[Fic SingtoKrist] The Lost

ตอนที่ 7 : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    25 ก.พ. 61

Chapter 5

 


เวลาผ่านไปเมื่อสิงโตปรับตัวที่จะอยู่ที่นี่ได้อย่างเต็มที่ เขาสามารถเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างได้ในการช่วยเหลืองานในไร่ มีหลายครั้งในช่วงปิดเทอมที่เขาเลือกจะเข้าไปในไร่ในสวนเพื่อช่วยแบงค์ทำงานถือเป็นการตอบแทนผู้ใหญ่ใจดีทั้งสองแทนที่จะวิ่งเล่นตามประสาเด็กไปวันๆ

 

 

ทุกๆวันของเขาผ่านไปจนข้ามเป็นปี เด็กหนุ่มเติบโตขึ้นไปจากเดิมแต่ถึงอย่างนั้นรูปร่างผอมแห้งก็ยังคงเหมือนเดิม เช่นเดียวกับคำพูดคำจาและการแสดงออกทางสีหน้าที่พัฒนาขึ้น

 

 

และวันนี้ก็เช่นกันที่เขาตื่นเช้ามาช่วงงานในไร่ ทำอย่างนี้มาตลอดจนกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว

 

 

น้องสิง เดี๋ยวเอาตะกร้าผักไปเรียงในรถกระบะได้เลยนะ พี่เช็คให้เรียบร้อยแล้ว”

 

 

ครับพี่แบงค์”

 

 

เจ้าตัวทำงานด้วยความขยันขันแข็ง ไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียวจนคนพี่แอบคิดในใจว่าใช้งานอีกฝ่ายหนักหรือเปล่า ร่างที่ผอมแห้งนั้นดูมีกล้ามเนื้อขึ้นมาเล็กน้อยจากการแบกหามและผิวเข้มขึ้นจากการตากแดด

 

 

แบงค์มองตามร่างนั้นยกหามตะกร้าขนาดใหญ่ขึ้นรถสลับกับเช็ครายละเอียดบนกระดาษในมือ

 

 

เรียบร้อยแล้วครับพี่”

 

 

ขอบใจมากนะ เออ แล้วเจ้าคริสล่ะ วันนี้ไม่เห็นหน้าเลย” เขาถามถึงลูกชายเจ้าของไร่ที่ปกติมักจะแวะมาหาแต่วันนี้กลับหายไป

 

 

น้าพัดพาไปทำธุระในเมืองด้วยน่ะครับ เดี๋ยวคงกลับมาอีกไม่นาน”

 

 

อ๋อ! โอเคๆ ถ้ายังไงเดี๋ยวเราไปพักได้แล้วล่ะ วันนี้ไม่ค่อยมีอะไรมาก ยังไงพี่ก็ขอบใจเรามากนะ”

 

 

ผมยินดีครับพี่แบงค์”

 

 

เด็กหนุ่มเดินกลับเข้าบ้านพร้อมกับเนื้อตัวที่ค่อนข้างเหนอะหนะจากเหงื่อที่ไหลออกมาตามร่างกาย สงสัยเข้าไปคงจะต้องอาบน้ำก่อนที่จะโดนน้าเปรียวบ่นแน่ๆ เพราะบางทีเขากลับมาเหนื่อยๆและเผลอหลับไปเมื่อหญิงสาวเห็นเข้าก็บ่นเขาเหมือนไม่ได้หายใจจนบางทีเขายังหลุดขำเลย

 

 

เมื่อก่อนน้าเปรียวเป็นคนใจดียังไง ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาเห็นจะเป็นนิสัยที่เริ่มเหมือนแม่ละมั้ง

 

 

พูดถึงแม่...

 

 

ก่อนหน้านี้เขายังได้รับจดหมายจากแม่มาเรื่อยๆตลอดห้าปีที่อยู่ที่นี่ แต่ช่วงหลังมานี้เขารู้สึกว่าแทบจะไม่ได้รับจดหมายนั้นเลย ไม่ใช่เขาที่แปลกใจแต่น้าเปรียวเองก็เช่นกัน

 

 

สิง กลับมาเร็วจังเลยวันนี้ ทำงานเสร็จแล้วหรอจ้ะ”

 

 

ครับน้าเปรียว”

 

 

กลับมาแล้วก็...”

