Naked London เปลือย.ใจ.รัก [Sense Book Publishing]

ตอนที่ 5 : เปิดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    31 พ.ค. 62

                วันรุ่งขึ้นคีย์ที่ล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็เดินลงบันไดจากชั้นสอง เมื่อลงไปถึงชั้นล่างก็เห็นแม่ของสิงโตกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ เขาแปลกใจนิดหน่อยที่ไม่เห็นเพื่อนรุ่นพี่คอยช่วยแม่เหมือนเมื่อวาน

                “อรุณสวัสดิ์ครับ มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ” เขาเอ่ยทักทายเจ้าของบ้าน

                “อรุณสวัสดิ์จ้ะหนูคีย์ลูก ไม่ต้องช่วยหรอกจ้ะ เกือบจะพร้อมแล้วหละ” ว่าพลางก็จัดโต๊ะพลาง

                “พี่สิงโตยังไม่ลงมาเหรอครับ” ถึงเจ้าบ้านจะบอกว่าไม่ต้องช่วย แต่เขาก็ยังเดินไปช่วยยกจานอาหารเช้าที่ปรุงเสร็จเรียบร้อยแล้วไปวางบนโต๊ะ และเพิ่งสังเกตว่ามีสำหรับแค่สองที่

                “สิงโตออกไปดูลูกกระต่ายตั้งแต่เช้าตรู่แล้วหละ แต่เห็นบอกว่าจะกลับมารับคีย์ตอนแปดโมงน่ะจ้ะ”

                “ห๊ะ ออกไปดูลูกกระต่าย??” คีย์อุทานด้วยความทึ่ง

                “ใช่จ้ะ เมื่อคืนก็ออกไปดูมารอบนึงแล้ว เห็นบอกว่าสองสามวันแรกสำคัญ ต้องไปคอยเช็คว่าลูกกระต่ายได้กินนมแม่ครบทุกตัวหรือเปล่า ดีนะแม่กระต่ายให้นมแค่สองรอบต่อวัน ไม่งั้นตาสิงคงจะไปนอนเฝ้าที่โน่นแน่ๆ” แม่แอนบอกคีย์อย่างอารมณ์ดี พลางผายมือให้เขานั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเมื่ออาหารเช้าวางพร้อมลงบนโต๊ะอาหารแล้ว คีย์เลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลง

                “พี่เขาน่าจะมาเรียกให้ผมไปด้วยนะ นี่ขี่รถออกไปมืดๆ คนเดียวเหรอครับ ทำไมไม่ขับรถออกไป” คีย์ตั้งข้อสังเกตเพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์เลยเดาว่าไอดอลของเขาคงจะขี่รถจักรยานไปแน่ๆ

                “สิงโตไม่ชอบขับรถน่ะลูก ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ” หญิงสูงวัยตอบคำถามของเขาด้วยสีหน้าที่เจื่อนลงเล็กน้อย นิ่งไปสักพักเหมือนจะชั่งใจอะไรบางอย่างแล้วจึงพูดต่อ

                “พ่อของสิงโตจากไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ และสิงโตโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้” คีย์ชะงักส้อมในมือค้าง เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของบ้านที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

                “แม่เห็นว่าสิงโตไม่เคยพาใครมาบ้าน ถ้าพาคีย์มาปลว่าคงจะสนิทและไว้ใจพอสมควร ถึงแม้จะเป็นคำขอจากเจฟกับเอ็มก็เถอะ ถ้าไม่โอเคโดยนิสัยแล้วสิงจะปฏิเสธทันที แม่เลยคิดว่าควรจะเล่าให้เราฟัง เราจะได้ระวังไม่ไปพูดถึงคุณพ่อของพี่เขา เพราะมันเป็นแผลในใจของสิงโตมาตลอด” ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็หน้าเสีย รู้ทันทีว่าทำไมคนพี่ถึงเงียบไปเลยตั้งแต่เขาถามเรื่องพ่อ

                “ตอนนั้นสิงโตอายุเพียง 15 ปี ช่วงนั้นถึงแม้สิงจะเป็นเด็กเรียนและเป็นคนเงียบๆ ก็จริง แต่ก็พอมีเพื่อนและมีช่วงที่ร่าเริงบ้างตามวัย” หญิงสูงวัยเท้าศอกลงบนโต๊ะ ประสานมือทั้งสองเข้าด้วยกัน สายตาทอดมองออกไปไกลราวกับพยายามระลึกถึงความหลังอันแสนปวดร้าว

                “วันนั้นเป็นวันเกิดครบรอบ 16 ปีของทอม เพื่อนสนิทที่บ้านอยู่ไกลออกไป คืนนั้นฝนตกหนัก สิงเลยต้องให้พ่อขับรถไปรับแทนที่จะขึ้นรถประจำทางกลับบ้าน” เธอหยุดเว้นช่วง หลับตาลงเหมือนกำลังสะกดกั้นก้อนสะอื้นที่กำลังถาโถมเข้ามาในความรู้สึก

                “เขาขับไปไม่ถึงบ้านเพื่อนของสิงโต และไม่เคยขับกลับมาที่บ้านของเราอีกเลย” หญิงผู้ผ่านเรื่องราวต่างๆ มามากมายลืมตาขึ้นมาพร้อมนัยน์ตาเต้นระริก น้ำสีใสที่รื้นอยู่บริเวณขอบตาค่อยรินไหลลงมาบนข้างแก้ม

