ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 15 : พี่ครามลูกพีช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    28 ก.ย. 62


มวยคู่เอก

หลังจากได้สั่งสอนคนหื่นไปได้ไม่นาน ลูกพีชก็ถูกตามตัวจากคนของค่ายเพราะตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาชกของยักษ์แล้ว ลูกพีชจึงรีบไปเปลี่ยนชุดคืนให้แต้วพร้อมกับคว้าเพื่อนสาวอย่างฟ้าติดมือมาด้วย แต่ไม่วายดันมีของแถมเป็นตาหนวดสุดหื่นอีกนี่สิที่ทำให้เกิดอาการหน้าหงิกหน้างอเมื่อเดินมาถึงเวทีมวยไม่วายแอบหันไปจิกสายตาใส่ทีนึง

“ ว่าไงยักษ์ ไหวอะป่าวคืนนี้” ครามเดินไปทักยักษ์อย่างสนิทสนม

ใช่สิ ในเมื่อเขาพยายามตีสนิททุกคนที่อยู่รอบๆตัวเธอไปหมด พ่อมหาเสน่ห์มีแต่คนรักคนหลง

“ ไหวครับป๋า ยังไงคืนนี้ก็ไม่ทำให้ลูกพี่เสียหน้าแน่นอน” ยักษ์ตอบพร้อมส่งรอยยิ้มกวนๆมา ครามจึงพยักหน้าพอใจก่อนจะหันไปเรียกมะขามให้มาช่วยดูแลยักษ์อีกคน

มะขามและยักษ์รู้จักกันดีในฐานะลูกสมุนของทั้งครามและลูกพีช บ่อยครั้งที่ทั้งสองจะทะเลาะกันและหาเรื่องต่อยมวย แต่ก็เป็นในเชิงเย้าแหย่มากกว่า ดูๆไปแล้วก็เหมือนพี่กับน้อง  มะขามเรียกครามว่าเจ้านายแต่ยักษ์จะเรียกว่าป๋า เพราะอย่างที่เคยบอก ครามเป็นคนดูแลช่วยเหลือค่ายมวยให้ทุนแก่เด็กๆ

“ ถ้าคืนนี้มึงต่อยแพ้ กูจะสอยมึงให้ยับเลย” มาถึงมะขามก็ขู่สำทับยักษ์ทันที  ยักษ์ถึงกับต้องทำหน้าเซ็งๆออกมา

ต่อยกันมาตั้งกี่ครั้งก็ไม่เข็ดอีก  ชอบโม้อยู่เรื่อยว่าตัวเองเก่งๆ ทั้งๆที่ขนาดเขาออมแรงให้ยังต่อยปลายคางไม่ได้เลย ว่าแล้วก็ส่ายหัวออกมา พลอยทำให้คนนั่งข้างๆอย่างขามอดหมั่นไส้ไม่ได้

ไอ้ยักษ์มันไม่เคยเห็นเขาเป็นพี่บ้างรึไง ถึงแม้จะแก่กว่าปีเดียวก็เหอะ ชอบทำเหมือนกูเป็นน้องมันอยู่เรื่อยเลย

ป๊าบ!!

ว่าแล้วก็เอื้อมมือไปตบหัวยักษ์ทีนึง ทำให้คนโดนตบโงหัวขึ้นมามองคนตบอย่างไม่พอใจ  แต่ดูเหมือนมะขามจะไม่สะทกสะท้านอะไร เพราะเจ้าตัวยังทำปากแบร่ๆล้อเลียนอยู่   แต่ยักษ์ก็ไม่ยอมเฉยใช้นวมของตัวเองฟาดไปที่ก้นของคนยืนกวนตีนเขาอย่างแรง

มะขามถึงกับกระโดดโยง ใช้มือชี้หน้ายักษ์ประมาณว่าฝากไว้ก่อนแล้วรีบวิ่งไปหาคนเป็นนาย  ยักษ์มองตามแล้วจึงส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆถึงความกวนตีนของคนเป็นพี่ 

ในคืนนี้ยักษ์จะชกเป็นมวยคู่เอกเรียกได้ว่าถ้ายักษ์ชกชนะในครั้งนี้ก็จะสร้างชื่อเสียงให้แก่ค่ายมวยพยัคฆ์ไม่น้อยเลยทีเดียว  ลูกพีชเชื่อมั่นในตัวของยักษ์จนกระทั่งได้เห็นว่าคู่ชกของยักษ์นั้นเป็นใคร  ร่างบางถึงกับถลึงพรวดเข้าไปตรงโต๊ะกรรมการทันที โดยที่ครามก็ปราดเข้าไปพร้อมๆกัน

“ นี่มันหมายความว่ายังไง” ลูกพีชซัดคำถามใส่กรรมทันที เหล่ากรรมการทั้งหลายต่างทำสีหน้าลำบากใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาต่างคนต่างมองหน้ากันไม่รู้ใครจะเป็นคนเริ่มต้นพูดก่อน

