Art Eat Eng อาร์ต ง่ำ อิ๊ง [Sense Book Publishing]

ตอนที่ 27 : มีแฟนน่ารักทำให้หัวใจต้องทำงานหนักมาก…ข้อมือก็เช่นกัน [Part 2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 400 ครั้ง
    29 ก.ย. 62

        “มึงทำอะไรแฟนกู” คนถือคติต่อยก่อนถามทีหลังตะคอกเสียงดังจนลอยด์สะดุ้ง

“พี่เรย์ กระทืบแม่งให้สลบเลย มันลวนลามลอยด์ที่ทะเลด้วย” บีที่ปากไวกว่าความคิดเสมอโพล่งออกไปอย่างโกรธจัด คำพูดนั้นทำเอาคนฟังสติหลุด เขากระโจนเข้าไปเตะที่ชายโครงคนที่ยังนั่งกองอยู่กับพื้นเต็มแรง

You f**king bastard!” คำรามเสียงลั่นแล้วกระชากคอเสื้อโจขึ้นมา เงื้อหมัดขึ้นแล้วตะบันหน้าคู่กรณีไปอีกครั้ง โจถลาถอยหลังไปสองสามก้าว แต่พอเรย์จะตามเข้าไปจัดการเขาอีกรอบ ก็ปล่อยหมัดสวนเข้าไปที่หน้าหล่อเต็ม ๆ ลอยด์ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นแฟนตัวเองมีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากริมฝีปาก

“เฮ้ย! อะไรกันวะ” เสียงรุ่นพี่ที่ผ่านมาเห็นไม่ได้ทำให้เรย์หยุดกระโดดเข้าไปถีบยอดอกโจ คนมีทักษะการต่อสู้หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วพร้อมวาดขายาวไปฟาดใบหน้าของคนผิวคล้ำ เมื่อโจลงไปกองกับพื้นเขาก็ยังไม่คิดจะหยุด ตามไปเตะที่ชายโครงอีกหลายครั้งจนลอยด์ถลาเข้าไปคว้าเอวไว้

“ปี้เรย์ หยุด! พอแล้ว!” เด็กดอยร้องห้ามแล้วกอดแฟนหนุ่มไว้แน่น ร้องไห้กระซิกอย่างเสียขวัญ รุ่นพี่ปีสามที่เห็นเหตุการณ์คนหนึ่งวิ่งไปตามอาจารย์ ส่วนอีกสองคนเข้าไปดูอาการรุ่นน้อง เก้าพยายามจะลุกขึ้นจากพื้นโดยมีไหมกับบีกำลังช่วยประคอง

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณมาหาเรื่องรุ่นน้องผมถึงที่แบบนี้” บิ๊กที่เข้าใจผิดหันไปตะโกนเสียงดังใส่เรย์ในขณะที่ช่วยพยุงให้เก้าลุกยืนขึ้น

“ไม่ใช่นะคะพี่บิ๊ก โจรังแกลอยด์ แล้วพี่เรย์เข้ามาช่วย” ลูกแมวที่ยืนอยู่กับลอยด์รีบพูดขึ้น

“จริงค่ะ ที่เก้าเจ็บแบบนี้ ก็เพราะโดนโจทำร้ายค่ะพี่” ไหมเสริม ได้ยินแบบนั้นบิ๊กก็หันไปมองรุ่นน้องตัวโตที่กรกำลังเข้าไปดูอาการ แล้วมองลอยด์ที่กำลังซุกเรย์ร้องไห้อยู่ บิ๊กจ้องสองแขนที่โอบกระชับร่างผอมบางและใบหน้าหล่อที่ก้มลงไปจูบหน้าผากมนของรุ่นน้องตาไม่กะพริบ ภาษากายแบบนั้นไม่ต้องรอให้มีใครบอกเขาก็รู้ความหมายของมันอย่างกระจ่าง เรย์ละสายตาจากคนรักไปมองเฮดว้ากด้วยดวงตาแข็งกร้าว แสดงความไม่เป็นมิตรอย่างไม่คิดจะปิดบัง

“นี่มันอะไรกันเนี่ยนักศึกษา” อาจารย์อุทัยที่นั่งอยู่ในห้องพักอาจารย์แค่คนเดียวในช่วงเวลาพักเที่ยงถูกตามขึ้นไปในที่เกิดเหตุ พออาจารย์เข้าไปในห้องลูกแมวก็รีบดึงลอยด์ออกจากเรย์ อาจารย์อุทัยมองนักศึกษาสองคนที่บาดเจ็บ คนหนึ่งดูอาการไม่ร้ายแรงมาก แต่อีกคนสภาพดูไม่จืด แล้วหันไปมองนักศึกษาจากต่างคณะที่มีเลือดซึมออกมาจากมุมปาก มีนักเรียนทุนยืนร้องไห้กระซิกอยู่ข้าง ๆ แล้วหันไปหาบิ๊กอย่างต้องการคำตอบ

