My super Surprise รักใหญ่ๆ ของผู้ชายสุดคูล

ตอนที่ 14 : My super Surprise 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    3 ส.ค. 62

 

วิน หน้าชันเหมือนนกกะปูดมากเลยอ่ะ

ปล่อยมัน คนโง่ต้องดูแลตัวเอง

แล้วบาล่ะ ไอ้บามันไปไหน ทำไมไม่ดูแลลูกมัน

ปล่อยมัน ถึงเวลามันก็มา

ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยิน แต่ได้ยินทุกคำพูดทุกสนทนา ไม่ว่าจะในโต๊ะหรือรอบข้าง แต่ที่ผมไม่พูดคือ ผมยังรับตัวเองไม่ได้ ผมยังทำใจไม่ได้!! ทั้งเรื่องตัวเองและเรื่องของไอ้บา แม่งตีกันไปหมดจนไม่รู้จะคิดเรื่องไหนก่อนดu

 

ชัน!!

ผมหันไปตามเสียงเรียกก็พบว่าเป็น อะตอม เด็กอิ้งค์ ที่ผมเลือกว่าจะมาเป็นคู่ควงและคู่ใจเพื่อตัดปัญหาความสับสนของตัวเองในตอนนี้ ถ้านิสัยไปกันได้ ก็จะคบให้ยาวนานกว่ากริ๊ง

ผมพยักหน้าตอบรับการเรียก ก่อนจะส่งยิ้มไปให้แบบปกติที่สุด

 

ไม่สบายเหรอ?”

หื้มเปล่าหนิ

ก็แค่นอนน้อย แถมหัวใจเป๋เซจนงงในชีวิตตัวเอง ก็แค่นั้น

 

ดูแลตัวเองด้วยนะ ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย

อะตอมบอกพร้อมส่งยิ้มหวานๆ มาให้ เจอแบบนี้เข้าไป ยังไงผมก็ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ แค่ตอนนี้มันยังนิ่งสนิทอยู่เลย

 

อะตอมก็เหมือนกันนะครับ

รับทราบค่ะ

แล้วอะตอมทานไรมาละยัง

ยังเลยจ้า

สิ้นสุดคำตอบของอะตอม มื้อเช้านี้เลยเป็นมื้อเช้าที่เราได้ทานร่วมกัน ซึ่งบอกเลยว่า มันโคตรดี เพราะมันทำให้ใจที่เป๋เป็นตุ๊ดไปพักหนึ่งได้กลับมาเป็นผู้ชายเต็มร้อย เพราะรอยยิ้ม ความน่ารัก ความสดใส และเสียงหัวเราะของอะตอม ผมกับอะตอมนั่งคุยเล่นกันจนกระทั่งถึงเวลาเข้าเรียน จึงได้แยกย้ายกันไป

 

เมื่อเช้ามายังไงเหรอ?”

น้องบิงถามในขณะที่ไอ้วินมันแลตามามองแค่นั้น เมื่อเช้าผมหนีพี่ไพรส์มา เพราะกลัวว่าถ้าพี่ไพรส์ตื่น พี่ไพรส์จะต้องหาข้ออ้างเอาผมมาทิ้งอีกแน่ๆ เลยรีบโทรให้ไอ้บามารับเร็วหน่อย แต่ผลที่ได้คือตรงข้าม...

 

 

มึงเร็วๆ หน่อยได้ไหม

ทะ... ทำไมเป็นพี่มารับผม

มึงไม่ต้องเสือกได้ไหม ไอ้สัส

คะ... ครับ ไม่เสือกครับ

เป็นอะไรที่โครตเหี้ย เมื่อเช้าพี่เค้กมารับผมที่คอนโด แถมรถที่พี่มึงขับมายังเป็นรถไอ้บาอีก ด้วยความที่ผมไม่แน่ใจว่า ชีวิตตัวเองจะปลอดภัยไหม เลยบอกพี่เค้กออกไปว่า

 

เดี๋ยวผมไปเองก็ได้ครับ

เป็นเหี้ยไร ไอ้สัส กูไม่เอามึงไปฆ่าหรอก เร็วๆ จะไปเรียนไหม

ฮือออออออ ทำไมช่วงนี้ผมเจอแต่คนโหดๆ

 

ไปก็ได้ครับ ไปครับ

จะไปก็รีบขึ้นรถ หรือมึงจะรอไปกับไอ้ไพรส์?”