“ ยังไงครับ ทำไมคู่ชกของค่ายมวยแฟนผมถึงเป็นนักชกอาชีพได้ จะรังแกเด็กกันรึไง” ครามตะคอกถามใส่กรรมทันที สีหน้ามีความโมโหปนอยู่อย่างไม่ปิดบัง  แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร เสียงทุ่มฟังดูมีอำนาจก็แทรกเข้ามา เรียกสายตาคนอื่นๆให้หันไปสนใจ

“ มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ  คุณคราม” ชายร่างท้วมที่มาพร้อมกับผู้ติดตามเอ่ยถามชายหนุ่ม

เจ้าของเสียงนั่นคือนายสาคร  เป็นนักการเมืองในจังหวัดแห่งนี้ เข้าใจกันได้เลยว่าเขาย่อมเป็นนักการเมืองที่มือไม่สะอาดสักเท่าไหร่นัก ดังนั้นเมื่อครามเห็นอีกฝ่ายปรากฏตัวขึ้น ร่างสูงใหญ่ของเขาก็เดินเข้ามาบังลูกพีชออกจากสายตาคนตรงหน้าอย่างไม่ทันรู้ตัว  ส่งผลให้เกิดรอยยิ้มในดวงตาเจ้าเล่ห์ของนายสาครทันที

“ ว่าแต่สาวน้อยคนนี้  คือ” นายสาครไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปซัดคำถามใส่ทันที สายตาที่กำลังจ้องมายังลูกพีชบ่งบอกได้ว่าตัวเขาได้จำเธอได้

ครามขบกรามแน่นฝ่ามือแกร่งกำลังกำหมัดเอาไว้เพื่อให้ตัวเองนั้นสงบใจไม่พุ่งเข้าไปต่อยตาเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนี้

“อย่ายุ่งกับเธอ” เสียงรอดไรฟันที่ครามเค้นเอ่ยออกมาทำให้นายสาครถึงกับหัวเราะลั่นอย่างพอใจ

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย อย่าคิดมากสิ นายคราม” ตาเฒ่าเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ

“ ผมขอเตือนนะคุณสาคร คุณก็รู้ของของผม ใครอย่าได้สะเออะมาแตะ” คราวนี้เป็นทีนายสาครที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มค่อยๆหุบลง นัยน์ตามีแวววาวโรจน์

“ แล้วถ้าเป็นกูล่ะ จะขอแตะของมึงได้มะ ” ครามและทุกคนหันขวับไปทางด้านหลังทำให้เห็นชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งใบหน้าหล่อนั้นมีรอยแผลเป็นเหมือนกับโดนของมีคมบาดเข้าที่หน้าลากจากตรงหางคิ้วไปจนถึงปลายคางด้านขวาเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วก้าวเข้ามาหา 

หน้าตาบ่งบอกความร้ายกาจซะจนลูกพีชก้าวถอยหลังไปอยู่ข้างๆคราม แล้วก็ต้องเผลอก้มลงไปดูมือของตัวเองเมื่อเห็นว่าฝ่ามือแข็งแกร่งของครามกำลังกุมมือเธออยู่  ความอบอุ่นไหลเข้ามาท่วมใจชั่วขณะ เธอจึงเงยหน้าไปสบตากับไอ้หน้าบากอย่างไม่เกรงกลัว

“ ไม่เจอกันนานเลยนะ ลูกพีช” ไอ้คนหน้าบากมันรู้จักเธอ  หญิงสาวนึกแปลกใจทันที

“ ฉันไม่รู้จักนาย” เธอตอบ พลางใช้สายตาสำรวจคนตรงหน้าอย่างชัดเจนอีกครั้ง แล้วเธอก็ต้องแอบสะดุ้งอยู่ในใจ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนตรงหน้านั้นมันเป็นใคร!

“สะ สอง” เสียงตะกุกตะกักเอ่ยออกมาเบาๆ สีหน้าบ่งบอกว่าเธอนั้นจำเขาได้ ชายหนุ่มชื่อสองจึงใช้ลิ้นดันกระทุ้งปาก พลางดึงมืออกจากกระเป๋ากางเกงเดินเข้ามาใกล้ๆ

“ จำฉันได้แล้วหรอ ลูกพีช” เสียงทุ้มที่ถูกกดต่ำลงทำให้เธอผงะเล็กน้อย แต่แล้วร่างสูงกำยำของครามก็บดบังทุกสิ่งเอาไว้ เธอจึงกลับมาตั้งสติได้อีกครั้ง

