[Fic SingtoKrist] The Lost

ตอนที่ 31 : chapter 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    22 ก.ค. 61

Chapter 28

 

 

เดินทางปลอดภัยนะครับพี่สิง ถึงแล้วไลน์บอกน้องบ้างก็ดีนะ เดี๋ยวผมจะโดนพ่อบ่นอีกว่าไม่ยอมดูแลพี่น่ะ”

 

 

เออ รู้แล้วหน่า ย้ำตั้งแต่ออกจากบ้านจนพี่จะเข้าเกตอยู่แล้ว จะเป็นพ่ออีกคนหรือไง”

 

 

ถ้าเป็นได้ก็ดี แล้วนี่พี่บอกคริสหรือยังครับเนี่ย”

 

 

สิงโตเงียบไปกับประโยคเมื่อครู่ ปิดเทอมครั้งนี้เขาไม่ได้ไปเชียงใหม่ดังที่ผ่านมาแต่ต้องไปลงใต้กับเพื่อนๆแทนด้วยเหตุผลที่ว่าเขาแทบจะไม่ได้ไปที่อื่นเลยนอกจากขึ้นเหนือ มาคราวนี้เพื่อนๆก็อยากจะให้ไปสัมผัสกับทะเลบ้าง

 

 

นี่.. พี่อย่าบอกนะว่ายังไม่ได้บอก”

 

 

เปล่า... แค่คิดถึงเฉยๆ”

 

 

คุยกันทุกคืนมีหรือที่เขาจะไม่บอกว่าตนทำอะไรที่ไหนเมื่อไหร่บ้างแม้อีกฝ่ายจะไม่ค่อยถาม ที่เงียบไปเพราะอดเสียดายไม่ได้ที่ครั้งนี้จะไม่ได้เจอกันทั้งที่กว่าจะได้พบกันก็นานเอาเรื่องจนนึกหวั่นใจว่าจะมีใครมาขายขนมจีบให้แฟนตัวเองหรือเปล่า

 

 

แต่หากระยะทางและเวลาทำอะไรไม่ได้เหมือนที่ผ่านมาก็ทำให้คลายกังวลได้ระดับหนึ่ง

 

 

แล้วไป.. ไม่อย่างงั้นนะผมจะโทรบอกคริสให้เอง โอ๊ยพี่สิง!” มือใหญ่ฟาดลงกลางศีรษะน้องชายเกือบเต็มแรงโทษฐานที่พูดมาก

 

 

เพื่อนสิงคะ ทุกคนเขารอคุณอยู่คนเดียวนะคะ จะไปไหมคะเพื่อน” หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มเดินมาเรียก เธอกำลังจะเดินเข้าเกตไปแล้วหากไม่เห็นเพื่อนตัวสูงยืนคุยกับน้องชายอยู่เหมือนเดิม

 

 

ไปค่ะเพื่อนมุก พี่ไปละนะ ดูแลพ่อ ดูแลซิมบ้าแล้วก็สำลีกับขี้เถ้าให้ดีล่ะ”

 

 

เอิร์ททำหน้าหน่ายกับคำสั่งของพี่ชาย ลำพังให้ดูแลพ่อยังไม่ว่าอะไร แต่ให้ดูแลแมวทั้งคอกนี่มัน...

 

 

คร้าบๆ จะดูแลอย่างดีไม่ให้อะไรไต่ตอมแม้แต่ปลายขนเลยคร้าบ”

 

 

เขายกมือไหว้รุ่นพี่ก่อนโบกมือลากระทั่งพี่ชายและเพื่อนๆของเขานั้นเดินหายเข้าไปข้างใน ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกโหวงๆหน่วงๆแปลกๆทั้งที่ไปส่งสิงโตบ่อยครั้งก็ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ หรือเขากำลังคิดมากไปเอง

