Art Eat Eng อาร์ต ง่ำ อิ๊ง [Sense Book Publishing]

ตอนที่ 37 : ห้ามเข้าใกล้ จีบผ่านข้อความก็ได้วะ [Part 2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    13 ต.ค. 62

           เรย์ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงที่เหลือก่อนเช็กเอาต์อย่างคุ้มค่า พาน้องไปอาบน้ำชำระล้างคราบต่าง ๆ จนตัวหอมสะอาดกันทั้งคู่แล้ว ก็ยังลงไปทันเวลานัดกับเพื่อน ๆ ที่ล็อบบี ใบหน้าแดงก่ำของเด็กดอยกับหน้าตาสดชื่นระรื่นกว่าปกติของรุ่นพี่ และเสียงที่เล็ดลอดทะลุกำแพงไปให้ได้ยิน ทำให้หนุ่มวายสาววายรู้ดีว่าสองหนุ่มเพิ่งจะทำกิจกรรมอะไรกันมา แอบสะกิดสะเกาข่วนกันไปมาด้วยความฟินอย่างยากจะเก็บอาการได้ ยิ่งเห็นหนุ่มอาร์ตกอดเอวเพื่อนตัวขาวไว้แล้วลูบมือลงไปที่สะโพก พลางมองลอยด์อย่างกับต้องการจะจับกินตรงนั้นอีกครั้งก็ยิ่งตัวแทบแตกกันเป็นทิวแถว ต้องรวบรวมสติกันแทบแย่กว่าจะนึกได้ว่าไปนั่งกันอยู่ที่ล็อบบีเพื่อจะทำอะไร

เช็กเอาต์เรียบร้อยพวกเขาก็พากันไปนั่งรถสองแถวเพื่อมุ่งไปยังตลาดแม่กลอง เมื่อไปถึงแม่กลองก็ไม่พ้นที่จะต้องกินปลาทูซึ่งเป็นของขึ้นชื่อของจังหวัด เดินเลือกร้านอาหารจนหิวกันท้องกิ่วก็ตกลงเข้าไปนั่งที่ร้านอาหารริมน้ำที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย เน้นเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากไม้ มีเมนูอาหารให้เลือกรับประทานหลากหลาย ทั้งข้าวผัดปลาทู เมี่ยงปลาเผา กุ้งแม่น้ำต้มยำ ฉู่ฉี่ปลาทู ปูไข่นึ่ง พวกเขาสั่งอาหารด้วยความหิว ส่วนใหญ่เป็นอาหารเผ็ด ๆ ทั้งนั้น แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะสั่งอาหารรสไม่จัดให้เรย์สองสามอย่าง

กินอาหารเที่ยงเสร็จก็พากันนั่งสองแถวไปที่อัมพวาอีกครั้งเพื่อนั่งรถตู้กลับกรุงเทพฯ ไปถึงท่ารถก็ยังมีเวลาเหลืออีกพักใหญ่กว่ารถจะออก เก้าที่หน้าแดงปากแดงทั้งเพราะอาหารเผ็ด ๆ และอากาศที่ร้อนจัด ชวนเพื่อน ๆ เดินไปร้านน้ำที่ไม่ไกลจากท่ารถตู้นัก

“เฮ้ย มีไอติมกะทิด้วยมึง กูโคตรชอบอะ ไอติมใส่กะลาใส่มะพร้าวอ่อนแบบนี้คือดีงามสุดละ ใครเอามั่ง เดี๋ยวกูไปสั่งทีเดียว” ไหมเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ามีร้านไอศกรีมกะทิสดอยู่ติดกับร้านน้ำที่พวกเขารุมซื้อกันอยู่

“กูเอาด้วย ๆ ลูกแมวเอามั้ย” บีว่าแล้วรีบพุ่งไปที่หน้าร้านกับไหมพลางหันไปถามเพื่อน ลูกแมวพยักหน้าตกลงแล้วใช้แขนสะกิดเก้ากับโต๊ะ พยักพเยิดหน้าไปทางร้านไอศกรีมเป็นเชิงถาม ปากก็คาบหลอดดูดน้ำไปด้วย สองหนุ่มเองก็ทั้งร้อนและอยากกินอะไรหวาน ๆ จึงเดินไปสั่งไอศกรีมเช่นกัน

“แล้วลอยด์กับพี่เรย์ล่ะ” โต๊ะถามแล้วหันไปมองหารูมเมตทั้งสองที่เดินรั้งท้ายเพราะมัวแต่จู๋จี๋กันอยู่ เมื่อคู่รักเดินตามไปยังไม่ทันจะถึงร้านไอศกรีมดี บีก็รีบตะโกนถามเพื่อน

“ลอยด์กินไอติมมั้ย” คนถามถามอย่างไม่ได้คิดอะไร ลอยด์เองก็ยิ้มแป้น ตั้งท่าจะรีบเดินไปหาเพื่อนแต่ถูกเรย์รั้งข้อมือเอาไว้แล้วแกล้งกระซิบ

“อยากกินไอติมอีกทำไมไม่บอกพี่ครับ พี่จะได้พาไปกิน” พูดจบก็มองไปที่เป้ากางเกงตัวเอง เด็กน้อยหน้าแดงแปร๊ดขึ้นมาในบัดดล

“ปี้เรย์!” ทำเสียงดุที่ไม่ดุเลยสักนิดในความรู้สึกของหนุ่มอาร์ต เขาหัวเราะกับท่าทางอายม้วนปนเคืองอันแสนน่าฟัดนั่น ลอยด์ทำแก้มป่องแล้วดันอกพี่ออก แต่ก็ถูกกระชับเอวบาง ๆ เข้าหาตัวอีกครั้ง บีมองภาษากายของคนทั้งสองก็พอจะเดาออก จึงรีบเรียกให้ทุกคนหันไปดู

