Naked London เปลือย.ใจ.รัก [Sense Book Publishing]

ตอนที่ 20 : ความสับสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    15 มี.ค. 62

                ไม่เข้าใจตัวเอง สับสน กลัว หลากหลายความรู้สึกที่ถาโถมอยู่ในจิตใจ ทำให้คีย์เลี่ยงที่จะเจอหน้าสิงโต เขารู้สึกขอบคุณที่วันเกิดของสิงโตเป็นวันธรรมดาและวันรุ่งขึ้นต่างคนต่างต้องไปทำงานจึงไม่ต้องทนรู้สึกกระอักกระอ่วนที่ต้องเจอหน้ากัน เช้าวันถัดมาเขามองเห็นสิงโตขี่จักรยานที่เขาให้ไปทำงานจากหน้าต่างห้องนอนของตัวเอง รู้สึกดีใจที่รุ่นพี่ได้ใช้ประโยชน์จากของที่เขาให้ และใจเต้นรัวเมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขา สิงโตยิ้มละมุนและโบกมือให้ก่อนจะปั่นจักรยานคันใหม่เอี่ยมออกไปจากตัวอาคาร

                ทำไมถึงต้องใจเต้นแรงขนาดนี้กับอิแค่รอยยิ้ม? รู้สึกยังไงกับพี่เขากันแน่วะ พี่แม่ง... ทำแบบนี้ทำไมวะ ที่เป็นอยู่ก่อนหน้านี้มันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

                คีย์พยายามสะบัดความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวแล้วหยิบกุญแจบ้านกับโทรศัพท์มือถือเตรียมออกไปทำงานเช่นกัน นึกดีใจที่วันนี้มีประชุมตอนเย็นและคงจะถึงบ้านค่ำมากเพราะยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับคนที่เพิ่งสารภาพรักเขาเมื่อวานนี้

                ไม่เพียงแต่วันทำงาน วันหยุดคีย์ก็รีบออกจากบ้านแต่เช้าก่อนที่สิงโตจะออกจากห้อง ไม่มีการทิ้งข้อความหรือติดต่อสื่อสารใดๆ ทั้งสิ้น กว่าจะกลับก็ค่ำ กลับถึงบ้านก็อาบน้ำแล้วเข้านอนเลย ไม่ได้ไปเคาะประตูห้องเพื่อพูดคุยกับคนพี่เหมือนปกติ เป็นแบบนี้มาเกือบอาทิตย์ สิงโตรู้สึกถึงความผิดปกติตั้งแต่วันแรกๆ รู้ว่าน้องหลบหน้า แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการปล่อยให้อีกคนใช้เวลาคิดทบทวนค้นหาคำตอบให้กับตัวเอง ชายหนุ่มผู้พี่รอคอยอย่างอดทน ไม่แม้แต่จะคิดที่จะข้ามเส้นแบ่งเขตบางๆ ที่คีย์สร้างขึ้น ถึงมันจะเจ็บปวด แต่เขาก็ไม่คิดที่จะเร่งเร้าอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิด ด้วยรู้ดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างต้องใช้เวลา

                วันหนึ่งทั้งสองบังเอิญเจอกันอย่างหลบเลี่ยงไม่ได้ คีย์กลับถึงบ้านในขณะที่สิงโตเดินออกจากห้องของตัวเองพอดิบพอดี

                กลับดึกจังเลยนะครับ สิงโตเอ่ยทักก่อนด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่อีกฝ่ายคุ้นเคย คีย์ทำหน้าไม่ถูกหลุบตาลงต่ำโดยอัตโนมัติ

                งะ..งานยุ่งครับ เขาพึมพำตอบแล้วทำท่าจะผละไปทางห้องของขา

                อาทิตย์หน้าพี่ก็จะเริ่มยุ่งมากๆ แล้วนะครับ ครอบครัวที่บริษัทพี่ดูแลจะมาอยู่ประมาณสองเดือนกว่าๆ” สิงโตรีบพูดขึ้นก่อนที่คนที่เขารักจะเดินหนีเข้าห้อง

                พี่จะออกจากบ้านแต่เช้ามืด กว่าจะกลับก็คงมืดมาก บางวันก็อาจจะไม่กลับ ไม่เว้นกระทั่งวีคเอ็น....คีย์ก็กลับบ้านเวลาปกติได้แล้วนะครับ ไม่ต้องมาคอยหลบหน้าพี่อีกแล้ว ประโยคสุดท้ายคนพูดพูดเหมือนคนไม่มีแรง ถึงแม้น้ำเสียงที่ฟังจะยังคงอ่อนโยน แต่ก็แฝงไว้ด้วยความปวดร้าว พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไป

                เจ็บ.........

                ทำไมรู้สึกว่าหัวใจมันเจ็บแปล๊บขึ้นมาล่ะ.. มันโหวงๆ มันเหงาๆ มันเศร้าอย่างบอกไม่ถูก....... ดีแล้วไม่ใช่หรือไงที่ไม่ต้องเป็นฝ่ายหลบหน้าพี่เขา... ไม่ต้องหาที่เตร็ดเตร่เพื่อรอเวลาให้ค่ำมืดถึงจะกลับเข้าบ้าน...เป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว....ใช่มั้ย..

………………………………………………..

                แดเนียล คืนนี้ไปไหนหรือเปล่า คีย์เอ่ยถามแฟลตเมทค่ำวันหนึ่ง อาทิตย์กว่าแล้วที่สิงโตเริ่มทำงานแบบแทบไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน

                ไม่ไป มีอะไร เพื่อนร่วมอะพาร์ตเมนต์ถามกลับ

                อือ อยากคุยด้วยหน่อย..ได้มั้ย?” แดเนียลพยักหน้าแล้วเดินนำไปนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นรวม คีย์ตัดสินใจเล่าเรื่องที่เก็บเอาไว้ในใจคนเดียวมาตลอดหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา คนฟังไม่ได้แสดงท่าทางประหลาดใจเลยแม้แต่น้อยเมื่อคีย์บอกความรู้สึกที่สิงโตมีต่อเขา

                ไม่ตกใจเลยเหรอ ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนนั่งฟังด้วยท่าทางสบายๆ ไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยสักนิด

                ตกใจเรื่องอะไร

                ก็เรื่องที่เลโอเนลชอบฉันไง

                หึ ไม่อะ คีย์ขมวดคิ้วงง แดเนียลเห็นท่าทางแบบนั้นของเพื่อนจึงพูดต่อ

                นี่ยูไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งโง่วะ

                อะไร??