 

 

“...รีบขึ้นไปอาบน้ำซะนะ” เจ้าตัวเอ่ยขึ้นตอนที่หญิงสาวจะพูดไม่จบ เหมือนรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อ แถมยังยิ้มใส่อีกต่างหาก

 

 

รู้แล้วก็รีบซะนะจ๊ะ แล้วลงมาทานข้าวนะ วันนี้น้าเตรียมข้าวไข่ข้นของโปรดเราไว้ให้”

 

 

ขอบคุณครับ เดี๋ยวสิงจะรีบลงมาเลยครับ”

 

 

เด็กหนุ่มเร่งฝีเท้าขึ้นบันไดไปยังห้องของตนเอง ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่มีหลายอย่างที่ทำให้เขารู้ตัวว่าตัวเองชอบอะไร อาหารเมนูไข่ก็เป็นหนึ่งในนั้นเรียกได้ว่าต้องทานทุกวัน ถ้าไม่ทานจะรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป โดยเฉพาะไข่ข้นที่โปรดปรานที่สุด

 

 

ยังไม่รวมรอยยิ้มที่สดใสของเด็กน้อยที่ตอนนี้ยิ่งโตขึ้น หน้าตาจิ้มลิ้มนั่นยิ่งดูน่ารักในสายตาของใครหลายคน แต่ที่พิเศษเห็นจะเป็นความรู้สึกของเขาละมั้ง เจ้าใบหน้าหวานกับแก้มขาวๆกลมๆที่มองกี่มีก็ไม่มีเบื่อ

 

 

ร่างสูงใช้เวลาอาบน้ำเพียงไม่นานก็ลงมาพร้อมรับประทานอาหารมื้อกลางวัน เมื่อลงมาก็พบกับน้าพัดและเจ้าลูกชายตัวน้อยที่กลับมาพอดี

 

 

สิง!!! สิงมาแล้ว!!!” ทันทีที่อีกฝ่ายเห็นก็รีบพุ่งเข้ามากอดไว้ทันที เป็นเรื่องปกติไปแล้วที่อีกฝ่ายจะทำแบบนี้

 

 

คริส โตแล้วเล่นอะไรแบบนี้ละลูก มาๆๆ มาทานข้าวมา เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อนนะ” ชายหนุ่มว่าพลางนั่งลงประจำที่

 

 

เด็กหนุ่มจูงมืออีกคนเดินมาพร้อมกัน เมนูไข่ข้นประจำอยู่ทุกที่บนโต๊ะ

 

 

ทำไมสิงดูชอบกินอะไรแบบนี้จังเลย”

 

 

ไม่รู้สิ รู้อีกทีก็ติดแล้วล่ะ”

 

 

เด็กทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันตามประสามาแต่ไหนแต่ไร ทว่าในสายตาของผู้ใหญ่ วัยที่โตขึ้นทำให้พวกเขาแอบคิดว่ามันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนัก แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากการนั่งมองอย่างเงียบๆ

 

 

และกลัวว่าสิ่งที่คิดนั้นจะเกิดขึ้นจริง

 

 

หลังมื้ออาหารพวกเขาพากันไปยังสวนด้านหลังอย่างที่ทำเป็นปกติ และมักจะนั่งพูดคุยกันบนชิงช้าตัวเดิม เวลาผ่านไปสภาพของมันก็ทรุดโทรมไปตามเวลาแต่ผู้ใหญ่ใจดีก็ยังช่วยซ่อมแซมให้มันใช้ได้อยู่เสมอ

 

 

ปิดเทอมแล้วเราอยากไปเที่ยวบ้างจัง สิงไม่อยากไปไหนบ้างหรอ” คนน้องเป็นฝ่ายชวนคุยเมื่อทั้งคู่ประจำที่บนชิงช้าเรียบร้อยแล้ว

 

 

ก็อยาก แต่ไม่รู้จะไปไหนดี ที่นี่ก็มีแต่ภูเขากับยอดดอยแล้วก็น้ำตก”

 

 

คิดอยากไปเที่ยวทะเลบ้าง เห็นเพื่อนๆที่โรงเรียนชอบคุยให้ฟังว่าทะเลเป็นยังไง คิดอยากเห็น”

