใจเธอรู้ดี สายตาวิบวาบนั่นมันปิดบังไม่ได้ว่าคิดชั่วกับเธออยู่

“ ออกไปจากห้องนี้ก่อน ตอนนี้ห้องนี้เป็นของฉัน ใครก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามา” เธอว่า

“แต่ห้องนี้เป็นของพี่เป็นตายร้ายดียังไง คืนนี้พี่ก็จะนอนที่นี่”เขาสวนกลับทันควัน

“ก็ได้ งั้นฉันจะไปนอนกับฟ้าเอง เชิญอยู่คนเดียวตามสบาย” เมื่อเขาไม่ยอมออกไปเธอก็จะเป็นฝ่ายไปเอง  ร่างบางภายใต้ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กรีบเบี่ยงตัววิ่งไปยังประตูห้องนอนหวังจะออกไปจากห้องนี้ให้ได้ แต่ขาสั้นๆนั้นกลับวิ่งไม่ทันช่วงขายาวของเจ้าของใบหน้าหนวดไปได้  อ้อมแขนแกร่งรั้งไปตรงเอวบางของคนตัวเล็กกว่าให้ลอยวืดไปสู้อ้อมกอดอุ่นร้อนของเขา  พร้อมกับกระชับกอดไว้แน่น

ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่งไปมาแต่ไม่สามารถหลุดออกไปได้  เสียงหัวเราะแผ่วๆดังขึ้นเหนือศรีษะของเธอทำให้ต้องหยุดดิ้นแล้วเงยหน้าส่งสายตาเขียวปั๊ดให้กับคนตัวโตกว่า

การที่ลูกพีชพยายามเอาแต่ดิ้นไปมาทำให้ไม่รู้สึกตัวเลยว่า ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กนั่นร่นลงมาหลุดลุ่ยจนทำให้คนตัวสูงเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว อารมณ์อยากแกล้งในตอนแรกค่อยๆเปลี่ยนไป หน้าคมเข้มที่ปกคลุมไปด้วยหนวดเคราค่อยๆก้มต่ำลงมาหาคนตัวเล็กซึ่งกำลังเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาตื่นตระหนก


มาคิดได้ตอนนี้จะทันมั้ยละหนู  ป๋าตื่นแล้วเห็นมั้ย?? 


 ลมหายใจร้อนๆถูกเป่ารดตรงใบหน้าสวยในระยะประชิด สายตาของทั้งสองจ้องกันได้สักพักใหญ่ กลายเป็นลูกพีชที่ได้สติเบือนหน้าหลบก่อน หน้าสวยแดงก่ำเมื่อคิดได้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหนตอนนี้  ยิ่งเขากอดเธอแน่นเท่าไหร่เนินอกอวบก็ยิ่งโผล่พ้นออกมาจากผืนผ้าให้เขาได้ชม

ร่างกายของทั้งสองแนบแน่นสนิท ชายหนุ่มไม่ปล่อยโอกาสให้ผ่านเลยไปกอดกระชับร่างน้อยแล้วยกตัวลอยไปทางเตียงนอน

ลูกพีชเห็นแบบนั้น ก็ได้แต่กรีดร้องในใจว่าอันตรายๆ มือเล็กส่งกำปั้นทุบไปยังไหล่กว้างเต็มแรงหลายๆครั้งแต่ก็ไม่สะท้กสะท้านคนอุ้มแต่อย่างใด กลับกลายเป็นการทำให้ชายหนุ่มโยนเธอลงบนเตียงนอนนุ่มพร้อมกับทาบทับร่างสูงใหญ่ของเขาลงตามมา

เขามันถึก  เถื่อน เธอลืมไปได้ยังไง!!!!!