                “พ่อของสิงโตหักหลบรถอีกคันที่เสียหลักข้ามมาทางเลนของเขา แล้วพุ่งเข้าชนต้นไม้ข้างทาง เขาสิ้นใจที่โรงพยาบาลหลังจากนั้นสามวัน” คีย์ตัวชา พูดอะไรไม่ออก มองเจ้าของบ้านที่นั่งฝั่งตรงข้ามกันซับน้ำตาตัวเองด้วยนิ้วเรียวบางก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเล่าต่อ

                “สิงโตเสียใจมาก เขาไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายจนใจจะขาดเหมือนแม่ แต่กลับนิ่งเงียบ ปิดตัวเองจากทุกสิ่งรอบข้าง ด้วยเพราะโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง สิงหัวใจสลาย ร่างกายปฏิเสธอาหารจนล้มป่วยอยู่นาน ต้องหยุดเรียนไประยะนึง หลังจากนั้นแผลในใจนี้ทำให้สิงโตกลายเป็นคนเงียบขรึมกว่าเดิม ไม่สังสรรค์กับใคร ไม่สนิทกับใคร เอาแต่เรียน ไม่ไปไหนไกล และแทบจะไม่ยอมขับรถเลยถ้าไม่จำเป็นจริงๆ” เธอหยุดแล้วมองหน้าชายหนุ่มที่นั่งนิ่งฟัง สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู แม่แอนค่อยๆ คลี่ยิ้มออกแล้วเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นคลอนน้อยลงกว่าเดิม

                “ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้น สิบกว่าปีผ่านมาแล้ว คีย์เป็นคนแรกที่สิงโตยอมเปิดใจให้เข้ามาในโลกส่วนตัวของเขา เป็นคนที่ทำให้ลูกของแม่มีรอยยิ้ม แม่ขอบใจคีย์มากนะ” คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิงโตจะยังเปิดใจให้เขาอยู่อีกหรือเปล่า เมื่อคืนเขาไม่ควรปากไวถามออกไปเลย

 

                บทสนทนาหลังจากนั้นเป็นเรื่องทั่วๆ ไป ส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับเรื่องเรียนคีย์ และชีวิตในลอนดอนของเขา หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จไม่นาน สิงโตก็เปิดประตูเข้ามาในบ้าน เขามองคีย์ด้วยใบหน้านิ่งและสายตาที่ไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกได้ แล้วถามเสียงเรียบ

                “พร้อมหรือยัง” ผู้มาเยือนหลบสายตาแล้วตอบกลับด้วยความประหม่า เหมือนวันแรกที่เจอกัน

                “พร้อมครับ” คีย์หันไปไหว้ลาแม่ของสิงโตที่ยังง่วนอยู่ในครัว แล้วเดินตามรุ่นพี่ออกไป

                สิงโตยื่นหมวกกันน็อคสำหรับนักปั่นจักรยานให้คีย์ ขึ้นไปนั่งคร่อมบนรถแล้วรอให้อีกฝ่ายขึ้นซ้อน เมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่ทิ้งลงมาบนอานด้านหลัง เขาก็เริ่มถีบรถออกจากตัวบ้าน ความเงียบที่ชวนอึดอัดแผ่เข้าปกคลุมพวกเขาสองคนอย่างช่วยไม่ได้ คีย์มองแผ่นหลังของคนที่กำลังถีบรถสองล้อด้วยความรู้สึกหลากหลาย แล้วเขาก็ตัดสินใจเริ่มบทสนทนาทำลายความเงียบ

                “พี่รู้หรือเปล่า เห็นผมอย่างงี้อะ ผมเคยเจอเรื่องร้ายๆ ในชีวิตถึงขั้นที่ทำให้ผมกลายเป็นคนไม่เชื่อในความรักระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงเลยนะ” เขาเกริ่น

                “ตอนผมอายุ 12 พ่อกับแม่ผมหย่ากันทั้งๆ ที่ผมไม่เคยระแคะระคายมาก่อนเลยว่าพวกเขามีปัญหากัน พวกเขาดูรักกันดีมากๆ มากซะจนผมตั้งรับแทบไม่ทัน” คนนั่งซ้อนท้ายเล่าด้วยน้ำเสียงปกติ แทบไม่มีร่องรอยของความเจ็บช้ำ

                “ผมมารู้จากพี่สาวที่อายุห่างกับผมสิบปีหลังจากพวกเขาหย่ากันแล้ว ว่าทั้งสองพยายามประคับประคองความสัมพันธ์เพื่อพวกเรามาหลายปีแล้ว แต่ในที่สุด ก็ทนใส่หน้ากากเข้าหากันไม่ได้อีกต่อไป พ่อผมมีคนรักใหม่ที่คบหากันมากว่าห้าปี และตั้งตารอให้พ่อเลิกกับแม่อยู่ทุกวัน” มาถึงตรงนี้คีย์สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก

                “ตอนนั้นผมกำลังเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น การตัดสินใจของพวกเขาสามารถทำลายผมได้ง่ายๆ เพราะผมอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ แต่ผมก็เลือกที่จะต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเอง แล้วมองโลกในแง่ดีต่อไป สนุกสนานเฮฮา อยู่กับหมู่คนเยอะๆ เพื่อจะได้ไม่เหงา ไม่คิดมาก เพราะผมถือคติที่ว่า ชีวิตคนเรามันช่างสั้นนัก ผมไม่อยากทิ้งช่วงเวลาอันมีค่าในชีวิตของผม ไปกับคนที่ทิ้งพวกเราไป” คีย์เบนหน้าไปยังทัศนียภาพด้านข้าง ทอดสายตามองไปยังท้องทุ่งสีเขียวขจีที่ไกลออกไป สูดลมหายใจลึกอีกครั้ง รอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าขี้เล่นนั้น