“ปองพล” เรียกชื่อลูกศิษย์ที่เป็นพี่ใหญ่ในกลุ่มแล้วนิ่งรอฟัง บิ๊กที่ยังไม่รู้รายละเอียดอะไรมากเลือกที่จะเชื่อคำพูดของรุ่นน้องแล้วรายงานคร่าว ๆ

“ผมยังไม่ทราบรายละเอียดอะไรมากครับ รู้เพียงว่า นำชัยเป็นคนก่อเรื่อง” แม้จะบอกไปแบบนั้น แต่สภาพคนที่นอนโอดโอยอยู่ทำให้พูดไม่เต็มปาก

“แล้วคุณเป็นใคร” ผู้ประสาทวิชามองนักศึกษาที่มีแววตากร้าวแข็งอย่างไม่ชอบใจนัก

“พี่เรย์มาช่วยพวกเราค่ะอาจารย์ นำชัยเข้ามารังแกพวกเรา ทำร้ายกันยา และกำลังจะทำร้ายวีรวัฒน์ โชคดีที่พี่เขามาเจอเข้าก่อนเลยช่วยพวกเราไว้ได้ทัน” อาจารย์อุทัยฟังนักศึกษาสาวรายงานแล้วมองสภาพคนที่ทุกคนอ้างว่าเป็นตัวก่อเรื่องแล้วถอนหายใจ

“ถึงแม้ว่าจะจริงอย่างที่ว่า แต่สภาพของนำชัยมันเข้าข่ายทำเกินกว่าเหตุนะ คุณมีอะไรจะพูดมั้ย” หันไปถามนักศึกษาต่างคณะที่หน้าตาบึ้งตึงไม่พูดไม่จาอะไรเลยสักคำ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ

“เอ่อ...พี่เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดค่ะอาจารย์” ลูกแมวว่าแล้วยิ้มแหย ๆ อาจารย์อุทัยเลิกคิ้ว มองเรย์อย่างพิจารณาอีกครั้งแล้วเดินนำออกไปนอกห้อง

“ถึงอย่างไรพวกคุณทุกคนก็ต้องไปเล่ารายละเอียดที่ห้องพักอาจารย์ เกิดเหตุชกต่อยกันขนาดนี้มันอาจจะต้องไปถึงโรงพักนะ คนเจ็บหนักสุดอาจเอาเรื่องเอาราวได้ เชิญตามผมมา” เมื่อได้ยินคำว่าโรงพักคนที่นอนโอดครวญอยู่ก็หูผึ่ง ขยับลุกขึ้นนั่งแล้วรีบพูด

“ไม่...ไม่ต้องถึงโรงพักหรอกครับอาจารย์ พวกผม...เอ่อ...ตกลงกันเองได้” คนเจ็บหนักสุดรีบปฏิเสธอย่างน่าสงสัย สามสาวมองหน้ากันไปมา แน่ใจเลยว่าโจคงจะต้องมีประวัติอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ

“ตกลงกันเองยังไงถึงได้เลือดตกยางออกกันขนาดนี้ ถ้าไม่อยากขึ้นโรงพักผมก็ไม่ขัดข้อง เพราะไม่ต้องการให้ทางมหาวิทยาลัยต้องมีข่าวเสียหายอยู่แล้ว แต่พวกคุณคงจะต้องโดนพักการเรียน โดยเฉพาะคุณสามคน”

“อาจารย์คะ กันยาเป็นฝ่ายเสียหายนะคะ โดนทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว อย่าถึงกับพักการเรียนเลยค่ะ” บีรีบแย้งในระหว่างที่ทุกคนเดินตามกันไปยังห้องพักอาจารย์

“ใช่ค่ะ พี่เรย์เองก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย แค่มาช่วยพวกเรา และป้องกันตัวเองตอนที่นำชัยตอบโต้พี่เขาอะค่ะ” ลูกแมวเสริม อาจารย์อุทัยมองหน้าสองสาวแล้วหันไปมองลอยด์ที่เลิกสะอึกสะอื้นแล้ว หนุ่มเมืองเหนือเป็นนักเรียนทุนที่มีประวัติดีมากและทำตัวดีมาตลอด เป็นที่เชื่อถือของอาจารย์ทุกท่าน จึงเลือกที่จะถามความเห็นจากลอยด์

“วีรวัฒน์ ไหนเล่ามาซิว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เด็กดอยสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเก็บความรู้สึกทั้งกลัวทั้งตกใจเอาไว้แล้วค่อย ๆ เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ยกเว้นเรื่องที่ส่อไปในทางชู้สาว แอบชำเลืองตาไปที่โจเป็นครั้งคราวด้วยความกลัว แต่ดูเหมือนรายนั้นจะขยาดกับคนมีทักษะ kick boxing จนไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกลอยด์อีก จึงไม่ได้โต้แย้งอะไรทั้งสิ้น เจ็บหนักขนาดนี้คงมาเรียนไม่ไหวอยู่แล้ว จะโดนพักการเรียนสักสัปดาห์สองสัปดาห์ก็มีค่าเท่ากัน