“โอ้ย!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนหื่น!” เธอพยายามดิ้นรนออกจากตัวของเขาแต่ก็ไม่มีความหมาย เขาทับอยู่ตัวเธอไปทั้งตัวแทบจะหายใจไม่ออก

“พี่ไม่ได้หื่นสักหน่อย อุตส่าห์มาขอนอนด้วย ทำไมใจร้ายจัง” ชายหนุ่มตัดพ้อลูกพีช ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นมารยาสาไถของเขา

“ขอนอนด้วยได้ยังไง คนเค้าไม่ให้นอนก็ยังไม่ออกไป แล้วนี่จะยังมาทำตัวหื่นใส่ฉันอีกหรอ  ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย!!

“ คำก็หื่น  สองคำก็หื่น พี่หื่นตรงไหน ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ถ้าเจอชุดใหญ่จะไม่ช็อกตายเลยหรอ” น้ำเสียงกลั้วหัวเราะนั่นทำให้เธอแทบอยากจะมุดหน้าหนีออกไป สายตาแพรวพราววิบวับของเขากำลังจะทำให้เธอเป็นบ้า เจ้าที่ของยัยฟ้าแรงสมชื่อจริงๆ เล่นงานเธอซะไปไหนไม่ได้

“แล้วไอ้ที่มานอนถอดเสื้อโชว์หุ่นบนเตียงนี่หมายความว่าไง”

“ก็พี่ร้อนนิจ้ะ โธ่ๆ ไม่น่าคิดมากเลย หุ่นพี่แซบขนาดนี้ ถอดเสื้อโชว์ก็ไม่น่าอายหรอกจ้า” เจ้าของไร่ฟ้าคำรามตอบกลับอยู่ตรงบริเวณซอกคอขาว ไรหนวดใต้คางของเขาทำเธอจั๊กจี้ รู้เจ็บน้อยๆเมื่อโดนหนวดทิ่มผิวเนื้อ

เขาไม่อายแต่เธออาย  ใครจะไปหน้าด้านแบบเขาได้

“ อย่าทำอะไรฉันนะ!!!!” เธอร้องออกมาเสียงดังลั่น เมื่อคนร่างสูงข้างบนโน้มหน้าลงเข้าหาใบหน้าเธอราวกับว่าจะจูบ

“ ชู่ อย่าเสียงดังสิ เดียวคนอื่นๆจะคิดว่าเราเล่นท่ายากกันอยู่” คำพูดของชายหนุ่มทำเธออ้าปากค้างชะงักการแหกปากทันที

ตอนนี้ทั้งหมอนผ้าห่มกระจัดกระจายเต็มไปหมด ตกหล่นข้างเตียงบ้างเรียกว่าถ้าใครมาเห็นสภาพห้องตอนนี้คงคิดดีอะไรไม่ได้เลย นอกจากท่ายากอย่างที่เขาว่ามา

" ขอซ้อมเข้าหอก่อนได้ป้ะ วันจริงจะได้ไม่พลาด" ร่างสูงใหญ่ของคนหน้าหนวดคร่อมอยู่บนตัวของลูกพีชแล้วเอ่ยถามเสียงแหบพร่า สายตาจ้องมองคนใต้ร่างวาววับ คนตัวเล็กส่ายหน้าอย่าเอาเป็นเอาตายเรียกเสียงกลั้นหัวเราะของคนหน้าเถื่อนได้เป็นอย่างดี

“ถอยออกไปก่อนได้มั้ย จะนอนก็ได้แต่ว่าขอให้ใส่เสื้อผ้าก่อน จะให้หนูนอนทั้งแบบนี้ไม่ได้นะป๋า” ในเมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ก็ลองใช้มารยาดูมั้ง น้ำเสียงออดอ้อนถูกเอ่ยออกมาจากปากน้อยๆทำให้คนฟังรู้สึกคันที่หัวใจยุบยิบ

 ไอ้น่ารักมันก็ใช่  ไอ้น่าใคร่นั้นมันก็มีนะสิ!! ทั้งสายตาน้ำเสียงจัดเต็มชนิดที่ว่าคนฟังทำหน้าเคลิ้มละเมอไปพักนึง ยิ่งสาวน้อยใต้ร่างอยู่ในสภาพหมิ่นเหม่แบบนี้แล้ว  เป็นใครมันจะไปอดใจไหว  เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนเด้อ


นิ่งกว่านี้ก็หลวงพี่ที่วัดแล้ว!!


