My super Surprise รักใหญ่ๆ ของผู้ชายสุดคูล

ตอนที่ 15 : My super Surprise 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    6 ส.ค. 62

น้อยครั้งมากที่คนอย่างผมจะตื่นก่อนพี่ไพรส์ อย่างเช่นครั้งนี้…

ผมขยับตัวออกจากอีกคนเล็กน้อยเพื่อจะเงยหน้ามองคนที่ยังไม่ตื่น แพขนตาสีดำขลิบของคนข้างๆ ที่รับกับใบหน้าที่หล่อคมคาย มองยังไงก็หล่อ นี่ผมไม่ได้อวยเลยนะ แต่พี่ไพรส์คือหล่อจริงๆ 

ถ้าถามว่ารู้สึกแปลกไหมกับการที่ชินกับความเป็นอยู่แบบนี้ ผมบอกได้เลยว่า แปลก

 

ไอ้เหี้ย ผู้ชายที่ไหนเขาจะมานอนกอดกันโดยไม่รู้สึกอะไรอ่ะ มันไม่มีโว้ย!!!

 

 

ตอนก่อนนอน ผมจำได้ทุกครั้ง ผมแบ่งอณาเขตชัดเจนตลอด แต่พี่อ่ะ เนียนตลอด

กูเนียนตอนไหน

ก็ตื่นเช้าเมื่อไหร่ พี่กอดผมทุกทีอ่ะ!

มึงข้ามมาฝั่งกูเองเหอะ

ถึง... ถึงจะแบบนั้นก็เถอะ ทีหลังถีบผมกลับมาเลยนะ

เออ

 

พี่ไพรส์รับปากซะดิบดี เช้านี้ผมก็ยังตื่นมาเห็นคางพี่ไพรส์ชัดเจนเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ ผมตื่นก่อนเลยได้เห็นท่านอนของตัวเองที่คิดว่า พี่ไพรส์คงเป็นหมอนข้าง

 

พะ... พี่

“...”

ผมเอ่ยเรียกพี่ไพรส์เสียงเบา ใจเต้นแรงจนกลัวคนข้างๆ จะได้ยิน แต่แบบนี้ผมว่าผมไม่ไหว

 

ถ้าพี่ตื่นแล้วก็ปล่อย แล้วพาตัวเองไปเข้าห้องน้ำไป!!!

“…”

โคตรเหี้ยอ่ะ!! แม่งคือขาผมที่พาดช่วงกลางลำตัวพี่ไพรส์ รับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ใต้ร่มผ้าว่ามันกำลังดุนดันขึ้นมา

 

อย่ามาแกล้งเงียบ พี่แม่งลามกว่ะ!! ปล่อยผม!!

เอาดิดิ้นให้ตายกันไปข้าง พี่ไพรส์ก็ไม่ยอมปล่อย แถมรัดผมแน่นขึ้นไปอีก

 

หุบปากไป เหม็นขี้ฟัน

โอ้โห ให้เกียรติน้ำยาบ้วนปากเกรดเอด้วยครับ อยากจะโชว์ให้ดูว่าของเขาดีจริง

 

ฮ้าาาาาาาาาาา ฟู่วววววววววว

ผมเป่าลมใส่หน้าพี่ไพรส์ วัดกันไปเลยดีกว่าว่า พี่ไพรส์จะได้กลิ่นแบคทีเรียในปากผมไหม

 

จะเอาให้ได้?”

ฟู่ววววววว อื้อออออ!!!!!

 

เหี้ยยยยยย!!! 

 

ผมร้องเหี้ยในใจดังมาก เพราะอยู่ดีๆ พี่ไพรส์ก็พลิกตัวมาหากันแล้วปิดปากผมด้วยปากของตัวเอง ยิ่งพี่ไพรส์ใช้ลิ้นเข้ามากวาดเอาน้ำยาบ้วนปากเกรดเอแล้ว ผมยิ่งอยากร้องไห้ ลมหายใจที่มีก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงหอบของตัวเองชัดเจน นอกจากหล่อแล้วพี่แม่งจูบโครตเก่ง

 

มือผมที่ดันพี่ไพรส์เริ่มอ่อนลง... แต่ผมเปลี่ยนเป็นทุบทันที เพราะผมหายใจไม่ออก!!!!!

 

อื้อออออ!!!!!