“พวกมึง กูแค่ถามลูกสาวว่ากินไอติมมั้ย มึงดูมันม้วน แล้วดูหน้าลูกเขยสิ โง้ยยย นี่เขาไปถึงขั้นตอนกินไอติมของกันและกันไปแล้วใช่ม้ายยย อีน้องดอยมันถึงได้อายขนาดน้านนน” บีพูดเสียงเบาแล้วทำหน้าฟินเต็มที่ ทุกคนหันไปมองหนุ่มเมืองเหนือที่กำลังทุบแขนแฟนแก้เก้อ ก็เริ่มจินตนาการกันไปไกลโข ยิ่งเห็นเรย์จ้องเพื่อนตัวขาวแล้วเลียปากก็ยิ่งแทบจะแดดิ้นกันไปตรงนั้น

“โฮ้ยแกร~ ทริปนี้มันดีม้ากกก พวกเราต้องจัดกันอีกนะ” ไหมพูดไป ดมยาดมไป

“ลูกแมวจัดอีกแน่ ๆ งื้อออ เดี๋ยวต้องคิดแผนก่อนนะ คราวหน้าไปไหนกันดีย์ โอยยย โต๊ะ ลูกแมวไม่ไหว ลูกแมวต้องการคลิปมาเยียวยา ตะเองห้ามพลาดอีกนะ”

“ลูกแมวอ้ะ เค้าไม่รับปากได้ปะล่ะ บางทีมันมืด ๆ มันก็ถ่ายไม่ได้นะ ถ้าเปิดไฟแล้วพวกเขารู้ตัว ก็อดอีก”

“ไม่รู้ล่ะ พวกเราฝากความหวังไว้ที่โต๊ะ มันต้องมีบ้างแหละแบบเช้า ๆ อะ ตั้งกล้องเตรียมไว้เลย” ลูกแมวพูดจบก็รีบสะกิดเพื่อนทุกคนให้เลิกสุมหัวเมื่อเรย์จูงมือเพื่อนของเธอให้เดินไปรวมกลุ่ม

“ตกลงเอามะ ไอติม...” บีถามย้ำ แล้วเม้มปากกลั้นความฟินเมื่อนึกไปถึงสิ่งอื่น เสียงหัวเราะหึหึเบา ๆ ของหนุ่มต่างคณะทำให้เดอะแก๊งอยากจะกรี๊ด

“เอ่อ บ่เอาจ้ะ” ลอยด์ตอบแล้วรีบเดินไปเกาะแขนลูกแมว หันไปมองแฟนตัวเองแล้วค้อนหน้าคว่ำ ปากแดงยื่นยู่แสดงให้รู้ว่างอนแล้ว หนุ่มอาร์ตมองหน้าง้ำนั้นอย่างเอ็นดูปนมันเขี้ยว แต่ก็ไม่ได้แกล้งอะไรอีก ปล่อยให้น้องเดินไปร้านน้ำกับเพื่อนแล้วยิ้มละมุน เมื่อเห็นเด็กน้อยเดินกลับออกมาพร้อมน้ำสีสวยสองแก้วในมือ แม้จะงอนแต่เด็กดีของเรย์ก็ยื่นแก้วน้ำแก้วหนึ่งให้เขา

“ขอบคุณครับ” เสียงนุ่มกล่าวแล้วรับแก้วน้ำมาจากมือแฟนเด็ก รีบรวบข้อมือเล็กไว้ก่อนที่คนงอนตุ๊บป่องจะเดินหนีไปรวมกลุ่มกับเพื่อน “ไม่งอนพี่สิครับ พี่ขอโทษ ไม่ล้อแล้วครับเด็กดี”

เรย์ดึงมือขาวไปจูบเบา ๆ ลอยด์เม้มริมฝีปากแล้วอายม้วน ในขณะที่ผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหลายมีความรู้สึกราวกับตายแล้วตายอีกกันยกแก๊ง

“เชี่ย กูไม่ไหวว่ะ พี่เรย์แม่ง งื้อออ” บีดึงยาดมจากมือไหมไปสูดปื้ดใหญ่

“กูก็ไม่ไหว ทริปต่อไปพวกเราคงต้องพกเครื่องช่วยหายใจกันมาด้วยว่ะ” สาวห้าวประจำกลุ่มว่าแล้วหันไปหาลูกแมวเพื่อขอความเห็น

“เรื่องนี้ลูกแมวจัดการเอง เดี๋ยวจะหาเลือดสีม่วงมาเติมให้ทุกคนด้วยนะ” สาวหน้าทะเล้นพูดจบก็โดนแฟนเขกศีรษะไปหนึ่งที เธอยกมือขึ้นลูบเหม่งตัวเองป้อย ๆ พลางทำหน้ามู่ทู่มองค้อนแฟนหนุ่ม ก่อนจะชวนเพื่อน ๆ ให้เริ่มเคลื่อนขบวนกลับไปขึ้นรถตู้

รถเพิ่งออกจากท่าได้ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนว่ามีข้อความใหม่ก็ดังมาจากโทรศัพท์ของเก้า หนุ่มหน้าหวานหยิบมันขึ้นดู เมื่อเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอก็ทำหน้ายุ่ง บีซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นชื่อบนหน้าจอก็เลิกคิ้ว มองหน้าเพื่อนตัวเล็กแล้วแอบยิ้มคนเดียวเงียบ ๆ

 

BiG :: กลับกันหรือยังอะ เดินทางดี ๆ มีคนคิดถึงอยู่

 

พอเปิดอ่านข้อความเก้าก็ทำหน้าเบ้ เขากดปิดหน้าจอทันที โดยที่ไม่ได้พิมพ์อะไรตอบไป

 

BiG :: อ่านแล้วไม่ตอบ แปลว่าชอบคนส่ง

 

ข้อความเด้งขึ้นมาอีกครั้ง เจ้าของเครื่องเลิกคิ้วสูง แล้วรีบพิมพ์ตอบอย่างโกรธ ๆ

 