ไม่รอช้าคนตัวโตซึ่งทาบทับร่างเล็กเอาไว้อดใจไม่ไหวกับน้ำเสียงท่าทางน่ารักๆ โน้มหน้าลงมาจุ๊บแก้มทั้งสองข้างสลับกันไปมาแรงๆ ทั้งหน้าผาก แก้ม ริมฝีปากเรียกได้ว่าจุ๊บมันแม่งทั่วหน้าเลยทีเดียว 

หมั่นเขี้ยวคนตัวเล็กนี่นัก น่ารักจนไม่รู้จะห้ามใจยังไงแล้ว ปล้ำก็ไม่ได้ ขอแค่ได้ฟัดก็ยังดี สิ่งที่เขาคิดทำให้เขาไม่หยุดพรมจุ๊บไปทั่วใบหน้าสวยของคนใต้ร่าง

ลูกพีชนั้นได้แต่ทำตาเหลือกช็อกนอนนิ่งทื่อๆเมื่อถูกคนที่ได้ชื่อว่า สามีในอนาคตขโมยจุ๊บกันซึ่งๆหน้า ความหมายของเธอมันแปลว่าให้เขาปล่อยเธอออกไปอ้อนเรียกป๋าให้ตามใจ ไม่ใช่ให้มาจุ๊บรัวๆแบบนี้ เหมือนเก็บกดมาจากที่ไหนไม่รู้มาจนเธอตั้งตัวไม่ทัน


เสียงหอบหายใจพร้อมกับลมหายใจร้อนเป่ารดชิดกับริมฝีปากอิ่มของลูกพีช สายตาเจ้าของไร่ฟ้าคำรามมีแววหวั่นไหวชัดเจน ความหวาบหวามกำลังเล่นงานเขาอยู่  ยิ่งเห็นว่าคนใต้ร่างดิ้นรนจะออกจากอ้อมกอดนี้ ก็ยิ่งทำให้อะไรต่อมิอะไรเบียดเสียดเข้ามาหาเขาอย่างที่อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจ กรอบหน้าสวยมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย และเหนื่อยหอบเช่นเดียวกันกับเขาเพราะพยายามดิ้นหนี สายตาคมสวยจดจ้องมองเขาอย่างหวาดเกรง แต่ไม่ได้มีความรังเกียจอยู่ในนั้น

กลิ่นกายสาวกระตุ้นประสาทสัมผัสให้น่าลิ้มรสลองความหวาน อดไม่ได้ที่จะก้มลงดูดดื่มกับริมฝีปากบางตรงหน้า มือกร้านใหญ่กดมือบางเล็กของลูกพีชติดเตียงเอาไว้พร้อมกับใช้ร่างกายหนาของตนเองกดทับไม่ให้ดิ้นรนออกไปได้ 

ครั้งนี้ชายหนุ่มไม่ทำเพียงแค่จุ๊บแตะริมฝีปากเท่านั้น แต่ครั้งนี้คือของจริงการจูบที่แท้จริงสำหรับเด็กของเขา เขาค่อยๆละเอียดดูดซับความหวานจากลูกพีชไล่พรมจูบรอบๆเรียวปาก เธอมีท่าทีต่อต้านชัดเจนแต่ว่ากลับต้องมาแพ้ชั้นเชิงชายที่หลอกล่อทำให้เคลิ้บเคลิ้มยอมเปิดปากอ้าออกมาให้ลิ้นอุ่นร้อนเข้าไปสัมผัสโพรงปากหวานล้ำ

มือหนากร้านของครามผละออกจากการกดมือบางเอาไว้ เขาค่อยๆส่งมือไปปลดเข็มขัดให้คลายออกมา ในระหว่างนั้นริมฝีปากไม่ได้ผละออกจากคนตัวน้อยเลย 