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

ทางด้านไร่พงค์พัฒน์ เหล่าคนงานกำลังพากันตั้งใจทำงานอย่างขมักเขม่นเพื่อรอวันที่ผลผลิตออกมา ระหว่างนั้นเองเด็กหนุ่มก็นั่งเล่นกับบิวตี้ เจ้านกแขกเต้าตัวสีฟ้าที่ตอนนี้แข็งแรงขึ้นจากเดิมที่เจอ เจ้าตัวน้อยทั้งชอบร้องชอบส่งเสียง กินเก่งแถมยังซนเอามากๆเสียด้วย

 

 

//“คิดถูกแล้วล่ะที่ให้คุณคริสเอาไปเลี้ยง เธอดูแข็งแรงสุขภาพดีขึ้นเยอะเลย”// แฟนสาวของแบงค์เอ่ยขึ้นขณะมองภาพที่นายน้อยของพวกเธอกำลังป้อนอาหารด้วยแตงโมชิ้นเล็กๆ

 

 

//“นั่นสิ คริสก็ชอบมาเล่าให้ฟังบ่อยๆนะว่าเจ้าบิวตี้ซนอย่างนั้นอย่างนี้... คิดๆไปก็แอบคล้ายกันอยู่นะทั้งนกทั้งคนเลี้ยงเนี่ย”//

 

 

มือบางตีเข้าที่แขนอีกฝ่ายไม่แรงนัก แม้รู้ว่าเขาสนิทกับคริสมากแค่ไหนแต่หากเจ้าตัวได้ยินได้ไล่ตีอีกแน่ๆ

 

 

อยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวคิดมา” เขาปล่อยให้บิวตี้อยู่ที่เดิมขณะที่ตนนั้นลุกออกมาหาคิวที่มาพร้อมกับแฟ้มเอกสาร

 

 

รายการสินค้าครับคุณคริส”

 

 

มือเล็กรับมาและเปิดอ่านรายละเอียดด้านใน ตอนี้คริสมาทำหน้าที่นี้แทนแบงค์เนื่องจากว่าแบงค์ต้องตระเวนไปหาลูกค้าค่อนข้างบ่อย และเมื่อกลับมาก็กลายเป็นว่าคริสเรียนรู้งานของแบงค์จนสามารถเข้ามาทำได้อย่างเต็มที่ขณะที่อีกฝ่ายก็ยังคงช่วยเหลืองานเป็นอย่างดี

 

 

รอบนี้คุณสิงโตไม่มาหาหรอครับ ไม่เห็นคุณพัดพูดถึงเลย” อยู่ๆหนุ่มตี๋คิ้วเข้มก็เอ่ยถึงแฟนหนุ่มขึ้นมา ก็ทำเอาเศร้าใจเล็กน้อย

 

 

รอบนี้ไม่ได้มาหรอกครับ ให้พี่เขาได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆบ้าง มาหาคิดทุกรอบเดี๋ยวก็เบื่อแย่หรอก” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ใจข้างในมันก็รู้สึกปวดหนึบไม่น้อย

 

 

คุณสิงโตไม่มีวันเบื่อหรอกครับ พี่คิดว่าคุณเขาอยากมาหาคุณคริสทุกครั้งที่มีโอกาส ดูอย่างวันหยุดยาวสิครับยังมาแบบไม่บอกเลย”

 

 

เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับอมยิ้มไปกับประโยคดังกล่าว มันก็จริงอย่างที่คิวพูดอ่ะนะ

 

 

ไว้คุณคริสก็ลองขอคุณพัดคุณเปรียวลงไปกรุงเทพอีกสิครับ มาเจอกันคนละครึ่งทางมันจะได้ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบกันนะครับ”

 

 

นั่นสินะ!