ไม่ไปครับ!!

ได้ยินชื่อพี่ไพรส์เท่านั้นแหละครับ รีบวิ่งขึ้นรถตามที่พี่เค้กบอกแทบไม่ทัน พี่มึงชวนขึ้นรถทั้งที ชวนดีๆ ก็คงไม่ใช่สไตล์ แม่งฮาร์ดคอร์เหี้ยๆ ถ้าไม่ติดว่า เป็นพี่มึงในตำนานนะ ผมฟาดคอสลบไปแล้ว

 

กูนั่งรถเมล์มา

มึงโกหกชัน!! กูเห็นบามาส่ง

น้องบิงเหวขึ้น ยกมือชี้หน้าผมพร้อมทำหน้าตาเหมือนด่าว่า ผมตอแหล

 

เออ ไอ้บามาส่ง

หมายถึงรถอ่ะ รถไอ้บามาส่ง แต่คนขับไม่ใช่ไอ้บา

 

แล้วไมมันไม่มาเรียนอ่ะ

เดี๋ยวมันก็มา

ตอบไปอย่างนั้นทั้งที่ไม่รู้ว่า ไอ้บาจะมาไหม ทักไลน์ไปหา แม่งยังไม่ตอบจนตอนนี้เลย

 

แล้วกับอะตอม?”

“…”

ผมหันไปมองไอ้วินด้วยความงง วันนี้มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ เพราะคนถามเรื่องอะตอมคือ ไอ้วิน? ไอ้วินผู้ไม่สนใจใครนอกจากน้องบิง แต่กำลังสนใจเรื่องของผม!!!

 

ตอบสิเหี้ยชัน

ก็ไม่ยังไง ถ้าถูกใจก็จะคบยาวๆ

ผมบอกไอ้วินไปแบบนั้น พูดถึงอะตอมแล้วก็คิดถึงรอยยิ้มก่อนแยกกันเมื่อกี้ อะตอมเป็นคนน่ารัก คิคุโมเอะ เหมาะกับผู้ชายที่ร่าเริงสดใสแบบผมสุดๆ ด้วย อะตอมจะต้องเข้ามาช่วยลดความสับสนของผมได้ ผมเชื่อแบบนั้น

 

 

 

 

คำว่า เดี๋ยว ที่ไม่มีเคยมีอยู่จริงตั้งแต่วันที่รู้จักพี่ไพรส์ วันนี้ไอ้บาส่งใบลาเพราะไม่สบายกับ อ. ทั้งสองคาบ โชคดีที่วันนี้เรียนน้อยและ อ. ไม่ดุเท่าไหร่ ไอ้บาเลยรอดไป

 

เดี๋ยวกูจะแวะไปหาไอ้บานะ

ผมบอกน้องบิงกับไอ้วินไปอย่างนั้น เพราะรู้ว่า ยังไงไอ้วินก็ไม่ได้มีน้ำใจไปส่งหรอก มันมีน้ำใจกับน้องบิงแค่คนเดียว

 

เดี๋ยวกูไปส่ง

เชี้ยยย แต่ผิดคาดว่ะ ไอ้วินมันบอกมันจะไปส่ง

 

มองทำเหี้ยไร ไปขึ้นรถ

แม่งเอ้ย วันนี้มีแต่คนเรียกขึ้นรถเหมือนผมไปเผาบ้านมัน แต่ก็ขอบคุณอ่ะจ้าาาาา เพราะผมก็ขี้เกียจเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าเหมือนกัน

 