เมื่อปลดได้แล้วจึงดึงออกมาอย่างรวดเร็วดั่งคนใจร้อน แล้วปาออกไปไม่สนใจว่าจะตกอยู่ตรงมุมไหนของห้อง  หัวใจเขากำลังกระหนำรัวแรงกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ลูกพีชไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไป เธอกำลังหลงใหลเคลิ้มอยู่กับรสจูบของเขา หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ

มือกร้านหนาค่อยๆลูบไล้ไปมาจากบริเวณหัวไหล่บางแล้วไล่ลงมาเรื่อยๆจนถึงเอวคอดเล็กกำลังเลื้อยเข้าไปสัมผัสผิวเรียบเนียนนุ่มใต้ผ้าเช็ดตัวผืนน้อย

ตึง!!!! ตึง!!!

ก่อนที่มือของชายหนุ่มจะไล่ต่ำไปมากกว่านี้  เสียงแจ้งเตือนจากแมสเซนเจอร์ของลูกพีชกลับดังขึ้นขัดจังหวะร้อนรุ่ม ลูกพีชได้สติดันหน้าของคนฉวยโอกาสออกทันทีแล้วรีบดึงผ้าห่มผืนใหญ่มาปกคลุมตัวเองเอาไว้ด้วยสีหน้าแดงก่ำ

ชายหนุ่มถูกขัดจังหวะหัวเสียไม่น้อยถึงกับสบถด่าเสียงดังกำมือทุบลงบนเตียงนอนอย่างขัดใจ แล้วหงายหลังลงนอนข้างๆลูกพีชก่อนหลับตาข่มสติ

เกิดอาการเงียบไปพักใหญ่ๆโดยที่ไม่ได้มีใครเริ่มพูดอะไรก่อน ลูกพีชนอนหน้าแดงเถือกทำตัวไม่ถูก เมื่อเผลอใจไปกับรสจูบของคนหน้าเถื่อน

เธอนอนทบทวนทุกอย่างที่พึ่งเกิดขึ้น ยอมรับว่าไม่ได้นึกรังเกียจในตัวของเขาที่ฉวยโอกาสเอากับเธอ แต่กลับรู้สึกใจเต้นแรงหวั่นไหวไปกับทุกการสัมผัสของเขา  ทุกครั้งเธอไม่เคยจะยอมรับว่าได้ชอบผู้ชายคนนี้  แต่พอได้ใกล้ชิด ได้เจอกันบ่อยๆได้เห็นทุกอย่างที่เขาทำให้ ทุกอย่างที่เขาปกป้องเธอและครอบครัว ก็อดไม่ได้จะยอมรับว่า เธอชอบเขาเข้าแล้ว!!

“ ทุบทิ้งแล้วซื้อเครื่องใหม่ให้ได้มั้ย?” จู่ๆคนนอนข้างๆก็ดันพูดทะลุท่ามกลางความเงียบขึ้นมา เธอไม่ได้ตอบเพราะยังเขินกับสิ่งที่พึ่งจะยอมรับกับตัวเอง

“ต่ออีกรอบได้ป้ะ” พูดจบเท่านั้นฝ่ามือหนักหน่วงก็ซัดใส่อกแกร่งเสียงดังจนเจ้าตัวกระอักออกมาเบาๆแล้วรีบคว้ามือเล็กกุมเอาไว้  ชายหนุ่มหันมาตะแคงข้างมองคนข้างๆอย่างหลงใหล ดีใจที่เธอไม่ได้รังเกียจตัวเขา แสดงว่าคงแอบมีใจให้เหมือนกันไม่งั้นคงโดนดีไปแล้ว

ชายหนุ่มขยับตัวเองให้เข้าไปใกล้คนข้างๆอีกหน่อยก่อนจะค่อยๆใช้มือประคองคนตัวเล็กเข้ามากอดอยู่ในอ้อมแขน ซึ่งลูกพีชเองก็ยินยอมไม่ได้ขัดขืน เลือกที่จะใช้ความเงียบข่มอาการประหม่าหน้าสวยใสแดงระเรื่อ