 

 

แต่ไม่ยอมเรียนว่ายน้ำเนี่ยนะ แล้วจะไปทะเล”

 

 

มือเล็กฟาดเข้าที่ต้นแขนของอีกฝ่ายอย่างจัง ข้อหาพูดอะไรไม่เข้าหู ทว่าคนข้างๆกลับยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้แกล้งอีกคน

 

 

ก็ไม่ได้ว่ายน้ำสักหน่อย”

 

 

เด็กน้อยที่บัดนี้เติบโตขึ้นแล้วทำหน้าบูดบึ้งเหมือนแต่ก่อน เวลาที่ตนไม่พอใจอะไรก็มักจะงอนแบบนี้เสมอจนเขาเห็นจนชินและต้องเป็นฝ่ายง้อประจำด้วยการใช้มือโอบเจ้าร่างเล็กๆและขยับเข้าไปใกล้ๆ

 

 

ก็รู้... เห็นตั้งแต่ตอนไปเล่นน้ำตกแล้ว แต่แค่จะไปเล่นน้ำเราก็ไปน้ำตกไม่ดีกว่าหรอ”

 

 

เขายังจำได้ดีว่าอีกคนกลัวน้ำขนาดไหน แค่ลงแช่ก็หน้าซีดแล้วหากว่าต้องว่าคนเดียวหรือดำลึก มีหวังได้จมลงไปแน่นอน เมื่อปิดเทอมคราวก่อนเจ้าตัวก็ทำเพียงนั่งบนโขดหินเอาเท้าจุ่มน้ำไม่ก็นั่งแช่บนที่ตื้นๆเท่านั้น

 

 

คนที่เกิดมาก็อยู่แต่บนภูเขาคงมีน้อยคนนักที่จะกลัวน้ำ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะไม่เคยเห็นมาก่อนหรือไม่เคยเรียนว่ายน้ำมาก็เป็นได้

 

 

แต่คิดไม่เคยไปเลยนะสิง เพื่อนๆเล่าให้ฟังว่าที่ทะเลไม่เหมือนน้ำตกเลยนะ ที่น้ำตกมีแต่ก้อนหิน แต่ที่ทะเลมีทรายเต็มพื้นไปหมด คิดอยากเห็น คิดอยากไปจริงๆนะ”

 

 

ลองไปถามคุณน้าดูไหม เผื่อคุณน้าจะพาไปก่อนเปิดเทอมก็ได้นะ”

 

 

ไปสิๆ สิงก็ไปด้วยกันนะ”

 

 

คริสยิ้มกว้างจับมืออีกฝ่ายวิ่งกลับเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มที่มองเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อแถมยังทำให้โลกทั้งใบดูสดใสขึ้นอีกต่างหาก

 

 

แม่ครับ พ่อครับ... แม่ พ่อ”

 

 

กลายเป็นว่าเมื่อทั้งสองมาถึงบ้าน พวกเขาพบว่าพ่อแม่ของตนนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจโดยเฉพาะกับหญิงสาวที่เธอแทบจะร้องไห้ออกมา และพวกเขาก็กำลังเตรียมตัวเดินทาง

 

 

น้าพัดน้าเปรียวจะไปไหนกันครับ”

 

 

น้องสิง” เธอตรงเข้ากอดร่างของสิงโตพร้อมปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา เด็กทั้งสองที่ไม่ทราบเรื่องราวได้แต่มองหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองสลับกัน

 

 

พ่อครับ เกิดอะไรขึ้นครับ”

 

 

เดี๋ยวเราค่อยคุยกันทีหลังนะ เปรียวครับเรารีบไปกันก่อนดีกว่า”

 

 

แล้วคริสกับสิงละคะ”

 

 

ก็คงต้องพาไปด้วยแล้ว”

 

 

พัดขับรถออกด้วยความเร็วสูงไปยังโรงพยาบาลในตัวเมือง ท่ามกลางความไม่เข้าใจของเด็กทั้งสองยังคงมีเสียงสะอื้นของหญิงสาวดังขึ้นตลอด จนเด็กหนุ่มนึกสังหรณ์ใจ