ทั้งกัดทั้งดึงปากผมจนได้ยินเสียงหยาบ ลมหายใจกระชั้นชิดคล้ายเสียงหอบ มือพี่ไพรส์จากที่โอบกอดกลายเป็นจับท้ายทอยผมให้แน่นขึ้น ในขณะที่อีกข้างแม่งเลื่อนต่ำไปกลางเอวแล้วไง

 

ฟังก์ชันครับ

ฮือออออออ ไม่!! กูไม่ชอบ!! กูไม่ชอบให้มาเรียกกูเพราะๆ เวลาแบบนี้

ผมจะตายแล้วนะตอนนี้ พี่ไพรส์ผละจูบออกพลางเอาหน้าผากชนกันกับของผม อีกทั้งเรียกชื่อผมด้วยเสียงชัดถ้อยชัดคำ และสายตาพี่ไพรส์ก็โครตชัดเจน!!

 

อย่าเรียกชื่อผม

เพราะถ้าเรียกชื่อผมอีกครั้ง ผมต้องสมยอมแน่ๆ และผมจะไม่มีเมีย แต่ผมจะมีผัวแทน แงงงงงงงง

 

 

Rrrrrrrrrrrr

 

ฮือออออ เสียงสวรรค์ที่แท้ทรู แต่ไม่ได้มีผลต่อคนหล่อที่รัดกันอยู่ในตอนนี้ เมื่อพี่ไพรส์ทำการงับปากผมอีกครั้ง จนได้กลิ่นคาวเลือด อิเหี้ยยยย ทำผมปากแตกได้ด้วยอ่ะ มิน่าถึงรู้สึกเจ็บแม้อยากจะเม้มปากแต่ก็ทำไม่ได้ เสียงโทรศัพท์ก็ยังดังต่อเนื่องไม่ได้หายไปไหน ในขณะที่ลมหายใจผมใกล้จะหมดอีกครั้ง

ก็รับรู้แล้วว่า อีกนิดนะ... อีกนิดผมจะสมยอมเพราะมือพี่ไพรส์มันคลึงสะโพกผมนี่แหละ!!!!

 

มึงลุกไปอาบน้ำก่อนไป

“...”

พี่ไพรส์ผละออก แล้วขับไสไล่ส่งผมทันที ไม่ให้เวลาผมได้ปรับลมหายใจกันเลย ทีเมื่อกี้กะเอาผมเกือบตายเลยนะ เนี่ยยยย แล้วทำปากผมแตกด้วยอ่ะ ฮือออออ

 

มาทำตาใสใส่กู อยากโดนกูเอาแต่เช้าหรือไง

 

พรึ่บ!

ตึงตัง ตึงตัง!

ปัง!!!

 

แฮ่กๆๆ วิ่งสิครับ รอเหี้ยอะไรล่ะ ผมยืนพิงประตูห้องน้ำสักพัก ปรับอาการที่ทำให้หัวใจเต้นโครมครามมันลดลง ก่อนจะก้าวไปยืนหน้ากระจก ยิ่งเห็นตัวเองในสภาพนี้ บอกเลยว่า ทำให้จิตใจที่เคยเข้มแข็งมันอ่อนไหว หน้าผมแดงมาก ปากเจ่อไม่พอยังแตกไปอีก ทำไมรุนแรงกับผมแบบนี้! แล้วนี่ผมมีอารมณ์เพียงเพราะจูบกับพี่ไพรส์เหรอวะ?

 

สัญญาณอันตรายชัดเจนขึ้นทุกวัน ผมต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อลบความรู้สึกนี้ให้ได้!!!!

 

 

 

หลังอาบน้ำเสร็จผมก็พาตัวเองมาออกมายืนที่ระเบียงทันทีที่พี่ไพรส์เข้าห้องน้ำ ผมรีบกดโทรศัพท์หาอะตอม หลังจากเห็นแจ้งเตือนของอะตอมที่ถามว่า ผมหายไปไหน

 

ฮัลโหลครับอะตอม

(อื้อ ชันหายไปไหนมา)

พอดี... ไปช่วยพี่ซื้อของครับ แบตหมดด้วย

แบตหมดก็เหี้ยแล้ว เมื่อวานผมกลับมาถึงห้อง ความง่วงมันครอบงำเลยปากางเกงทิ้งในตะกร้า เพิ่งค้นมือถือออกมาเมื่อเช้านี้เอง

 

(เข้าใจละ ตอมเป็นห่วงไง เห็นหายไป)

ทำไมน่ารักแบบนี้ครับ

(น่ารักประจำอยู่แล้วค่ะ อิอิ)

ยอมครับๆ แล้วทำไรอยู่ครับ

(กำลังจะออกไปข้างนอก ไปดูหนังกันไหม)

อะตอมอยากดูหนังเหรอ

(ใช่แล้วววว ไปกันเถอะ เดทแรกไง)

โอเคครับ งั้นเจอกันสยามเลยนะ หรือว่า...