                “ถึงแม้ผมจะไม่เชื่อในความรักของชายหญิง แต่ผมก็เชื่อมั่นในมิตรภาพระหว่างความเป็นเพื่อน เป็นพี่น้อง เพราะมันเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันเลิกรา” เขาหันกลับมามองเสี้ยวหน้าด้านหลังของคนที่ปั่นจักรยานให้เขาซ้อน แผ่นหลังที่เริ่มมีเหงื่อซึมและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากชายหนุ่มที่อายุมากกว่าเจือปนมากับสายลมเอื่อยๆ ที่พัดผ่าน ทำให้เขารู้สึกใจสงบอย่างประหลาด สิงโตยังคงฟังเขานิ่งไม่ได้เอ่ยความคิดเห็นใดๆ ออกมา

                “ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลยนะครับ....พี่เป็นคนแรก...” คีย์เอ่ยตบท้าย ก่อนจะปล่อยให้สายลมและแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้ากลับเข้ามาบรรเลงบทเพลงแห่งความเงียบขับกล่อมเขาทั้งสองตลอดระยะทางที่เหลือ

……………………………………………………….

                สิงโตพารถจักรยานเลี้ยวเข้าไปจอดตรงมุมข้างลานจอดรถในการ์เด้นเซ็นเตอร์ ถอดหมวกกันน็อคของตัวเองออก และรอรับหมวกอีกใบจากคนซ้อน ล็อครถแล้วจึงหันหน้าไปมองคนที่ยืนรออยู่ข้างๆ

                “คีย์” เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ

                “ครับ”

                “ขอบใจนะ” สิงโตกล่าวด้วยเสียงนุ่มทุ้ม คีย์ฉีกยิ้มกว้าง หัวใจกลับมาพองโตอีกครั้ง

                “ด้วยความยินดีครับ”

 

                สิงโตพาคีย์เดินไปยังบ้านกระต่ายเป็นอย่างแรกเพราะคนน้องรบเร้าทันทีที่พี่กลับมาพูดด้วย หนุ่มน้อยขี้อ้อนนั่งยองๆ เกาะรั้วเตี้ยๆ ของบ้านกระต่ายแล้วชะโงกหน้าไปสำรวจสิ่งมีชีวิตตัวแดงๆ ทั้งเจ็ดที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนหญ้าแห้ง

                “คืนนี้พี่ต้องมาดูพวกมันอีกหรือเปล่าครับ” คีย์ถามชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่ยืนกอดอกเท่อยู่ข้างๆ

                “คืนนี้จอห์นบอกว่าจะแวะมาดูให้ แล้วให้ผมมาเช็ครอบเช้ารอบเดียวพอ” สิงโตตอบ ดวงตาคมมองจ้องคู่สนทนาที่กำลังสนใจดูกระต่ายอยู่ด้วยแววตาที่อ่อนโยนลง

                “ถ้าอย่างงั้นพี่พาผมออกมาพร้อมกันเลยก็ได้นะครับ จะได้ไม่ต้องขี่รถวนหลายรอบ” คีย์เสนอ

                “อือฮึ” สิงโตตอบรับสั้นๆ คนที่นั่งยองๆ อยู่ละสายตาจากกระต่ายแม่ลูก เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ยืนกอดอกแล้วยิ้มให้ มองคนพี่ที่ประสานสายตากับเขานิ่ง และแล้วชายหนุ่มผู้อ่อนวัยกว่าก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นมุมปากของอีกฝ่ายค่อยวาดขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ  ตอบกลับมา ช่างเป็นรอยยิ้มที่สวยที่สุดตั้งแต่เขาเคยเห็นมาในความรู้สึกของเขาเลยทีเดียว

                การทำงานในวันนี้คีย์สนุกสนานกับมันมาก นอกจากเขาจะได้วิ่งวุ่นไปรอบๆ จนรู้สึกเหมือนวันนี้เขามาเล่นไม่ได้มาทำงานแล้ว เขายังมีความรู้สึกว่าสิงโตกลับมาเปิดใจให้เขาเหมือนเดิม และดูเหมือนจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ คนที่ไม่ปริปากพูดอะไรกับเขาเลยตลอดค่ำวาน ตอนนี้พูดคุยกับเขาตามปกติแถมยังมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้นอีกด้วย

 

                “อะไรนะ แฮร์รี่! ยูไม่เคยมีแฟนจริงๆ เหรอ ยูอายุ 24 แล้วนะ” ฮอลลี่เพื่อนร่วมงานที่ทำงานประจำอยู่ตรงช่องชำระเงินถามขึ้นขณะพักเที่ยง หลังจากทำงานมาหลายสัปดาห์ และช่วงสามสัปดาห์หลังเขามาช่วยงานในส่วนของการ์เด้นเซ็นเตอร์ ช่วงเวลาพักเที่ยงโต๊ะอาหารกลางวันของเขาก็ไม่ได้มีแค่เขากับสิงโตแค่สองคนอีกต่อไป ตอนนี้ชายหนุ่มผู้มีมนุษยสัมพันธ์ดีนั่งร่วมโต๊ะอยู่กับเพื่อนร่วมงานคนอื่นอีก 2-3 คน

                “ฮะๆ ไม่เคยมีเลย อาจเพราะฉันเคยอยู่โรงเรียนชายล้วนด้วยมั้ง พอเข้ามหาลัย คณะที่เรียนก็ดันผู้ชายเยอะกว่าผู้หญิงอีก” คีย์หัวเราะแก้เก้อ