Kao Gunya :: ตรรกะอะไรของพี่วะ ไม่ตอบแปลว่าไม่อยากคุย เข้าใจปะ

BiG :: นี่ไม่ได้ชวนคุย แค่อยากให้รู้ว่าคิดถึงไง ไม่ได้เหรอ

Kao Gunya :: อ้วก

 

เก้าพิมพ์ตอบไปสั้น ๆ เหมือนไม่เต็มใจ แต่ใบหน้าหวานกลับอมยิ้มอย่างไม่รู้ตัว

 

BiG :: วันนี้พี่ได้กำไรนะเนี่ย วันแรกที่เก้าห้ามให้เข้าใกล้ แต่อยู่ไกลกันอยู่แล้ว ไม่เดือดร้อน หุหุ

Kao Gunya :: วันนี้ไม่นับ

 

คนตัวเล็กพิมพ์ส่งไปแล้วจ้องหน้าจอรอดูว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาว่าอะไร

 

BiG :: ขี้โกงนี่หว่า เดี๋ยวจับทำโทษ

Kao Gunya :: ทำโทษอะไร รับน้องจบไปแล้ว

BiG :: โทษว่าคนใจร้ายขโมยหัวใจไป แล้วไม่รับผิดชอบ

Kao Gunya :: ขออ้วกอีกรอบ

 

เก้าหัวเราะคิกคักเบา ๆ อย่างลืมตัว นั่งจ้องมือถือแล้วพิมพ์โต้ตอบยุกยิกอยู่นาน ไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่าเป็นที่สังเกตของเพื่อนที่นั่งข้างกัน บีแอบส่งข้อความบอกไหมกับลูกแมวและลอบสังเกตอาการของเพื่อนตัวเล็กอยู่เงียบ ๆ ลอยด์หลับซบไหล่เรย์ไปแล้วจึงไม่มีอะไรให้ส่อง เก้าจึงเป็นเป้าหมายหลักสำหรับสามสาวในตอนนี้ ยิ่งเห็นหนุ่มห้าวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้สมาร์ตโฟนพลางพิมพ์ตอบโต้ไม่หยุด พวกเธอยิ่งฟินจัด

 

BeeZee MakMak :: อะไรคือโวยวายที่พี่เขามาจีบแต่ไม่แก้ชื่อในมือถือวะ คำว่า แฟน ขึ้นหรากระแทกตากูมากกก

YaiMai :: โอยยย คือดีย์ ชาตินี้ไม่เคยคิดว่าจะได้เขยเป็นพี่ว้าก

BeeZee MakMak :: ประเด็นคือ ฮียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยนะ ดูดิ ดูหน้าฮี

 

บีที่นั่งติดกับเก้าแอบเหลือบมองอาการเพื่อนอยู่ตลอดเวลา บอกให้สองสาวที่นั่งอยู่ด้านหน้าหันมามอง คนที่ส่องเป็นงานอดิเรกแอบหันกลับไปมองอย่างเนียนเยี่ยงมืออาชีพเพื่อไม่ให้เก้ารู้ตัว แล้วรีบพิมพ์เมาท์กันมือเป็นระวิง

 

Bad Kitty :: ลูกแมวฟันธง เก้าต้องเสร็จพี่บิ๊กเร็ว ๆ นี้

YaiMai :: แกร๊~ อย่าใช้คำว่าเสร็จดิ อีแม่คิดลึก!!

Bad Kitty :: อะราย ไม่ใช้คำนี้แล้วคิดตื้นเรอะ

BeeZee MakMak :: คิดตื้นคืออะไร ไม่รู้จัก ฮ่า ๆ ๆ

Bad Kitty :: พวกเราควรคิดลึกเท่านั้น มามะ // ลากลงทะเล คึคึ

BeeZee MakMak :: เห็นมะ ๆ เนี่ย ๆ ๆ พวกเราน่ะคนดี๊ ดีย์

 

สามสาวพิมพ์คุยกันสนุกสนาน พยายามกลั้นเสียงหัวเราะเพราะกลัวไก่ตื่น แต่เก้าก็ไม่ได้รู้ตัว มัวแต่ตอบโต้กับเฮดว้ากเพลินจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง

 

BiG :: จะมาถึงกรุงเทพฯ กี่โมง

Kao Gunya :: ถามทำไม

BiG :: อยากรู้ก็ไม่ได้เหรอ

Kao Gunya :: รู้ไปก็เท่านั้นเหอะ

BiG :: อย่างน้อยก็จะได้รู้ไง ว่าหัวใจของเราโคจรมาใกล้กันมากขึ้น

Kao Gunya :: อ้วกรัว ๆ

BiG :: ทำไมเก้าอ้วกบ่อย พี่ยังไม่ทันทำไรเลยนะ แพ้ท้องละเหรอ

Kao Gunya :: ไอ้พี่บิ๊ก ทะลึ่งละ ผมผู้ชายเว้ย

BiG :: หวาย พูดจาไม่สุภาพ นี่รุ่นพี่นะครับ

Kao Gunya :: รุ่นพี่ที่จีบรุ่นน้อง ต้องสุภาพด้วยเหรอ

BiG :: อ้อ ชอบแบบโหด ๆ ก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้

Kao Gunya :: จัดการกับตัวเองไปก่อนละกันพี่

BiG :: นี่คุยกับเก้าอยู่พี่ก็จัดไปด้วยไม่รู้เหรอ

Kao Gunya :: ไอ้พี่บิ๊ก!!!!