 

 

ทันทีที่จอดรถ พวกเขาจูงมือเด็กสองคนตรงไปยังห้องฉุกเฉินซึ่งในตอนนั้นเองทั้งแผนกก็กำลังชุลมุนด้วยจำนวนคนเจ็บที่เยอะ ไม่ว่าจะบาดเจ็บน้อยหรือสาหัส

 

 

เรามาทำไมกันที่นี่ แล้วทำไมน้าเปรียวต้องร้องไห้ด้วยครับ”

 

 

ญาติของคุณปฏิมาใช่ไหมคะ”

 

 

ใช่ค่ะ”

 

 

เชิญทางนี้เลยค่ะ”

 

 

ปฏิมา... แม่!!!

 

 

น้าเปรียวครับ ตอบสิงหน่อยเถอะครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น แม่อยู่ที่นี่หรอครับแล้วแม่มาได้ยังไง” เด็กหนุ่มถามยาวด้วยใจที่สั่นระรัว ลางสังหรณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เขาเริ่มกลัว

 

 

กลัวในสิ่งที่หญิงสาวกำลังจะบอกกับเขา

 

 

เปรียวดึงร่างของสิงโตเข้ามากอดแนบแน่น น้ำตาของเธอไหลออกมาอีกรอบพร้อมกับคำพูดที่ทำให้ใจแทบหยุดเต้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

 

 

พี่ป่าน... เสียแล้วสิง”

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

เขาไม่รู้อะไรเลย...

 

 

ร่างของแม่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงเหล็กในห้องฉุกเฉินพร้อมกับผ้าคลุมสีขาวที่คลุมทับทั้งร่าง ครั้นเปิดผ้าส่วนศีรษะออกก็พบว่าเป็นเธอจริงๆ

 

 

แม่...”

 

 

เหมือนโลกทั้งใบแตกสลาย... เหมือนทุกอย่างพังทลายลงไปต่อหน้า

 

 

เขาแทบจะไม่คาดคิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นหญิงสาวที่เขารักที่สุด

 

 

แม่...” เด็กหนุ่มเข่าอ่อนทรุดกายลงบนพื้นที่เย็นเฉียบ สายตาจ้องมองร่างนั้นด้วยหัวใจที่สลาย

 

 

เขาไม่เหลือใครแล้ว...

 

 

มันเกิดอะไรขึ้นครับ” เสียงทุ้มของพัดดังขึ้นทางด้านหลัง แต่เขาก็มิได้สนใจ

 

 

ทางโรงพยาบาลได้รับการแจ้งจากชาวบ้านว่ามีรถบัสโดยสารพลิกคว่ำอยู่ข้างทางขณะเดินทางเข้ามาในเมือง เหมือนจะเกิดอุบัติเหตุทำให้รถเกิดเสียหลักพลิกคว่ำลงข้างทาง... มีคนเจ็บและเสียชีวิตจำนวนมากอย่างที่คุณเห็น” แพทย์หนุ่มเล่าความตรมที่ตนทราบ แน่นอนว่าเขาก็สลดใจไม่น้อยที่เห็นคนหลายคนต้องจากไปเพราะอุบัติเหตุ

 

 

กับเธอคนนี้เราพยายามหาทางติดต่อกับญาติทุกทาง แต่ส่วนใหญ่ที่เราติดต่อไปในทีแรกอยู่กรุงเทพกันทั้งนั้น เราจึงพยายามหาเบอร์โทรของญาติที่อยู่ใกล้ที่สุดซึ่งก็คือคุณเปรียว” พยาบาลสาวเล่าต่อ ทั้งสองทำได้เพียงมองพวกเขาด้วยความเสียใจก่อนจะเดินจากไป

 

 

เหลือเพียงญาติผู้เสียชีวิตเท่านั้น

 

 

เปรียวยืนกอดสามีร้องไห้ไม่หยุด ขณะที่คริสเองเดินไปโอบกอดร่างของสิงโตและร้องไห้ตามไปอีกคน

 

 

สิง ฮึก.. สิง”

 

 

แขนยาวยกขึ้นและดึงเจ้าตัวเข้ามากอดไว้ เขาฝืนทนเก็บความรู้สึกต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

 

 

เป็นครั้งแรกที่เขาร้องไห้ออกมาต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสอง

 

 

แม่มาหาเรา แม่มาที่นี่ แต่แม่ไม่บอกเราสักคำ”

 

 

เขาทำใจไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ

 

 

แม่คงจะแอบมาหาเขา แต่ดันเกิดอุบัติเหตุก่อนแน่ๆ มิน่า ก่อนหน้านี้ไม่มีจดหมายจากแม่สักฉบับ

 

 

น่าเสียดายนักที่ยังไม่ทันได้เล่าเรื่องของตนบ้างก็มาจากไปเสียแล้ว...