                “อ้าว แบบนี้ก็มีแต่ผู้ชายมาจีบสิท่า” แอนดี้ที่นั่งถัดจากฮอลลี่พูดขึ้นมาบ้าง

                “แหะๆ ก็ไม่เชิงนะ ผู้หญิงก็มี แต่ส่วนใหญ่ก็ผู้ชายน่ะแหละ เรียนชายล้วนนี่” เขาตอบกลั้วหัวเราะแล้วตักพายไก่ครีมซอสเข้าปาก คนทั้งโต๊ะหัวเราะขำเขากันทุกคน ยกเว้นอยู่คนเดียวที่ทำเพียงเผยอรอยยิ้มที่มุมปาก ฟังเพื่อนร่วมงานคุยกันอยู่เงียบๆ

                “อ้าว แล้วทำไมไม่ลองคบกับใครสักคนดูล่ะ สมัยนี้แล้ว ปกติจะตายถ้าจะมีแฟนเป็นเพศเดียวกัน” ฮอลลี่เริ่มออกความเห็นอีกครั้ง ดูเหมือนทุกคนยังไม่อยากจะเปลี่ยนประเด็นไปจากคีย์

                “โอยยย ไม่ไหวอะ ขออยู่เป็นโสดไปก่อนดีกว่า อิสระดี” เขาตอบเลี่ยงๆ แล้วหันไปถามฮอลลี่บ้าง

                “แล้วยูล่ะฮอลลี่ มีแฟนเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย” ชายหนุ่มแก้มกลมได้โอกาสเลยแกล้งสัพยอกเพื่อนร่วมงานสาวผมสีน้ำตาลอ่อนบ้าง

                “ผู้ชายสิ เดินยิ้มมาโน่นแล้ว” เพื่อนสาวพยักพเยิดให้เขาหันไปมองคนที่เดินถือถาดอาหารของตัวเองตรงมาที่โต๊ะกินข้าวที่พวกเขานั่งกันอยู่

                คู่รักจุมพิตกันที่ริมฝีปากเบาๆ เป็นการทักทาย ก่อนที่ฝ่ายชายที่ไม่ได้ทำงานที่นั่นจะนั่งลง คีย์เลี่ยงสายตาไปมองทางอื่นด้วยความเขิน เขาเพิ่งเคยเห็นคนจูบกันต่อหน้าจังๆ ก็ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ถึงจะเคยเห็นฝรั่งจูบกันตามที่ต่างๆ อยู่บ้าง แต่ไม่เคยเห็นในระยะประชิดขนาดนี้ ทำให้เขาอึดอัดทำตัวไม่ถูก หน้าขึ้นสีแดงจัดไปจนถึงใบหู หันรีหันขวางไปได้สักพักก็พาสายตาตัวเองไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของสิงโตที่เลิกคิ้วมองเขาอยู่ คนมาดนิ่งกระตุกรอยยิ้มขึ้นมาแว่บหนึ่ง

                “หึหึ”

                “พี่หัวเราะอะไร” เขาถามอีกฝ่ายเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเชิงดุ ปกติเวลาอยู่กับเพื่อนร่วมงานคนอื่นคีย์กับสิงโตจะพูดภาษาอังกฤษกันตามมารยาท แต่ถ้าจะพูดคุยกันด้วยภาษาไทยต่อหน้าคนอื่นพวกเขามักจะพูดกันเบาๆ ในตอนนี้ก็ไม่มีใครสนใจพวกเขาด้วย พากันหันไปคุยทักทายกับแฟนฮอลลี่ด้วยท่าทางที่เหมือนกับรู้จักสนิทสนมกันดีอยู่แล้ว

                “เขินหน้าแดงอะไร ไม่เคยเห็นคนจูบกันเหรอ ทำหน้าตลก” สิงโตตอบยิ้มๆ

                ทีแบบนี้ละยิ้มได้นะพี่ ล้อเลียนผมเหรอ

                “เรื่องของผม ก็มันไม่ชินนี่นา” คีย์งึมงำตอบ

                “แบบนี้แปลว่าไม่เคยจูบด้วยใช่มั้ย”

                เฮ้ย แล้วพี่จะมาถามอะไรแบบนี้บนโต๊ะกินข้าวเนี่ย เขินนะเว้ย ตัวเองก็ไม่เคยมีแฟนนะได้ข่าว

                “รีบๆ กินพายพี่ให้หมดไปเลยพี่สิงโต ไม่ต้องพูดมาก” เขาแกล้งทำเสียงดุกลบเกลื่อนแล้วเอาส้อมจิ้มแครอทในจานแรงๆ ใส่เข้าปากตัวเอง

                “หึหึ เด็ก”

                ยัง ยังไม่เลิก นิ่งๆ ไม่พูดแบบเดิมก็ดีอยู่แล้วนะครับพี่ครับ มาทำให้ผมอายม้วนกลางห้องอาหารทำไมเนี่ย โอยยย อารมณ์เสีย!!!

                “อ้อ ลืมไป แฮร์รี่ ยูยังไม่รู้จักแฟนฉันนี่นา แฮร์รี่ โทมัส โทมัส แฮร์รี่” ฮอลลี่ที่เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้หันมาแนะนำตัวแฟนของเธอที่วันนี้มาเป็นลูกค้าอาหารกลางวันในทีรูม เลยเป็นระฆังช่วยคีย์ออกมาจากความเขินจนแทบจะมุดลงไปใต้โต๊ะได้ทันเวลาพอดี สองหนุ่มยื่นมือออกไปสัมผัสกันเป็นการทักทายตามมารยาท แล้วบทสนทนาของทั้งโต๊ะก็เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นจนทุกคนกินเสร็จแล้วแยกย้ายกันไปทำงาน

 