                ก็สายตาที่เลโอเนลมองยูน่ะ ต่อให้เด็กห้าขวบยังรู้เลยว่าเขาคิดยังไงกับยู ได้ยินแบบนั้นคนที่นั่งคิ้วขมวดมุ่นอยู่เมื่อครู่ก็หน้าแดงขึ้นมาทันที

                ขนาดนั้นเลย?

                ใช่ ขนาดนั้นเลย ส่วนยูก็ไม่แพ้กันหรอกนะ แฟลตเมทคนสนิทวิจารณ์ต่อ

                อะ...อะไร

                ยูก็มองเลโอเนลตาเชื่อมเหมือนกัน แถมขยันทำอาหารสารพัดอย่างให้แทบทุกวันยิ่งกว่าเมียอีก เมื่อแดเนียลพูดจบคีย์ก็ตาโตรีบละล่ำละลักปฏิเสธ

                มะ..เมียเมอบ้าอะไร! ตาเชื่อมที่ไหนกัน ยูบ้ารึเปล่า เขาปฏิเสธเสียงหลง

                ถ้าไม่รู้ตัว คราวหลังจะแอบถ่ายคลิปให้ดูเวลาพวกยูมองกัน จะได้รู้ตัวว่าจ้องกันจนแทบจะกลืนกินกันเข้าไปอยู่แล้ว ฮะๆๆ” แดเนียลทำหน้าล้อเลียนคนที่นั่งหน้าแดงก่ำ

                แม่ง...นี่กูปรึกษาถูกคนปะวะเนี่ย กูเคยไปมองพี่เขาแบบนั้นเมื่อไหร่กัน

                แล้วนี่ยังไง หลบหน้ากันไปมาแบบนี้น่ะเหรอ แล้วเมื่อไหร่จะได้กันวะ คนมากประสบการณ์ถามหน้าตาเฉย

                ดะ...ได้กันบ้าอะไรวะ แดน! นี่ยูพูดอะไรเนี่ย คีย์เริ่มโวยวาย หน้าแดงจัดยิ่งกว่าเดิม

                อ้าว ไม่เข้าใจเหรอ ก็เมื่อไหร่จะ...

                พอๆ ไม่ต้องอธิบาย ยูนี่คิดอยู่เรื่องเดียวเหรอวะ คนขี้อายยกมือขึ้นผลักหน้าเพื่อน เสียงหัวเราะลงลูกคอของแฟลตเมทตัวแสบทำให้เขาแทบอยากจะใช้ฝ่าเท้าผลักแทนฝ่ามือ

                ไม่เห็นต้องอาย มันเรื่องธรรมดาของคนรักกัน

                ฉันไม่ได้รักเลโอเนล!” คีย์โพล่งออกมาเสียงดัง คนให้คำปรึกษาหรี่ตาลงอย่างร้ายๆ

                แน่ใจนะ คราวนี้คนที่เพิ่งปฏิเสธเสียงแข็งกลับนิ่งเงียบ เขาไม่รู้ และไม่อยากรับรู้

                แฮร์รี่ ยูแน่ใจนะ ว่าไม่ได้รักเลโอเนล การกระทำและสายตายูมันบอกในสิ่งตรงกันข้ามกับที่ยูพูดนะ แดเนียลพูดด้วยท่าทางจริงจังกว่าเดิม

                ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมยูถึงปิดกั้นตัวเอง ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง..” คนที่ปกติจะไม่ค่อยจริงจังกับอะไรจ้องตาเพื่อน

                แต่เลโอเนลอาจเป็นรักแท้ที่ยูอาจจะหาไม่ได้อีกแล้วตลอดชีวิต..” คำพูดที่ไม่น่าเชื่อว่าจะหลุดออกมาจากปากของเพลย์บอยตัวพ่อทำให้คีย์นิ่งคิด

                แต่....เราเป็นผู้ชายทั้งคู่นะ ฉันไม่ใช่เกย์ เลโอเนลก็ดูไม่น่าจะใช่ แล้ว...

                พอๆ” แดเนียลพูดขัดขึ้น

                นี่ยูเกิดศตวรรษไหนเนี่ย ปีนี้ปีอะไรแล้ว มีเพื่อนเป็นคนรักร่วมเพศกี่คน คิดอะไรกับเรื่องแค่นี้ ชายหนุ่มเจ้าสำราญพูดอย่างเอือมระอา

                แฮร์รี่ ความรักน่ะ มันไม่มีข้อจำกัดหรอกนะ ไม่ว่าจะอายุ เพศ หรือแม้กระทั่งชาติ ศาสนา ถ้าคนเราจะรักกัน มันไม่มีอะไรมาเป็นตัวตัดสินหรอก แดเนียลมองหน้าเพื่อนที่ทำหน้าคิดหนักมาก

                ทีนี้อยู่ที่ตัวยูแล้ว ว่าจะยอมรับหัวใจของตัวเองได้หรือเปล่า เขายกมือขึ้นตบบ่าคีย์เบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว

                หิวว่ะ ทำอะไรให้กินหน่อยได้มั้ย เพื่อนร่วมอะพาร์ตเมนต์ถามพลางเปิดตู้เย็นก้มหาของกิน

                เปลี่ยนอารมณ์ตามไม่ทันนะไอ้แดเนียล อะไรของมันวะแม่ง

                ไม่ อยากกินก็ทำเอง หรือไม่ก็โทร.สั่งเอา คีย์ปฏิเสธ ทำหน้าไม่สบอารมณ์ทันที

                เห็นมะ ถ้าเป็นเลโอเนล ยูจะรีบกระดิกหางมาทำให้เลย เขาไม่ต้องเอ่ยปากด้วยซ้ำ แดเนียลล้อ

                เงียบไปเลยนะ จะกินอะไร ทำให้ก็ได้วะ ตอบรับอย่างไม่เต็มใจแล้วลุกขึ้นเดินเข้าครัวอย่างเสียไม่ได้

                มีอะไรในตู้บ้างล่ะ คนแก้มกลมถามเพื่อนตัวแสบพลางเปิดตู้เย็นดูช่องวางของในส่วนของแดเนียลแต่มันว่างเปล่า ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วคว้าชีสกับแฮมออกมาจากช่องของตัวเอง

