[Fic SingtoKrist] The Lost

ตอนที่ 44 : Chapter 41

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    10 ก.ย. 61

Chapter 41

 

 

อื้อ.. งือ...”

 

 

มือเล็กปัดป่ายสิ่งรบกวนยามหลับใหล ไอเย็นจากผ้าขนหนูที่ซับใบหน้าเมื่อครู่ก็หายไปมีแต่เสียงทุ้มและสัมผัสอ่อนโยนที่จับมือทั้งสองไว้ให้สงบ

 

 

อยู่นิ่งๆก่อน”

 

 

จะนอน...” ตอบโดยไม่ลืมตาแถมยังพลิกกายหนีไปอีกด้าน

 

 

รู้แล้ว แต่มาเช็ดตัวก่อน ไข้ยังไม่ลดเลย” ว่าพลางจับร่างเล็กให้พลิกกลับมาและประคองใบหน้าให้หันมาบรรจงซับไปตามกรอบหน้าและลำคอ

 

 

ตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน สิงโตก็รีบวิ่งขึ้นไปห้องนอนของตนเองเพื่อดูอาการเด็กน้อยด้วยความเป็นห่วง ใจเขามันอยู่ไม่สุขตลอดหลังจากที่คุยกับพ่อเมื่อบ่าย ครั้นกลับมาและมีคนแจ้งว่าเจ้าตัวทานข้าวทานยาเพียงมื้อเช้าก็หลับไปตลอดทั้งวันจึงอยากจะไถ่โทษที่ทำให้ป่วยหนักแบบนี้

 

 

ฮื้อ... จะนอน” คนป่วยยังคงดื้อดึง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเอือยๆปัดมืออีกฝ่ายออก แต่กลับถูกมือหนาที่แรงเยอะกว่าจับแนบลงไปกับผืนเตียง

 

 

บอกว่ารู้แล้ว อยู่นิ่งๆก่อน”

 

 

คนป่วยปรือตาขึ้นเล็กน้อยมองเจ้าของมือที่บรรจงเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อย่างตั้งใจ

 

 

ร่างสูงเช็ดไปตามร่างกายส่วนบนเพื่อให้อีกฝ่ายสบายตัว เสร็จแล้วจึงพาดผ้าสีขาวในมือไว้กับขอบกาละมังหันมามองกับดวงตาน้อยๆที่มองอย่างปรือๆ ยกมือขึ้นแนบไปกับหน้าผากเพื่อดูอาการ

 

 

ตัวยังร้อนอยู่เลย ทำไมไม่ตื่นมากินข้าวกินยา นอนทั้งวันมันจะหายไหม”

 

 

คนตัวเล็กไม่ตอบแต่กลับขมวดคิ้วเข้าหากันและพลิกตัวหนีคนใจร้าย

 

 

คริส นายจะดื้อไปถึงไหน” เขาเอ่ยเสียงเรียบจับคนน้องให้พลิกตัวกลับมาแม้ว่าอีกฝ่ายจะยื้อเอาไว้ ทว่าเรี่ยวแรงที่หายไปเพราะอาการป่วยทำให้ทั้งตัวพลิกกลับไป จึงหันหน้าหนีแทน

 

 

คริส...” กดเสียงต่ำให้ดูเหมือนว่ากำลังโกรธ

 

 

ฮึก” มือเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าและกอดเอาไว้

 

 

เฮ้อ! ลุกขึ้นมากินข้าวดีๆมา จะได้กินยาแล้วนอนต่ออย่างที่อยากทำ”

 

 

คำพูดไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิดในความคิดของคริส ทว่าการกระทำกลับตรงกันข้ามเมื่อร่างของเขาถูกประคองขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงช้าๆก่อนที่โต๊ะตัวเล็กจะมาประจำที่ด้านหน้าพร้อมกับถาดอาหารสำหรับคนป่วย

 

 

สิงโตเปิดฝาครอบออกให้กลิ่นของข้าวต้มอ่อนๆลอยมา ใช้ช้อนคนให้เข้ากันและตักมาจ่อที่ปาก

 

 

อ่ะ กินซะ”

 

 

ร้อน”

 

 