                การทำงานช่วงบ่ายเป็นไปอย่างสนุกสนานสำหรับคีย์ไม่ต่างไปจากช่วงเช้า วันนี้นอกจากจะสนุกกับการช่วยจอห์นดูแลสวนแล้ว เขายังได้เห็นลูกเป็ดฟักออกจากไข่อีกด้วย ตอนนี้การ์เด้นเซ็นเตอร์เลยเต็มไปด้วยชีวิตน้อยๆ หลายชีวิต มันสนุกจนทำให้เขาแทบจะไม่อยากให้หมดเวลาทำงานเลย แต่พอเข็มนาฬิกาบอกเวลางานเลิก ช่วยสิงโตตรวจดูแลความเรียบร้อยอีกครั้ง รู้ตัวอีกทีเขาก็กำลังสวมหมวกกันน็อครอคนพี่ไขกุญแจรถจักรยานแล้วจูงออกไปทางด้านหน้าประตูใหญ่ทางเข้าของการ์เด้นเซ็นเตอร์แล้ว เมื่อจัดแจงล็อคประตูเรียบร้อย สิงโตก็ขึ้นไปนั่งบนเบาะหน้าของจักรยาน รอให้คนนั่งซ้อนท้ายทิ้งน้ำหนักตัวลงมาบนอานด้านหลังแล้วจึงออกตัวปั่นจักรยานออกไป

                ปั่นไปได้สักพัก เขาก็รู้สึกถึงศีรษะหนักๆ ที่วางพิงลงมาบนหลังของเขา ได้ยินเสียงร้องเพลงหงิงๆ อย่างอารมณ์ดีมาจากด้านหลัง ถึงได้เพิ่งสังเกตว่าคีย์นั่งหันหน้าไปในทิศทางตรงกันข้าม ตลอดระยะทางทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกัน สิงโตได้แต่ปั่นจักรยานฟังเสียงคนนั่งซ้อนร้องเพลงอย่างสบายใจไปตลอดทาง เพลงช้าบ้าง เพลงเร็วบ้าง เสียงดังเสียงค่อยแล้วแต่จังหวะของเพลงตามแต่ใจคนร้องจะนึกได้ ร้องไม่หยุดไปจนถึงบ้าน สิงโตจึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลออมยิ้มมาตลอดทาง

                การที่ได้เปิดใจให้ใครสักคน มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง....

 




แฟนอาร์ตขี่จักรยานหลังพิงกัน by RinNaRin_P


งืออออ ดีงามอ้ะ คือช่วงท้ายบทนี้ เค้าเขียนเองเค้าเขิลลลล มีใครเป็นเหมือนผมบ้างคร้าบบบ ยกมือออออ // ไม่มีใครเป็นหรอก มีแกบ้าอยู่คนเดียว // อ้าวๆๆๆ คนกะลัง'รมณ์ดี อย่ามาป่วนให้เสียเรื่อง // ไม่ได้ป่วนเฟร่ย พูดเรื่องจริง // เฮ่ย ทำไมหาเรื่องจังฟระ เด๋วมีต่อย เด๋วมีต่อย // วางมวยเลยปะล่ะ // มาดิ้ ให้ว่อง เก่งไม่กลัว กลัวช้าเว่ย // เฮ้ยยยยย แกรสองคนนน จะทะเลาะกันมันทุกตอนเลยเหรอไงฟร้าาาา //  เผือก!!!! // น่าน ประสานเสียงสามัคคีกันไปอี๊กกก กุไปก้ะด้ะ งือออออ อ้อนคนอ่าน~


ข้ามไปๆ


จบไปอีกหนึ่งบท บทนี้หลากหลายอารมณ์ เราเริ่มดึงให้สองคนเริ่มมีความรู้สึกดีๆให้กันแล้วนะ แต่ยังนะคะ ยังไม่ได้รักกัน ยังไม่ถึงเวลาได้กัน =\\\\.,\\\\= // แค่ได้ยินคำว่าได้กันก็กะเดากระเฉาะเชียวนะแกร // เผือก!! << ข้ามไปๆ อะแฮ่ม! ต่อๆ ก็..นั่นแหละ อย่าเพิ่งรีบร้อน นี่ยังไม่เข้าลอนดอนเลยนะ ตอนนี้ยังอยู่ที่ฮาร์ทฟอร์ดอยู่เลย ปูทางก่อน แล้วมันจะไปเริ่มพีคและย้ายกลับเข้าไปสัมผัสชีวิตในลอนดอนกันต่อเร็วๆ นี้ค่ะ ที่นี่เป็นการทำงานพิเศษแค่ระยะเวลาสั้นๆ ช่วงใกล้เรียนจบแค่หกเดือนเท่านั้น จากนั้น London's calling แล้วคร้าบบบบ ยาวๆเลยค่า สนุกสนานได้เกร็ดเยอะ ได้หื่นแยะ แน่ๆ คร่าาาาา งุ่ยยยยยยยยย



#NakedLondon   #เป็ดน้อยของพี่สิง







Hertfordshire cyclist's view


เดิมทีนิยายอัพลงเว็บเมื่อวันที่ 9 เมย.2560





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

1,379 ความคิดเห็น

  1. #1376 bsss27 (@bsss27) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 23:18
    อบอุ่นยังไงรู้อะ
    #1376
    0
  2. #1352 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 13:19