 

 

อ่ะ.. คิดเอาเอกสารไปให้พี่แบงค์แล้วกัน ขอบคุณนะพี่คิวสำหรับคำแนะนำ”

 

 

ยินดีเลยครับผม!” ชายหนุ่มยกมือขึ้นทำท่าวันทยาหัตถ์ให้กับนายน้อยก่อยจะหันหลังเดินกลับไป ขณะที่คนมองนั้นส่ายหน้าพลางหัวเราะขำกับท่าทางนั้น

 

 

พี่แบงค์ครับ ใบสั่งสินค้ามาแล้วครับ”

 

 

คริสไปที่โกดังเองเลย พี่ยังทำงานตรงนี้ไม่เสร็จรบกวนด้วยนะ”

 

 

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับวิ่งไปยังที่จอดจักรยานสีดำคันเก่งและขับมันตรงไปยังโกดังเก็บผลผลิตทั้งหลายซึ่งภายในยังมีคนงานทยอยนำของที่เก็บเกี่ยวมาไว้ที่นี่

 

 

//“คุณคริส มาถึงนี่มีอะไรหรือเปล่าครับ”//

 

 

//“เอาใบสั่งสินค้ามาให้ครับพี่ไอซ์ ยังไงช่วยเตรียมไว้ให้ด้วยนะครับ”// ว่าพลางส่งแฟ้มเอกสารให้กับไอซ์ ชายหนุ่มร่างสูงที่รับหน้าที่ดูแลโกดังสต๊อกสินค้า

 

 

//“ได้ครับ แล้วยังไงผมจะเอาของไปจัดเตรียมให้ที่ด้านหน้าเหมือนเดิมนะครับ”//

 

 

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับหันหลังกลับไปทางจักรยานคันเก่ง คราวนี้เจ้าตัวไม่ได้ปั่นกลับไปที่เดิมแต่กลับเดินทางไปเรื่อยๆรอบไร่ทั้งหมด

 

 

ทั้งๆที่อยู่อย่างนี้มาหลายปีแต่ก็ไม่ชินเสียที เขามองภาพคนงานพากันทำงานด้วยความขยันและตั้งใจด้วยความรู้สึกเหงา

 

 

ไม่ว่าจะเพื่อนทั้งสองก็ไม่ว่างมาคุยเล่นกับเขา หรือแม้แต่คนพี่ที่ตอนนี้คงกำลังเดินทางอยู่อาจจะไม่สะดวกมาคุยกับตน

 

 

เหงาเหลือเกิน...

 

 

คริสปั่นจักรยานมาเรื่อยๆกระทั่งมาถึงหน้าบ้านของตนเอง วันนี้เป็นอีกวันที่แม่ของเขาเข้าไปช่วยพ่อที่รีสอร์ท ส่วนงานที่ไร่ก็มีคนเข้ามาช่วยกันเยอะพอสมควรแล้ว ดังนั้นเขาจึงว่างเอามากๆจนไม่รู้จะทำอะไร

 

 

ร่างเล็กสาวเท้าขึ้นบ้าน ผ่านมาหยุดตรงหน้าห้องนอนที่กลายเป็นห้องของคนพี่ไปแล้วก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปข้างใน

 

 

เงียบ... จนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

 

 

ไม่เคยรู้สึกว่าเงียบเหงาเท่านี้มาก่อน

 

 

คิดถึง... คิดถึงเป็นที่สุด

 

 

ถึงจะเข้าใจอีกฝ่ายมากเพียงใด แต่เขาก็ยังอยากจะเห็นแก่ตัวให้คนพี่กลับมาอยู่ที่นี่ถาวรแต่ทำไม่ได้

 

 

เขาทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มที่เคยขอเข้ามานอนด้วยครั้งหนึ่ง กลิ่นเฉพาะตัวของสิงโตยังคงติดอยู่บนผืนผ้าไม่จาง ยิ่งซุกใบหน้าลงกลิ่นก็ยิ่งชัดขึ้น

 

 

นอกจากนั้นแล้วก็ยังคงมีแหวนแทนใจที่ยังคงอยู่ในนิ้วนางข้างซ้าย แหวนที่คนพี่มอบไว้ให้เป็นตัวแทนยามที่คิดถึงกัน