                ไม่มีอะไรเลยตามเคย เดี๋ยวทำกริลชีสแซนด์วิชให้ ไปนั่งรอเลยไป คนหิวรีบไปนั่งรอทันทีอย่างไม่ต้องบอกซ้ำ ไม่นานอาหารก็พร้อมเสิร์ฟ เชฟจำเป็นยกจานที่มีกริลชีสแซนด์วิชหอมกรุ่นกำลังจะเดินไปที่โต๊ะรับประทานอาหาร ยังไม่ทันจะออกจากครัวสิงโตก็เปิดประตูเข้ามา คีย์สะดุ้งโหยง เหลือบตาไปมองนาฬิกาทันที

                เพิ่งสามทุ่มครึ่ง ทำไมกลับเร็วจัง ทุกทีกว่าจะถึงบ้านเกือบเที่ยงคืน

                พี่.....เอ่อ...กลับเร็วจัง เขาไม่รู้จะพูดอะไรเลยหลุดคำถามที่อยู่ในหัวสมองออกไป แล้วแทบจะกลืนกินคำพูดนั้นกลับคืนมาเมื่อเห็นสายตาที่ดูเจ็บปวด

                ขอโทษครับ สิงโตพูดเบาๆ แล้วจูงจักรยานไปวางพิงตรงที่ว่างในโถงทางเข้าที่คีย์เคยบอกไว้ว่าเคลียร์ไว้ให้เป็นที่จอดจักรยานของเขา

                ไง เลโอเนล แดเนียลเดินมายืนข้างคีย์ ทักทายคนที่เพิ่งมาถึง แล้วดึงจานอาหารไปจากมือคนทำ

                ขอโทษที หิวมากว่ะ ไม่รู้พวกยูจะยืนคุยกันอีกนานหรือเปล่า ขอบคุณที่ทำให้นะ ว่าจบก็เดินถือจานไปนั่งกินที่โต๊ะ เลิกสนใจสองหนุ่มทันที

                สิงโตมองจานอาหารฝีมือคีย์ที่ทำให้คนอื่น หันไปมองคนที่ยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่หน้าห้องครัว ไม่รู้ว่าตัวเองมีแม้แต่สิทธิ์ที่จะหวงหรือไม่ ชายผู้มีสีหน้าเศร้าหมองถอนหายใจเบาๆ แล้วเปิดประตูเข้าห้องของตนไปโดยไม่พูดอะไรเลย

                คีย์รู้สึกหน้าชาและเสียดข้างในทรวงอกด้านซ้าย สายตาที่เขารู้สึกว่าไม่สามารถเข้าถึงได้ทำให้หัวใจเหมือนถูกกรีด ชายหนุ่มที่ในหัวเต็มไปด้วยความสับสนยังคงยืนค้างอยู่ที่เดิม จู่ๆ ขาทั้งสองข้างก็หนักอึ้งขึ้นมา จนกระทั่งสิงโตเปิดห้องออกมาอีกครั้งเพื่อที่จะไปอาบน้ำ ชายหนุ่มรุ่นพี่เห็นคีย์ยังยืนอยู่ที่เดิม แต่ก็เลือกที่จะเดินเลี่ยงคนที่ยืนตัวแข็งทื่อตรงไปยังห้องน้ำโดยที่ไม่มองอีกฝ่ายเลย

                ความเจ็บแปลบแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู คีย์รู้สึกขอบตาร้อนผ่าว การที่ถูกคนคนนี้เมินมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน รู้สึกวูบโหวงในช่องท้องเหมือนตกจากที่สูง

                แฮร์รี่ ชายหนุ่มที่ยืนชะงักงันอยู่กับที่หันไปมองตามเสียง แดเนียลกระดิกนิ้วเรียกให้เขาเดินไปหา คีย์ค่อย ลากขาที่รู้สึกราวกับว่ามันช่างไร้เรี่ยวแรงเดินกลับเข้าไปหาเพื่อนในห้องนั่งเล่น แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ว่าง

                ยูนี่พูดจาไม่คิดเลยว่ะ แฟลตเมทคนสนิทเกริ่น คีย์ขมวดคิ้วมองหน้าเพื่อน

                พูดอะไร?

                ก็ยูถามเลโอเนลว่าทำไมกลับเร็ว เหมือนยูไม่อยากเจอหน้าอะ ไม่ได้ยินหมอนั่นขอโทษยูเหรอ แดเนียลถาม

                เอ่อ..ฉัน...ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น

                แล้วไง ยูหลบหน้าหมอนั่นอยู่ พอเจอหน้าแล้วพูดแบบนี้ เป็นใครก็ต้องคิด คนฟังทำหน้าหงอยทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ เขาก็รู้ตัวดีอยู่แล้วว่าไม่ควรพูดออกไปแบบนั้น ยังจะมาตอกย้ำกันอีก

                ไปเคลียร์กันเอาเองนะ ไปดูหนังดีกว่า หนุ่มบราซิลเดินเอาจานเปล่าไปหย่อนลงในอ่างล้างจานแล้วเดินเข้าห้องตัวเองไป คีย์มองตามแล้วส่ายศีรษะอย่างหน่ายๆ

                ไม่ล้างจานตัวเองทั้งปี ไอ้เพื่อนขี้เกียจ บ่นอุบอิบแล้วเดินไปล้างจานให้เพื่อน รู้ดีว่าถ้าเขาไม่ทำ สิงโตมาเห็นก็จะต้องจัดการล้างให้แน่ๆ ทำงานกลับมาเหนื่อยๆ เขาไม่อยากให้คนพี่ต้องมาทำงานบ้านอีก

                ล้างจานเสร็จก็ออกจากครัวจะเดินไปที่ห้องของตัวเอง พอดีกับคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินสวนออกมาจากห้องน้ำ ชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าทำหน้าไม่ถูก ยืนตัวแข็ง ก้มหน้างุดทันที สิงโตเห็นท่าทางของคนที่เขารักก็เพียงแค่มองนิ่งแล้วเดินผ่านคีย์ไปโดยไม่ได้พูดอะไร

                คีย์ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงทางเดินไปยังห้องของตัวเอง เขาไม่อยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้เลย

                เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหมพี่สิงโต ก่อนหน้านั้นเราก็มีความสุขดีอยู่แล้วนี่นา..ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย

                ชายหนุ่มผู้น้องหันไปมองประตูห้องที่ปิดสนิทของรุ่นพี่ ใจหนึ่งก็อยากจะไปเคาะเรียกแล้วคุยสู่กันฟังถึงเรื่องราวที่ทำงานในแต่ละวันเหมือนเดิม แต่ใจหนึ่งก็ค้าน เขาพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วหันหลังกลับ เดินเข้าห้องตัวเองไป