    พี่สิงโตยิ้มทำไม
    #1352
    1
    • #1352-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      21 กันยายน 2562 / 23:15
      ยิ้มให้น้อนนนนน
      #1352-1
  3. #1325 na2539 (@na2539) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:51
    ฉากปั่นจักรยานแล้วน้องคีย์นั่นพิงหลังสิงโตนี่ ทำให้คิดถึงไห่ลั่วอินเลย แหะๆๆผิดเรื่อง
    #1325
    1
    • #1325-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:13
      นี่ถึงกับไปกูเกิ้ลดูว่าคุณพูดถึงใคร 555
      จริงๆ คนที่ซ้อนจักรยานแบบนั้นคือเราเองแหละ แต่อาจไม่หวานเท่าพี่สิงกับน้องเป็ดนะคะ ^^
      #1325-1
  4. #1214 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 12:03
    เปิดใจให้กันมากขึ้นแล้ว ท่าทางฉากหวานๆจะตามมาอีกเพียบ
    #1214
    1
    • #1214-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      17 มิถุนายน 2561 / 20:27
      งืออ มันมาาาา มันมาชัวร์ๆ อิอิ
      #1214-1
  5. #1152 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 22:28
    งื้ออออออน่ารักมากกกกก พอเปิดใจแล้วอะไก็ดีไปหมด พี่เริ่มรับน้องเข้ามาในชีวิตละ สาวนคริสร่าเริงมากสดใส ใครอยู่ด้วยก็มีความสุข ฟินนนนนเขินแทนตอนพี่แซวน้องเรื่องจูบ
    #1152
    1
    • #1152-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      4 มิถุนายน 2561 / 04:55
      5555 จริงๆ เรื่องนี้น้องก็ใสนะคะ แต่คนละแนวกับน้องดอย โอ๊ยยย คิดถึงเป็ดน้อยอ้ะ
      #1152-1
  6. #994 Hare-Akira (@hare21mrk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 19:13
    เปิดใจให้กันแล้ว งุ้ยยยยย น่ารักมาก
    #994
    1
    • #994-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      6 ธันวาคม 2560 / 03:15
      โง้ยยย คิดถึงช่วงนั้นจังงงงง ^^
      #994-1
  7. #667 @junehuahin1 (@intuprapajune) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 15:58
    "...เมื่อถึงจุดเปลี่ยน
    การเปิดใจยอมรับและลองในสิ่งใหม่ๆ...อาจทำให้ค้นพบสิ่งที่ใช่มากกว่าที่คุณคิด..."
    ใช่มั้ยค่ะเลโอเนล
    #667
    2
    • #667-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      13 กันยายน 2560 / 03:00
      ในกรณีเลโอเนลกะนุ้งเป็ด ได้คนรักที่เรียกได้ว่า เป็น the love of thier life
      #667-1
  8. #635 Kaanthoop0062 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 21:35
    "อยู่คนเดียวจนชิน สร้างกำแพงใจให้ตัวเองแล้วก็สร้างมันขึ้นมาเรื่อยๆจนตอนนี้มันสูงและแข็งแรงมาก..จริงๆกำแพงใจมันก็มีประตูของมันอยู่ มันขึ้นอยู่กับว่าคุณพร้อมจะเปิดรับใครหรือเปล่า" แล้วผมจะทลายกำแพงในใจพี่ด้วยความจริงใจของผมแฮ่ๆๆ
    #635
    1
    • #635-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      7 กันยายน 2560 / 02:10
      อืมมมม ชอบอะชอบๆๆๆ น้องจะค่อยๆ เคาะประตูเบาๆ แล้วเปิดเข้าไปหาพี่ พี่ต้องเปิดรับผมนะครับ! ^^
      #635-1
  9. #441 creamsarang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 08:08
    งืออออชอบมาก เป็นนิยายที่แค่พระเอกยิ้มก็ทำให้เขินได้แล้ว ยิ่งตอนเค้าหันมายิ้มให้กันนี่โอ้ยยยยยยยเขินตัวบิด น่ารักอ่ะ พี่สิงโตแบบกวนๆก็น่ารักไปอีกแบบน้องคริสไปไม่เป็นเลย55555555
    #441
    1
    • #441-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      4 กรกฎาคม 2560 / 10:14
      พี่เค้าดาเมจมากเนอะ นี่เขียนเองพอกลับมาอ่านยังเขินเองเฉ้ยยยย 5555
      #441-1
  10. #408 {ไออุ่น™} (@l-oporz-l) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:52
    โง้ยละมุนงุ้งงิ้งมากก
    #408
    1
    • #408-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      18 มิถุนายน 2560 / 20:32
      ชอบชิมิ อิอิ
      #408-1
  11. #359 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 10:42
    น่ารักกก
    #359
    1
    • #359-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      11 มิถุนายน 2560 / 00:40
      ขอบฅุณครับ
      #359-1
  12. #336 Oneooe (@Oneooe) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 17:41
    น้องน่ารัก ทำให้พี่สิงยิ้มได้
    พอพี่คุ้นกับน้อง แซวน้องตลอดเลยนะ
    น่ารัก น่ารัก
    #336
    1
    • #336-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      6 มิถุนายน 2560 / 02:42
      คนมีความรักอะเนอะ ^^
      #336-1
  13. #285 0062k_0206a (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 22:13
    น่ารักอ่ะ คือมันไม่มีอะไรแต่ในความไม่มีอะไรๆกลับมีความอะไรซ่อนอยู่ สรุปมันมีอะไรๆใช่ไหม ชอบตอนนี้หลายฉากเลยค่ะ ทั้งตอนที่คริสหันไปเห็นแล้วบรรยายถึงรอยยิ้มพี่สิงที่สวยงาม ทั้ง แอบเขินทำไมก็ไม่รุ้ ตอนคริสหลบสายตาคู่รีกจูบกลางวงมาเจอพี่สิงแค่นี้แล้วคนพี่แซว เฮ้ยคือเราเขินทั้งๆที่มันก็ไม่มีอะไรๆกับความมีอะไรๆ และฉากจักรยานด้วย โรแมนติกดี เราชอบความเป็นสีชมพูอ่อนๆของโทนเรื่องในตอนนี้มากเลย
    #285
    1
    • #285-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      30 พฤษภาคม 2560 / 02:17
      โถว คนหื่นชอบความโรแมนติคก็ได้โนะ