 

 

คิด.. คิดถึงพี่สิงนะ”

 

 

คำแนะนำของคิวลอยเข้ามาในหัว เห็นทีอาจจะต้องขอลงไปกรุงเทพอีกครั้งเสียแล้ว

 

 

คริสหลับตาลงช้าๆซึมซับความรู้สึกจากสัมผัสที่อีกฝ่ายเคยมอบให้ผ่านการกอดด้วยการดึงหมอนลงมากอดแนบกระทั่งผล็อยหลับไป

 

 

และตื่นมาอีกทีเพราะเปรียวที่ขึ้นมาปลุกให้ลงไปทานข้าวเย็น

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

ทะเล... สถานที่ท่องเที่ยวที่แทบจะไม่ได้มาสักครั้งตั้งแต่จำความได้ เวลาส่วนใหญ่นั้นหมดไปกับการได้อยู่กับคนรักที่บ้านทางเหนือแทน และการมาเหยียบผืนทรายครั้งนี้ก็ทำเอาตื่นเต้นไม่น้อย

 

 

ยืนนิ่งเชียวเพื่อน.. ไม่ได้มาตั้งกี่ปีล่ะนั่น” มุกที่เดินตามหลังมาอดแซ็วเป็นไม่ได้

 

 

ก็... ห้าหกปีเลยนะที่ไม่ได้เห็นทะเลเลย”

 

 

แหงละสิ! ก็มึงมัวแต่หลงแฟนเด็กจนต้องไปหาตลอดที่มีโอกาสนี่ ไปนู่นก็มีแต่ภูเขากับภูเขา”

 

 

แต่มึงก็ตามกูไปทุกครั้งที่มีโอกาสนะไอ่ออฟ”

 

 

ออฟในชุดฮาวายสบายตัวพร้อมแว่นตากันแดดหันมาหา ทว่าพอเห็นสายตาของคนที่มองมาก็ทำให้นึกขึ้นได้ว่าตนไปทำอะไรที่นั่นไว้

 

 

นั่นดิ ว่าแต่ทำไมไม่ชวนน้องมาละสิง พ่อแม่เขาคงไม่ว่าหรอกนะที่พามาเที่ยวน่ะ”

 

 

ลำพังน้าทั้งสองก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก คงจะมีแต่เจ้าตัวนี่แหละที่ไม่ยอมมาเพราะว่ากลัวน้ำ ขนาดน้ำตกที่ตื้นกว่าและปลอดภัยกว่ายังขาสั่นหน้าซีดแม้จะอยู่ห่างจากแอ่งไกลพอสมควร หรือตอนที่นั่งด้วยกันที่สระว่ายน้ำในบ้านเจ้าตัวก็กอดแขนเขาซะแน่นเลย ถ้ามาทะเลคงไม่ร้องขอให้พากลับเลยหรอ

 

 

น้องเขามีงานต้องทำน่ะ” เขาตอบเลี่ยงเรื่องที่แฟนตัวน้อยของตนกลัวน้ำ ไม่อย่างนั้นคงได้มีเรื่องแกล้งกับออฟเป็นแน่ สองคนนี้ยิ่งไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่โดยเฉพาะกับคริสที่ยังคงกีดกันเพื่อนเขาอยู่

 

 

งั้นไว้ครั้งหน้าชวนมาดิ ชวนเพื่อนๆเขามาด้วยก็ดีนะ”

 

 

คำว่า ‘เพื่อนๆ’ ของออฟคงไม่ได้หมายถึงเพื่อนทั้งสองคนของแฟนเขาหรอก... คนที่คุณก็รู้ว่าใคร

 

 