อ้าววิน ทำไมมาจอดตรงนี้ล่ะ

ผมเงยหน้าขึ้นจากการคุยแชทกับอะตอม จะว่าถึงก็ไม่น่าจะใช่ เพราะขับจากคณะตัวเองมาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลย แค่สิบนาทีถึงยัง ยังไม่รู้ แล้วนี่ไอ้วินมันจอดที่ไหนของมัน ผมชะโงกหน้าไปที่กระจก

อิเหี้ยยยยยยยยย หน้าตึกวิศวะ

 

ไอ้สัสวิน อะไรของมึง

ลงไป

ลง... ลงไปเหี้ยไร

มึงจะลงเอง หรือให้กูไปถีบลง

อะไรของวินวะ เรางงแล้วนะ

เอออออ อะไรของแม่งวะ

 

ยุ่งน่ะ น้องบิง

ไม่ลง!! ยังไงกูก็ไม่ลง ถึงมึงจะแดกหัวกู กูก็ไม่ลง!!!

ให้กูลงไปทำไมที่ตึกนี้ ไปลงตึกอื่นไม่ได้ไงวะ ไม่อยากไปส่งกันก็บอกดีๆ ดิ

 

กูนับหนึ่งถึงสาม

เราอยากช่วยชัน

“1”

ในขณะที่ไอ้วินเริ่มนับ น้องบิงก็เบะปากจะร้องไห้เพราะช่วยผมไม่ได้ ไอ้เหี้ย ผมเห็นน้องบิงจะร้องแล้วผมรับไม่ได้!! แต่จะให้ผมลงไป ผมก็รับไม่ได้เหมือนกัน!!!

 

“2”

ไอ้วิน มึงไปส่งกูตึกอื่นได้ไหม ไอ้เหี้ย

“2.5 กูจะนับ 3 แล้วนะ

มึงเป็นเหี้ยไรวะ!!

“3”

 

ปัง!!!!!!!

 

ผมลงมายืนหอบตรงหน้าตึกวิศวะทันทีที่ไอ้เหี้ยวินนับสามพร้อมกับที่มันออกรถไป เวรกรรมอะไรของผมกัน ถึงต้องมาเสนอหน้าอยู่ที่นี่

 

ไอ้ชัน!! ไอ้ชัน!!

ผมหันไปตามเสียงที่ตะโกนเรียกชื่อ ก็เจอเข้ากับไอ้ซิงที่นั่งอยู่กับเพื่อนร่วมคณะมัน ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากลากขาไปหามันที่ใต้ตึก ทั้งที่ในใจโคตรระแวงว่ากลัวจะเจอกับใครอีกคนที่ไม่อยากเจอ

 

มาทำไรคณะกู

เหี้ยวินนะสิ มาทิ้งกูไว้นี่

ผมบ่นก่อนนั่งลงตรงที่ว่าง อยากได้น้ำเปล่าสักขวดช่วยบรรเทาอาการหืดของตัวเองเมื่อกี้จัง

 

อ่ะๆ นี่เพื่อนคณะกู ไอ้บอส ไอ้ตา และไอ้บูม

อ้าว ตาอยู่นี่แล้วยายไปไหน

อ่อ ยายไปตลาดเดี๋ยวก็มา กวนตีนนะมึงเนี่ย

ฮ่าๆๆๆ

สงสัยผมจะวอนตีนมาก เจอเพื่อนไอ้ซิงครั้งแรก ก็กวนตีนละ จริงๆ ไม่ได้อยากกวนตีนหรอก แค่อยากกระชับมิตรให้สนิทกันเร็วขึ้นเฉยๆ

 

มึงก็ไปเล่นกับมัน

เพื่อนมึงก็เหมือนเพื่อนกู

พี่สะใภ้มึงก็พี่สะใภ้กู

ฮิ้ววววววววว

คนที่ชื่อไอ้ตาและไอ้บอสแท็กมือกันหลังจากที่ตอบไอ้ซิงไป ก่อนจะหอนขึ้นมาทั้งกลุ่ม พี่สะใภ้เหี้ยไร แล้วมันเกี่ยวข้องกับผมไหมวะ?