 

                วันรุ่งขึ้นเป็นวันเสาร์ คีย์นอนเล่นอยู่ในห้องจนสายถึงจะลุกออกจากห้อง ล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เดินไปที่ครัว เมื่อผ่านโถงทางเข้าก็ต้องแปลกใจที่เห็นจักรยานยังจอดอยู่ที่เดิม จำได้ว่าสิงโตบอกว่าต้องทำงานแม้แต่วันเสาร์-อาทิตย์ และสุดสัปดาห์ที่แล้วก็จำได้ว่าคนพี่ไม่ได้หยุด

                วันนี้หยุดหรือไง เอาไงดี สงสัยต้องหาเรื่องออกนอกบ้านซะแล้ว

                กำลังจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง ก็สังเกตเห็นว่ารองเท้าทำงานของคนที่เขาหลบหน้าไม่ได้อยู่ตรงที่วางรองเท้า คีย์นิ่งไปทันที

                นี่แปลว่าไปทำงาน แต่ไม่เอาจักรยานไป..? ทำไมไม่เอาจักรยานไป?? ไม่อยากใช้ของที่ผมให้หรือไงพี่ ทำแบบนี้มันหมายความว่าไงวะ เรื่องนี้กับเรื่องของขวัญที่ให้มันเกี่ยวกันมั้ยเนี่ย

                เมื่อคิดแบบนั้นก็พาลรู้สึกเหมือนหัวหมุนเคว้ง ทั้งเสียใจทั้งโกรธ อยากจะโทร.ไปถามเดี๋ยวนั้นเลย แต่ก็ต้องห้ามอารมณ์ตัวเองเอาไว้ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายทำงานอยู่ เขาเดินอย่างหัวเสียเข้าครัวไป กะว่าจะเตรียมอาหารเช้าง่ายๆ ให้ตัวเอง แต่ความหงุดหงิดกลับทำให้ไม่อยากกินอะไรเลย จึงได้แค่ชงชาถ้วยเดียว พลันสายตาเหลือบไปเห็นถ้วยกาแฟในอ่างล้างจานก็โมโหขึ้นมาอีก คีย์เดินไปรัวมือใส่ประตูห้องแดเนียลทันที

                เฮ้! อะไรกันแฮร์รี่ แดเนียลเปิดประตูออกมาทำหน้ามุ่ย

                กินเสร็จแล้วล้างเองเป็นบ้างมั้ย!” เขาตะโกนใส่หน้าเพื่อนอย่างเหลืออด แฟลตเมทของเขาทำหน้างงสุดขีด

                อะไรวะ แฮร์รี่??

                ถ้วยกาแฟในซิ้งค์ไง ทิ้งให้คนอื่นล้างตลอดเลยนะ

                เป็นอะไรปะเนี่ย ปกติไม่เห็นเคยทำให้เป็นเรื่องแบบนี้นี่ ถ้วยแค่ใบเดียว เห็นหน้าตาหงุดหงิดของเพื่อนกับเรื่องเล็กน้อยก็พอจะเดาได้

                อารมณ์เสียอะไรมา

                ไม่เกี่ยวกับอารมณ์เสีย แต่ยูควรทำอะไรเองบ้างไม่ใช่เหรอ คีย์ยังคงพูดด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์

                อยู่กันมาเป็นปีแล้วยูไม่เคยบ่น มาบ่นอะไรตอนนี้กับถ้วยกาแฟถ้วยเดียว เป็นอะไรบอกมา แดเนียลกอดอก ยืนพิงขอบประตู มองหน้าเพื่อนรอฟังคำตอบ

                เปล่า คนอารมณ์ไม่ดีตอบปัดแล้วทำท่าจะเดินหนี

                มีอะไรกับเลโอเนลอีก คีย์ชะงักทันทีที่ได้ยินคำพูดของเพื่อน

                ไม่มี ขอโทษที่หงุดหงิดใส่ คนอารมณ์บูดตัดบท แดเนียลทำเพียงส่ายศีรษะแล้วพูดทิ้งท้ายก่อนปิดประตูห้องตัวเอง

                ตามใจ ไม่เล่าก็ไปเคลียร์กันเองละกัน

                ไม่คงไม่เคลียร์แล้ว ไม่อยากใช้ก็ไม่ต้องใช้ ไปเบียดคนบนรถเมล์เลยไป อยากทำอะไรก็ทำ!

…………………………………………………...

                เป็นเวลาหลายสัปดาห์ที่คีย์ไม่ได้เห็นหน้าสิงโตอีกเลยหลังจากบังเอิญเจอกันคราวก่อน เขารู้แค่ว่าอีกฝ่ายออกจากบ้านเช้ามากและกลับดึกแบบชนิดที่เรียกว่าเป็นเช้าของวันถัดมามากกว่า บางคืนก็ไม่กลับ และไม่ได้เอาจักรยานออกไปใช้อีกเลยหลังจากวันนั้น คีย์รู้สึกเหงาและคิดถึงสิงโตมาก แต่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจตัวเองว่าต้องการอะไรกันแน่ อีกทั้งคนพี่ก็งานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาได้เจอหน้ากัน ถึงแม้ว่าจะคิดถึงและอยากคุยด้วยแค่ไหนก็คงทำไม่ได้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดแอพ WhatsApp และจ้องมันอยู่สักพักก็วางโทรศัพท์ลง นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้อยากให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เขาไม่ได้รังเกียจอีกคนเลยสักนิด แต่เขากลัว กลัวอนาคต กลัวว่าถ้าคบกันจริงๆ สักวันจะต้องสูญเสียคนคนนี้ไป ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองคิดอย่างไรกันแน่

                พี่แม่งก็โคตรใจร้าย เงียบหายไปเลย เห็นผมไม่ส่งข้อความหา ก็ไม่ได้หมายความว่าพี่ต้องเงียบไปนี่ครับ คีย์บ่นกับตัวเองเบาๆ หันไปมองโทรศัพท์อีกครั้งอย่างลังเล แต่แล้วความคิดถึงก็ชนะทุกสิ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอพ แล้วพิมพ์ข้อความส่งหาสิงโตทันที

                'อยู่ไหน'

                แม่ง.. นี่กูส่งอะไรไปวะ ไม่ได้คุย ไม่ได้เจอกันเกือบเดือน!