 

เก้าเม้มริมฝีปากแน่น หน้าแดงแปร๊ดขึ้นมาทันที รีบกดปิดหน้าจอและไม่สนข้อความที่เด้งตอบมาอีกหลายครั้ง โชคดีที่เขากดปิดเสียงไปนานแล้วจึงไม่รบกวนคนอื่น หนุ่มหน้าหวานทำท่าฮึดฮัด หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง แล้วต้องสะดุ้งเมื่อเพื่อนที่นั่งข้างกันเอ่ยขึ้น

“นั่งแชตกับใครอยู่วะตั้งนาน” บีแกล้งถาม

“เอ่อ เพื่อน...เพื่อนสมัยม.ปลายน่ะ” ตอบด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน ลูกแมวที่นั่งอยู่เบาะหน้าจึงรีบหันไปสมทบ

“อ้าว คุยกับใครอะเก้า” เพราะเป็นเพื่อนห้องเดียวกันมาตั้งแต่มัธยม สาวน้อยหน้าทะเล้นจึงทำเป็นอยากรู้

“เอ่อ คนนี้ลูกแมวไม่รู้จักหรอก อยู่คนละห้อง” คนฟังทำทีเป็นพยักหน้าหงึกหงักแล้วหันกลับไปด้านหน้ารถ

“เพื่อนหรือแฟน เห็นพิมพ์ไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์อยู่นั่นแหละ” บียังคงไม่เลิกขยี้ เก้าเบิกตากว้างแล้วรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน

“ยิ้มอะไร กูไม่ได้ยิ้ม แล้วก็ไม่ใช่แฟนด้วย” พูดจบก็สะดุ้งโหยงเมื่อโทรศัพท์เจ้ากรรมดันสั่นเตือนว่ามีข้อความเข้ามาอีกครั้ง

“อ้าว นั่นไง เพื่อนส่งมาอีกแล้ว ทำไมไม่ตอบล่ะ” คนตัวเล็กขมวดคิ้วยุ่งแล้วมองค้อนเพื่อนสาว

“จับผิดอะไรกูปะเนี่ย”   

“จับผิดอะไร เปล๊า~ ถามเฉย ๆ หรือว่ามีไรให้จับผิด” เมื่อเพื่อนพูดแบบนั้นเก้าก็ชะงัก แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ไม่มี เออ ว่าแต่ พรุ่งนี้คาบเช้าอาจารย์อรวรรณมีให้พูดบทสนทนาหน้าชั้นนี่ แกจะจับคู่กับใคร” อยู่ ๆ ก็พูดเรื่องเรียนขึ้นมาเสียอย่างนั้น แม้จะรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังพยายามเฉไฉ แต่บีก็ยอมปล่อยไปก่อน

“คงกับไอ้ไหมหรือลูกแมวอะ หรือไม่ก็สามคนไปเลย ’จารย์แกไม่ได้เจาะจงนี่ว่าต้องสองคน แล้วมึงล่ะ คู่ลอยด์?”

“ก็คงงั้นว่ะ แต่น้องดอยมันไม่ค่อยกล้าพูดอะ พวกเราจับกลุ่มห้าคนไม่ได้เหรอวะ แบบคราวก่อนไง” พูดจบก็มองไปที่คนตัวขาวที่หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่อง

“มึงจำไม่ได้เหรอว่าโดนอาจารย์แกว่าอะ เดี๋ยวเอางี้ พรุ่งนี้ไปเจอกันหน้าตึกเช้าหน่อย แล้วค่อยช่วยกันฝึกให้น้องดอยมันกล้าพูด”

“ยังไม่ค่อยกล้าอีกเหรอ เห็นพี่เรย์ก็ช่วยมันฝึกอยู่ทุกคืนนะ” คำพูดของโต๊ะทำให้สามสาววายตาเป็นประกาย มองหน้ากันแล้วปิดปากกลั้นเสียงหวีด คนตัวสูงเริ่มรู้ว่าอะไรเป็นอะไรมากขึ้นเยอะแล้วจากทริปนี้ จึงมองไปที่รุ่นพี่ที่ดูไม่สนใจกับบุคคลรอบข้างนอกจากกอดคนหลับไว้แน่นแล้วพูดกับสาว ๆ “ไม่ต้องคิดลึกเลย เขาฝึกพูดอังกฤษกันทุกวัน วันไหนโต๊ะกลับเร็วจะเห็นคุยกันเป็นภาษาอังกฤษหงุงหงิงตอนหัวค่ำตลอดอะ”

“คิดลึกไร ตะเองอะใส่ร้าย คือคราวก่อนที่’จารย์แกให้ไปพูดหน้าห้องมันก็นานมาแล้วล่ะ ถ้าพี่เรย์ฝึกให้หนักแบบนั้นจริง ๆ พรุ่งนี้ลอยด์อาจจะกล้าขึ้นก็ได้”

“นั่นสิ ท่าทางเฮียแกจะฝึกหนักนะ เพลียจนหลับลึกขนาดนั้น คึคึคึ” ไหมรีบพูดเสียงเบาแล้วปิดปากหัวเราะจนตาเป็นสระอิ

“อันนี้เห็นด้วย สงสัยสอนดี มีรางวัลเป็นไอติมว่ะมึง” บีพูดแล้วหนุ่มสาววายก็ปิดปากหวีดกันเบา ๆ โต๊ะที่ถึงแม้จะเริ่มฟินแต่ก็กลัวคนรอบข้างจะได้ยิน จึงรีบปราม

“พอเลย ๆ ยิ่งพูดยิ่งไปไกลนะพวกเราน่ะ เอางี้ เดี๋ยวไปถึงห้องเราจะบอกพี่เรย์ให้ฝึกลอยด์ตามไดอะล็อกที่ต้องใช้พรุ่งนี้แล้วกัน ลอยด์มันรู้ใช่ปะว่าอันไหน”

“อื้อ รู้ดิ มันเป็นคนเตือนพวกเราเองเมื่อตอนเดินตลาดแม่กลอง เรื่องเรียนนี่เก่งทุกอย่าง แค่เจ้าตัวไม่ค่อยกล้าพูดน่ะ” ลูกแมวว่าแล้วมองไปที่เพื่อนที่หลับเป็นตายอยู่ในอ้อมกอดแฟน

“หวังว่าพี่เรย์คงไม่ฝึกอย่างอื่นให้ลอยด์เพลินจนลืมฝึกให้พูดภาษาอังกฤษนะ”

 

.........................................................................