 

มาหาเฮียเหรอ

ไม่! กูไม่ได้มาหาพี่มึง

ผมตอบไอ้ซิงเสียงดังฟังชัด มาหาก็เหี้ยแล้ว เมื่อเช้าผมรีบออกห้องมา พี่มึงยังไม่แหกตาตื่นเลยมั้ง

 

แล้วไอ้วินเอามึงมาทิ้งทำไม

ไม่รู้มัน คิดว่าหล่อแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอวะ

ผมบ่นพลางยู่หน้าขึ้นเล็กน้อย

 

ไอ้วิน เดือนทันอ่ะนะ

เสียงไอ้คนที่ชื่อบูมดูตื่นเต้นมากเมื่อรู้ว่า ผมมากับไอ้วิน

 

อือ รู้จักมันเหรอ

หล่อขนาดนั้น ไม่รู้จักก็บ้าแล้ว

หล่อ แต่สันดานไม่ดี

จริงดิ

ไม่จริงอ่ะ เพื่อนกูนะครับ ต้องหล่อและนิสัยดีสิ

เปิดวอร์เลยไหม ไอ้สัสสสสสส

ฮ่าๆๆ

สงสัยผมจะได้เปิดวอร์จริงๆ นี่ผมไปติดสันดานเสียจากไอ้พีทมาหรือเปล่าวะ ทำไมกวนตีนแบบนี้

 

ล้อเล่นๆ ใจเย็นดิ มึงชอบมันเหรอ

แฝดกูสิ ชอบมัน

ผู้ชาย?”

แฝดกูเป็นผู้หญิง ทุกวันนี้กูจะเป็นบ้าแล้ว หวีดตายห่ากับเพื่อนมึงเนี่ย เดี๋ยวพี่วิว เดี๋ยวไอ้วิน เดี๋ยวพี่ไอ้ซิง ทำกูใจเซจนจะกลายร่างเป็นชะนีในสักวัน

ไอ้บูมบ่นออกมาเหมือนรำคาญ แต่แม่งโคตรเหมือนเลยว่ะ เหมือนเหี้ยๆ

 

เหมือนใช่ไหมไอ้ชัน

ใช่ แต่เดี๋ยว!! มึงรู้เหรอว่ากูคิดไร?”

ผมหันไปมองหน้าไอ้ซิง พลางสงสัยว่า มันรู้ความคิดผมได้ไง

 

แล้วมึงคิดว่า ไอ้บูมเหมือนไอ้พีทไหมล่ะ?”

เออสิ

ผมตอบไอ้ซิงไปตามจริง ก็ไอ้บูมแม่งเหมือนไอ้พีทจริง หมายถึงคำพูดนะ

 

กูเหมือนคนที่เป็นเดือนวิทย์จริงเหรอวะ?”

แค่สันดานเฉยๆ ไอ้บูม หน้าตามึงอย่างง่ามตีนเขาหนิ ริตีเสมอเพื่อนไอ้ซิงมัน

พูดงี้ กูขึ้นเลยไอ้ตาโต เปิดวอร์กับกูเลยไหม?”

ขอไม่เอาโต๊ะไม่เอาเตียง พอดีชอบระเบียงได้ไหม

เดี๋ยวๆ พวกมึงเปิดวอร์อะไรกันเนี่ย มีระเบียงด้วยไอ้สัส

 

กูขอไม่ใส่นะ กูอยากสด

 

เพียะ!!