                แต่ก่อนที่เขาจะพิมพ์อย่างอื่นส่งไปใหม่ก็ได้รับข้อความตอบมาเสียก่อน

            'สก็อตแลนด์'

                ห๊ะ!! ตาฝาดปะวะ!!

                'ไปทำอะไรถึงสก็อตแลนด์? '

                'ทำงาน'

                โอ๊ยยยยยยย พี่แม่ง!!” คีย์สบถอย่างหัวเสียแล้วกดโทรศัพท์โทร.ออกทันที

                ครับ

                ไม่ต้องมาครับเลย พี่ไปถึงสก็อตแลนด์ ทำไมไม่บอกผมซักคำ คนอารมณ์ไม่ปกติกรอกเสียงลงไปอย่างเหลืออด อีกฝ่ายเงียบไม่ตอบอะไร เขาจึงเริ่มรู้ตัว

                เออ..กูหลบหน้าพี่เขาเองนี่หว่า...

                เอ่อ...แล้ว..ไปกี่วันครับ รู้ตัวว่าไม่เข้าท่าเลยเริ่มเสียงอ่อนลงมาหน่อย

                3-4 วันครับ

                ไปยังไงเนี่ยพี่

                ขับรถครับ

                ห๊ะ!! ขับรถ!! พี่ขับรถไปสก็อตแลนด์เนี่ยนะ มีคนนั่งไปด้วยหรือเปล่า คีย์ถามอย่างตกใจ คนเกลียดการขับรถต้องขับรถระยะทางไกลขนาดนั้นเป็นเวลาหลายชั่วโมง นึกไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอึดอัดขนาดไหน

                ขับมาคนเดียวครับ แต่มากันหลายคัน สิงโตตอบเสียงเรียบๆ

                อ้อ.. เอ่อ....พี่.....โอเคมั้ย..

                โอเคครับ

                “....”

                คีย์ไม่รู้จะถามอะไรต่อ เกิดความรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาเงียบไปนานเช่นเดียวกับปลายสาย สิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้ว่าสิงโตยังไม่วางสายคือเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย ชายหนุ่มผู้น้องหลับตาลง เงี่ยหูฟังเสียงผ่อนลมหายใจช้าๆ ของคนที่บอกรักเขา อยู่ๆ ขอบตาก็ร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

                พี่สิงโต..........ผม...” คีย์เอ่ยขึ้นมาเบาๆ ทำลายความเงียบ

                ครับ?

                ผมคิดถึงพี่...

                เขาไม่ได้พูดประโยคนั้นออกไป อะไรบางอย่างมันจุกอยู่ที่คอจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกไปได้ รู้ตัวอีกที น้ำใสๆ ก็ร่วงไหลลงมาบนข้างแก้ม ชายผู้น้องพยายามกลืนก้อนสะอื้น ปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติก่อนจะพูดปิดประโยค

                ขับรถดีๆ นะครับพี่

                ขอบคุณครับ

                เอ่อ...งั้น..แค่นี้นะพี่

                คีย์..

                ครับพี่

                ดูแลตัวเองนะ

                คีย์เงียบไปครู่หนึ่ง บอกไม่ถูกว่าควรรู้สึกอย่างไรกับประโยคนี้ มันทั้งน่าดีใจและน่าใจหาย

                พี่ก็เช่นกันครับ ฝันดีครับพี่

                ฝันดีครับ เป็ดน้อย

                โทรศัพท์ถูกวางสายไปแล้ว ทว่าน้ำเสียงที่อ่อนโยนนุ่มทุ้ม คำบอกลาก่อนนอนอันแสนคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมานาน ทำให้เขาอยากจะวิ่งไปกอดคนปลายสายแน่นๆ แต่ก็ทำไม่ได้ คีย์นั่งก้มหน้ากุมขมับตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบสองข้างแก้มอย่างไม่สะกดกั้นอีกต่อไป

                ผมไม่ได้รักพี่..พี่สิงโต ผมไม่ได้รัก...มันไม่ใช่ความรัก...ไม่ใช่.........

 





งือออออออออ สงสารรรรรรรรรร อิเป็ดดดดดด มันจะตายม้ายยย ถ้าแกจิยอมรับใจตัวเองงงงงง ฮรืออออออออออ // วันนี้งดทะเลาะกันโนะ เห็นแก่นุ้งเป็ด


คอมเม้นของตอนที่แล้วมีคนถามว่าทำไมเป็ดถึงไม่เชื่อในความรัก เจมี่ตอบไปแล้วนะคะ แต่เผื่อไม่เห็น เลยมาตอบตรงนี้อีกรอบ เป็ดมีปมค่ะ เกิดจากครอบครัว ถ้าจำไม่ได้แนะนำให้กลับไปอ่านตอนที่ 5 "เปิดใจ" นะคะ จะได้เข้าใจนุ้งเป็ดมากขึ้น


อ้อ ข้อความจาก WhatsApp นี่ที่เห็นห้วนๆ เพราะจริงๆ คือสองคนเค้าพิมพ์เป็นภาษาปะกิดน๊าาาา อย่าลืมว่าพี่ฉิงอ่านและเขียนไทยไม่ได้ค่า พูดได้อย่างเดวววว


อันความดราม่านั้น มันเพิ่งจิเริ่ม ได้โปรดอย่าโยนของสดใส่คนเขียนนะคะ (ของแห้งก็ไม่เอา) ขอแนะนำให้ต้มน้ำรอค่ะ ต้มเส้นอืดๆ เปื่อยๆ นะคะ เราช้อบบบบบบ หุหุหุ // เลว // ง่ะ ^^||


วันนี้คงต้องเปิดแทกนี้ป้องกันตัวเองไว้ก่อน #ด่าได้แต่อย่าแรง ^"^||






#NakedLondon #เป็ดน้อยของพี่สิง #ทีมอยากให้เขางับกันอีกหลายๆที #ดราม่าเอยจงซับซ้อนยิ่งขึ้น #ใช่เรอะ







เดิมทีนิยายอัพลงเว็บเมื่อวันที่ 21 พค.2560



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

1,379 ความคิดเห็น

  1. #1365 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 07:14
    ร้องเลยอ่ะ หน่วงมาก
    #1365
    1
    • #1365-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      27 กันยายน 2562 / 15:54
      ฮือออ กอดๆ นะคะ
      #1365-1
  2. #1341 nupammie (@nupammie) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 13:42