      ขอบคุณนะครับ ดีใจจังที่วีชอบ งุยเขิยยย >\\\<

      ปล.แล้วตกลงมันมีอะไรๆๆๆๆ มะล่า~
      #285-1
  14. #226 ปลื้ม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 23:57
    อ๋อ คริสไม่เชื่อในความรักของชาย หญิงนี้เอง



    แต่ว่า....กรณีคริสสิงโต มันก็ไม่เกี่ยวกันนี้หว่า ไม่มีหญิงมาเกี่ยวซะหน่อย แปลว่า happy ending ได้เนอะ ฮาๆ



    วาปกลับมาอ่านตอนนี้ใหม่หลังจากคำใบ้ตอนล่าสุด
    #226
    7
    • #226-6 ปลื้ม (จากตอนที่ 5)
      24 พฤษภาคม 2560 / 00:55
      แปลว่า ไม่ยอมกดน้ำตอนเข้าห้องน้ำ อันนั้นเรื่องจริงหร



      มาก ดูดิ๊จะเซนเซอร์ป่าว ฮาๆ
      #226-6
    • #226-7 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      24 พฤษภาคม 2560 / 03:07
      เรื่องทู่เร่ดๆ ของแดเนียลจริงทุกเรื่องครับ ยกเว้นเรื่องปรึกษาปัญหาหัวใจ กับชื่อ และสัญชาติ ของจริงหนักกว่านี้อีก 555
      #226-7
  15. #49 @junehuahin1 (@intuprapajune) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 06:51
    นี่เองทำไมสิงถึงเงียบนัก แต่ต่อจากนี้ไปสิงคงจะได้อมยิ้ม บ่อยๆและได้พูดเยอะขึ้นแล้วหล่ะ คริสก้อน่ารักมากนะตอนนี้ มีความให้กำลังใจพี่ จูนเห็นเสน่ห์ของคริสในตอนนี้นะแล้วสิงก้อคงเริ่มเห็น
    พอเริ่มพูดกันมากขึ้นก้อสนิทกันมากขึ้นตัวละครทั้งคู่เริ่มมีมิติ
    ชอบจังโมเม้นท์หลังรถจักรยานของพี่เจมี่น่ารักมากเลย
    บรรยากาศในเรื่องดีจัง คนเขียนก้อเก่งเนอะบรรยายให้เห็นได้จริง ถึงจะมาช้าแต่ก้อมานะคะมาให้กำลังใจพี่คนนี้เสมอ รักเสมอนะ
    #49
    1
    • #49-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      11 เมษายน 2560 / 00:10
      ขอบคุณครับเด็กน้อย เมื่อวานหายไปแอบคิดถึงอะ แต่คิดว่าคงจะอ่านหนังสือยุ่งอยู่เลยไม่มีเวลาแวะมา

      ความสัมพันธ์ของสองคนนี้จะค่อยๆพัฒนาขึ้นเรื่อยๆแบบค่อยเป็นค่อยไปครับ ช่วงเวลาหกเดือนที่ทำงานด้วยกันนี่แหละครับ อุ๊บส์ เกือบสปอยล์!! ^^
      #49-1
  16. #48 Saimai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:13
    ดีต่อใจจริงๆ. อ่านเรื่องไหนก็ดีไปหมด เพิ่งอ่านเรื่องโน้นมา สังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้ก็ต้องมี. แล้วไม่ผิดหวังจริงๆ. บอกแล้วว่าเรื่องนี้น่าติดตามมากๆ สนุกมากขึ้นในแต่ละตอน สองคนเขาค่อยๆใกล้ชิดกัน ละมุนลมัยดีจริงๆค่ะ. ไม่นึกว่า คนแต่ง(ที่เขาว่า)สายหื่นจะมีโมเม้นท์หวานใสๆแบบนี้ และยังคงมีแบบเอกลักษณ์ "อ่านเอาฮามาทางนี้" อยู่ ก็นายสองคน ที่ชอบทะเลาะออกสื่อนั่นไง สองคนนี่อยู่ตรงไหนก็ฮานะคะ. สรุปแล้ว วันนี้เป็นวันดี ได้อ่านเรื่องดีๆ ขอบคุณ คุณเจมีคนดี.... :-)
    #48
    2
    • #48-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      10 เมษายน 2560 / 03:16
      งื้ออออ เขินอ้ะ!! อ่านคอมเม้นคุณทีไร ผมเขินตัวบิดทุกทีเลยครับ งืออออ ดีต่อใจง่าาาาา >\\\0\\\<

      จริงๆเราไม่ใช่สายหื่นนะ // ถามเจ๊งงงง // คุณเมิงครับ โปรดเงียบ ผมคุยกะฟค.อยู่ // เด่อออ ไปก้ะด้ะ เห็นว่าฟค.คนนี้น่ารักหรอกนะถึงยอมง่ายๆอะ // อย่ามาเต๊าะฟค.ผม เด๊วยันโครม // อ้าวๆๆๆ อย่าชวนทะเลาะนะเฟร้ยยย โดดถีบขาคู่ // หมุนตัวเอาตะเกียบรับ (ก็ได้หราา?) // แกรสองคนชักไปกันใหญ่ละ นินจาเรอะ?? พอๆๆ แยกๆๆๆๆ // ผม: ทำหงอยโดนบุคคลลึกลับดุแล้วแยกจากตัวเองอีกคนทันที (งงมะ?)