 

 

งานศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่วัดแห่งหนึ่งโดยใช้เวลาสวดสามวัน ตลอดสามวันที่ผ่านมาเขามาที่นี่พร้อมกับครอบครัวของคริสตลอด อย่างน้อยแค่ตอนนี้ขอให้ได้อยู่ใกล้แม่แม้จะเป็นร่างไร้วิญญาณก็ตาม

 

 

หากแต่ในวันสุดท้ายพวกเขาสังเกตเห็นรถตู้สีขาวแปลกตามาที่นี่ พร้อมกับชายหนุ่มแปลกหน้าที่ดูนิ่งขรึมแต่แฝงความโศกเศร้าไว้ในแววตา เขาเข้ามากราบศพและพูดอะไรบางอย่างเบาๆก่อนจะเดินมาทางที่เด็กหนุ่มยืนอยู่พร้อมกับครอบครัวใหม่ของเขา

 

 

สวัสดีค่ะ/ครับ” พวกเขาทำความเคารพแขกผู้มาใหม่พร้อมกัน แต่สายตาของอีกฝ่ายกลับมุ่งตรงมายังเด็กหนุ่มก่อนจะเอ่ยทักทายผู้ใหญ่ทั้งสอง

 

 

สวัสดีครับ ผมแสดงความเสียใจกับการจากไปของเธอด้วยนะครับ”

 

 

คุณรู้จักเธอหรือครับ ถึงได้มาที่นี่” คำถามนี้ไม่ว่าใครก็สงสัยกันทั้งนั้น

 

 

ชายหนุ่มคลี่รอยยิ้มบางๆมองพวกเขาสลับกันก่อนจะตอบคำถามที่คาดไม่ถึง

 

 

จะเรียกว่าผมรู้จักเธอดีเลยก็ได้นะครับ เพราะผมเป็นสามีของเธอและเป็นพ่อของเด็กคนนี้”

 

 

พ่อของสิงโต...

 

 

พ่องั้นหรอ...

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

รพีพัฒน์ หรือ พี ถูกเชิญให้มาพักที่รีสอร์ทในฐานะแขกพิเศษ ก่อนหน้านี้เขาได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้แก่ทุกฝ่ายรวมทั้งขอโทษบุตรชายที่เขาทอดทิ้งไป

 

 

ผมทราบเรื่องเพราะโรงพยาบาลโทรเข้ามาที่บ้าน จึงรีบมาที่นี่แต่มันก็สายเสียแล้ว... ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมรู้แค่ว่าป่านโดนคุณหญิงไล่ออกจากบ้านไปพร้อมกับสิงโตแต่ไม่รู้ว่าไปที่ไหน ผมออกตามหาพวกเขามาตลอดแต่ไม่คิดว่าผู้หญิงที่ผมรักที่สุดได้จากผมไปแล้ว”

 

 

พี่ป่านรักคุณมากนะคะ แต่ทำไมคุณถึงทำแบบนี้” หญิงสาวกระแทกเสียงเอ่ยถามอย่างไม่พอใจจนคนเป็นสามีต้องปราม เธอยังจำได้ดีว่าวันที่พี่ป่านมาหาเธอที่นี่มีสภาพจิตใจเป็นอย่างไร

 

 

ผมรู้ว่าผมผิด ผมผิดเองทุกอย่าง ผมก็รักป่านกับลูกมากไม่ต่างกัน...” เขามองไปยังบุตรชายผู้เปรียบเสมือนดวงใจของเขา

 

 