 

เมื่อเดินทางถึงกรุงเทพฯ ทุกคนต่างพากันแยกย้ายกลับที่พัก โต๊ะช่วยหอบหิ้วของฝากรูมเมตของลูกแมวไปส่งที่ห้องของเธอก่อน ส่วนคู่รักก็กลับขึ้นห้องกันไปสองคน แม้เรย์จะอยากจับแฟนเด็กฟัดแค่ไหน แต่เมื่อเห็นว่าน้องอ่อนเปลี้ยเพลียแรงและดูท่าทางงอแงเล็กน้อยเพราะความง่วง จึงทำเพียงรื้อกระเป๋าเดินทางของพวกเขาและปล่อยให้ลอยด์ไปอาบน้ำ

หนุ่มอาร์ตนำของสดที่ซื้อมาออกจากถุง ได้ปลาเนื้อขาวสด ๆ มา คนชอบทำอาหารจึงจัดการนำไปแล่และคลุกเคล้าเครื่องปรุง วางพักไว้แล้วไปเตรียมหุงข้าว วันนี้เขาอยากหุงข้าวสไตล์ชาวโคลัมเบียจึงผัดหอมหัวใหญ่กับกระเทียมและข้าวในน้ำมันมะกอกให้เข้ากันดีก่อนจะนำไปหุง ระหว่างรอข้าวสุกก็เตรียมทำสลัดผักเพื่อเป็นเครื่องเคียง

เด็กดอยออกจากห้องน้ำมาด้วยใบหน้าที่สดชื่นขึ้น เดินตามกลิ่นอาหารที่หอมฟุ้งไปทั่วห้อง เรย์มองคนรักที่ใส่เสื้อคอย้วยจนเห็นช่วงคอและไหปลาร้าขาวผ่อง กับกางเกงขาสั้นบางเฉียบที่เผยให้เห็นช่วงต้นขาขาวจั๊วะ ก็แทบอยากลากน้องขึ้นเตียงมากกว่าทำอาหารต่อ ยิ่งเห็นรอยจ้ำแดง ๆ ทั้งที่คอและต้นขาด้านในที่เกิดจากฝีมือของเขาก็ยิ่งอยากสร้างรอยใหม่เพิ่มให้ ใบหน้าสวยยิ้มหวานให้เขาแล้วเดินเข้าไปออดอ้อน

“ปี้จ๋ายะอะหยัง กลิ่นห้อมหอมมม” ลอยด์ยื่นหน้าไปสูดกลิ่นอาหาร ปากก็ยู่ จมูกก็ย่น ช่างน่างับน่าจับฟัดเป็นที่สุด เด็กน้อยไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังยั่วยวนลูกหมาจิ้งจอกให้ตื่นจากการหลับใหล กระทั่งมือใหญ่ลูบคลำขยำบั้นท้ายและใบหน้าหล่อซุกลงมาที่ต้นคอนั่นแหละถึงจะเริ่มรู้สึก “อื๊ออ ปี้จ๋า...บ่เอานะ น้องเหนื่อย”

มีหรือที่คนเครื่องติดเร็วอย่างเรย์จะสนใจคำห้ามปรามจากเสียงหวานนั้น

“เรายั่วพี่เองนะครับ มายืนเบียดพี่แล้วทำหน้าน่ารักแบบนี้ พี่จะอดใจไหวได้ยังไง” เรย์ไล่ปลายจมูกสูดดมลำคอหอมกรุ่นแล้วจูบเบา ๆ

“น้องบ่ได้ยั่ว ปี้อู้อะหยังเนี่ย งื้อออ บ่เอา...” ร่างผอมบางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนที่รัดเอาไว้เสียแน่น อวัยวะช่วงกลางลำตัวของพี่ที่เบียดสีอยู่ที่บั้นท้ายนุ่มนั้นทำให้คนน้องหน้าแดงจัด ความแข็งเกร็งของมันบอกเด็กน้อยให้รู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรและใครที่จะต้องเดือดร้อน เสียงลมหายใจหอบหนัก ๆ อย่างคนมีอารมณ์ทำให้ลอยด์ทั้งอายทั้งใจเต้นแรง พยายามทั้งดันทั้งดิ้นก็ไม่สามารถสู้แรงคนที่ตัวหนากว่าได้

“ปี้...ฮื้อ...ปี้จ๋า...ดะ...เดี๋ยวข้าวไหม้”

“ช่างมัน” คิดว่าการอ้างเรื่องอาหารบนเตาจะช่วยได้แต่ก็ไร้ประโยชน์ แต่หนุ่มเหนือก็ยังไม่ยอมแพ้ รีบต่อรองอีกครั้งจนพี่ยอมปล่อย

“ปี้จ๋าไปดูข้าวก่อน แล้วจะกอดจะหอมน้องต่อน้องก็ยอมจ้ะ”

“แน่ใจนะว่าไม่หลอกพี่” เด็กแก้มแดงพยักหน้าหงึกหงัก เรย์จึงยอมผละไปเช็กข้าวในหม้อ เมื่อเห็นว่าสุกได้ที่ก็ปิดเตา และเพื่อป้องกันไม่ให้โดนขัดจังหวะจากโต๊ะที่อาจจะกลับมาถึงห้องตอนไหนก็ได้ เขาจึงคว้าข้อมือลอยด์ไปเข้าห้องน้ำด้วยกัน