    ตาหนูววววววว ถ้าหนูจะร้องไห้ขนา่ดนี้ หนุต้องรู้ตัวเองได้แล้วนะลูกววววววว

    #1341
    0
  3. #1227 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 22:12
    สงสารพี่สิงจังเลย ขอเป็นคนดามใจพี่สิงเองได้ไหม
    #1227
    1
    • #1227-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      17 มิถุนายน 2561 / 20:46
      ไม่ด๊ายยยย คุณจะมาเนียนแบบนี้ไม่ได้นะ นั่นของเป็ดไง ของเป็ด 555
      #1227-1
  4. #1167 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 23:05
    ตอนนี้น้ำตาไหลเลย สงสารพี่สิงเป็ดน้อยใจร้ายกับพีมากเลย แดเนียลพูดถูกเลย มองจากดาวอังคารก็รู้ว่ารักพี่แคร์พี่ รู้ใจตัวเองซะทีนะเป็ดน้อย อย่ากลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง
    #1167
    1
    • #1167-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      12 มิถุนายน 2561 / 00:00
      น้องกลัวมาก เพราะน้องมีประสบการณ์ที่เลวร้ายมาก่อน จนทำตัวไม่ถูกน่ะค่ะ งือออ สงสารสองคนเค้ามากเลยยยว
      #1167-1
  5. #878 นมช็อคโกแลต (@Paeng42) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 21:35
    งื้อออ หน่วงงมากกก. น้ำตาไหงตอนไหนไม่รุ้ เศ้าอ่ะ
    #878
    1
    • #878-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      12 ตุลาคม 2560 / 04:43
      โอ๋เอ๋ ไม่ร้องนะครับ ม่าไม่นานครับไม่ร้องๆ
      #878-1
  6. #814 ยัยปลาทอง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 10:47
    ร้องไห้ตามน้องเป็ดเลย แง๊ พี่สิงหายไปถึงเพิ่งรู้สึกว่าขาดพี่เค้าไม่ได้ เดี๋ยวพี่เค้าก็กลับแล้ว ไม่ร้องนะลูก โอ๋เอ๋ๆๆๆ
    #814
    1
    • #814-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      2 ตุลาคม 2560 / 01:46
      บางทีคนเรากว่าจะรู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงจริงๆ ก็ตอนที่เค้าอยู่ห่างนี่แหละเนาะ
      #814-1
  7. #757 kaanthoop (@kaanthoop) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 03:53
    ขอร้องไห้อีกครั้งๆๆแบบร้องทุกครั้งที่กับมาอ่านไม่เข้าใจตัวเอง//แล้วใครจะเข้าใจแกร//เฮ้อ!!บ่นกะตัวเองอ่ะหูดีนะเรา//ตาดีเหลือบมาเห็น//ข้ามๆ
    ..บางครั้งที่ถอยออกมา..ใช่ว่าไม่อยากอยู่ใกล้
    ที่เงียบหายไป..ใช่ว่าจะไม่คิดถึง
    ที่เหมือนเข้มแข็ง..ใช่ว่าจะไม่อ่อนแอ
    ที่ดูเฉยชา..ใช่ว่าจะไม่มีหัวใจ
    แต่พี่ไม่อยากให้เป็ดน้อยลำบากใจแม้หัวใจของพี่กำลังจะแตกสลาย..อยากขอโทษที่ทำให้เป็ดน้อยอึดอัดกับความรู้สึกของพี่ ขอโทษที่คิดว่าเป็ดน้อยก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน ไม่ต้องเศร้าหรอกนะไม่ต้องรู้สึกผิดพี่เข้าใจแต่ขอเวลาพี่หน่อยนะแล้ว..พี่จะ

    #757
    1
    • #757-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 กันยายน 2560 / 04:16
      ธูป ใจเย็นครับ สูดลมหายใจลึกๆ แล้วเลิกทะเลาะกับตัวเอง #ไม่ใช่ละ


      ชอบเม้นคนอ่านวนรอบที่สี่จัง คือ อ่านแล้วรู้สึกเศร้าตาม คนอะไรจะเข้าใจเลโอเนลได้ขนาดนี้ อ่านเม้นแล้วโคตรสงสารผู้ชายแสนละมุนคนนี้จัง ทำไมคนเขียนมันใจร้ายแบบนี้!!! งือออออ
      #757-1
  8. #463 creamsarang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 07:23
    เศร้าง่า นุ้งเป็ดดดดรู้ใจตัวเองได้แล้วน้า
    #463
    1
    • #463-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      4 กรกฎาคม 2560 / 12:02
      ม่าไม่นานครับไม่ต้องกลัว ^^
      #463-1
  9. #366 @junehuahin1 (@intuprapajune) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 23:28
    ชอบอ่านตอนนี้จัง วันนี้ว่างมากกกกอ่านแต่เรื่องเศร้าๆฟิคเทาๆรู้สึกดีชอบจังเลยมาปิดท้ายก่อนนอนด้วยเรื่องนี้

    เอ่อวันนี้มาแปลกอย่าตกใจไปปรกติชอบแนวนี้แต่มาเป็นแฟนคลับนิยายรักโรแมนติคกับฟิคฮาฮาได้ไงไม่รู้ สงสัยมันต้องเป็น Destiny แน่เลย

    ฝันดีนะคะ
    พรุ่งนี้คงต้องเริ่มต้นวันด้วยฟิคโซตัสของพี่แล้วหล่ะเดี๋ยวจิตตก

    #366
    1
    • #366-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      13 มิถุนายน 2560 / 01:05
      อ้าว สายดราม่าเหรอเรา แหม่..รู้งี้เขียนเป็ดให้ดราม่ากว่านี้ก็ดีดิ อุอิ
      #366-1
  10. #324 0062K_0206A (@0062K_0206A) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 23:50
    ตะไม๊ปฏิเสธใจตัวเองแรงป่านนนนั้นละลูกกเจ็บปวดดดดแทน หลบหน้ากันไปมาว่าที่สามีหนีไปสก๊อตแลนแล้วเห็นไหม โถววว อ่านไปจุกไปนะตอนนี้ มาม่าคลุ้งงงอร่อยเลย บางทีพี่ก็ดีเกินไป รอการตัดสินใจ รอ นิ่งและรอ เป็นเราคงทำไม่ได้ ตัดใจไปอาจง่ายกว่าาาารอแบบไม่รุ้ว่าปลายทางอยู่ตรงไหน TT
    #324
    1
    • #324-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      3 มิถุนายน 2560 / 04:01
      พี่แกไม่ได้หนีป๊ายยยย ไปทำงานๆๆๆ 555