เมื่อจัดการสอบถามทุกคนและลงบันทึกเรียบร้อย อาจารย์อุทัยก็สรุปว่าจะนำเรื่องนี้ไปเข้าที่ประชุมก่อนจะแจ้งให้ทราบว่าผลเป็นอย่างไรภายในวันพรุ่งนี้ ส่วนตอนนี้ก็ขอให้ทุกคนแยกย้ายกันไปพบแพทย์ที่คณะแพทย์ฯ ของมหาวิทยาลัยเอง เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการตกเป็นข่าว และอนุญาตให้คนเจ็บกลับบ้านได้หลังจากนั้น รวมทั้งลอยด์ที่ดูจะขวัญเสียพอควรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

หลังจากไปทำแผลและแยกย้ายกับเพื่อนแล้ว ลอยด์ก็พาเรย์กลับหอ ไปถึงห้องเด็กน้อยก็กอดพี่แน่นแล้วร้องไห้กระซิก เรย์ที่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรมาตลอดก็กอดคนตัวบางไว้แล้วจูบหัวกลมเบา ๆ  เมื่อรู้สึกว่าน้องใจเย็นลงก็พาไปนั่งบนเตียง ส่วนตัวเขาคุกเข่าลงกับพื้นแล้วประคองใบหน้าเปื้อนน้ำตาเอาไว้ ลอยด์มองไปที่รอยช้ำตรงมุมปากของพี่ ยกมือขึ้นสัมผัสมันอย่างแผ่วเบาแล้วน้ำตาก็พานจะไหลอีก เด็กน้อยเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้นแล้วเอ่ยถาม

“ปี้จ๋า...เจ็บมากมั้ยจ๊ะ” คนเจ็บไม่ได้ตอบอะไร เขามองตาคนรักนิ่ง เลื่อนมือไปจับไหล่บางทั้งสองข้างไว้ และแทนที่จะตอบคำถามน้องแต่กลับเป็นฝ่ายตั้งคำถาม

“มันทำอะไรน้องบ้าง” สีหน้านั้นทำให้ลอยด์รู้สึกใจไม่ดีที่เห็นอีกฝ่ายนิ่งแบบนี้

“เขา...เขายังบ่ได้ทำอะไรจ้ะ แค่ดึงแขนน้อง แล้วปี้ก็เข้ามาพอดี”

“พี่ไม่ได้หมายถึงวันนี้ พี่หมายถึงที่ทะเล” เมื่อได้ยินคำถามนั้นลอยด์ก็รีบก้มหน้าลง คิดว่าคนพี่คงจะไม่พอใจที่เขาไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ทั้ง ๆ ที่พี่ถามตั้งแต่ตอนวิดีโอคอลกันแล้วว่ามีใครมาเกาะแกะกับเขาบ้างหรือไม่

“เขา...เขาลูบเอวน้อง...แล้ว...” พูดแค่นั้นก็หยุดแล้วเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกถึงแรงบีบเบา ๆ ที่หัวไหล่

“แล้วอะไร” เสียงห้วนถามอย่างพยายามระงับอารมณ์โกรธเป็นที่สุด มองหน้าที่ก้มงุดไม่ยอมสบตากับเขามีน้ำใส ๆ ไหลลงมาที่สองข้างแก้ม

“ฮึก...” เสียงสะอื้นฮักทำให้เรย์เลื่อนมือไปประคองใบหน้าเล็กไว้ แล้วก้มลงไปจูบซับน้ำตาที่พวงแก้มทั้งสองข้าง

“พี่ไม่ได้โกรธน้องลอยด์ครับ ไม่ร้อง พี่แค่อยากรู้ว่ามันทำอะไรเราบ้าง บอกพี่นะครับ” เมื่อคนรักพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น ลอยด์ก็พยักหน้าหงึก แล้วตัดสินใจพูดต่อ

“เขาลูบเอวน้อง แล้ว...ลูบไปจนถึงสะโพก...แล้วบีบ...”

That lousy piece of trash!” เรย์ผุดลุกขึ้นยืนแล้วสบถอย่างโกรธจัด หันไปเตะเก้าอี้ข้างเตียงเสียงดังจนน้องสะดุ้งโหยง มองดูคนพี่ที่เสยผมแรง ๆ อย่างหงุดหงิด พ่นคำสบถด่าเป็นภาษาอังกฤษไม่หยุด คนใจร้อนหลับตาลงแล้วผ่อนลมหายใจอย่างพยายามสงบสติอารมณ์ กำลังจะหันไปหาน้องเพราะรู้ว่าคงตกใจแต่ลอยด์ก็ลุกขึ้นมากอดเขาจากทางด้านหลังเสียก่อน