เสร็จกิจกรรมในห้องน้ำเรย์ก็กระเตงคนที่หมดเรี่ยวหมดแรงเข้าเอวแล้วพาไปใส่เสื้อผ้าชุดใหม่แทนชุดเดิมที่ถูกเขาเหวี่ยงลงพื้นห้องน้ำจนเปียกไปหมด จากนั้นจึงพาน้องไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร ส่วนตัวเองก็เดินผิวปากอย่างสบายอารมณ์ไปทำอาหารต่อ

ลอยด์นั่งหน้าแดงมองคนรักเตรียมกระทะเพื่อย่างปลา รู้สึกทำตัวไม่ถูกทุกครั้งหลังจากโดนพี่จับทำแบบนั้น อยากไปยืนดูใกล้ ๆ ว่าพี่ทำอะไรแต่ก็เกรงว่าจะเป็นอันตรายต่อตัวเองอีก เมื่อครู่แค่ยืนสูดกลิ่นข้าวหอม ๆ แล้วไม่รู้โดนกล่าวหาว่ายั่วไปได้อย่างไรกัน ความจริงแล้วเขาไม่ได้รังเกียจอะไร ค่อนข้างจะชอบรสสัมผัสที่พี่มอบให้เสียด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกกระดากอายเหล่านี้ได้อย่างไร อายที่เวลาโดนพี่ปลุกเร้าทีไรร่างกายก็อ่อนปวกเปียก และความไม่รู้ประสาทำอะไรเงอะงะอยู่ตลอดก็กลัวว่าพี่จะรำคาญ จึงพยายามเลียนแบบเวลาที่พี่ทำให้เขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่หลังจากเสร็จกิจแล้วเขาก็อับอายเกินที่จะกล้าสู้หน้าผู้เป็นพี่

เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องทำให้ความคิดของหนุ่มเมืองเหนือหยุดชะงัก โต๊ะถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เข้ามาในห้องแล้วไม่เจอภาพทั้งสองพลอดรักกันอยู่ดังเช่นทุกครั้ง แม้คราวนี้จะมีความรู้สึกเสียดายอยู่นิด ๆ แต่ก็ยังดีกว่าต้องมานั่งปั้นหน้าไม่ถูกเป็นไหน ๆ

“โห ทำไรกินอะพี่ โคตรหอม กลิ่นโชยไปถึงลิฟต์นู่น” คนตัวสูงพูดพลางเดินไปชะโงกหน้ามองปลาที่กำลังย่างอยู่ในกระทะ กลิ่นหอมของเนื้อปลาผสมกลิ่นไทม์และเลม่อนทำเอาคนเรียนหมอน้ำลายแทบหก เรย์เหลือบมองรุ่นน้องร่วมห้องแล้วพูดเรียบ ๆ

“ทำเผื่อ ถ้าหิวก็มากินด้วยกัน” โต๊ะได้ยินก็ยิ้มแก้มแทบแตก ดีใจที่พักหลัง ๆ คนไม่สนโลกมักทำอาหารเผื่อเขาบ่อยขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะเพื่อนของเขาบอก หรือเพราะเจ้าตัวอยากทำเผื่อเอง แต่เมื่อมีลาภปากแบบนี้เขาก็ไม่สนหรอกว่าเพราะอะไร

“ให้ช่วยไรปะพี่”

“ไม่ต้อง” แม้จะรู้สึกว่าเริ่มสนิทกัน แต่คนติสต์ตัวพ่อก็ยังคงพูดน้อยกับเขาอยู่เสมอ โต๊ะยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่พักเดียวก็เดินไปนั่งกับลอยด์ สังเกตเห็นรอยจ้ำดวงเบ้อเริ่มตรงบ่าลาดของเพื่อนก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าว ไหนจะกางเกงขาสั้นที่เผยให้เห็นสารพัดรอย รอยฟันกับรอยแดงช้ำที่ต้นขาด้านในทำให้โต๊ะต้องรีบหันหน้าหนี ใจเขานึกไปถึงแฟนของตัวเองทันที ขนาดตัวเขาที่เป็นหนุ่มวายมือใหม่ยังรู้สึกฟินแบบนี้ ถ้าลูกแมวเห็นคงได้ฟินจนลมจับเป็นแน่

“เออ พวกลูกแมวฝากมาบอกให้พี่เรย์ช่วยนายฝึกบทสนทนาที่จะใช้พูดหน้าห้องพรุ่งนี้อะ” โต๊ะนึกขึ้นได้จึงรีบบอกเพื่อนร่วมห้อง ลอยด์พยักหน้ารับแล้วตอบ

“ขอบใจจ้ะ เราบ่ลืมหรอก ปี้เรย์ฝึกให้เราตลอดเลย” โต๊ะคิดว่าตัวเองต้องมีอะไรผิดปกติไปแล้วแน่ ๆ เมื่อคำพูดธรรมดาของเพื่อนทำให้เขาเริ่มคิดลึก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะไม่คิดอะไร แต่หลังจากไปร่วมทริปนี้ ทำให้เขาคิดดีกับคำพูดเมื่อครู่ของเพื่อนไม่ได้

“เอ่อ...เออ ๆ ดีแล้ว ฝึกบ่อย ๆ จะได้เก่งเนอะ” พูดจบก็รู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรไม่เข้าท่าออกไป แม้จะไม่ได้ตั้งใจให้มีความหมายแอบแฝง แต่ก็คิดว่าคำพูดของตนคลุมเครือเสียจนเกรงว่าเพื่อนจะโกรธ แต่เด็กดอยผู้ใสซื่อก็หาได้คิดอะไรเกินไปกว่าบทสนทนาเกี่ยวกับเรื่องเรียนไม่