      มันทำยากนะครับ แต่รักและเข้าใจไง เลยรอได้ วงวารเทอนะครับ
      #324-1
  11. #232 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 08:03
    สงสัยต้องมีคนมาช่วยกระตุ้นให้น้องเป็ดรู้ใจตัวเองสักที
    เข้าใจเรื่องมีปมแหละ มันยากที่จะเปิดใจ แต่ถ้าขืนช้า จะเป็นเหมือนแดเนียลบอก เราอาจจะไม่เจอคนที่รักเราขนาดนี้แล้วก็ได้

    พี่สิงอยู่สก็อตแลนด์ไปนานๆเลย เราอยากแกล้งคน 55
    #232
    1
    • #232-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      24 พฤษภาคม 2560 / 03:04
      นี่ไม่ต้องอยู่สก็อตแลนด์นานหรอกครับ พี่แกทำงานแบบแทบไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเดือนละ จังหวะพอดีเล้ยเป็ดเอ๊ยยยย

      เป็ดจิเปิดใจทันมั้ยน๊อ รอลุ้นกันครับ ^^
      #232-1
  12. #231 Bunnienell (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:17
    หลังจากดองมาหลายวันเพราะยุ่งมากก็ได้เข้ามาอ่าน อื้อหือ...... ขอตัวหอบกระเป๋าไปสก็อตแลนด์นะคะ พี่สิงน่าจะเศร้าเดี๋ยวเราไปหา------//ไม่ใช่โว้ย5555

    เราจะพยายามเข้าใจเป็ดเนอะ555 ปมในอดีตทำให้กลัวสินะ สักวันก็ก้ามข้าวผ่านไปได้แหละ เราเข้าใจปัญหาคล้ายๆกัน;_; แล้วถ้าพี่ไลโอเนลของคริสรู้ว่าน้องร้องไห้อะไรขนาดนี้จะรู้สึกยังไงนะ ส้าววววว TT
    #231
    1
    • #231-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 23:32
      ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ

      จิไปหาพี่สิง ปรึกษาเป็ดนีสนะครับ ยังไม่เห็นตอนนางหึง อย่าชะล่าใจเชียวครับ ^^

      ต้มน้ำไว้ยังครับ เส้นมาม่าเอยกะลังจิอืดยิ่งขึ้น // ใช่เรอะ
      #231-1
  13. #230 kipling (@kipling) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:59
    งืออออออ อ่านบทนี้แล้วจะร้องห้ายยยยยย สงสารทั้งคู่
    แล้วก็เข้าใจทั้งคู่เลยด้วยยยย พี่สิงก็รักน้องมากเกินกว่าจะไปก้าวก่ายการตัดสินใจของน้อง
    ส่วนคนน้องก็กลัวการตัดสินใจของตัวเอง แต่ก็ทนคิดถึงไม่ไหวอีก
    ดราม่าได้ แต่อย่านานนะ คนอ่านใจจิขาดรอนๆ
    #230
    1
    • #230-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 23:30
      อะเหอ คนหื่นอินเว้ยเฮ้ย 555

      ม่าไม่นานๆ ไม่กี่ตอนหรอก นี่ไม่ได้พูดถึงลอนดอนมานานละ ออกทะเลไปไกลกะลังเพลิ๊นนนน เด๋วจบม่าค่อยพาตะลุยชีวิตลอนดอนเนอร์ต่อเนาะ อุอิ
      #230-1
  14. #229 SKsk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 06:34


    "คริส ดูแลตัวเองนะ"

    แหมมมมมมมมมมมมมมม

    ชอบประโยคนี้มากกกกกกกกกกกกกกกกกก

    มันเหมือนประโยคที่พี่สิงเริ่มตัดใจจากคริสละ(แม้รู้ว่าพี่สิงไม่ทำแบบนั้นแน่(หรอ?))

    คนที่ไม่ยอมรับหัวใจตัวเองแบบคริสน่ะ ต้องมีตัวกระตุ้นแล้วล่ะ

    เอาแบบให้คริสขาดใจมากๆน้ำตาร่วงไม่หยุดเลยนะ

    (แม้ทำแบบนั้น พี่สิงของแม่จะเจ็บมากกว่าคนที่ร้องไห้อย่างคริสเองก็เหอะ)

    เด็กดื้อแบบคริสน่ะต้องได้รับการสั่งสอน

    เพราะพี่สิงเลือกคริสมาตลอด ดูแลเอาใจใส่มาตลอด

    คริสเลยเคยตัวทำอะไรไม่นึกถึงใจพี่สิงเลยสักครั้ง

    ชักรอดราม่าตอนหน้าไม่ไหวแล้วสิ อยากเห็นคริสเจ็บ อยากเห็นร้องไห้ทรมาน

    ชักกลัวความโรคจิตของตัวเอง









    #229
    1
    • #229-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 23:28
      จริงๆ คริสเอาใจพี่หนักมากนะครับ คนที่ไม่เคยทำอะไรเลย ทำอาหารเอาใจว่าที่ผัวสารพัดเลยน๊า แต่นางกลัวจริงๆ ครับ สวสารนางอะ แต่ก็สงสารพี่สิงมากเหมือนกัน ช่างรักน้องและอดทนเพื่อน้องได้ทุกอย่าง โถวพ่อคุณ...

      เป็ดโดนหนักเอาการครับ รออ่านตอนต่อไปนะครับ ต้มน้ำไว้ครับ เดือดเมื่อไหร่ใส่ม่าไปซักสองห่อครึ่งนะคร้าบบบบ
      #229-1
  15. #228 มีนา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 03:04
    คริสเป็นอะไรรึป่าว เจออะไรมา อย่าร้องไห้นะ

    ถ้าสิงรู้ว่าคริสร้องไห้ สิงคงโทษตัวเองแน่ๆ
    #228
    1
    • #228-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 04:46
      ตามที่คริสเปิดใจกับสิงโตในตอนที่ 5 คริสมีปมเรื่องที่พ่อแม่เลิกกันตอนที่คริสอายุแค่ 12 ขวบครับ เลยฝังใจมากกับความรักแบบนี้ครับ