 

โดนไปคนละป้าป เมื่อไอ้คนที่ชื่อบอสฟาดมือลงหัวไอ้ตากับไอ้บูม เห็นแล้วก็สงสารไอ้ซิง ตอนอยู่มัธยมก็เจอเหี้ยพีท อยู่มหาลัยก็เจอไอ้บูม ชีวิตใครจะแย่เท่ามึงอีกวะ

 

เล่นเหี้ยไรพวกมึง กูจะอ้วก

สักวันได้กันจริง กูจะสมน้ำหน้าให้

ไอ้ซิงและไอ้บอส พูดเหมือนกลัวจะเป็นเรื่องจริงสักวัน ไอ้ตา มันก็หน้าตาดีอยู่นะ ไม่ได้มีแววน่ารักเลย ส่วนไอ้บูมก็... ไอ้นี่ก็ยังอยู่ในโหมดหล่อเหมือนกัน ความสูงก็ใกล้กัน แถมดูมีกล้ามมากกว่าไอ้ตาอีก... แม่งถ้ารักกันจริง กูคิดไม่ออกเลยไอ้สัส

 

มึงจะไปไหน เดี๋ยวกูไปส่ง

ไอ้ซิงสะกิดแขนผมให้หลุดจากจินตนาการพลางถามด้วยประโยคที่ผมต้องการได้ยินที่สุด

 

จะไปหาไอ้บา

วันนี้มันไม่มาเรียน?”

ใช่ มันโดดเรียนไปม่อสาว

พ่อมึงนี่จัญไรจริงๆ

ใครที่บอกว่าไอ้ซิงพูดน้อย ถ้าอยู่ในกลุ่มด้วยกันจริงๆ จะรู้ว่ามันไม่ได้พูดน้อย แต่มันเลือกคุยกับคนที่สนิทกันแค่นั้น

 

ฮิ้ววววววววววววววว

เสียงโห่ดังไม่ไกลจนทำให้คนใต้ตึกหันไปมองเป็นตาเดียวกัน แม่งนี่มันกลุ่มบอยแบรนด์หรือเปล่าวะ แต่ไม่ว่าคนในกลุ่มจะหล่อแค่ไหน ผมก็ไม่ได้อยากเจอ!!!

 

มึง กูไปก่อนนะ ไม่ต้องไปส่ง!!!

ผมพูดพร้อมลุกขึ้นทันที โดยไม่หันกลับไปมองพวกที่เป็นจุดสนใจ รีบก้าวขาสั้นๆ จนเกือบจะกลายเป็นวิ่ง โดยไม่ฟังเสียงไอ้ซิงที่ตะโกนเรียก

 

 

หมับ!

 

หนีหน้ากูทำไม?”

ฮืออออออ เหมือนนรกชังคนอย่างผมมากอ่ะ ผมไปทำกรรมอะไรไว้นักหนา อยากจะหนีแต่ทำไมต้องได้เจอ

 

มองหน้ากู

พี่ไพรส์ย้ายตัวเองจากด้านหลังมายืนด้านหน้า และยังจับข้อมือผมแน่นอีก นี่ผมออกมาไกลจากตึกหรือยังนะ ไกลมากพอที่จะไม่มีใครเห็นหรือยัง

 

กูบอกให้มองหน้ากู

“…”

ทำไมต้องทำเสียงดุกับผมด้วยอ่ะ ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองหน้าพี่ไพรส์ แต่พี่ไพรส์ก็คือ พี่ไพรส์อ่ะ เคยหล่อยังไง แม่งก็ยังหล่อแบบนั้น

จนใจกูจะพัง จะเป๋เป็นตุ๊ดไปหมดแล้ว!!

 

ผม... ผมจะไปหาไอ้บา

ไปเดินเล่นที่ตลาดนัดกัน กูหิว

ความเมินคำพูดของผม ฮืออออ พี่แม่งไม่ฟังผมเลยอ่ะ แถมยังจับมือกันเดินไปขึ้นรถตัวเองอีก ได้ยินเสียงโห่ฮิ้วมาไกลๆ พาให้ไอร้อนจากถนนลอยมาแตะถึงหน้า

จบแล้วชีวิตไอ้ฟังก์ชันคนคลู

 

 

 