“ปี้จ๋าอย่าโกรธน้อง...” เด็กน้อยพูดเสียงเครือ ซุกหน้าลงแนบชิดกับแผ่นหลัง เรย์พลิกตัวไปหาคนรักแล้วกอดน้องแน่น

“พี่ไม่ได้โกรธน้องครับ พี่จะโกรธน้องได้ยังไง เราไม่ได้ทำอะไรผิด” เรย์กดจูบหัวกลม ๆ ของลอยด์ให้เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองแล้วถามเสียงสั่น

“ปี้บ่โกรธน้องจริง ๆ นะจ๊ะ” ดวงตาฉ่ำไปด้วยน้ำตาที่มองมาช่างดูเย้ายวนในความรู้สึกของเรย์จนเขาห้ามใจไม่ไหว ก้มลงไปจูบริมฝีปากช้ำนั้นเบา ๆ

“จริงครับ” เขาตอบก่อนจะกลืนกินทั้งปากของน้องอย่างระมัดระวังไม่ให้ปากเล็ก ๆ ต้องช้ำไปกว่านี้ มือใหญ่เลื่อนลงไปลูบที่เอวคอดแล้วไล้วนไปยังสะโพกมน “มันจับตรงนี้ใช่มั้ย” กระซิบถามเหนือริมฝีปากแล้วขยำก้อนเนื้อนุ่มนิ่มอย่างไม่รอคำตอบ

“ของพี่...อย่าให้ใครมาแตะอีก” พูดไปดูดเม้มริมฝีปากน้องไป มือก็ทั้งลูบ ทั้งคลำ ทั้งขยำไม่หยุด เสียงตอบรับอื้ออึงในลำคอกับการพยายามจูบตอบอย่างเงอะงะของน้องกระตุ้นความรู้สึกของเรย์ให้ร้อนแรงยิ่งขึ้น

“ฮื่อ...” เขาคำรามด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน รุกจูบอย่างไม่เว้นจังหวะให้อีกฝ่ายได้หายใจหายคอ ดันตัวน้องไปชนขอบเตียงจนเด็กน้อยเสียหลักล้มลงไปนอนราบ คนพี่ไม่รอช้า รีบตามลงไปทาบทับแล้วฉวยโอกาสตอนที่น้องกำลังอ้าปากจะห้ามสอดลิ้นเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็ก ๆ อย่างช่ำชอง

ลมหายใจของลอยด์ขาดห้วงผสมผสานกับลมหายใจที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของผู้เป็นพี่ เมื่อลอยด์ตามไม่ทัน เรย์จึงยอมคลายริมฝีปากออก ดวงตาปรือฉ่ำกับเสียงลมหายใจหอบและสั่นของลอยด์ทำให้เขาอยากจะขย้ำให้ช้ำไปทั้งตัว ร่างกายอ่อนปวกเปียกที่อยู่ในอ้อมกอดสั่นเทิ้มน้อย ๆ ดูน่ารังแกเป็นที่สุด

“อือ...” เสียงหวานครางแผ่วเมื่อคนพี่เปลี่ยนจุดมุ่งหมายจากริมฝีปากเป็นลำคอเนียนขาว ใช้เรียวปากไล้เบา ๆ ตั้งแต่ต้นคอไปจนถึงบ่า กดจูบสลับกับลากลิ้นอุ่นชื้นวนเวียนไปมาจนลอยด์รู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งร่าง แม้ริมฝีปากจะเป็นอิสระ แต่การโลมเล้าของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกพรากลมหายใจ ต้องเชิดหน้าสูดอากาศพลางครางเสียงสั่น ยิ่งลิ้นนุ่มเล็มไล้ขึ้นไปที่ใบหู ทำให้คนที่มีจุดอ่อนตรงนั้นบิดตัวเร่า

“ฮื้อ...อื๊อ...ปี้...ฮ้า...ปี้จ๋า...” เสียงครางที่สุดแสนอีโรติกของน้องทำให้คนที่รุกหนักตื่นตัวเต็มที่ เขาครอบริมฝีปากลงบนเรียวปากบาง บดขยี้มันอย่างเมามายแล้วกวาดลิ้นเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานทุกซอกทุกมุมในอุ้งปากของอีกฝ่าย

แม้โดนปลุกปั่นจนสติแทบจะไม่มีเหลือ แต่หนุ่มเมืองเหนือก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ดันอยู่ที่ต้นขา มันทั้งร้อนทั้งแข็งจนเด็กอยากรู้อยากเห็นอดรนทนไม่ได้จึงเอื้อมมือไปจับ เรย์ชะงักทันทีที่มือนุ่ม ๆ สัมผัสกับส่วนสำคัญของเขา ชายหนุ่มคลายริมฝีปากออกแล้วมองใบหน้าไร้เดียงสาด้วยอารมณ์ที่เตลิดไปไกลสุดกู่แล้ว