      จริงๆเราก็หื่นน่ะแหละ วะฮ่ะๆๆๆๆๆ ทั้งหื่นทั้งบ้า ทั้งฮาแตก ทั้งรั่วทั้งเกรียน มาหมดครับ อยู่ด้วยแล้วไม่เหงาบอกเลอ อุอิ แต่เขียนแบบหวานๆใสๆก็เป็นนะครับ ไอที่หื่นๆน่ะ แต่งสนองนี้ดฟค.ทั้งน๊านนนนนนนนนน (เสียงสูงไปอี๊กกกกก) สมัยก่อนแต่งฟิคแฮร์รี่ หวานจนน้ำตาลเรียกเพ่ๆ เลยคร้าบบบ ครึครึ

      รักนะคร้าบบบบ งุงิ ^^
      #48-1
    • #48-2 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      11 เมษายน 2560 / 00:06
      อ้าว เพิ่งเห็นว่าโดนแบนคำว่า หน้าม๋าหงอย ต้องเขียนแบบนี้สินะถึงจะไม่โดน หุหุ
      #48-2
  17. #47 kipling (@kipling) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:04
    ทีแรกก็ซึมตอนอ่านดราม่าครึ่งแรกนะ แต่มาช่วงท้ายอิชั้นไปโฟกัสตรงที่ คนพี่แซะน้องเรื่องที่น้องไม่เคยจูบเนี่ยแหละคุณขา อืมมมมมม
    #47
    1
    • #47-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      10 เมษายน 2560 / 03:04
      แหม่... คนอื่นเค้าโฟกัสตอนซึ้งกะตอนแอ๊วน่ารักๆกัน แต่แกรไปโฟกัสตอนนั้นเนี่ยนะ...หึหึ ไอหื่น!!!

      (จริงๆคนเขียนมันก็แอบฟังพี่สิงหูผึ่งเหมือนกันนะได้ข่าว หุหุ) 0\\\\,.\\\\0
      #47-1
  18. #46 call me CONDA (@moonyforever) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 13:35
    ช่วงแรกเศร้าจนน้ำตาซึม ต้องหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับ เอ๊ะนี่มันกกน. = = /โยนทิ้ง 

    ช่วงท้ายหวานมากค่ะ โอย สองหนุ่มซ้อนจักรยานนั่งหันหลังพิงกัน โอย ย ย ย นึกภาพตามแล้วต้องหยิบผ้าขึ้นมากัด ดีต่อขจัยย์ 

    กาเด้นเหมือนแดนสวรรค์ มีกระต่ายตัวน้อย เป็นสีเหลืองตัวเล็กๆวิ่งเล่นกันหนุกหนาน แสดงให้เห็นว่าไรเตอร์รู้สึกยังไงในตอนนั้นเลย 

    รอ รอ รอ ไม่ต้องรีบแต่เร็วหน่อยก็ดี 

    #46
    2
    • #46-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2560 / 16:05
      เอิ่ม..ตอนแรกอ่านแล้วรู้สึกดี แต่พอควักกุงเกงในมาซับน้ำตาชักเริ่มน่ากลัว =*=|| #คนแต่งบ้าคนอ่านเพี้ยน

      ภาพสองหนุ่มหลังพิงกันวาดออกมาเป็นแฟนอาร์ตแล้วครับ เพื่อให้คนอ่านเห็นภาพไปด้วย จะพยายามเอามาลงในตอนให้ดู แต่ทำจากไอแพดมันไม่ยอมขึ้นรูปให้อะ เคยลองหลายทีละตั้งแต่รูปครีมที ถ้าวันนี้รูปไม่ขึ้นคงต้องรอทำจากโน๊ตบุ๊ค (โน๊ตบุ๊คเปื่อย ส่งซ่อมอยู่ น่าจะได้เร็วๆนี้)

      ตอนต่อไปรอแพรพนะครับ จะพยายามมาลงแบบวันเว้นวันถ้าสามารถ ยังไงจะไม่ให้รอเกินสามวันครับ!! // ทำหน้ามุ่งมั่น!!!
      #46-1
    • #46-2 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2560 / 16:22
      ลงรูปได้แล้ววว ย้าฮู้~~~~
      พอลงสำเร็จก็เลยแอบเอารูป ครีมที ไปแปะไว้ที่ตอน 2 แล้วด้วย ยังไงก็แวะไปดูกันนะคร้าบบบ
      #46-2
  19. #45 CustardSweet (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 10:07
    หนูคริสแลดูใส นั้ลลั้กกกก แต่ถือว่าเก่งนะ เจอปัญหาครอบครัวแล้วยังใช้ชีวิตให้ปกติร่าเริงได้ หลายๆคนอ่ะทำไม่ได้แน่ๆ เราด้วย๏___๏

    ชอบตอนอิพี่สิง หัวเราะ หึหึแล้วแอบยิ้มให้น้องจัง มันดูละมุนอ่ะ น่ารักบอกไม่ถูก แอร๊ยยย >~<
    #45
    1
    • #45-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2560 / 15:58
      โห ดีใจอะ น่ารักมาก เม้นแบบนี้มีกำลังใจแต่งต่อรัวๆ >< ร้ากกกกกก
      #45-1
  20. #44 คนรักแจจุง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 06:14
    อ่านแล้วมีความสุขมากเลย เผลอยิ้มไปกะคนพี่ด้วย คนน้องนี่ช่างมีอิทธิพลจริงๆ
    #44
    1
    • #44-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2560 / 15:57
      งือออ จริงอะ น่ารัก >< ขอบคุณคร้าบบบบ
      #44-1