“จ้ะ ปี้เรย์พูดอังกฤษกับเราทุกคืนเลย ปี้เรย์สอนเก่งมาก โต๊ะบ่ต้องห่วงนะจ๊ะ” ได้ยินเพื่อนตอบมาแบบนั้นโต๊ะก็โล่งอก แม้ประโยคหลังจะยังชวนให้คิดไกลอีกครั้ง แต่ใบหน้าที่แสนไร้เดียงสานั่นทำให้เขารู้สึกละอายใจที่ดันไปคิดลึกกับคำพูดนั้น เสียงหัวเราะหึหึจากคนที่ยืนทำอาหารอยู่ทำให้โต๊ะรู้ว่าแฟนเพื่อนคิดในสิ่งที่ไม่ต่างอะไรกับเขาแน่ ๆ

นั่งคุยสัพเพเหระกับลอยด์อยู่อีกไม่นานอาหารเย็นหน้าตาดูดีก็ถูกนำมาเสิร์ฟ โต๊ะรีบกุลีกุจอไปช่วยเรย์ยกชามผักสลัดไปวางบนโต๊ะอาหาร มองปลาที่ได้รับการย่างสุกพอเหมาะจนเป็นสีเหลืองสวย ส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอตรงหน้าตัวเองแล้วรีบตักข้าวใส่จานอย่างไม่รอช้า แม้เขากับรุ่นพี่จะไม่ได้สนทนาอะไรกันมากเท่าไหร่ แต่บรรยากาศการรับประทานอาหารเย็นของรูมเมตทั้งสามก็เป็นไปอย่างราบรื่นดี

หลังอาหารเย็นเมื่อช่วยกันเก็บล้างจนเสร็จ โต๊ะก็ขอตัวไปอาบน้ำ ออกมาก็เห็นคู่รักกำลังนั่งคุยภาษาอังกฤษกันกะหนุงกะหนิง จึงเดินไปหยิบมือถือจากโต๊ะหนังสือแล้วไปนั่งแชตกับลูกแมวอยู่บนเตียงของตัวเอง นั่งจมกับโทรศัพท์อยู่นานแค่ไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็เห็นรูมเมตสองคนกำลังกินปากกันเสียแล้ว เขารีบพิมพ์ข้อความบอกแฟนสาวมือสั่น เมื่อได้รับการขอร้องให้ถ่ายคลิป ก็ทั้งฟินทั้งตื่นเต้นจนแทบจะทำสมาร์ตโฟนหล่น พยายามทำใจให้สงบและสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะชำเลืองมองไปที่ทั้งสองอย่างเนียน ๆ ตามคำสอนของแฟนจอมแสบ แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อเห็นว่าลอยด์ดันหน้ารุ่นพี่ออกแล้วบ่นอะไรเบา ๆ พลางพยักพเยิดมาที่เขา เดาได้ไม่ยากว่าคงจะอายเพราะเขาอยู่ในห้องด้วย การแอบถ่ายคลิปจึงเป็นอันต้องยกเลิกไปอีกครั้ง

 

...........................................................................

 

กลุ่มเด็กอิ๊งนัดไปเจอกันที่หน้าตึกคณะเช้ากว่าปกติเพื่อฝึกบทสนทนาภาษาอังกฤษร่วมกันก่อนเริ่มเรียน เรย์ที่ตื่นไปส่งแฟนแต่เช้าก็ไปนั่งอยู่ด้วย ฟังรุ่นน้องต่างคณะส่งภาษาฟุดฟิดอย่างเพลิดเพลิน แม้ความจริงแล้วจุดโฟกัสของเขาจะอยู่ที่แฟนเด็กคนเดียวเท่านั้นก็ตาม หนุ่มอาร์ตมีความสุขกับการมองคนรักจีบปากจีบคอฝึกพูดกับเพื่อน อยากจับฟัดให้ปากช้ำทุกครั้งที่ลอยด์ยื่นลิ้นเล็ก ๆ ไปแตะฟันบนเพื่อออกเสียง th จ้องเพลินจนกระทั่งน้องเลิกฝึก จึงรีบหยิบขวดน้ำส่งให้เกรงว่าเด็กน้อยของเขาจะคอแห้ง

“บางทีกูก็ลำไยความเอาใจเมียเฟร่อของพี่เรย์นะ ข้าวถึง น้ำถึง โวะ! ชะนีอิจ!” บีแอบกระซิบกับลูกแมวที่พยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ

“แล้วส่วนใหญ่ก็น่าจะมือถึงปากถึงด้วยนะ โต๊ะไลน์มาบอกว่าเมื่อคืนฝึก ๆ กันอยู่ ฮีก็กินปากน้องดอยซะ งื้อออ”

“โอ๊ยยย กูนี่อยากปลอมตัวเข้าไปอยู่ในหอชายมากอะ จะได้ไปเช่าห้องติดกัน ได้เอาหูแนบกำแพงฟังเสียงอย่างเดียวก็ยังดี” ไหมพูดแล้วพยายามจินตนาการตาม

“ส่วนลูกแมว อยากปลอมตัวเป็นเก้าอี้ ไปวางในห้องคู่กับโต๊ะ ให้พวกเขาฟัดกันอย่างไม่สนใจโต๊ะไม่สนใจเก้าอี้ แอร๊ยยย”

“โหหห มุกแก ยอมอะ ส่วนโต๊ะน่ะ จะเป็นโต๊ะอย่างเดียวไม่ได้นะ ต้องเป็นกล้องคอยถ่ายมาให้พวกเราดูด้วย” เก้าพูดขึ้นบ้าง แต่ยังไม่ทันที่จะได้ต่อความยาวอะไรกัน เสียงข้อความเข้าก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของเขา เจ้าของเครื่องรู้ทันทีว่าใครเป็นคนส่ง เขารีบเดินเลี่ยงไปอีกทางก่อนหยิบมือถือขึ้นมาเปิดอ่านแล้วพิมพ์ตอบโต้อย่างบันเทิงใจ

 

BiG :: ทำไรอยู่

Kao Gunya :: ถามทำไม

BiG :: อยากรู้

Kao Gunya :: ไม่อยากบอก

BiG :: บอกหน่อยน่า

Kao Gunya :: ผมทำไรทำไมต้องบอกพี่วะ

BiG :: เออ ไม่อยากบอกงั้นไม่อยากรู้ก็ได้วะ

 

เก้าอมยิ้มกับข้อความแสดงความงอนของรุ่นพี่ แล้วจึงพิมพ์หยอกกลับไปเป็นคำถามสั้นๆ

 

Kao Gunya :: งอน?