(ได้สิ ว่าแต่ชันอยู่กับใคร แล้วจะมายังไงอ่ะ)

อ่อ เดี๋ยวนั่งไฟฟ้าไปครับ

(อ่ะ... อื้อค่ะ เจอกัน)

ผมเลี่ยงตอบประโยคคำถามของอะตอมที่ถามว่า อยู่กับใคร ถามว่ารู้สึกยังไงก็คงต้องตอบว่าแอบหวั่นๆ แต่น่าจะไม่มีอะไรหรอก เพราะอะตอมก็บอกแล้วว่า ชอบผมไม่ได้ชอบคนอื่น

 

 

Rrrrrrrrrrrr

 

เสียงโทรศัพท์ดังเรียกให้ผมสนใจอีกครั้ง แล้วก็พบว่า เป็นไอ้บาเพื่อนรักที่เทผมไปตั้งแต่เมื่อวาน

 

ว่าไงครับสัส หายไปเลย เผาวันไหนวะ จองวัดหรือยัง?”

(ใจเย็นมึง กูขอโทษ)

ไม่ต้องมาดราม่า กูยังงงไม่หายเลยนะ

งงไม่หายจริง แม่งให้ใครมารับไม่มา ให้พี่เค้กมารับงี้ ไอ้เหี้ยยย

 

(เออ รู้แล้วไว้เล่า ว่าแต่มึงไปติวกันกี่โมงวะ?)

ติวอะไร?”

(วิทย์ไง เห็นน้องบิงบอกในไลน์กลุ่ม สรุปมึงไม่เห็น?)

ครับ ไม่เห็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย!

 

เห็นแล้ว กูแค่อำ

อำก็เหี้ยแล้วครับ แต่แถอะไรได้ก็แถไปเถอะ อย่าให้ไอ้บาจับได้ก็พอ

 

(ไปเอง หรือให้ไปรับ)

ถ้ามึงให้พี่เค้กมารับ กูขอไปเอง

(ไอ้เหี้ยยย อย่าพูดถึงได้ไหม สถานที่ตามในไลน์เลยนะ เจอกันที่นัดเลย)

สรุปมึงอยู่กับพี่เค้กเหรอ ไอ้สัส ตีกันตายยัง มึงไม่ถูกกับพี่เขาไม่ใช่เหรอวะ แล้ว..

 

ตู๊ดดดดดดดดดดดด

 

ไอ้บาวางสายตัดความเสือกของผมไปแล้ว ได้บาได้ เดี๋ยวมึงเจอกู!! ผมเดินเข้ามาในห้องเพื่อเปลี่ยนชุดและเก็บของออกไปข้างนอก พร้อมกับที่พี่ไพรส์เปลือยอกพันผ้าขนหนูหมิ่นเหม่รอบเอวออกมาจากห้องน้ำ

 

ผมไปติวหนังสือนะครับ บายครับ

โอ้โห ออสการ์ปีนี้ของผมแน่นอน พูดยังไงให้ไม่เขิน ทำยังไงให้เนียน

 

หึ

เฮ้ย

อยู่ดีๆ พี่ไพรส์ก็เดินมาดึงผมเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ ตายห่า ผมเปียกแล้วเนี่ย!!! ไม่เห็นหรือไงว่าผมเปลี่ยนชุดแล้ว

 

ให้ไปส่งไหม?”

ไม่ต้องครับ!

กลับกี่โมง

มะ... ไม่แน่ใจ

ทำยังไงให้เสียงตัวเองไม่สั่น เพราะตอนนี้ผมสั่นไปทั้งตัวแล้วเนี่ย ระยะห่างมันใกล้กันไป ใกล้เกินไปมาก

 

รู้ว่าเรียนหนัก ตั้งใจติวละกันนะครับ

“...”