คำพูดสั้นๆที่ทำให้เขากรอกตาแต่ก็ยอมที่จะเป่าไล่ความร้อนออกไป แล้วจึงยื่นไปจ่อที่ปากอีกครั้ง

 

 

คราวนี้คริสทำท่าเหมือนจะจับช้อนกินเองแต่ก็ถูกอีกฝ่ายดึงกลับ

 

 

กินเข้าไปเร็วๆ”

 

 

คิดจะกินเอง”

 

 

เฮ้อ! เรื่องมากจริงๆ จะทำอะไรก็ทำ”

 

 

ช้อนถูกวางลงในจานข้าวอย่างแรงกับเจ้าของร่างสูงที่ลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ขณะน้องตกใจจนน้ำตาคลอเบ้าด้วยความกลัว เวลาป่วยแบบนี้ก็งอแงเป็นธรรมดาทำไมต้องโมโหใส่ด้วย

 

 

มือเล็กสั่นเทาพยายามยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่เก็บไว้มานาน ส่วนอีกข้างพยายามจะตักข้าวในชามทานเอง ม่านน้ำตาที่ทำให้การมองพร่ามัวสร้างความยากลำบากยิ่งนัก

 

 

ตักทานไปได้เพียงไม่กี่คำก็ถูกแย่งช้อนไปพร้อมกับปลายนิ้วที่เกลี่ยน้ำตาออกให้

 

 

กินดีๆ ฉันช่วย”

 

 

คนๆเดิมที่เป็นทั้งคนทำร้ายจิตใจ และคนที่คอยดูแล

 

 

น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดแม้จะยกแขนเช็ดสักกี่ครั้ง แต่ก็ยอมทานข้าวที่ถูกป้อนมาตลอดจนพร่องไปได้เกือบหมดจึงได้ท้วงว่าอิ่มแล้ว ยาแก้ปวดก็ถูกยื่นมาพร้อมกับน้ำ เจ้าตัวฝืนทนกินเข้าไปจนหมดแต่ไม่กล้าพูดอะไรต่อเพราะกลัวจะโดนโมโหใส่อีก

 

 

นอนต่อได้แล้ว”

 

 

เขายกโต๊ะตัวเล็กออกและจัดท่าเพื่อให้น้องนอนสบายๆ ทว่าคนป่วยกลับเอาแต่จ้องหน้าเขาไม่ยอมนอน จากที่เตรียมจะออกไปทานข้าวเย็นก็ต้องหยุดเพื่อรอให้หลับไปก่อน แต่ดูว่าจะไม่ง่ายเลยเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่มองเขาด้วยตาปรือๆจนต้องหย่อนกายลงข้างเตียงไปดูอาการ

 

 

เป็นอะไร ทำไมไม่นอน”

 

 

พี่สิง...”

 

 

หืม?

 

 

อย่าเพิ่งไปได้ไหม” มือเล็กเอื้อมมาแตะมือเขาไว้ มือที่ซีดขาวและไร้เรี่ยวแรง เขาพลิกมือขึ้นประสานปลายนิ้วไว้

 

 

ได้สิ” ว่าพร้อมโน้มตัวลงเข้ามาใกล้ แนบริมฝีปากลงบนหน้าผากอย่างแผ่วเบา ลงมาปลายจมูกและหยุดที่ริมฝีปาก เพียงสัมผัสที่แผ่วไร้การรุกล้ำก็รู้สึกได้ถึงไอร้อนจากตัวอีกคน

 

 

มือเล็กอีกข้างยกขึ้นโอบแขนคนพี่ไว้เหมือนกลัวว่าจะหายจากไป

 

 

สิงโตผละจูบมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำลูบศีรษะอย่างอ่อนโยนก่อนจะย้ายมานั่งลงข้างๆ เฝ้ามองให้แน่ใจว่าคนป่วยหลับไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงได้งอแงอีกแน่ๆ

 

 

มือเล็กยกขึ้นโอบกอดรอบเอวของคนพี่อย่างหวงแหนซุกใบหน้าลง กลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์กับไออุ่นที่คุ้นเคยทำให้หลับไปอย่างง่ายดาย

 

 

หรืออาจเป็นเพราะอาการป่วยก็ไม่ทราบ

 

 

เหมียว.. เหมียว.. เหมียว..’