“ปี้เรย์มีอะไรแข็ง ๆ อยู่ในกระเป๋ากางเกงจ๊ะ มันดันขาน้อง น้องเจ็บ” คำพูดแสนซื่อนั่นทำให้เขาอยากดันของที่อยู่ใน กระเป๋า เข้าไปในตัวคนถามจะแย่อยู่แล้ว แต่เพราะความไร้เดียงสาของน้องและคำสอนของพ่อกับเดวิด ที่บอกให้เขาค่อยเป็นค่อยไปกับลอยด์มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมอง

แล้วแค่ไหนถึงเรียกว่าค่อยเป็นค่อยไปวะ ค่อย ๆ ดันเข้าไปใช่หรือเปล่า กูจะไม่ไหวแล้วว้อยยย แล้วนี่เมื่อไหร่จะเลิกคลำ!!!

มือเล็กยังคงคลำจิ้งจอกน้อยอย่างสงสัย คิ้วขมวดปากยู่ดูน่าฟัดเสียจนเจ้าของดุ้นปริศนาแทบอยากควักมันออกมาถูหน้าคนมือซนเล่น

“อะไรอะปี้จ๋า ทำไมมันใหญ่จัง” เสียงใสแจ๋วถามจนคนฟังทนไม่ไหว เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วพยายามบังคับเสียงตัวเองให้เป็นปกติก่อนตอบ

“เดี๋ยวพี่ไปเอามันออกก่อนนะครับ” พูดจบก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำ ไปเอาของที่ตุงอยู่ในกางเกงออกตามที่บอกกับน้อง

ความใสซื่อจนไม่น่าเชื่อของน้อง กับคำเตือนของพ่อ ทำให้เรย์ไม่กล้าที่จะรุกหนักไปมากกว่านี้ ไม่คิดเลยว่าการที่ได้คนน่ารักขนาดนี้เป็นแฟนแล้วทำอะไรไม่ได้ จะทำให้ต้องทรมานแบบนี้ ยิ่งลอยด์ทำตัวน่ารักเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งทรมานเท่านั้น

พอออกจากห้องน้ำมา เรย์ก็เห็นเด็กดีของเขากำลังนั่งจับปากบวม ๆ ของตัวเองอยู่ก็ทำให้รู้สึกผิดขึ้นมาทันใด หนุ่มอาร์ตเดินไปนั่งข้างน้องแล้วโอบกอดร่างบอบบางเอาไว้หลวมๆ

“เจ็บมากมั้ย” เสียงนุ่มเอ่ยถาม น้องรีบก้มหน้าซุกลงไปบนอกแล้วพยักหน้าหงึก ๆ “พี่ขอโทษนะครับ โกรธพี่หรือเปล่า” ลอยด์ส่ายหน้าไปมาแต่ก็ยังไม่เงยขึ้นมองคนพูด “กลัวพี่มั้ย” คราวนี้หัวกลม ๆ สั่นดิก เรย์มองคนน่ารักของเขาอย่างเอ็นดู ยิ่งรู้สึกรักและอยากจะถนอมคนคนนี้ให้ดีที่สุด แต่เวลาที่ได้สัมผัสความอ่อนนุ่มหอมหวานทีไร ใจเขาก็เตลิดเปิดเปิงจนควบคุมแทบไม่ได้เสียทุกที

“ไม่กลัว...งั้นพี่จูบอีกได้หรือเปล่า” ลอยด์นิ่งไปพักใหญ่ เจ้าของอกกว้างรู้สึกเหมือนกับว่าเด็กน้อยพยายามซุกซ่อนใบหน้าให้ฝังลึกเข้าไปในอกของเขามากขึ้นไปอีก ทำเสียงหงุงหงิงอยู่ครู่หนึ่งก็ค่อย ๆ ขยับใบหน้าออกจากอกอุ่น เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาปิดสนิท ทำปากจู๋ยู่ยื่นให้แฟนจูบ น่ารักเสียจนใจคนมองทนไม่ไหว รวบคนตัวขาวเข้าไปกอดรัดแล้วฟัดแก้มนุ่มไปหลายฟอด ทั้งขบ ทั้งจูบ ทั้งดอมดม จนเจ้าของพวงแก้มหอมหวนส่งเสียงประท้วง

“งื้ออ ปี้จ๋า น้องเจ็บ” เด็กน้อยว่าพลางเบี่ยงใบหน้าหลบ เรย์จึงได้ทีซุกไซ้ใบหน้าหล่อลงบนลำคอแทน ทั้งไล้จมูกสูดดม ทั้งลากลิ้นไล้เลียไปทั่วลำคอระหง เก็บเกี่ยวทุกความหวานบนผิวผ่องอย่างไม่รู้จักอิ่มจักพอ จนน้องหมดเรี่ยวหมดแรงจะปัดป้อง หายใจหอบเยี่ยงคนใกล้ขาดใจ ตัวเขาเองก็หายใจติดขัดไปหมดราวคนขาดอากาศ มือไม้เริ่มลูบคลำสะเปะสะปะไปทั่ว อยากจะกระชากเสื้อนักศึกษาของน้องออกแล้วจับกินทั้งตัวให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ก็ต้องเตือนตัวเองว่ายังไม่ได้