แม่งพี่ไพรส์ยิ้มอ่ะ พี่ไพรส์พูดเพราะและพี่ไพรส์ก็เอามือยีหัวผมอ่ะ ผมว่าแบบนี้ผมไม่ไหวนะ ฮืออออออ

 

 

 

ลมหอบไอ้เหี้ยนี่มาได้ไง?”

บอกตรงๆ ว่า ผมโคตรรำคาญ ตั้งแต่มาถึงติวไปได้แค่สามชั่วโมง ไอ้พีทก็มานั่งหน้าสลอนกวนตีนไม่หยุf

 

หยาบคายอ่ะ ตัวเอง

ตัวเองพ่องมึงสิ

ปากคอเลาะร้ายอ่ะเรา เดี๋ยวนี้

อะไรของมึง กูรีบติว เดี๋ยวกูมีนัดต่อ

เพราะว่าเรื่องติวต้องมาก่อน ผมถึงต้องเลื่อนนัดอะตอมออกไปเป็นช่วงเย็น ซึ่งนี่ก็ใกล้เวลานัดแล้วด้วย ดีที่ร้านเค้กที่พวกแม่งนัดอยู่ใกล้ๆ ไม่งั้นคงไม่เสียเวลาในการเดินทางมาก

 

นัดกับใคร

ทำไมเสือกอ่ะวิน ทุกทีไม่เสือกเรื่องกูนะ

มึงจะตอบไหม?”

ตวัดสายตามองผมแรงขนาดนี้ คิดว่าผมกลัวเหรอ?

 

กูนัดกับอะตอม

ไม่กลัวก็เหี้ยแล้ว ไอ้วินมันไว้หน้าใครที่ไหนล่ะ นอกจากน้องบิงอ่ะ

 

ไอ้พี่ชิน มันยุ่งกับมึงอยู่ไหม

ไม่นะ

ผมตอบไอ้วินไปตามจริง เพราะตั้งแต่วันที่พี่มันขอไลน์ผมไป แม่งก็หายไปจากสารบบชีวิตผมเลยอ่ะ

 

เดี๋ยวนะ พี่ชินไหนวะ?”

พี่ชินคณะวิศวะอ่ะพีท

จริงเหรอน้องบิง ตายห่าไปเลย อิกระต่ายอ้วนขายออกแล้ว

มึงก็พูดเกินไปไอ้พีท

มึงควรดีใจ ลูกมึงจะขายออกแล้วสัสบา

พูดเหมือนกูไม่อยู่ตรงนี้

เวรเถอะ ไอ้พวกแม่งพูดเรื่องผมเหมือนผมไม่อยู่ตรงนี้อ่ะ

 

แต่ไม่ยุ่งก็ดีแล้ว กลัวมันไปยุ่งกับมึง

ขอบใจมากบาเพื่อนรัก

กูกลัวพี่ชินหน้าแหกก่อนจีบมึงติดเถอะ

ทำไมต้องหน้าแหกอ่ะ

ผมเองก็มีคำถามเดียวกับน้องบิงที่กำลังถามไอ้บาในตอนนี้เลย ทำไมพี่ชินต้องหน้าแหกด้วย

 

ช่างไอ้บามันเหอะ ว่าแต่มึงอ่ะ

กู? กูทำไม?”

ผมว่า ช่วงนี้ไอ้วินมันแปลกๆ นะ มันแปลกมาก คือดูมันสนใจเรื่องของผมเกินปกติที่จะชอบขว้างโลกอ่ะ หรือว่ามันจะเปลี่ยนใจจากน้องบิงมาเป็นผมงี้เหรอ?

 

อย่านะมึง!!! กูไม่เอาของเพื่อน!!

คิดเหี้ยไรมึง ใช้สมองหรือส้นตีนคิด

“…”

เอ้า ใครจะรู้ไอ้ห่า เห็นสนใจเรื่องผมไหมล่ะช่วงนี้

 

กูจะถามว่า เมื่อวานเย็นมึงกลับยังไง?”

กูลืมไปเลยนะว่า โกรธมึงอยู่

แม่งไอ้เหี้ยวิน ทำงามไส้ เทผมที่หน้าตึกวิศวะ

 

มีไรเกิดขึ้นวะ ไอ้ชัน

มึงไม่ค่อยเสือกเลยเนอะ ไอ้พีท

ไม่ต้องว่าไอ้พีท มึงนี่ตัวดีเลยไอ้บา ตั้งแต่เมื่อวานเช้ากูยังไม่ได้เคลียร์กับมึงเลยนะ หุบปากแล้วนั่งอ่านหนังสือไปเลย เดี๋ยวไม่ทันคนอื่น

ผมหันไปว่าไอ้บาเสียงดัง

 

แล้วๆๆๆๆ ไอ้บาหนีเรียนเรื่องจริงสินะ เด็ดเหรอวะคนนี้

เด็ดที่ตีนนี่ อย่ายุ่งกับกู กูจะอ่านหนังสือ!