 

 

เจ้าตัวขนทั้งสามปีนเตียงขึ้นมาใกล้กับคริสและนอนขดข้างๆ

 

 

ร่างสูงมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ เขาแทบจะเชื่อสนิทใจว่าเด็กน้อยคนนี้คือคนสำคัญของเขาจริงๆจากที่ดูพฤติกรรมของทุกคนในบ้าน หากแต่ติดอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องแหวนที่ยังไม่ปักใจเชื่อ

 

 

เมื่อเห็นว่าคนข้างกายหลับสนิทจึงเอื้อมมือไปยังมือข้างซ้ายของเขา ค่อยๆดึงแหวนจากนิ้วเรียวนั้นออกแต่ขณะเดียวกันที่มีภาพบางอย่างแทรกขึ้นมาในโสตประสาท

 

 

ภาพงานเทศกาล…

 

 

ภาพของคนส่องคนที่เดินจูงมือกันท่ามกลางผู้คนมากมาย

 

 

ภาพของเจ้าของรอยยิ้มที่สดใสที่ไม่ได้เห็นมาแสนนาน

 

 

และ…

 

 

ภาพของการแลกแหวนระหว่างคนสองคน

 

 

อาการปวดหัวหนักขึ้นจนเผลอบีบมือเล็กแน่น กระทั่งภาพนั้นหายไปก็หอบหายใจอย่างแรง

 

 

เหมือนจะนึกอะไรออก แต่ยังคงรู้สึกเลือนลาง ภาพเหล่านั้นยังไม่ประติดประต่อมากนัก

 

 

ก๊อกๆๆๆ

 

 

พี่สิง ทานข้าวกันครับ” เอิร์ทเปิดแง้มประตูออกมาแล้วเอ่ยเสียงแผ่วเมื่อเห็นว่าคนป่วยหลับไปแล้ว

 

 

อืม.. เดี๋ยวตามไป” เขาตอบรับเสียงเบา

 

 

ร่างสูงจัดท่าให้คนป่วยได้นอนสบายๆและค่อยๆลุกขึ้นยืน มองใบหน้าที่หลับใหลนั้นอีกครั้ง

 

 

แกร็ง’

 

 

เสียงของหล่นกระทบกับพื้นที่ทำให้นึกแปลกใจ ครั้นก้มมองก็พบว่าเป็นแหวนเงินเกลี้ยง เขาหยิบมันขึ้นมาและเหลือบตามองมือขาวข้างซ้าย

 

 

แหวนนั้นมันหลุดมากับมือของเขาเมื่อไหร่ไม่รู้

 

 

แต่ที่แน่ๆ หากคริสตื่นมาต้องถามถึง ฉะนั้นจึงเก็บเอาไว้กับตัวก่อน

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

ผ่านไปราวๆสามวัน อาการป่วยของคริสเริ่มดีขึ้นมากพอสมควร หากแต่ติดตรงที่เจ้าตัวยังคงไม่อยากจะลุกออกไปไหน เนื่องจากว่ายังปวดบริเวณสะโพก

 

 

มันควรจะหายดีแล้วหากว่าคนพี่ไม่มารังแกเขาขณะที่คอยดูแลไปด้วย

 

 

จะไม่ออกไปเดินข้างนอกจริงๆหรอน้องคริส วันนี้แดดไม่ร้อนออกไปเดินได้นะ” นิวเอ่ยถามขณะที่เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อย่างเบามือ

 

 

ไว้ก่อนแล้วกันครับพี่นิว คิดยังไม่อยากออกไปไหน” พูดได้คล่องปรื๋อเหมือนเมื่อก่อนจนคนฟังอมยิ้ม

 

 

แล้วอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”

 

 

คนป่วยส่ายหน้ามองตามผ้าขาวที่เช็ดตัวให้ รู้สึกได้ถึงนิ้วที่ดูโล่งผิดปกติ

 

 

พี่นิว แหวนคิดหายไปไหนครับ”

 

 

หืม? พี่ไม่เห็นมาสองสามวันแล้วนะน้องคริส”

 

 

แต่คิดไม่ได้ถอดออกเลยนะ...”