ไม่” เสียงเรียบตอบสั่นๆพร้อมส่งรอยยิ้ม เดินสะพายกระเป๋าสบายๆไปยังสปีดโบ๊ทที่จอดรออยู่เพื่อไปยังเกาะ ขณะที่คนโดนปฏิเสธยืนนิ่งค้างมองตามอย่างอ้อนวอน แต่ไม่เป็นผลเพราะอีกฝ่ายไม่คิดแม้จะหันกลับไปมอง

 

 

พยายามหน่อยนะเพื่อน ลองคิดดูนะว่าสิงโตลำบากแค่ไหนกว่าน้องเขาจะยอมคบ แกเพิ่งจะรู้จักได้ไม่นานก็ต้องเข้าใจเพื่อนเขาแหละ” มุกเดินมาตบบ่าเพื่อนหนุ่มเบาๆพร้อมพูดปลอบ

 

 

ถึงจะไม่เคยมีประสบการณ์ในเรื่องความรัก แต่หากเหตุการณ์ของออฟมันเกิดเป็นเธอเสียเอง เธอก็คงไม่ปล่อยให้เพื่อนของตัวเองไปคบหากับใครมั่วๆหรอก

 

 

แกก็สู้ๆเหมือนกันนะ ท่าทางน้องคริสจะระแวงแกน่าดูเลย ทำหน้าเหมือนแค้นกันมาชาติเศษเวลาเจอกันน่ะ” ว่าพลางยกมือขึ้นกอดคอหญิงสาวพร้อมเดินตามกลุ่มเพื่อนๆที่รออยู่บนสปีดโบ๊ท

 

 

เออรู้น่า!”

 

 

เรือสปีดโบ๊ทมุ่งตรงไปยังเกาะในฝั่งของทะเลอ่าวไทยโดยใช้เวลาราวๆเกือบชั่วโมงในการเดินทาง เกาะแห่งนี้ไม่ได้เป็นแหล่งท่องเที่ยวแต่กลับเป็นเกาะส่วนตัวที่ญาติของมุกดูแลอยู่

 

 

เมื่อเดินทางมาถึงก็มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งมายืนรอต้อนรับ หนึ่งในนั้นคือชายหนุ่มร่างสูงดูมีภูมิฐาน สวมเสื้อเชิ้ตสบายๆกับกางเกงสามส่วนขาสั้นไว้ผมยาวถึงช่วงบ่า

 

 

เฮียเมฆ...... น้องมาแล้ว!!!” ทันทีที่ลงจากเรือ หญิงสาวก็พุ่งตรงไปกอดชายหนุ่มผู้นั้นซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่ชายแท้ๆ

 

 

โอ๊ย! ยัยมุก โตแล้วไม่ใช่เด็กๆ พุ่งอะไรมาขนาดนี้ห้ะ!?เมฆต่อว่าพร้อมยกกำปั้นเคาะลงกลางศีรษะเธอไม่แรงนัก ทว่าคนน้องกลับยกมือขึ้นลูบบริเวณที่โดนเคาะ

 

 

โถเฮียอ่ะ นานๆน้องจะได้เจอเฮียทีนะ ขอกอดให้หายคิดถึงบ้างไม่ได้หรือไง”

 

 

ก็เออ ก็พูดดีๆก็ได้” ว่าพลางยกมือขึ้นโยกหัวหญิงสาวและกอดคอเดินตรงไปยังหาดเพื่อดูความเรียบร้อยขณะที่คนงานช่วยกันขนสัมภาระลงจากเรือ

 

 

ร่างสูงมองสำรวจเพื่อนๆของมุกที่ครั้งนี้เหมือนจะมีใครเพิ่มมาอีกคน

 

 

อ้าว! นี่ไอ่สิงมาได้แล้วหรอ เห็นปกติขึ้นเหนือทุกที”

 

 

เพราะเป็นทั้งพี่ชายและรุ่นพี่ในคณะเดียวกันจึงทำให้พวกเขารู้จักกันพอสมควร

 

 