อะไรวะ แล้วมึงอ่ะชัน เดี๋ยวนี้ทำตัวเหลวไหลนะ

เหลวไหลอะไรมึงไอ้พีท

เมื่อวานอ่ะ ไปแรดไหนมา

ไปแรดไหน เมื่อวานผมก็เรียนทั้งวันไหมล่ะ

 

ตอนไหน?”

บร๊ะๆๆๆ มีถามเวลาด้วย แสดงว่าหลายเวลา

ถ้ามึงยังกวนตีนอยู่ มึงจะได้ตีนหลายเวลาด้วย

ได้ยินไอ้พีทมันว่าแบบนี้ ผมว่าคงไม่พ้นเรื่องที่ผมถูกพี่ไพรส์ลากไปหาไรกินแน่นอนอ่ะ เพราะเช็คจาก facebook เมื่อเช้า ผมก็อยากจะกรีดร้องคำว่า ฉิบหายเป็นร้อยๆ รอบ

 

สรุปเมื่อวานกลับยังไง

            “…”

ผมหันมามองหน้าไอ้วินอีกครั้ง แม่งมันดูจริงจังมาก จนคิดว่า ถ้ามันไม่มีใจให้ผม มันก็ต้องมีความลับอะไรปิดบังผมแน่ๆ

 

จะตอบไม่ตอบ ถ้าไม่เห็นว่าเพื่อนกูถีบยันหน้า

ไอ้สัส ไม่อ่อนโยนเหมือนตอนอยากเสือกวะ

ถ้าไม่ได้ชื่อน้องบิง กูก็ไม่จำเป็นต้องอ่อนโยน

ไอ้วินเคยเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น มันไม่ไว้หน้าใครเลยนอกจากน้องบิง

 

เจ็บปวดใจสัสๆ ขยี้หาพ่อมึงเหรอไอ้ชัน

ทำไมกูต้องมาฟังพวกมึงพูดเรื่องไร้สาระด้วยวะ น้องบิงไปสั่งไรมาเพิ่มกันเถอะ

ไอ้พีทโอดครวญ พร้อมกับที่ไอ้บาพูดแล้วลากน้องบิงที่หน้าแดงแปร้ดออกไป พูดตรงๆ นะ ผมเห็นแบบนี้แล้วหัวใจโคตรห่อเหี่ยว ฮืออออ น้องบิงของกู

 

มองตาละห้อยเลยนะมึง

ให้เวลากูทำใจบ้างไอ้วิน กูยังเสียใจไม่หายเรื่องน้องบิง

กูก็ทำใจไม่ค่อยได้เหมือนมึงเลยไอ้ชัน

ไอ้พีทพูดสมทบ

 

แดกตีนกูไหม เผื่อจะหาย?”

ไอ้เหี้ย นี่ก็หวงไม่เข้าเรื่อง

กูหวงหมดแหละ กับเพื่อนกูก็ไม่เว้น กระทืบก่อนค่อยเคลียร์ทีหลัง

กระทืบน้องบิง?”

ไอ้วินมันจะกระทืบน้องบิงทำไมก่อน ไอ้พีทนี่ถามไม่คิดอีกแล้ว สมองมีไว้แค่คั่นหู!

 

กระทืบพวกมึงนี่แหละ โดยเฉพาะมึงเลยไอ้พีท

เอะอะใช้กำลังกับกูตลอด

ไอ้วินส่ายหน้าเหมือนเบื่อขี้หน้าไอ้พีทเต็มที ก่อนจะปรายตามามองผมอีกครั้ง

 

ใกล้เวลานัดกับอะตอมยัง รีบไปสิ

เออ จริงด้วยวะ ขอบใจมากมึง

ผมตอบไอ้วินเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองมีนัด ก่อนรีบเก็บของใส่กระเป๋า

 

ไอ้ชัน

“…”

ผมเงยหน้ามองไอ้วินอีกครั้ง เมื่อมันเรียก แต่มันกลับไม่พูดอะไร ผมเลยเก็บของต่อ

 

ก่อนหน้านี้มึงรู้ใช่ไหม ผู้หญิงส่วนใหญ่เข้าหามึงเพราะอะไร?”