ปล้ำจูบน้องอยู่นานจนอยากเข้าห้องน้ำอีกรอบ และอยากชวนน้องให้ไปเข้าห้องน้ำด้วยกันแทบแย่อยู่แล้ว แต่ขืนทำแบบนั้นคนไร้เดียงสาคงแตกตื่นไม่ใช่น้อย เรย์จูบน้องจนช่วงล่างของตัวเองแข็งไปหมด และดูเหมือนคนน้องก็แทบจะละลายคาอ้อมแขนของเขาเช่นกัน เรย์ถอนใจยอมปล่อยน้องเป็นอิสระ มองคนที่นอนตาปรือหอบหายใจเบา ๆ อย่างเหนื่อยอ่อนก็อยากจะปล้ำต่ออีกหน่อย แต่ไอ้เจ้าจิ้งจอกน้อยมันทำท่าจะไม่ไหวเอาเลยต้องพามันไปทัวร์ห้องน้ำอีกรอบ เขาก้มลงจูบหน้าผากน้องเบา ๆ อีกครั้งแล้วรีบเดินไปเข้าห้องน้ำ

ลอยด์ที่เริ่มหายใจเป็นปกติขยับลุกขึ้นนั่ง อยากจะเดินไปดื่มน้ำแต่ดูเหมือนว่าแข้งขาจะยังไม่ไหว นึกถึงเสียงหายใจหอบกับริมฝีปากร้อนที่ลากไล้ไปทั่วลำคอของตัวเองก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่างอีกครั้ง เด็กน้อยสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วผ่อนมันออกช้า ๆ พยายามไม่นึกถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการนั้น มองไปที่ห้องน้ำนึกสงสัยว่าทำไมพี่ถึงไปเข้าห้องน้ำอีกทั้ง ๆ ที่ก็เพิ่งเข้าไปเมื่อไม่นานนี้เอง ในใจคิดไปว่าพี่อาจจะท้องไส้ไม่เป็นปกติ

ลอยด์นั่งสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าไหวแล้วจึงลุกเดินไปดื่มน้ำ วันนี้มีเรื่องมีราวจนต้องเข้าห้องพักอาจารย์และไปทำแผลที่คณะแพทย์ฯ กลับถึงห้องก็โดนคนพี่จับฟัดไม่หยุดจนถึงตอนนี้ก็เกือบเย็นแล้ว ลอยด์จึงเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาเพราะไม่ได้กินอาหารเที่ยงกันทั้งคู่ พวกเขาเพิ่งกลับจากการไปรับน้องเมื่อวาน ตู้เย็นที่เคยมีอาหารเต็มตู้จึงแทบว่างเปล่า เปิดดูช่องฟรีซเห็นว่ามีไอศกรีมแท่งอยู่ก็ดีอกดีใจ คิดว่าอย่างน้อยได้กินอะไรหวาน ๆ ก็คงทำให้บรรเทาความหิวไปได้บ้าง

เรย์ออกจากห้องน้ำก็เห็นลอยด์นั่งยิ้มแฉ่งอยู่ที่โต๊ะอาหารในมือถือไอศกรีม เขาถึงกับชะงักกับท่ากินไอศกรีมของน้อง ปากเล็กน่ารักอมไอศกรีมแท่งเข้าไปทั้งอันแล้วค่อย ๆ รูดมันออก คนที่เพิ่งทำตัวให้โล่งออกมาหยก ๆ มองตาค้าง จ้องรอบปากที่เลอะไอศกรีมขาว ๆ กำลังครอบลงไปบนของหวานเย็นฉ่ำนั่นแล้วรูดมันออกอีกครั้ง

แม่งเอ๊ยยย ทำไมกูมีแฟนขี้ยั่วโดยไม่รู้ตัวแบบนี้ ใครสั่งใครสอนให้กินไอศกรีมแบบนี้กัน ดูทำท่าห่อปากเข้า แล้วปากก็เสือกเลอะคราบขาว ๆ รอบเลย โอ๊ยยย กูจะบ้าตายว้อยยย

คนที่ทำอีกฝ่ายแทบคลั่งโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่มองพี่ที่กำลังทำท่าเหมือนอยากทึ้งผมตัวเองตาแป๋ว ลอยด์ทำปากยื่นนิด ๆ แล้วส่งไอศกรีมให้แฟนหนุ่ม

“กินไอติมกับน้องมั้ยจ๊ะปี้จ๋า” เสียงออดอ้อนออเซาะทำให้คนฟังต้องหลับตาแล้วพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ ต้องใช้ความอดทนแค่ไหนกันหนอ กับความน่ารักยั่วยวนของคนไม่รู้เดียงสาคนนี้