ใช่แล้วเฮีย ไอ่พวกนี้ไม่รู้ไปเกลี่ยกล่อมมายังไงสิงโตถึงมาได้เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆใจน่ะลอยไปอยู่ที่บ้านพักที่ภาคเหนือนู่นแล้ว” เธอบอกไปอย่างนั้นเพราะเห็นสายตาของเขาเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกทะเล ขณะที่เพื่อนๆพากันมาทักทายเมฆ

 

 

เพราะไม่ได้มานานจึงอยากจะขอซึมซับบรรยากาศสักเล็กน้อย จะว่าไปถ้าชวนแฟนตัวน้อยของตนมาด้วยคงจะดีไม่น้อย เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศพักผ่อนไปในตัวไปด้วย

 

 

แล้วอยู่ๆก็ดันนึกถึงวันงานเทศกาลที่กรุงเทพ ที่เขาให้สัญญากับน้องไว้ว่าจะพามาเที่ยวด้วย แต่อย่างที่บอกคงต้องวางแผนพาเที่ยวดีๆล่ะ ขืนให้มาเจอทะเลมีหวังไม่ยอมมาอีกแน่ๆ คนกลัวน้ำอย่างนี้แค่น้ำตกยังตัวสั่นจนดูน่าสงสารเลย

 

 

ไงไอ่สิง นานเลยนะไม่ได้เจอกันเนี่ย” มือหนาตบลงบนไหล่ของเขาพร้อมคำทักทาย

 

 

สิงโตสะดุ้งจากภวังค์หันมายกมือไหว้รุ่นพี่ตอบ พวกเขาทักทายกันนิดหน่อยก่อนที่เมฆจะเดินนำทุกคนไปยังบ้านพักที่ถูกจัดเตรียมไว้แล้ว

 

 

การมาทะเลก็เหมือนเป็นการมาผ่อนคลายสมองหลังจากที่ถูกใช้งานมาอย่างหนัก พวกเขาพากันออกมาเดินเล่นในช่วงเย็นที่ริมหาด ทำกิจกรรมร่วมกันไม่ว่าจะเป็นการเล่นวอลเล่ย์บอลชายหาด เล่นน้ำทะเลหรือแม้แต่เจ็ทสกีที่สำหรับให้เช่า วันพักผ่อนวันแรกหมดไปอย่างรวดเร็ว

 

 

ตกกลางคืนสิงโตแยกตัวออกมาจากบ้านพักเพื่อหามุมสงบในการวีดีโอหาแฟนหนุ่มของตนเองอย่างที่ทำเป็นประจำ

 

 

(“พี่สิง”)

 

 

หวัดดีครับที่รัก” เขารีบทักทายทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย มองภาพตรงหน้าด้วยความคิดถึงที่สุด

 

 

เป็นไงบ้างครับวันนี้ งานเยอะหรือเปล่า”

 

 

(“วันนี้มีคนสั่งของเพียบเลย คิดนี่วิ่งวุ่นไปโกดังตลอดเลย ไม่รู้พี่แบงค์จะให้ไปทำไมบ่อยๆ ไม่รอให้มาทีเดียวแล้วค่อยไปมันรอบเดียว คิดไปหลายรอบจนพี่ไอซ์แซ็วไปตั้งหลายรอบ”)

 

 

ฮ่าๆๆ อะไรจะขนาดนั้นกัน นี่พี่แบงค์เขาแกล้งเราหรือเปล่า” เป็นอีกครั้งที่เรื่องเล่าของน้องทำให้เขาหัวเราะได้เสมอ มันเป็นความสุขใจที่เทียบกับอะไรไม่ได้เลย

 

 

(“ไม่รู้อ่ะ สงสัยไม่อยากให้คุยกับพี่สิงมั้ง? เออ! วันนี้คิดเห็นกันแอบหนีไปคุยโทรศัพท์ในเวลางานอีกแล้วนะพี่สิง กันแอบไปให้เบอร์พี่ออฟไว้หรอ”)