 

 

มือบางทั้งสองกุมเข้าหากัน กวาดสายตามองไปรอบๆเตียงขณะที่สมองก็พยายามประมวลผล เขาจำได้ดีว่าสวมใส่แหวนวงนั้นไว้ตลอดเวลาไม่เว้นแม้ตอนที่ไม่สบายอย่างหนักจนถึงตอนนี้

 

 

คนที่ดูแลเขาผลัดเปลี่ยนกันหลายคนไม่ว่าจะเป็นนิว เอิร์ท ป้าหวาน รวมไปถึงเจ้าของห้อง

 

 

พี่สิง.. พี่สิงจะถอดมันออกหรือเปล่า” เพราะเคยโต้เถียงและโดนรังแกเรื่องแหวน จึงทำให้นีกถึงใครอื่นไปไม่ได้

 

 

ถ้าสิงโตกลับมา พี่จะลองถามให้นะ”

 

 

เจ้าตัวพยักหน้าหงึก เหม่อลอยคิดไปไกลว่าจะเป็นคนที่ตนคิดไว้หรือเปล่า

 

 

จากทีแรกที่จะไม่ออกจากห้องกลายเป็นว่าระหว่างวันคริสไม่ได้นอนอยู่แต่ในห้อง ด้วยความเบื่อหน่ายจึงออกมาเดินไปนู่นไปนี่กับร่างกายที่ยังระบมไม่น้อย โดยมีนิวคอยตามดูไม่ห่างส่วนเอิร์ทถูกพีพาไปที่บริษัทด้วย

 

 

อยากไปเดินตรงไหนอีกไหม ศาลาหรือว่าสระน้ำดี” ร่างโปร่งเอ่ยถามหลังจากประคองให้คนตัวเล็กนั่งลงบนโซฟาและรินน้ำอุ่นให้ดื่ม

 

 

ศาลาแล้วกันครับ”

 

 

ไม่รู้ว่าทำไมนิวถึงชอบชวนเข้าไปนั่งริมสระน้ำ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่เคยบอกว่าเป็นคนกลัวน้ำ จึงตอบเลี่ยงๆไปศาลาหลังบ้านแทน

 

 

ของว่าง อาหารหวานและของเล่นสำหรับแมวเหมียวถูกเตรียมไว้เรียบร้อย ทั้งสองใช้เวลาอยู่ที่นั่นกระทั่งถึงเวลาที่เจ้าบ้านทั้งสามกลับมา และดูเหมือนพวกเขาจะกลับมาเร็วกว่าปกติเสียอีก

 

 

ยังไงพ่อก็ฝากพวกเราดูแลบ้านด้วยนะ หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรมาทำให้พ่อปวดหัวอีกล่ะ”

 

 

คร้าบพ่อ ผมจะดูแลพี่สิงและทุกๆคนเป็นอย่างดี ไม่ให้พ่อปวดหัวเลยครับ... แล้วก็ฝากบอกคุณแม่ด้วยนะครับ ว่าผมคิดถึง ไว้ผมว่างจะรีบไปหา”

 

 

สายตาของชายหนุ่มเปี่ยมไปด้วยความหวังและความสบายใจ เพียงเพราะความขี้เล่นของเจ้าลูกชายคนเล็ก รวมไปถึงความรู้สึกที่เห็นใจ

 

 

เอิร์ทมองตามผู้เป็นพ่อขึ้นไปเตรียมของสำหรับเดินทางไปต่างประเทศเพื่อพูดคุยเรื่องของธุรกิจ บวกกับการไปเยี่ยมเยียนคุณหญิงซึ่งเป็นมารดาของเขาที่ปลีกตัวไปเมื่อหลายปีมาแล้ว

 

 

เขาเองก็เคยไปหาเธอมาปีละครั้งทว่าพักหลังนั้นกลับไม่ค่อยได้ไปหาเพราะติดเรื่องที่มหาลัย จนมาทราบภายหลังว่ามารดาของเขานั้นป่วยหนักจนร่างกายทรุดโทรม ไร้เรี่ยวแรงต้องได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง

 

 

หวังว่าจะได้ไปเยี่ยมท่านในเร็ววันก่อนที่จะสายไป

 

 