“…”

สองขาที่กำลังจะเดินออกจากโต๊ะของผม มีอันต้องชะงักเมื่อคำถามที่ไอ้วินถามโคตรจี้ใจดำผม

 

ผู้หญิงส่วนใหญ่เข้าหาผมเพราะเรื่องพี่ไพรส์ทั้งนั้น ยิ่งเขาคิดว่า พี่ไพรส์ให้ผมช่วยกันพี่พริ้มออก คนเลยเข้าใจว่า ผมสนิทกับพี่ไพรส์เป็นการส่วนตัวไปอีก ไหนจะคอนโดที่อาศัยร่วมกัน

 

อะตอมไม่ใช่แบบนั้น

พี่ไอ้ซิง ก็ไม่ใช่แบบนั้นเหมือนกัน

ไอ้วินตอบกลับมาแทบจะเป็นวินาทีเดียวกัน ไม่ใช่แบบนั้น คืออะไรวะ ผมยืนทำหน้าสงสัย พอดีกับไอ้บาและน้องบิงกลับมา

กูไปก่อนนะ ไว้เจอกัน

ผมบอกลาเพื่อนและลากขาตัวเองออกไปตามนัด แม้ในหัวจะบอกว่าไม่มีอะไรให้คิดมากก็ตาม

 

 

 

แต่สุดท้ายแล้วคำพูดไอ้วินลอยวนอยู่ในหัวของผมจนกระทั่งเวลานี้ ผมแยกกับอะตอมแล้ว เป็นเดทแรกที่รู้สึกว่า โคตรน่าเบื่อ อะตอมอาจไม่ได้น่าเบื่อ อาจเป็นผมเองที่น่าเบื่อ เพราะมัวแต่คิดเรื่องอื่นจนไม่ได้สนใจอะตอมอย่างเต็มที่

 

 

ดูหนังเรื่องนี้ไหม ตลกดีนะ

ไม่เอาอ่ะชัน ตอมจะดูเรื่องนี้ ว่าแต่พี่ไพรส์ชอบหนังเรื่องไรเหรอ

ได้ทุกแนว

ตอบไปมั่วๆ เหอะ ผมไม่เคยถามพี่ไพรส์เลยอ่ะ มีแต่พี่มันถามตลอด ว่าแต่ยังไม่เคยมาดูหนังกับพี่ไพรส์เลยนี่หว่า

 

เอาป็อปคอร์นไหมชัน

ห่ะเอาๆ อร่อยดี

แต่เวลากินมันเสียงดังนะ เดี๋ยวดูหนังเสร็จค่อยกินข้าวกันดีกว่า

แล้วจะถามเพื่ออะไรอ่ะครับ ผมได้แต่ยืนมองป็อปคอร์นตาละห้อยเลยไอ้สัส

 

 

หนังสนุกเนอะ

ครับ

กูไม่ได้ดูเลย หนังผีฆาตกรรม กลัวจนขี้หดตดหายหมดแล้ว

วันหยุดพี่ไพรส์ไปไหนอ่ะ

นอนโง่ๆ ในห้องมั้งครับ

ทำไมชันไม่ชวนมาด้วยอ่ะ

ห่ะ?”

ไหนบอกผมว่ามาเดทไงชวนมาแล้วจะเดทได้ไง

อ่อ พอดีเพื่อนตอมชอบพี่ไพรส์ไง แฮ่

แฮ่ครับ

ใช่เหรอวะไม่ได้อยากจะจับผิดนะ แต่แม่งตากระตุกแล้วไง

 

 

อะตอมจะกินไรครับ

ให้ชันเลือกเลย

ไปกินแซลม่อนกัน

ตอมไม่ชอบกินอ่ะ

งั้นไปกินชาบู

อันนั้นต้องกินกับเพื่อน อีกอย่างตอนนี้ไม่หิวมาก

งั้นกินบิงซูไหม?”