BiG :: ได้ปะล่ะ

Kao Gunya :: ไม่ได้ห้าม

BiG :: งั้นงอนนะ ง้อมั้ยอะ

Kao Gunya :: ไม่ง้อ

BiG :: โห ใจร้ายจังวะ ง้อหน่อยดิ

Kao Gunya :: ไม่

BiG :: น่านะ น้องเก้าจ๋า ง้อพี่บิ๊กหน่อย

 

หนุ่มหน้าหวานพยายามกลั้นยิ้ม เมื่อนึกถึงหน้าเฮดว้ากจอมกวนกำลังทำท่างอแงก็แทบจะหลุดขำ เผลอตอบโต้กับรุ่นพี่อย่างลืมตัว ไม่รู้เลยว่าอาการทุกอย่างของเขาอยู่ในสายตาของสามสาววายที่ไม่บอกก็รู้ว่ากำลังฟินกันแค่ไหน แม้ไม่เห็นว่าเพื่อนกำลังแชตอยู่กับใคร แต่ก็เดาได้ไม่ยาก ยิ่งไหมบังเอิญเงยหน้าไปเห็นรุ่นพี่ที่ยืนอยู่บนระเบียงตึกเรียนชั้นสอง มือกดโทรศัพท์ไปมองเก้าไป ก็ยิ่งมั่นใจว่าใครเป็นคนทำให้เพื่อนสุดห้าวนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์แบบนี้ เธอรีบกระซิบกระซาบบอกลูกแมวกับบีที่หันขวับไปมองรุ่นพี่ทันทีแบบลืมตัว บิ๊กเห็นสาว ๆ กำลังมองตัวเองอยู่ จึงยกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปากเป็นเชิงบอกไม่ให้น้อง ๆ เอ็ดไป แล้วจึงหันไปสนใจข้อความที่เพิ่งถูกส่งตอบกลับมาอีกครั้ง

 

Kao Gunya :: ไม่ต้องมาจ๊ะจ๋า ไม่ใช่ลอยด์

BiG :: หูย มีพาดพิงอ้ะ หึงหราาา

Kao Gunya :: ไม่ได้เป็นไรกัน จะหึงเพื่อ?

BiG :: งั้นถ้าเป็นแล้วจะหึงปะล่ะ

Kao Gunya :: ไม่

BiG :: หน้าก็ใส แต่ใจร้ายเนอะ

Kao Gunya :: อือ

BiG :: ไม่เป็นไร ถึงร้ายก็รัก

Kao Gunya :: อ้วกกก อ้วก ๆ ๆ เสี่ยวมากพี่ เกิดพ.ศ.ไหนเนี่ย

BiG :: มาว่าพี่มุกเสี่ยว แต่อ่านแล้วทำไมยิ้มล่ะ

 

เก้าเบิกตากว้าง หุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อเห็นข้อความนั้น เหลียวซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นว่ารุ่นพี่จะอยู่แถวนั้น คิดว่าโดนอำจึงพิมพ์ตอบกลับไป

 

Kao Gunya :: ไม่ได้ยิ้ม รู้ได้ไงว่าผมยิ้ม มั่วละ

BiG :: ไม่ได้มั่ว ก็เห็นอยู่เนี่ย แชตกับพี่แล้วยิ้มแก้มใสเชียว น่ารักจังเลยน้องเก้าาา

 

คนตัวเล็กเงยหน้าจากมือถือแล้วหันมองรอบตัวอีกครั้ง พลันสายตาก็เหลือบขึ้นไปด้านบนตึก เห็นรุ่นพี่หน้ากวนกำลังโบกมือและทำท่าส่งจูบให้ แล้วหัวเราะล้อเลียนเขาจนตาตี่ ๆ ปิดสนิท เก้ารู้สึกเสียท่าอย่างจัง ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่านั่งยิ้มตอนคุยกับรุ่นพี่จนกระทั่งอีกฝ่ายทัก หนุ่มน้อยสุดห้าวหน้างอสนิท กดปิดโทรศัพท์แล้วแลบลิ้นใส่เฮดว้ากที่ยืนหัวเราะจนตัวงอ

จำไว้เลย แกล้งกันดีนักไอ้พี่บิ๊ก เดี๋ยวจะเอาคืนให้แสบเลยคอยดู!!!

 

 


10/05/2018

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

1,677 ความคิดเห็น

  1. #1670 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 16:03
    ขำโต๊ะหนุ่มวายมือใหม่5555655555
    #1670
    0
  2. #1621 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 15:33
    พี่บิ๊กกกกกกกกก
    #1621
    0
  3. #1483 tangthaiparichat (@tangthaiparichat) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 04:05
    ปี้จ๋ากินน้องเก่งจังเลยยยยย
    #1483
    0
  4. #1482 piti345 (@piti345) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 11:30

    สนุกจังเลยเรื่องทุกตัวละครมีบทบาทที่ลงตัวดีจัง เพิ่งมาอ่านติดเลยแบบนี้
    ขอบคุณนะคะไรท์
    #1482
    1
    • #1482-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 37)
      14 ตุลาคม 2562 / 19:38
      น่าร้ากกก ขอบคุณนะคะ
      #1482-1
  5. #1481 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 10:48
    น้องเก้าลูกกกก55555 พี่บิ๊กสู้ๆนะ
    #1481
    0
  6. #1480 raving_fox (@raving_fox) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 10:41
    55555น้อนเก้าาาา
    #1480
    0