“ไม่เป็นไรครับ น้องกินไปเถอะ”

“น้องหิว เลยเอาไอติมปี้มากิน ปี้ไม่โกรธนะจ๊ะ”

เย็นไว้วรปรัชญ์ ไอติมที่น้องพูดถึง มันคือของหวานแช่แข็งที่น้องถืออยู่ในมือ มันไม่ใช่ไอติมอีกแท่งที่อยู่ในกางเกงมึงงงง

“ไม่โกรธครับ พี่ซื้อมาให้เราตั้งนานแล้วไง เราคงลืมล่ะสิ” พยายามใช้น้ำเสียงที่เป็นปกติที่สุด ฝืนยิ้มให้คนที่เขาอยากขย้ำมากกว่าลูบศีรษะเบา ๆ แบบนี้

“ปี้จ๋า น้องหิว~” ออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวานจนคนฟังอยากจะบอกว่าตัวเองก็ หิว จะแย่อยู่แล้วเหมือนกัน อยากกินคนที่พูดอ้อนอยู่นี่ใจจะขาดรอนๆ

“พี่ไม่มีอะไรในตู้เย็นเลย ถ้างั้นเดี๋ยวพี่พาออกไปกินข้างนอกนะครับ” เด็กน้อยทำท่าดีอกดีใจ โดดผลุงลงจากเก้าอี้แล้วรีบงับไอศกรีมที่เหลือเข้าปากอย่างรวดเร็ว

“รีบไปกันเถอะจ้ะปี้จ๋า เดี๋ยวเลิกเรียนคนจะเยอะ ร้านข้าวใต้หอคนแน่นประจำเลยตอนเย็น ๆ เนี่ย”

“หืม...ไม่เอาล่ะครับ เดี๋ยวไปที่ห้างฯ ใกล้ ๆ นี่ดีกว่า พี่จะพาเราไปซื้ออาหารสดด้วย น้องจะได้ช่วยพี่เลือกไงครับ ดีมั้ย” ได้ยินคนพี่พูดแบบนั้นลอยด์ก็ตาโต

“ดีจ้ะ น้องบ่เคยไปจ่ายตลาดในห้างฯ มาก่อนเลย” เด็กดอยทำท่าโดดเหยง ๆ เข้าไปกอดแขนผู้เป็นพี่แล้วเอาใบหน้าถูไถอย่างอ้อน ๆ พร้อมพูดเสียงหวานจ๋อย “ดีใจจังเลยปี้จ๋า~”

ใจใครไม่บางบ้างไม่รู้ แต่ใจเรย์บางยิ่งกว่ากระดาษช้อนปลาตามงานวัดอีก เขาก้มลงจูบหัวกลมเบา ๆ แล้วบอกให้น้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ลอยด์รีบไปหยิบชุดใหม่จากตู้แล้ววิ่งปรื๋อเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ส่วนหนุ่มอาร์ตคว้าเสื้อยืดกับกางเกงยีนขาสั้นมาเปลี่ยนตรงหน้าตู้ แล้วเดินไปหยิบไอแพด สไลด์หน้าจอแล้วส่งข้อความไปหาพ่อ ก่อนพาน้องออกไปข้างนอก

‘Daddy, when can I move forward to the next step? He is too damn cute!’

 

 



23/04/2018

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 400 ครั้ง

1,675 ความคิดเห็น

  1. #1660 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 11:28
    อหหหหหหปี้เรย์กับห้องน้ำของเขา
    #1660
    0
  2. #1611 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 14:16
    อิพี่ถึงกับทนไม่ไหวส่งข้อความไปหาแด็ด
    #1611
    0
  3. #1507 jaisai09 (@jaisai09) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 20:53
    ฝึกข้อมือบ่อยมากช่วยนี้ 555
    #1507
    0
  4. #1432 tangthaiparichat (@tangthaiparichat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 23:13
    มันดืออออออออ
    #1432
    0
  5. #1363 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 11:25
    น้องลอยด์ยั่วมาก ระวังสะโพกจะคลากนะจ๊ะ
    #1363
    0
  6. #1064 BlAcK_PearL (@pearl1236) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 11:21
    กรี๊ดดดด ไม่ได้เข้ามาอ่านตั้งนาน มาอีกทีเปิดพรีแล้ววว omg

    ขออนุญาตตามกลับไปย้อนอ่านก่อนเด้ออ เด็วมีเงินแล้วรับรองรีบจองเลย (ฮาา) ขอบคุณไรท์ที่เปิดจองยาวนะคะ TwT 555
    #1064
    1
    • #1064-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 19:37
      ไม่เป็นไรจ้า ค่อยๆ อ่านเมื่อมีเวลาน้า กอดๆ
      #1064-1
  7. #1054 ARE0084 (@ARE0084) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 18:10
    ไรท์อยากได้เป็นอีบุ๊คอ่ะ เร่งอีบุ๊คด้วยน่าาาา ของNeked Londonฝเค้าก็ซื้อเก็บเป็นอีบุ๊คเหมือนกัน 😆
    #1054
    1
    • #1054-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      4 สิงหาคม 2561 / 20:18
      e-book ออกหลังส่งเล่มแล้วเหมือนเดิมค่า
      ขอบคุณนะคะ ^_^
      #1054-1
  8. #1053 aomam (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 15:56