เวลานี้เนี่ยนะ ไม่ไหวอ่ะ เดี๋ยวอ้วน

ผมก็คิดอะไรไม่ออกแล้วไหม หิวจนตาลายไปหมดแล้ว ป็อปคอร์นกูก็ไม่ได้กิน หนังจบจะแดกอะไรก็มีข้อแม้ไปหมด

 

สรุปแยกย้ายสิครับ ข้าวก็ไม่ได้แดก หิ้วท้องอยู่บนรถไฟฟ้าที่คนไม่ค่อยแน่นเท่าตอนกลางวัน แต่คำพูดไอ้วินแม่งยังแน่นอยู่ในหัว

 

พี่ไอ้ซิง ก็ไม่ใช่แบบนั้นเหมือนกัน

 

 

 

พี่ไพรส์

“...”

ห้องมืดขนาดนี้ พี่ไพรส์แม่งเทผมไปอีกแล้วชัวร์ แต่จะโทษพี่ไพรส์ไม่ได้เพราะผมเทพี่ไพรส์ไปก่อน แต่ก็น่าจะบอกกันบ้างไหมอ่ะ โทรศัพท์ก็มีโทรมาสิเฮ้ย ไลน์ก็มี ทักมาสิวะ

 

ไหนมึงบอกไปติวหนังสือ?”

เหี้ย!!

อยู่ดีๆ พี่ไพรส์ก็โผล่ออกมาแบบไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียง ถ้าเกิดผมหัวใจวายตายไปจะทำยังไงอ่ะ

 

ไหนมึงบอกไปติวหนังสือ?”

ก็... ก็ไปติวไง

ก็ไปติวหนังสือแล้วไปเดทต่อนิดหน่อย ผมพูดต่อในใจให้จบก่อนจะเสียบการ์ดให้ไฟติดไปทั่วทั้งห้อง

 

เดทเป็นไง สนุกไหม?”

“...”

“...”

พี่รู้?”

กลั้นเสียงถามพี่ไพรส์ออกไปเสียงสั่น ทำไมผมต้องมารู้สึกแย่อะไรแบบนี้ด้วย แค่ไปเดทเองนะ

 

คืนนี้กูไม่กลับห้องนะ ตามสบายมึงเลย

พี่จะไปไหน กลับบ้านเหรอ?”

ไปเอากับเด็กกู

 

ปัง!!!

 

เสียงพี่ไพรส์ปิดประตูดังจนสะเทือนถึงผมที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก็แค่รู้สึกหน้าชาเล็กน้อย หัวใจเหมือนจะหยุดแต้น แค่เสียการทรงตัวนิดหน่อย แต่ผมไม่ได้เป็นอะไร... ไม่ได้เป็นอะไรเลย

 

ทั้งที่ปากยืนพร่ำบอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร พี่ไพรส์ไม่ผิดที่เขาจะไป และผมก็ไม่ผิดที่จะไปเดท

 

แต่อาจจะผิดก็ได้ ที่ผมเอาแต่เปรียบเทียบระหว่างพี่ไพรส์กับอะตอมแบบนี้ ผมควรทำยังไงดี? ควรจะไปรั้งพี่ไพรส์ไว้ไหม แต่ผมจะไปรั้งเขาไว้ได้ยังไง ในเมื่อเขาจะไป...

 

เพียงแค่คิดว่าพี่มันกำลังจะไปหาใครอีกคน เหมือนที่ผมเคยเจอพี่ไพรส์กับฟ้า แม่งผมเป็นห่าอะไรเนี่ย!!

 

พี่ไพรส์!!!

สองขาวิ่งไปที่ประตูเพื่อเปิดออก ผมตะโกนเรียกพี่ไพรส์สุดเสียงแต่กลับไม่เจอใครเลย รีบเดินไปกดลิฟต์เพื่อลงไปด้านล่าง ในม่านสายตาก็เจอแค่พนักงาน พอวิ่งไปดูที่ลานจอดรถ…

ถึงรู้ว่าพี่ไพรส์ออกไปแล้ว... และคืนนี้พี่ไพรส์จะไม่กลับมา…

 

 

 

ผมทิ้งตัวนั่งลงกลางเตียงหลังจากอาบน้ำเรียบร้อย มองเตียงที่ผมชอบนอนนักหนา ตอนนี้กลับไม่ง่วงเลยสักนิด จากที่หิว ตอนนี้ก็ไม่หิว จ้องโทรศัพท์อยากกดเบอร์ไปหา หรือไม่ก็ไลน์ไป แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะทำแบบนั้น แม้ในใจจะกระวนกระวายแค่ไหนก็ได้ ทุกอย่างมันดูสับสนไปหมด

 

 