 

 

คำถามที่เขาเองก็ตอบไม่ได้และส่ายหน้าด้วยความงุนงง พอนึกไปนึกมาก็จำได้ว่าในช่วงเย็นเห็นเพื่อนหน้าตี๋แอบไปคุยโทรศัพท์กับใครเสียตั้งนานจนลีต้องมาตามให้ไปหากลุ่มเพื่อน

 

 

สงสัยพี่ต้องไปจัดการคนแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงครับมีความคืบหน้าอะไรพี่จะมารายงานให้ฟังนะครับ”

 

 

(“ครับ ใครก็ไม่รู้น่ารักจริงๆ”)

 

 

แฟนนายน้อยคริสไงละครับ น่ารักแบบนี้มีคนเดียวในโลกด้วยหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วนะ” คนในจอไม่ตอบแต่แกล้งทำเหมือนอ้วกใส่หน้าจนคนมองหลุดขำ

 

 

ไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนั้น ร่างสูงจ้องมองใบหน้าเล็กๆนอนซุกหมอนจ้องหน้าจอจนรู้สึกได้

 

 

เหงาหรือเปล่าครับ”

 

 

(“อือ... เหงา เหงามากๆเลย”) คงเป็นอีกครั้งที่คริสยอมจะพูดออกมาตรงๆว่าตนเองรู้สึกอย่างไร

 

 

ปลายนิ้วยกขึ้นสัมผัสหน้าจอมือถือเสมือนว่ากำลังเกลี่ยใบหน้าของอีกฝ่าย

 

 

อดทนอีกนิดนึงนะครับ.. พี่กลับจากใต้เมื่อไหร่จะรีบขึ้นไปหาเลยนะ”

 

 

(“งือ.. แต่คิดอยากไปหาพี่สิงบ้าง พี่สิงโทรขอพ่อให้หน่อยสิ”) คำพูดที่ร่างเล็กเอ่ยออกอาจจะไม่ได้คิดอะไรมากนักเขาทราบมันดี แต่ในคำพูดนั้นมันกลับมีความหมายแฝงจนอยากแกล้ง

 

 

โทรขอตอนนี้ได้ยังไง พี่ยังไม่ได้เก็บเงินค่าสินสอดให้เลยนะจะให้รีบขอไปไหน”

 

 

ใบหน้าหวานในจอขึ้นสีอย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้นคือจากที่เริ่มง่วงก็ตื่นขึ้นเต็มตาหลังจากได้ยินประโยคดังกล่าว

 

 

(“บ้าหรอพี่! คิดหมายถึงโทรขออนุญาตให้คิดลงไปกรุงเทพ นี่พี่คิดไปถึงไหนเนี่ย”) เสียงเล็กหวีดลั่นเพราะความเขินที่คนพี่พูดอะไรแบบนี้ออกมา

 

 

ฮ่าๆๆๆ จริงๆพี่เคยไปขอมาแล้วครั้งนึงนะตอนที่กลับไปเชียงใหม่ ตอนนั้นเหมือนน้าพัดจะอนุญาตแต่ก็บอกว่าพี่ยังเด็กเกินไป กลัวถ้าไปขอใหม่จะตอบแบบเดิมนะสิ”

 

 

(“ก็ตอนนี้พี่ไม่เด็กแล้วนี่ คิดรู้นะว่าพี่สิงใกล้เรียนจบแล้ว ไม่เด็กแล้วมั้งอย่างงั้น”)

 

 

งั้นคริสก็ลองขอเองเลยสิ ได้ไหมครับ” เสียงอ้อนในท้ายประโยคทำเอาคนฟังใจอ่อนยวบ

 

 

นะครับ... นะ”

 

 

ลูกอ้อนที่ใช้กี่ครั้งก็ได้ผลเสมอเมื่อคนในจอเสมองไปทางอื่นและตอบด้วยเสียงแผ่ว

 