ผมถึงได้มาที่นี่ เพื่อมาพาสิงโตกลับไป ผมจะดูแลเขาและชดเชยเวลาที่เสียไปให้กับเขา จะเลี้ยงดูเขาอย่างดี ไม่ให้ใครมาทำอะไรเขาได้อีก”

 

 

คนฟังใจหายไปกับคำพูดของเขาโดยเฉพาะกับร่างเล็กที่ยืนอยู่เคียงข้างสิงโต เจ้าตัวมองคนพี่ด้วยความรู้สึกใจหายวาบ

 

 

และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร คนที่บอกว่าเป็นพ่อก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า คุกเข่าลงให้ระดับสายตาพอดีกับอีกฝ่าย

 

 

พ่อมารับสิงกลับบ้านแล้ว เรากลับบ้านกันนะลูกนะ... พ่อสัญญาว่าพ่อจะดูแลไม่ให้ใครมาทำอะไรลูกได้อีก”

 

 

ความตั้งใจอันแน่วแน่แสดงออกผ่านทางสายตาชัดเจน จนทำให้เขาเริ่มไขว้เขว

 

 

เด็กหนุ่มเบนสายตามองผู้ใหญ่ทั้งสองเหมือนต้องการขอความเห็น แต่พวกเขากลับไม่ทำสิ่งใดเหมือนยังช๊อคกับคำพูดของอีกฝ่าย ครั้นมองไปยังร่างเล็ก...

 

 

ใบหน้าที่เคยเปื้อนรอยยิ้มบัดนี้เศร้าลงทันตาเห็น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ากลับบ้านในความหมายของผู้ชายคนนี้หมายถึงอะไร

 

 

เขาไม่กล้าตัดสินใจ ไม่กล้าตอบอะไรไปจริงๆ








นึกว่าตอนนี้จะกลบดราม่าได้ กลับม่าซะงั้น -0-

พาร์ทวัยเด็กใกล้จบแล้วนะคะ เราจะโตไปพร้อมกัน

พบกันตอนหน้าค่า อาจจะอัพให้ก่อนวันอาทิตย์นะคะเพราะเรามีสอบ =__=




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

662 ความคิดเห็น

  1. #256 JaoJean (@Yeme_sama) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 22:24
    โถพี่สิงง
    #256
    0
  2. #254 ying25146138 (@ying25146138) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 20:26
    โอ้ย.,.น้ำตาร่วง
    #254
    0
  3. #208 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 21:51
    สิงเสียแม่ไปแล้ว แต่มีพ่อมาแทน มันจะขดเชยได้เหรอ แล้วต้องจากน้องอีก จะได้เจอกันอีกก็โตเลยนะถ้าสิงไปอยู่กับพ่อ
    #208
    0
  4. #124 Ssinsinsin (@Ssinsinsin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 13:58
    น้ำตาไหลพรากจนได้ ฮือ สงสารพี่สิง สงสารทุกคนเลย แงงงง
    #124
    0
  5. #19 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:23
    โอ๊ยสงสาร พี่สิงจะไปจริงๆแล้ว พอมาเจอกันจะยังจำน้องได้ไหม ฮรึกกก เศร้า
    #19
    0
  6. #16 Phronraweec (@Phronraweec) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:19
    เศร้าใจใยใย ฮืออออ
    #16
    0
  7. #15 Jumttt555 (@Jumttt555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:55
    รอนะคะไรท
    #15
    0
  8. #14 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:38
    น้องทั้งผูกใจ และผูกพันกับพี่ไปแล้ว... ถ้ากลับไปแล้ว ก็คงจะลืมน้องใช่ไหม
    #14
    0
  9. #13 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:30
    โอ้ยยยยยย อย่าไปเลยสิง เอาแค่ติดต่อกันกับพ่อตลอดก็พอออออ
    #13
    0
  10. #12 Tripeace (@Tripeace) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:28
    ฮึก จะร้องไห้ กับเด็กเล็กต้องเสียอะไรไปมากมาย แล้วอยู่ๆ คนเป็นพ่อก็กลับมา มันเชื่อได้จริงเหรอ
    #12
    0
  11. #11 patty098 (@patty098) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:04
    สิงต้องอยู่กับน้องนะ ถ้าสิงไปน้องคงเสียใจมากเเน่ๆ
    #11
    0