Nannie. เพิ่มเพื่อนคุณจากไอดีไลน์

Nannie. :*แนบรูปภาพ

Nannie. : ขอโทษค่ะ ส่งผิด

 

รูปพี่ไพรส์ชัดเจนขนาดนี้ ไม่ได้ส่งผิดหรอกผมว่า

 

ผมปิดเครื่องทันทีหลังเห็นรูปที่มีพี่ไพรส์และผู้หญิงคนหนึ่งวางหน้าไว้บนไหล่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า รูปนี้ผู้หญิงต้องนั่งบนตักพี่ไพรส์แน่ๆ คงเป็นร้านเหล้าไฮโซสักร้าน แล้วผู้หญิงคนนี้เอาไลน์ผมมาจากไหนกันนะ

 

ผมทิ้งตัวลงนอนราบกับเตียงพร้อมกับหลับตาลง เอามือจับหน้าอกตัวเองไว้แน่น เพราะสิ่งที่อยู่ข้างในแม่งเต้นเหมือนอยากจะออกมาข้างนอก ทั้งที่คิดว่าเรื่องมันกำลังจะดีขึ้นแต่กลับแย่ลงเพราะใครกัน ถ้าไม่ใช่เพราะผม

 

นอนคิดไปแบบนั้น สักพักน้ำตาก็ไหลออกมารอบที่ร้อยแปดกับผู้ชายที่ชื่อเซอร์ไพรส์ เวลาแค่ไม่นานทำเอาหัวใจคนคลูอย่างผมเป๋เป็นหญิงสาววัยแรกแย้มไปแล้ว

 

ฮึก... ไม่ใช่แบบนั้นเหี้ยไรมึงไอ้วิน

และแล้วเขื่อนน้ำตาก็แตกเป็นที่เรียบร้อย ตั้งแต่เจอพี่ไพรส์จูบเมื่อเช้า ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับว่า หวั่นไหวกับพี่ไพรส์ ถึงต้องหาทางเรียกความมั่นใจตัวเองกลับคืนโดยการไปเดทกับผู้หญิงสักคน แต่ดูเหมือนจะผิดพลาดไปหมด เพราะผมเอาแต่คิดถึงพี่ไพรส์

 

ขอโทษครับ ฮือออ ผมไม่เอาแบบนี้แล้ว ฮือออ

ร้องไห้ให้ตายไปเลย ผมผิดเอง... ผิดคนเดียวเลย

 

 

แกร็ก

 

ได้ยินเสียงเหมือนมีคนเปิดประตูห้องนอน ผมจึงรีบลุกขึ้นหันไปมองที่ประตูเพราะหวังว่าจะได้เจอพี่ไพรส์

และครั้งนี้คำอธิษฐานของผมก็สมหวัง

 

ฮือออ ผมไม่เอาแล้ว ผมขอโทษ ไม่ทำแล้วครับ

ปากผมพร่ำบอกแบบนั้น น้ำตาเต็มหน้าพร่าตาจนมองเห็นพี่ไพรส์ไม่ชัด กำลังจะลุกจากเตียงเพื่อไปหาแต่พี่ไพรส์ก็เดินเข้ามากอดผมที่นั่งกลางเตียงก่อน

 

พี่ไพรส์ไปกินเหล้ามา เพราะกลิ่นรอบตัวโคตรชัด... และไปกินกับผู้หญิงคนนั้นมาด้วย

 

ฮือออ ทำไมพี่ทำงี้วะ ทำไมทำงี้ ผมไม่ได้ไปเอากับเขา ไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะมัวแต่คิดถึงพี่ ตอนพี่ทำกับเขา พี่ไม่คิดถึงผมบ้างหรือไง ฮือออ ไอ้พี่เหี้ย ไม่ต้อง ฮือออ มากอดผมเลย

“…”

ผมคลายมือที่กอดพี่ไพรส์ออกแล้วเปลี่ยนมาดันหน้าอกพี่ไพรส์ให้ออกห่างแทน ตอนนี้มันเจ็บที่อกไปหมดแล้ว ผมได้แต่ทุบอกพี่ไพรส์เพื่อให้ปล่อยตัวเอง

 

แม่งความรู้สึกนี้ เจ็บกว่าที่กูเคยถูกกริ้งทิ้งอีก

 

 

 

 

 

 

*******************************

TBC. เอาล่ะ มันจะม่าได้ไม่นานแน่นอน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

13 ความคิดเห็น