    เพิ่งโอนไปวันนี้ไม่รู้ว่าทัน 100 คนแรกหรือเปล่า ได้แต่หวังว่าทันเนอะ

    #1053
    1
    • #1053-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      4 สิงหาคม 2561 / 20:17
      ทันค่าาา
      #1053-1
  9. #1050 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 00:26

    มือจะลั่นไปจองเพราะของแถมนี่แหละ ภาพวาดที่รอคอยยย

    #1050
    1
    • #1050-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 19:29
      งืออออ เดี๋ยวได้เห็นแย้ว ><
      #1050-1
  10. #1049 Hare-Akira (@hare21mrk) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 18:29
    หูยยยยยย ของแถมเยอะมากมาย น่าสนใจมากค่ะเจ้า -.,-
    #1049
    1
    • #1049-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 19:28
      นี่สนใจเองเช่นกันออเจ้า 555
      #1049-1
  11. #1048 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 14:44
    ขอเล่มนะ..เด๋วโอนหั่ย5555อยาก-ของแถมบอกเลย
    #1048
    1
    • #1048-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 19:27
      งืออออ ขอบคุณค่าาา
      #1048-1
  12. #1046 [Yada-Hae]* (@yadapawee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 10:12
    ขอสารภาพว่า ตอนแรกเห็นระยะเวลาการโอนนี่ไม่รีบเลย แต่พอเลื่อนมาเจอของแถมคนโอนเงิน 100 คนแรกแล้วแบบ พุ่งไปแอพโอนเงินอย่างไวค่าาาาา ฮ่าๆๆๆ อยากเห็นฝ่มือการสเก็ตภาพของพี่สิงจริงๆ ว่าจะสวยงามขนสดไหยกับการวาดภาพคนที่เรารัก และน้องก็น่ารักมากๆอยู่แล้ว งื้อออออ >.<
    #1046
    1
    • #1046-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 19:26
      งื้ออออ ขอบคุณนะคะ ไวกันมากจริงๆ จำได้ว่าตอบเมล์แทบไม่ทันเลยวันนั้น 555
      #1046-1
  13. #1045 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 09:33

    ของแถม ของแถม ของแถม เป็นภาพสเก็ตของน้องที่อิปี้วาดไว้

    ขอแบบเปลือยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


    พุ่งไปพรีอย่างว่อง

    #1045
    3
    • #1045-2 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 27)
      1 สิงหาคม 2561 / 13:43
      เนอะ ๆ ๆ ๆ ๆ
      #1045-2
    • #1045-3 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 19:25
      ภาพน้องเปลือยอิปี้วาดไม่เคยเสร็จนะคะ คึๆๆๆ
      #1045-3
  14. #1044 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 08:56
    มือลั่นอ่ะ กดโอนเงินไปอย่างไว 555+ รอเล่มน้าาาา
    #1044
    1
    • #1044-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 19:23
      ไวมากจริงๆ เลยคุณน่ะ 555
      #1044-1
  15. #1043 LovePenguin (@LovePenguin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 08:26

    งื้ออออ กรี๊ดดดด จะได้น้องดอยมาสู่อ้อมอกแม่ล้าวววว ดีใจจังที่เปิดพรีฯ แต่ดีใจยิ่งกว่าที่เจมี่ให้เวลาหยอดกระปุกด้วย น่ารักสมเป็นแม่น้องเป็ดน้องดอยจริงๆ ค่ะ คารวะงามๆ ตามด้วยชาบูอีกชุดใหญ่


    รอแม่ก่อนนะลูก แม่จิเก็บตังค์ไปสู่ขอมาเชยชมทั้งวันทั้งคืนเลย กริ๊ง กริ๊งๆๆ (เสียงเหรียญกลิ้งอยู่ในกระปุกหมูที่ว่างเปล่ามานาน)

    #1043
    1
    • #1043-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 19:22
      งือ กอดกันๆ กอดกระปุกหมูของอั้มด้วยจ้า
      #1043-1
  16. #1042 onc_nami (@oummy-nc) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 08:03
    กรี๊ด ต้องรีลพุ่งไปโอนเงินล๊าวววววว
    #1042
    1
    • #1042-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 19:21
      งุ้ย ขอบคุณนะคะ
      #1042-1
  17. #1041 deutsch166 (@deutsch166) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 07:53
    กรี๊ดดดดด พุ่งลูกพุ่งงงงงง
    #1041
    1
    • #1041-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 27)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 19:21
      พุ่งอะรายยยยย
      #1041-1