“ มึงควรถอยออกไป ก่อนที่ความอดทนกูจะหมด” ครามบอกกับสองสีหน้ามืดครึ้มนั้นทำให้คนอื่นๆไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา  ยกเว้นแต่สองยังคงทำหน้ากวนตีนไม่หาย รอยยิ้มที่แสยะออกมาเสริมให้หน้าของเขาดิบเถื่อนเข้าไปอีก

“ ซ่อนเก่งงง   แอบเก่งงง” สองลากเสียงกวนอารมณ์อย่างไม่หวั่นเกรงอะไร ใช่สิในเมื่อพ่อมันก็อยู่ตรงนี้

ดูสีท่ามวยคู่เอกวันนี้จะไม่ใช่บนเวทีเสียแล้ว เมื่อเจ้าของไร่ฟ้าคำรามอยากเปิดศึกกับลูกนักการเมืองใจจะขาด ดูแววตาที่มันมองมายังลูกพีชทำให้อารมณ์เดือดผล่านออกมาไม่รู้ตัว

กูไม่มีวันจะให้คนอย่างมึงมาทำร้ายของน้องและคนที่กูรักอีก ไอ้สัสสอง

“ ไม่เอาน่า นายคราม นี่มันวัดนะ คนเค้ามาดูมวยกัน อย่าสร้างปัญญาดีกว่า” นายสาครเข้ามายืนเคียงข้างกับลูกชายเอ่ยออกมาอย่างคนใจกว้าง แล้วมันจะรู้ตัวมั้ยว่าคนอย่างมันนั่นแหละกำลังสร้างปัญหาอยู่

“ ไม่มีใครอยากสร้างปัญหาหรอก ถ้าเผื่อว่าคืนนี้จะไม่มีใครหน้าด้านส่งนักมวยอาชีพขึ้นชก” ครามตอบกลับ

“ นักมวยของค่ายลูกชายผมเด็กมันป่วยเลยเอาคนที่รูปร่างใกล้เคียงกันขึ้นชกแทน ผมว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ  กรรมการก็ยินยอมแล้ว” นายสาครว่าออกมาโดยไม่ละลายใจใดๆ

มันจะบ้ารึเปล่า แม้ขนาดตัวจะเท่ากันแต่ประสบการณ์มันต่างกัน นี่มันมวยเด็ก แต่ที่มันทำคือเอาผู้ใหญ่มารังแกเด็กชัดๆ

“ หน้าด้าน” คำพูดนี้หลุดออกมาจากปากของลูกพีชทันทีที่ได้ยิน  สองพ่อลูกหันมามองยังเธอด้วยสีหน้าดำมืด

“ ปากดีไม่เคยเปลี่ยน อีนี่” สองขบกรามพูด

“ มึงก็เหี้ยไม่เคยเปลี่ยนเหมือนกัน” ใช่ เหี้ยไม่เคยเปลี่ยนจริงๆคนอย่างไอ้สองมันไม่สมควรจะได้ใช้อากาศร่วมกันกับเธอ

“ อีลูกพีช!!” สองตะคอกขึ้นมาเสียงดัง แต่ก็ต้องสงบไว้เมื่อนายสาครเดินเข้ามาดึงไหล่ของลูกชายไม่ให้โผใส่ฝ่ายตรงข้าม

“อย่าก่อเรื่อง” คนเป็นพ่อกระซิบรอดฟันบอกลูกชาย วันนี้เขาหวังจะได้ดูมวยคู่เด็ดที่ตั้งใจจัดให้ฝ่ายตรงข้าม  สองพ่อลูกหันไปมองหน้ากันเล็กน้อยแล้วจึงถอยห่างไปอีกทาง ไม่วายที่สองจะส่งสายตาเชือดเฉือนมาหาเธอ

“ไม่ต้องกลัว” เสียงปลอบโยนจากคนหน้าหนวดทำให้เธอต้องเงยมองอย่างแปลกใจ

เขาคิดว่าเธอกลัวงั้นหรอ หึ เจ้าของไร่ฟ้าคำราม นี่ น่ารักจริงๆ

ลูกพีชไม่ได้ตอบกลับครามแต่มอบรอยยิ้มหวานตอบแทนคนตัวโต บ่งบอกว่าเธอไม่ได้หวั่นอะไรทั้งนั้น ครามถึงได้ถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมกระชับมือที่กุมเอาไว้แน่นมากยิ่งขึ้น

 

สุดท้ายแล้วยังไงคืนนี้ยักษ์ก็ต้องชกกับนักมวยอาชีพเหมือนกับเอาเด็กเล็กพึ่งหัดต่อยไปชกกับผู้ใหญ่เจนเวที พอเธอบอกว่าจะไม่ให้ขึ้นชกแล้ว แต่กลายเป็นว่ายักษ์คัดค้านที่จะชกให้ได้แม้จะห้ามยังไงก็ไม่ฟัง  เด็กหนุ่มไม่อยากทำให้ลูกพี่ผิดหวังแม้จะไม่ชนะแต่เขาก็พยายามให้ทุกคนเห็นว่าลูกพี่ของเขาเก่งขนาดไหน