 

(“งือ.. ไว้ คิดจะลองคุยกับพ่อดูแล้วกัน”)

 

 

ทั้งสองคุยกันต่ออีกนิดหน่อยถึงเรื่องภาพที่คนพี่ส่งไปให้ เป็นภาพพระอาทิตย์ตกใจยามเย็นบริเวณชายหาดทอดแสงสีส้มบนผืนน้ำตามริ้วคลื่นอย่างสวยงาม

 

 

ไว้พี่จะพาคริสมาบ้างนะครับ”

 

 

(“อือ แต่ไม่ลงทะเลนะพี่”)

 

 

ครับ พี่รู้... ดึกแล้วไปนอนเถอะครับ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าอีกนะ”

 

 

(“อือ คิดรู้แล้ว งั้นวางละนะ”)

 

 

ครับ ฝันดีนะครับ”

 

 

(“ฝันดีครับ”)

 

 

ร่างสูงเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว แต่กลับทำให้ใจคนรู้สึกเหงาหงอย การได้เห็นหน้ากันผ่านหน้าจอไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีเท่ากับการที่เจ้าตัวมายืนอยู่ข้างๆ อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆเพื่อจะได้ขึ้นเหนือไปหาน้องเสียที

 

 

แต่ค่ำคืนนี้แม้มีหมู่ดาวปรากฎให้เห็นก็ไม่ได้หมายความว่าท้องฟ้าจะปลอดโปร่งอย่างที่คิดเพราะกลุ่มเมฆได้เคลื่อนตัวใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนใจคนเริ่มรู้สึกเหน็บหนาว

 

 

คิดถึงเหลือเกิน...

 

 

ไปหาตอนนี้เลยได้ไหมนะ...








ก็บอกแล้วว่าไม่มีอะไร พวกเราคิดมากไปเอ๊งงงงงงง

ขอยาดไปหวีดรูปต่อละค่ะ อิอิ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

662 ความคิดเห็น

  1. #243 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 19:16
    นี่แหละไม่ยอมพาน้องมาด้วย เหงาเลยทั้งคู่
    #243
    0
  2. #178 malee06su02 (@malee06su02) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:24
    ลุ้นๆมันต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ
    #178
    0
  3. #177 KSchopaka (@KSchopaka) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:13
    รู้สึกว่าเหมือนพี่สิงต้องเป็นอะไรสักอย่าง ต้องมีอะไรทำให้เค้าต้องจากกันรึเปล่า และยังมีคำเตือนของแม่สิงอีก งื้อ ไรท์ ม่าได้แต่ไม่เอาให้มันหน่วงมากนะ
    #177
    0
  4. วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 17:18
    เค้าคิดถึงกันตลอดตลอดเลย
    #175
    0
  5. #174 Patida9 (@Patida9) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 08:29
    เหมือนจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับพี่สิง ใจไม่ดีเลยแง
    #174
    0
  6. #173 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 06:21

    แงะ ทำไมเราใจหวิวๆเหมือนเอิร์ธ ให้เค้าได้เจอกันก่อนเถอะ พี่สิงอย่าพึ่งลืมน้องนะ

    #173
    0
  7. #172 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 02:11
    เค้ามีความคิดถึงกันตลอดเวลาเนอะ ฮือ~
    #172
    0
  8. #171 miiiina (@miiiina) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 22:58
    ไม่มีไรจิงอ่าา นี่เตรียมดราม่าตั้งแต่ตอนเอิร์ทบอกว่ารู้สึกแปลก ๆ แล้วน๊าาา
    #171
    0
  9. #170 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 22:55
    คิดถึงกันสุดๆ
    #170
    0
  10. #169 Kidtuengkrist (@Kidtuengkrist) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 21:36
    คิดถึงต้องรีบไปหา // แอบสงสารพี่ออฟ
    #169
    0