      โชคดีไปครับที่ตอนนี้พี่สิงยังไม่รู้ว่าน้องร้องไห้ ถ้ารู้พี่แกคงใจสลายยิ่งกว่านี้ TT
      #228-1
  16. วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 01:30
    เข้าใจทั้งสองฝ่ายเลย พี่สิงก็เจ็บที่ต้องโดนคนที่ตัวเองรักหลบหน้า ส่วนคริสก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่ารักพี่สิงรึเปล่า เเต่จริงๆคริสแค่ปิดกั้นตัวเองเพราะเจออดีตที่เเย่เกี่ยวกับความรัก ทำอะไรให้เค้าขนาดนี้ไม่
    เรียกรักก็บ้าเเล้วว วอนดราม่าให้ผ่านไปเร็วๆ คนอ่นปวดจายย ฮรึกก,__,
    #227
    1
    • #227-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 04:49
      ดีใจจุง เข้าใจสองคนอย่างถ่องแท้ กราบบบบบบแนบอก เหอๆ // ทะลึ่งละๆ // ป่าวนะ

      มาม่ามีไม่ยาวนานมากครับไม่ต้องห่วง ผมสายฮาครับไม่ใช่สายดราม่า มีพอกรุบกรอบเนาะ โอ๋เอ๋น๊า~
      #227-1
  17. #225 @junehuahin1 (@intuprapajune) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 21:42
    ทำไมตอนนี้รู้สึกเหมือนอากาศอึมครึมท้องฟ้าหม่นสีเทาเทาจัง
    หายใจไม่ทั่วท้องนี่หล่ะมั้งอาการที่เค้าเรียกว่าหน่วงมันหน่วงที่ใจ
    สงสารเลโอเนลเป็นที่สุดถึงจะบอกว่าเข้าใจบอกว่าปล่อยเวลาให้น้องได้คิดแต่เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เจ็บ
    ถึงจะบอกว่าสงสารคนพี่แต่ก้อต้องยอมรับว่าความสับสน ความกลัวคงทำให้แฮรี่ของเราเจ็บปวดกับความรู้สึกช่วงนี้นี้ไม่น้อย... เค้าว่าเค้าเดาตอนต่อไปได้เล็กน้อยนะ ได้กลิ่นแปลกๆ
    พี่เจมี่พี่ทำน้องร้องไห้ทำไม ตอนนี้เขียนดีจังอ่านไปไม่ต้องพยายามอะไรเลยทุกคำทุกประโยคมันทำให้เข้าถึงความรู้สึกของสองหนุ่มทันที
    โดนอ่ะ ใช่อ่ะ ชอบอ่ะ ขอแรงๆเลยนะคะอย่าได้ยั้งเลยนะเอาให้สุด จะหาว่างั้นงี้เค้าชอบแนวดราม่าน้ำตาแตกเจ็บจนจุกลงไปดิ้นใต้โต๊ะอะไรแบบนั้นชอบความเจ็บปวดชอบที่ได้ร้องไห้บริหารอารมณ์เจ็บปวดของตัวเองบ้างดีด
    ี//เธออย่าแสดงตัวตนท่องไว้น้องจูนเค้าน่ารักใสใส อย่าเยอะเดี๋ยวพี่เค้าตกใจ
    //
    ขอไปอ่านอีกรอบสองรอบร้องไห้อีกสักนิดถ้าขาดเหลืออะไรจะมาใหม่ถ้าไม่กลับมาแสดงว่าหายใจไม่ออกตายไปแล้วนะคะ...ล้อเล่นเดี๋ยวมาคุยใหม่
    #225
    2
    • #225-2 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 00:26
      กำลังตอบอยู่ๆ 555

      พี่ขอโทษนะครับที่ทำให้น้องจูนร้องไห้ ไม่คิดว่าจะแต่งแล้วจะมีใครร้องไห้เลยอะ อินขนาดนั้นเลยเหรอ ดีใจนะเนี่ย อิอิ ^^ (โรคจิตมาก)

      กลิ่นที่น้องจูนสัมผัสได้นั้นมันคืออัลลัยหนอออออ อืมมมมม

      ดราม่ามันยังไม่จบแค่นี้ครับ ถ้าอยากได้รับรองไม่ผิดหวัง แต่จะมากหรือน้อยถูกใจหรือไม่นั้น ต้องรออ่านตอนหน้านะครับ

      ไปนอนครับ ไปนอน อ้อ เช็คดีเอ็มด้วยนะครับ

      ฝันดีครับเด็กน้อยของผม
      #225-2
  18. #224 kun_kontoh (@kun_kontoh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 21:31
    สงสารพี่สิงงงง #เป็ดน้อยเอ้ยยยย
    #224
    1
    • #224-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 00:20
      สงสารจริงๆ ครับ TT
      #224-1
  19. #223 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 21:19
    แดเนียบสุดยอดเหมือนไปนั่งในใจสองคนเลย คริสไม่ใช่ไม่เปิดใจหรอกแต่ไม่ยอมรับมากกว่า ไม่ยอมรับว่ารักพี่เขาเข้าให้แล้ว....
    #223
    1
    • #223-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 00:17
      คริสกลัวครับ ไม่เข้าใจตัวเอง ไม่อยากยอมรับความจริง
      #223-1
  20. #222 numkhangvv (@ab-hyungee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 21:13
    สงสารใครดี งืออออออออ
    #222
    1
    • #222-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 00:15
      สงสารคนแต่ง อิอิ
      #222-1
  21. #220 Qwerty1 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 21:04
    เดเนียล อ่านขาดเลยนะ กับความสัมพันธ์ของเขาทั้ง2



    เป็นช่วงเวลาที่อึดอัดเน้อ เพราะเวลาเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ การรอของพี่สิงโต การยอมรับของคริส

    หรือต้องหาตัวกระตุ้น คริส ถึงจะยอมรับความจริงซะที 555
    #220
    1
    • #220-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 00:11
      ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเพลย์บอยหรือเพราะความจ้องกันของสองคนที่ทำให้แดเนียลดูออกจนทะลุขนาดนั้น อิอิ

      สิ่งกระตุ้นมีมาแน่ครับ รอหน่อยน๊า~
      #220-1
  22. #219 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 20:41
    เง่อ จุกอ่ะ เข้าใจเป็ดนะ แต่สงสารสิงมากกว่า 
    แค่นี่ก็จิตายแล้ว ยังมีมาม่าหนักกว่านี้อีกเหรอ คนเขียนใจร้ายอ่ะ 
    บีบคอ
    #219
    1
    • #219-1 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2560 / 00:08
      ตะไมจุกอ่าคับ กินเยอะหรา??

      อย่าว่าใจร้ายเลยครับ ก็อยากให้มันมีครบทุกรสไง ไม่ชอบหราาาา
      #219-1