เอิร์ท” สองเสียงใสเรียกเขาพร้อมกันจนต้องหันไปมอง

 

 

พี่นิว.. คริส ออกมาไหวแล้วหรอ”

 

 

คิดเบื่อน่ะ เลยอยากออกมาเดินเล่น พี่นิวเลยพาออกมา”

 

 

ทำไมวันนี้กลับเร็วล่ะเอิร์ท แล้วสิงโตล่ะ”

 

 

วันนี้พ่อจะไปดูงานที่ต่างประเทศน่ะครับเลยกลับเร็วหน่อย ส่วนพี่สิงผมเห็นเดินไปที่สระน้ำมั้งครับ”

 

 

คริสเบิกตาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทำไมอะไรก็ต้องไปที่สระน้ำหมด ที่นั่นมันมีอะไรงั้นหรอ

 

 

แล้วนี่เอิร์ทต้องไปส่งคุณอาหรือเปล่า” นิวยังคงเอ่ยถามต่อ

 

 

วันนี้คนขับรถไปแทนครับ ผมหิวจังเลยพี่นิว ในครัวมีไรกินไหมคร้าบ” ร่างสูงทำท่าออดอ้อนแบบเด็กๆจนเจ้าตัวอมยิ้ม ผิดกับคนตัวเล็กที่ยืนมองด้วยความสงสัยในพฤติกรรมของทั้งคู่

 

 

เดี๋ยวก็ทานมื้อเย็นแล้ว อ้อ! น้องคริสจะไปหาสิงโตเลยไหม เดี๋ยวพี่พาไป”

 

 

ไม่เป็นไรครับพี่นิว คิดไปเองครับ พี่นิวพาเอิร์ทไปหาอะไรทานเถอะ”

 

 

เขามองภาพทั้งสองด้วยอมยิ้มน้อยๆ ดูเหมือนทั้งคู่กำลังไปได้สวยเลยทีเดียวหากแต่จะมีใครทราบบ้างคงต้องให้เจ้าตัวเอ่ยปากบอกเอง

 

 

คราวนี้ก็ถึงคิวเขาที่จะต้องไปหาคนพี่บ้าง

 

 

สระน้ำ...

 

 

ทำไมถึงไปที่นั่น...

 

 

เท้าทั้งสองก้าวไปข้างหน้าด้วยใจที่หวาดกลัวกับสิ่งที่ไม่อยากเผชิญ

 

 

ยิ่งใกล้ใจก็ยิ่งสั่น

 

 

ยิ่งใกล้ก็ยิ่งเห็นแผ่นหลังของอีกฝ่ายชัดเจนมากขึ้น

 

 

พี่สิง” ร่างเล็กหยุดเดินในระยะที่ใกล้ร่างสูงไม่น้อยก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อเบาๆ

 

 

มีอะไร” เสียงเรียบตอบกลับโดยไม่ได้หันมามอง

 

 

พี่ เอ่อ... พี่พอจะเห็น แหวนของคิดไหม” ทำใจกล้าเอ่ยถามทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าคงต้องโดนโมโหใส่อีกแน่

 

 

ฮึ! วงนี้นะเหรอ”

 

 

หันกลับมาพร้อมกับชูแหวนเงินในมือขึ้นมา สายตานั้นจ้องมองคนตัวขาวด้วยความไม่พอใจอย่างมาก ทันทีที่ได้เห็นแหวนวงนั้นเจ้าตัวก็เบิกตาโพลงเหมือนกำลังดีใจ

 

 

พี่... คิดขอคืนเถอะนะ”

 

 

อยากได้มากงั้นหรอ คิดถึงมันมากนักสิ” น้ำเสียงเย้ยหยันที่ทำให้คนฟังปวดใจ

 

 

ทำไมถึงไม่เชื่อกันสักทีว่าเจ้าของแหวนก็คือคนตรงหน้านี่ไง

 

 

ถ้างั้น... ก็ไปตามหาเองแล้วกันนะ”

 

 

สิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเมื่อร่างสูงโยนแหวนวงนั้นไปทางด้านหลังสู่กลางสระน้ำที่อยู่ลึกที่สุด

 

 