กลิ่นกายและหุ่นแซ่บเร้าใจของตาหนวดทำใจสั่นระรัวอีกแล้ว

“ขยับออกหน่อยได้มั้ย หายใจไม่ออกแล้ว” เด็กของเขาเอ่ยขึ้นมาเบาๆเสียงดังอู้อี้เมื่อเธอพูดอยู่แนบอกเขา อดไม่ได้จึงก้มลงไปหอมแก้มเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว

คนถูกหอมไม่ทันตั้งตัวก้มหน้างุดแทบจะฝั่งอกแกร่ง ได้ยินเสียงหัวเราะยิ่งทำให้ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง

“ อ้าว พบเด็กขี้อายหนึ่งอัตรา” ยังมีหน้ามาล้อคนอื่นอีก

 เมื่อเห็นว่าคนถูกล้อไม่ได้ตอบโต้ก็รู้สึกเอ็นดูอยู่ในอก ยกมือหนาขึ้นลูบไล้ผมนุ่มยาวสลวยเบาๆ

“คืนนี้พี่ขอนอนด้วยนะ”เสียงห้าวทุ้มเอ่ยถามคนตัวเล็กเบาๆพร้อมกับลูบหัวคนในอ้อมกอดไปเรื่อยๆราวกับจะล่อลวงให้มาติดกับ

ลูกพีชดิ้นออกจากอกเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนถาม อย่างจนใจในคำตอบถ้าเธอตอบว่าไม่ให้นอนถึงยังไงเค้าก็จะหาเรื่องนอนและเอาเปรียบเธออยู่ดี 

แล้วจะถามอีกทำไม??

เหมือนชายหนุ่มเองจะรู้ความคิดของคนตัวเล็กจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขาเอาแต่ใจใครๆก็รู้  ขัดใจเขาเท่ากับหาเรื่องตาย แต่ถ้าลูกพีชขัดใจเขาเท่ากับยอมรับชะตากรรมถูกเขาปล้ำแน่นอน

“ง่วง” ลูกพีชพูดสั้นๆแล้วปิดตาแกล้งนอน

“ครับผม” เขาตอบรับอย่างเอาใจไม่อยากแกล้งไปมากกว่านี้ แค่นี้ก็ถือว่าเธอยอมให้เขามากพอแล้ว คืนนี้คงเป็นวันที่เขามีความสุขมากที่สุด แต่คงจะสุขกว่านี้หากเธอได้เป็นเมียของเขาจริงๆ


รอก่อนเหอะ เข้าหอเมื่อไหร่พ่อจะจัดชุดใหญ่คอมโบเซทให้สามวันสามคืนค่อยปล่อยคลานลงเตียง!! ให้เข่าอ่อนกันไปข้างหนึ่งเลยคอยดู

 






 




เจ้าของที่แรง!!!  คำเตือนที่ควรฟัง


-คือ ให้อภัยในฉากเลิฟซีน หากมันผิดพลาดไป555 ใจจริงไม่ได้คิดให้เป็นแบบนี้  แต่ว่าพอมันไปลงเตียงปุบ คิดดีกว่านี้ไม่ได้เลย555 เอามาแบบกรุบกริบ

❤ฝากติดตามและให้กำลังใจกันด้วยน้า❤










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #25 OoYzAA_lucifer (@ooy-ba-za-lnw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 01:11
    เธอจะนอนทั้งๆที่นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวไม่ได้!
    #25
    1
  2. #24 Moogapok (@Moogapok) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 19:17

    โอ้ยย ขัดใจแทนป๋า เกือบจะได้กินอยู่แล้วเชียววววว????????????

    #24
    1
  3. #23 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 18:57
    อิตานี่ได้ใจใหญ่แล้ว ลูกสาวแม่แพ้ราบคราบ
    #23
    1
  4. #22 Charlinda88 (@Charlinda88) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 12:27
    พี่ครามมาอ่อยเค้าถึงห้องเลยอ่ออออ
    #22
    1
  5. #21 Tanapat Vasuratanaporn (@kwang2528) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 05:27
    55555 น่ารักจังเลยยยย
    #21
    1