“ยักษ์ พี่ไม่ได้ต้องการว่าต้องขึ้นชกให้ได้ ไม่ไหว อย่าบอกไหว” ลูกพีชพูดขณะที่นักมวยทั้งสองฝ่ายกำลังถูกพี่เลี้ยงสวมนวม

“ไม่เป็นไรหรอกน่าลูกพี่  ยักษ์บอกแล้วไง ว่าถ้าแพ้ยังมีคนดูแลเสมอ” เจ้ายักษ์พูดด้วยความร่าเริงไม่ได้กลัวหรือหวั่นใจใดๆ ครามเองก็คงอยากให้ยักษ์ได้โชว์ฝีมือแม้จะรู้อยู่เต็มว่าต้องแพ้ แต่ถึงยังไงมันก็ยอมไม่ได้เปล่าวะ อย่างน้อยต้องได้ลองซัดสักตั้ง

 

เสียงระฆังดังขึ้นบอกว่าได้เวลาชกยกที่หนึ่งกำลังเริ่มขึ้น  เหล่ากองเชียร์ข้างเวทีมวยเริ่มส่งเสียงเชียร์นักชกของตัวเองเสียงดัง คนดูเริ่มเดินเข้ามาอย่างคึกคัก เสียงเฮของเหล่าคนดูดังขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์ที่กำลังดุเดือดบนเวที

ถึงแม้ยักษ์จะเป็นมวยเด็กพึ่งได้ขึ้นชก แต่การฝึกโหดที่ผ่านมาทำให้การชกพจะรับมือกับฝ่ายตรงข้ามได้ ส่งผลให้กองเชียร์ส่งเสียงดุดันมากว่าเดิมรวมทั้งตัวของลูกพีชด้วย

ใบหน้าสวยฉายแววกังวลออกมาเมื่อเห็นว่ายักษ์กำลังถูกไล่ต้อนเข้ามุมแล้วโดนหมัดซัดรัวใส่

“ ออกมาจากมุมๆ!!!!!!!” เสียงลูกพีชตะโกนบอกยักษ์   นาทีนั้นยักษ์กำลังจะทรุดลงไปแต่ระฆังดังช่วยชีวิตเอาไว้ได้ก่อน  ลูกพีชและพี่เลี้ยงรีบรุดเข้าไปหายักษ์ทันที

“ไหวมั้ยยักษ์” น้ำเสียงกังวลและห่วงใยทำให้นักมวยของเธอเผลอยิ้มออกมา แม้ว่าใบหน้าจะมีเลือดออกมาตรงหางคิ้วก็ตาม

ลูกพีชรู้สึกแค้นใจ หันไปทางนายสาครและลูกชายก็เจอกับสีหน้าท่าทางสะใจ จนเธอแทบจะอดใจไม่ไหวอยากเข้าไปต่อยสองพ่อลูกนั่นให้ตายคามือ

“ ยักษ์ๆ มึงไหวมั้ย” มะขามก้มลงมาถามยักษ์อย่างเป็นห่วง เลือดที่ไหลออกมาจากหางติ้วทำให้เขารู้สึกไม่ดี  ตัวเขายังไม่เคยลงมือตีมันแรงขนาดนี้เลย

“พี่อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ได้ปะ”

“ดูหน้ามึงตอนนี้สิ ปกติหน้าก็เหี้ยอยู่แล้ว  ตอนนี้กูรับไม่ได้เลยว่ะ” มะขามพูดแล้วส่ายหน้าไปมาทำเหมือนรับไม่ได้ แต่เด็กหนุ่มก็ยังไม่หยุดซับเลือดออกจากหน้าของยักษ์

“ ไม่ตายง่ายๆหรอก แพ้ก็แพ้อย่างน้อยก็ได้ชก”

“มึงก็ห้าวเหลือเกิน กูละยอมใจความดื้อมึงจริงๆ” มะขามบ่นอุบอิบใส่คนเป็นน้องก่อนจะก้มหน้าก้มตาบีบนวดนักมวยต่อ





**เอามวยเวทีไปก่อน มวยนักเลงค่อยมาทีหลัง**

ขอแปะรูปประกอบหน่อยนึง555555

//มะขาม//

v

v

 

//เจ้ายักษ์//
v
v
















ตอนต่อไป❤


" ถ้ามึงคิดว่าจะได้แตะเธออีก มึงไปฝันเอาในนรก "



//ยังไม่เคยเห็นพี่ครามคนโหดสินะ555555\\




ฝากให้กำลังใจด้วย❤ขอบคุณค่า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #8 Charlinda88 (@Charlinda88) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 18:45
    พี่ครามจะโหดแล้ว
    #8
    0