หัวใจของคริสแทบแหลกสลายเมื่อของสำคัญกำลังจมดิ่งลงไปในน้ำ มองตามคนพี่ด้วยสายตาผิดหวังและเสียใจจนบางครั้งก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าทำไมต้องยอมให้อีกคนทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้

 

 

สิงโตเดินหายเข้าไปในบ้านแล้ว เหลือเพียงเขาที่ยืนอยู่ตามลำพังกับสิ่งที่กลัวเหลือเกิน

 

 

แหวนแทนใจ สิ่งสุดท้ายที่อยู่ติดตัวเขามาตลอด








มันเกือบดีแล้วจริงๆนะ

บางทีอ่านคอมเม้นต์เราก็กลัวคนอ่านหายจริงๆนะ TT

แต่อีกไม่นานหรอกเพราะทุกอย่างมันคิดไว้หมดแล้ว 

อยากให้น้องหนีไม่ยากเลยสักนิด หึๆๆ

อันนี้ขอแอบสปอยล์ไว้ก่อนนะคะ ก่อนพี่สิงจะจำได้เราจะมีพาร์ทสเปที่เล่าความรู้สึกช่วงที่พี่สิงความจำเสื่อม

จึงเรียนมาเพื่อทราบ สำหรับวันนี้หลบก่อน

สวัสดีค่ะ +.+





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

662 ความคิดเห็น

  1. #644 PraewShiny (@PraewShiny) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 15:23
    ร้ายให้หนักไปเลยสิง เอาให้น้องเจ็บ แล้วจะคอยดูวันที่น้องถอย จะคอยดูคนที่เจ็บกว่า
    #644
    0
  2. วันที่ 14 กันยายน 2561 / 12:36
    ทำไมเป็นคนใจร้ายแบบนี้
    #388
    0
  3. #385 -ploysiwa- (@-ploysiwa-) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 00:07
    พี่สิง! ทำไมเป็นคนแบบนี้
    #385
    0
  4. #379 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 21:50
    อีพี่สิงความจำเสื่อมไม่พอ แต่นิสัยนี่เปลี่ยนตามเลย โมโหง่ายไร้เหตุผล เอาแต่ใจตัวเอง อยากให้น้องไม่ยอมบ้าง จะสมน้ำหน้าให้
    #379
    0
  5. #374 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 19:32
    งงว่าทำไมพี่สิงไม่เชื่อสักทีอะ สงสารน้อง
    #374
    0
  6. #366 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 06:08
    โอ้ย หงุดหงิดอะไรก็ไม่เท่าหงุดหงิดคนพี่ค่ะ อะไรจะเบอร์นั้นอ่ะ นั่นก็แหวนที่ตัวเองให้แท้ๆ จำไม่ได้ก็ไม่ควรทำแบบนั้นอ่ะ นี่มันทำร้ายความรู้สึกกันเกินไปแล้ว!
    #366
    0
  7. #359 miiiina (@miiiina) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 12:07
    ป่ะ น้องคิด กลับบ้านกัน เดี๋ยวพี่ไปส่งง ถ้าไม่กลับ จะบอกพ่อ บอกแม่ละนะ ทีนี้อิ่พี่สิงโดนหนักแน่ หึ ส่วนแหวนทิ้งไว้ พร้อมเจ้าของแหวนนั่นแหละ ไม่ต้องเอาละ
    ก่อนไปตีหัวให้เสื่อมไปอีกสักที เอาให้เอ๋อไปเลย
    เกลียดดแล้ววว อิ่พี่สิง เอาจริงเริ่มเกลียดตั้งแต่แอบลักหลับน้องละ นิสัยอ่ะ
    ไรท์มาเร็ว ๆ นะ มันค้างมากกกก งืออออ
    #359
    0
  8. #357 piti345 (@piti345) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 14:52

    โหๆกำลังอินเลยมาน้อยไปอ่ะ!!ไร้ทจ๋ามาต่อเร็วๆนะจ๊ะ
    #357
    0
  9. #356 Kidtuengkrist (@Kidtuengkrist) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 07:24
    น้องหนีไป พี่สิงใจร้ายเกินไปแล้ววว
    #356
    0
  10. #355 iammai29 (@iammai29) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:11

    พี่สิงใจร้ายhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-02.png

    #355
    0