พี่ ผมอยากกินเครปไส้ไข่กับทูน่า

ไปซื้อ

เอาโกโก้ปั่นใส่มุกด้วย

เค

ผัดไทกุ้งสดด้วยได้ไหม

ได้

มีซูชิตรงนั้นด้วย!! ผมอยากกิน

เดินไป

ขอหนมเบื้องเพิ่มด้วยได้ไหมครับ

ได้ครับ

ฮืออออออ พี่ไพรส์พูดครับด้วยอ่ะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ผมจะเขินอายบิดม้วน เพราะความสุขจากการได้กินทุกอย่างแบบไม่เสียตังค์มันกำลังทะลักเป็นความสุขแบบเพิ่มพูน

 

พี่ไพรส์ ขอสายไหมกลับห้องด้วยนะ

ครับ

พี่ไพรส์ที่ยืนข้างๆ ผม กำลังควักเงินค่าสายไหมสีฟ้าที่ฟูฟอง ด้วยหัวใจผมที่พองโตไม่ต่างกัน อิเหี้ยเอ้ย เวลานี้ผมจะพยามไม่สนใจอะไรแล้ว ผมขอกินได้ไหม จะทำให้ผมเขินเหี้ยไรนักหนาเนี่ย วันนี้ทั้งวันหัวใจผมห่อเหี่ยวจนกินอะไรไม่ลงตั้งแต่เช้า เพิ่งมารู้สึกอยากกินทั้งโลกก็ตอนนี้

 

พอหรือยัง

พี่ไม่หิวเหรอ ผมเห็นพี่กินไปนิดเดียวเอง

กินหรือดมก็ไม่รู้ แต่คือพี่ไพรส์ไม่แตะของที่ซื้อมาเลย นอกจากชิมนิดๆ หน่อยๆ ทั้งที่ตัวเองบอกว่าหิว

 

เห็นมึงแดกได้ขนาดนี้ กูก็อิ่มแล้ว

ผมยังจำที่พี่บอกจะพาไปกินแซลม่อนอยู่

กลัวกูไม่จนหรือไง แดกอย่างกับยัด

ทำไมพี่พูดงี้วะ เดี๋ยวผมอ้วกคืนก็ได้

ผมพูดพลางทำท่าจะอ้วก แต่ขอโทษเถอะ อ้วกไม่ออกครับ เสียดายของ

 

คืนกูเป็นอย่างอื่นดีกว่า

พี่จะเอาไรอ่ะ

ขอคิดก่อน

คิดได้ก็บอก แต่ถ้าคืนเป็นตังค์ ผมไม่คืนนะ พี่บอกพี่จะเลี้ยง

เงินทองยิ่งไม่ค่อยมีอยู่ด้วย ถ้าพี่ไพรส์เรียกคืนรับรอง สิ้นปีผมไม่ได้ซื้อของขวัญปีใหม่ให้ใครเลย

 

หึ

พี่ไพรส์ยืนมองหน้าผมผ่านขนมสายไหมที่ผมถืออยู่ ทำเอาผมชะงักไม่กล้าจ้องตาพี่ไพรส์กลับเลย แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา พี่ไพรส์ก็หยิบของกินที่เต็มมือผมไปถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง เลยทำให้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือสายไหมของผมว่างไปโดยอัตโนมัติ ก่อนที่พี่ไพรส์จะประสานมือข้างที่ว่างของพี่ไพรส์เข้ากับผม…

 

ตายไปเลยตอนนี้ ไม่มีอีกแล้ว!!

ไอ้ชันคนคูล มีแต่ไอ้ชันสายแบ้วหัวใจสีชมปูวววววววว

 

 

 

 

 

 

***********************************

TBC. มาว่ะ 5555555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #11 Minn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 21:46

    ชันโว้ยยยยยยยยย สีชมปูวววววเลยจ้า หนีไม่พ้นหรอก 555555

    #11
    1
    • #11-1 Strawberrykrisyeol (@janedz) (จากตอนที่ 14)
      27 พฤษภาคม 2562 / 05:53
      หนีไม่พ้นจริงๆ ค่ะ คิคิ
      #11-1